TAYK tarafından bu yıl 5’incisi düzenlenen Aqua Florya Sailing Cup, 7 Kasım Cumartesi günü Florya - Ataköy coğrafi parkurunda yapıldı. TAYK 2026 Trofesi’ne dahil olmadığı için yarış yorgunu ekiplerden çoğunun katılmadığı “uzak parkurdaki” mücadelede 13 tekne yer aldı. Sayının düşük olmasına rağmen temiz ve güçlü kuzeyli rüzgar eşliğinde hayli çekişmeli bir karşılaşma gerçekleşti.
Yıllar önce TAYK yarışlarının çoğuna ev sahibi olan Ataköy parkurundaki “yarış sessizliğini” artık Aqua Florya AVM’nin desteklediği etkinlik bozuyor. 
Yarış filosundaki teknelerin neredeyse tamamının Fenerbahçe ve Küçükyalı’ya taşınması nedeniyle yarışların çoğu günümüzde Caddebostan - Adalar bölgesinde yapılıyor. Bu yüzden Ataköy sularına “uzak parkur” benzetmesi yaptık.
Ticari gemilerin demir sahası içinde yer alan parkur uzak olmasına rağmen, temiz ve güçlü rüzgarı ile yelkencilere arzuladıkları ortamı sağladı. 




Hem TAYK Trofesi dışında tutulması, hem de yarışlarda yorgun düşen ekiplerden çoğunun bu uzun yolu katetmek istememesi katılımcı sayısını 13 tekne ile sınırlandırdı. Buna rağmen hayli keyifli bir mücadele sergilendi.

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Başhakemlik görevini Utku Balkal’ın üstlendiği yarışın start hattı Aqua Florya AVM’nin açığında kuruldu. Dolayısıyla AVM ziyaretçilerinin de terastan izlemelerine zemin hazırlandı. Ancak hava sıcaklığının hissedilir şekilde düşmesi yüzünden teras boş kaldı, izleyenler camlarin gerisinde durmayı tercih etti.


Florya - Ataköy arasında kurulan orsası kapılı, pupası offsetli yaklaşık 10 deniz mili mesafeli coğrafi parkurda gerçekleşen Aqua Florya Sailing Cup’ta en kalabalık grup 7 tekne ile IRC2 oldu. Ancak sert rüzgarda broşa giren Canberk Sağlam yönetimindeki Global IT-Cheese III,  bir ekip üyesinin hafif yaralanması sonucu yarıştan çekilince sayı 6’ya düştü.
Rotasını 56 dakika 16 saniye ile ilk tamamlayan Orkun Öz liderilğindeki FB Doğuş Yelken-Fenerbahçe 1, hem IRC1’de, hem IRC0-1-2 genel sıralamasında birincilik elde etti. IRC3-4’te ise Batu Özonur yerine bu kez dümenciliğini Poyraz Belgen’în yaptığı Marmara Yelken Kulübü-MAYK ekibi birinci oldu.

ÖDÜL TÖRENİNDEN SONRA ÇEKİLİŞ YAPILDI 
Ödül töreni Aqua Florya AVM’de yapıldı. Yarışı bitirdikten sonra Fenerbahçe’ye geri dönen ekipler için Florya’ya özel sefer düzenlendi.
Ödül töreninin ardından ekiplere özel Milli Piyango gözetimindeki çekilişle Apple saat, Dyson'dan kablosuz süpürge, saç şekillendirme ve kurutma seti ile hava temizleme cihazı, Under Armor'dan 20 bin liralık 4 adet hediye çeki ve 2 adet AirPods Pro 3 talihlileri belirlendi..  

TAYK-AQUA FLORYA SAILING CUP
7 Kasım 2026, Cumartesi (Florya-Ataköy parkuru)
Tüm sınıflar 1 yarış
Start saati: 12.25 (Tüm sınıflar)

IRC0
Kayıtlı tekne sayısı: 1
1. So Farr So Good (BSA / Ahmet Köroğlu) 13.21.25

IRC1
Kayıtlı tekne sayısı: 2
1. FB Doğuş Yelken-Fenerbahçe 1 (FBSK / Orkun Öz) 13.21.18
2. Beymen Club Sailing Team-Atlas (Ahmet Köroğlu / Mete Saltık) 13.29.10

IRC2
Kayıtlı tekne sayısı: 7
1. Kadın Yelkenciler SKD-Blackwater (Kuzey&Güney Karasu / Murat Tan) 13.27.47
2. Penti-CTD-Fifty Fifty (Cenk Tekkaya / Bartu Özsoy) 13.27.19
3. Evyap Sailing-DAS-Carina (Doğa Arıbaş / Umut Efe Alpkoçak) 13.29.20
RET: Global IT-Cheese III (Cheese Sailing / Canberk Sağlam)

IRC3
Kayıtlı tekne sayısı: 2
1. Türkon Line-Gemini (Ümit Gürpınar / Berk Gürpınar) 13.31.19
2. NTS Danışmanlık-Falcon (Demiz Yılmaz / Efe Tanrıverdi) 13.35.58

IRC4
Kayıtlı tekne sayısı: 1
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (MYK / Poyraz Belgen) 13.31.16


IRC0-1-2 OVERALL
10 tekne arasında ilk 3
1. FB Doğuş Yelken-Fenerbahçe 1 (FBSK / Orkun Öz) IRC1 / Stimson 46
2. Kadın Yelkenciler SKD-Blackwater (Kuzey&Güney Karasu / Murat Tan) IRC2 / First 40.7
3. Penti-CTD-Fifty Fifty (Cenk Tekkaya / Bartu Özsoy) IRC2 / First 40.7

IRC3-4 OVERALL
1.  Marmara Yelken Kulübü-MAYK (MYK / Poyraz Belgen) IRC4 / J-70 OD
2. Türkon Line-Gemini (Ümit Gürpınar / Berk Gürpınar) IRC3 / MAT 10 MK2
3. NTS Danışmanlık-Falcon (Demiz Yılmaz / Efe Tanrıverdi) IRC3 / First 34.7

Marmaris - Karpaz (KKTC) rotasında 16-19 Kasım tarhleri arasında yapılacağı ilan edilen Cumhurbaşkanlığı 7. Uluslararası Yat Yarışları programındaki etkinliğin iptal edildiği duyuruldu. Gerekçesi hakkında resmi bir açıklama yapılmadı ancak konunun kıta sahanlığımızın ihlali ile ilgili bir “gerginlikten” kaynaklandığı öne sürüldü. Bir diğer iddia ise yarış rotasındaki değişiklik.

İlki geçtiğimiz yıl Arkın Group tarafından işletilen Karpaz Gate Marina ana sponsorluğunda Cumhurbaşkanlığı Uluslararası Yat Yarışları programına dahil olarak düzenlenen Marmaris - Karpaz rotalı Kıbrıs Kupası, bu yıl 16-19 Kasım tarihleri arasında yapılacaktı.
Ancak sayılı günler kala organizasyon “yarışın yapılmayacağını” duyurdu. 5 Kasım tarihli duyuruda şu ifadelere yer verildi:
“Kaptanlarımızın dkkatine
16-19 Kasım tarihleri arasında Marmaris - Kıbrıs rotasında yapılması planlanan Kıbrıs Kupası iptal edilmiştir. 
2026 yılı içinde uygun bir tarih olmadığı için 2027 yılında yarış takvimimizde gerçekleştirilecektir.”

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.u haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

YABANCI EKİPLER İPTAL KARARINA TEPKİ GÖSTERDİ
Bu haber, heyecanla yarışa hazırlanan ekipler üzerinde “soğuk duş” etkisi yarattı. Yabancılar, özellikle Rus yelkenciler, “Biz bu yarışı takvimimize almış, profesyonel anlamda ekiplere ve sponsorlara satmıştık. Şimdi durumu nasıl açıklayacağız?” diye dert yandılar. 
Marmaris - Kıbrıs rotalı, Akdeniz'in açık deniz sularında planlanan bu yarışa renk ve heyecan katmak amacıyla TP52 tipi bir tekne alan Karpaz Gate Marina ise ikinci yılda ortaya çıkan aksamadan dolayı mutsuzdu.
DOĞU AKDENİZ’DE NAVTEX DÜELLOSU

Kıbrıs Kupası’nı düzenleyen İAYYK (İstanbul Açıkdeniz Yat Yarış Kulübü) iptal gerekçesi hakkında henüz resmi bir açıklama yapmadı ve bu güne kadar "dışarıda tutulan" etkinliğin 2027’de Cumhurbaşkanlığı Uluslararası Yat Yarışları Trofesi’ne dahil edilmesinin planlandığını belirtmekle yetindi.
Organizasyon yetkililerinden edindiğimiz bilgilere göre, iptal kararına son günlerde Doğu Akdeniz’de ortaya çıkan “kıta sahanlığı ihlali” etkili oldu.


Yunanistan ile Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY) arasındaki elektrik kablosu döşenmesi projesi kapsamında Fransız bayraklı "Abeille Marengo" adlı araştırma gemisinin çalışmaları hakkında Yunan NAVTEX’i bir duyuru yayınladı.
Türkiye ise Antalya NAVTEX istasyonu aracılığıyla bir karşı bildiri yayınlayarak bölgenin Türk kıta sahanlığı içinde yer aldığını vurguladı.
Ardından bir açıklama da Türk Dışişleri Bakanlığı’ndan geldi. 6 Kasım tarihli duyuruda, “Yunanistan ve GKRY tarafından bu amaçla yayınlanan yetkisiz seyir ikaz duyuruları ülkemizce iptal edilmiştir” denildi.

BİR DİĞER İDDİA: ROTA DEĞİŞİKLİĞİ  
Yelkenciler cephesinden bize ulaşan bir diğer iddia ise Kıbrıs Kupası’nın rotasında yapılan değişiklikle ilgili…
Bu iddiaya göre organizasyon, yarışın rotasını Karpaz’dan Girne’ye taşımak isteyince, Karpaz Gate Marina sponsorluğunu geri çekti. 
Yarışa günler kala yaşanan bu gelişme üzerine yeni bir sponsor bulunamayınca ve alternatif çözüm üretilemeynince Kıbrıs Kupası’nın ikinci yılını pas geçerek 2027’ye devredilmesine karar verildiği öne sürüldü.

Babası Azmi Akbuğ Erzurumda doğmuş ,Mühendishane-i Berr-i Humayun’u bitirmiş. Çanakkale cephesinde görev yapmış ,Kanal Harekatına katılmış .Anadolu’ya geçmiş İstiklal savaşımıza katılmış,1950 yılında Tuğgeneral rütbesindeyken emekli olmuş.

Enver Paşa imzalı beratı ,Harp Madalyası .Mecidiye Madalyası,İstiklal madalyası ile taltif edilmiş .

Çantasından çıkarttığı fotografları tanıtmaya başladı.

1-Tüm General Azmi Akbuğ’un Mühendishane-i Berr-i Humayun’dan mezun olduğu dönemde çekilmiş okul fotografı ve üniforma üzerindeki yaka kokartı çok nadirdir. Foto: 1-2-3-4-5-6 

2-Kanal harekatında Türk subayı Yüzbaşı Remzi Bey. Foto:7 Kanal Harekatını yöneten Cemal Paşa Bahriye Nazırıydı.Harekata Deniz Kuvvetlerine mensup askerlerimiz o sıcakta siyah renkli (kışlık) üniformalı olarak katıldıklarının belgesi bu fotograftı . Bahriyeli Türk subayı Yüzbaşı Remzi Bey’in deve üzerinde kılıclı,tüfekli,çizmeli,mataralı fotografı çok nadirdir.  

3-Türk Denizcileri Kanal Harekatında. Foto:8 Askerlerimizin esas duruşundaki düzgünlük birliğin eğitimli olduğunu göstermektedir.

4-Hv.Plt.Yzb.Mithat Tuncel Foto : 9

1889 ‘da İstanbul’da doğdu.1911 yılında Mühendishâne-i Berrî-i Hümâyun Mektebinden Teğmen rütbesiyle ,birincilikle mezun oldu. Havacılık okuluna geçti.Fransa’ya gönderildi. 1912 ‘de pilot brövesi aldı.Almanya’da eğitim gördü.4 ncü Ordu,4 ncü Tayyare Bölüğü kumandanı olarak Kıbrıs, Suriye, Süveyş Kanalı keşif,Irak Harekatı muharebe görevleri yaptı. Gösterdiği yararlıklar Harp Madalyası ile taltif edildi.İstiklal Savaşına katıldı.İstiklal Madalyası ile onurlandırıldı.1926’da kendi isteği ile Hava Kuvvetlerinden ayrıldı. Vasıta-i Tayyare” ismiyle ilk Türkçe Teknik uçuculuk kitabını, 1936’da “Pilot olmak istersen” kitabını yazdı. 18 Haziran 1971’de İstanbul’da vefat etti. .     

Mazhar Akbuğ bizi evinde ağırladı . Mithat Tunçel’in Pilot olmak istersen kitabını hediye 

etti. Fotografların asıllarını bize vermedi , kısa bir süre sonra vefat etti. Yaptığımız roportaj Türkçe Tarih dergisinde yayımlandı. 

Gazi Tümgeneral Azmi Akbuğ’un fotograf arşivini tarihe bir not olarak paylaşırken Mazhar Akbuğ’u,Azmi Akbuğ’u ve tüm şehit ve gazilerimizi saygı ve rahmetle anıyoruz.. 

                                                                                                          CELAL ÖCAL

1-11 mart 328 senesi Mühendishane-i Berr-i Hümayun’un arka bahçesinde zabit çıktığımız gün tarafımdan çekilmiştir.Azmi.

 2- Azmi Bey

3-Azmi Bey

4- Mühendishane-i Berr-i Humayun’u Kokartı.

                               5- Azmi Bey 6- Mülazum-ı sani Azmi Bey

7-Bu fotograf 1.Dünya harbinde Kanal harekatı denilen İngilizlerle olan Süveyşh kanalı muharebelerine iştirak etmiş olan Cemal Paşa karargahında amcam Hüseyin Avni Bey’i deve üzerinde beyaz ceketli olan ve beyaz tozluklarla deve üzerinde Bahriyeli Remzi Bey’i göstermektedir. Kanunı evvel 1915

8-Bahriye zabiti Yüzbaşı Remzi Bey Süveys 1915

9-Plt.Yzb.Mithat Tunçel

10-Mazhar Akbuğ

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Napoli'de düzenlenen ClubSwan 50 Dünya Şampiyonası'na 6 ülke bayrağı altında 11 tekne mücadele etti. Cem Bahadır liderliğindeki Türk ekip “All ine One Racing”, oldukça çekişmeli geçen 6 yarışın ardından Dünya İkinciliği’ni kazandı. 2025’in ardından 2026’da da Dünya Şampiyonu olan EarlyBird’in dümencisi Hendrik Brandis, “Sadece bir puanla unvanımızı koruyabildik” dedi.

Circolo del Remo e della Vela Italia ev sahipliğinde ve Rolex ana sponsorluğunda düzenlenen ClubSwan 30 Dünya Şampiyonası 27-31 Ekim tarihleri arasında İtalya’nın Napoli kentinde gerçekleşti.

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

6 ülke bayrağı altında 19 farklı ülkeden deneyimli yelkencilerin katıldığı şampiyonada Türkiye’yi Cem Bahadır  dümenciliğindeki “All in One Racing” ekibi temsil etti. Ekipte Türk yelkenciler Alican Kaynar, Onur Bilgen, Cem Gözen ve Anıl Berk Baki de yer aldı.


Yarışların tehir edilmesini gerektirecek kadar güçlü ya da hiç yarış yapılamayacak kadar düşük rüzgarın hafta boyunca etkili olduğu parkurda rakipler arasında adeta dişe-diş bir mücadele sergilendi.
ALL IN ONE RACING, 1 PUAN FARKLA DÜNYA İKİNCİSİ
Son gün yapılan üç karşılaşma ile seri 6 yarışlla tamamlandı ve Almanya’dan Hendrik Brandis dümenciliğideki EarlyBird, geçen yıl bu sınıfta ilk kez yarışan Cem Bahadır yönetimindeki “All in One Racing”'i ile çekişmeli bir mücadele sonrasında sadece bir puanlık farkla birinciliğe uzandı.

All in One Racing, ClubSwan 50 sınıfında bu yıl ikinci kez yarıştı.
Henüz bu sınıftaki ikinci sezonu olmasına rağmen 2025 ve 2026’da peş peşe iki kez Dünya Şampiyonu olan güçlü rakibine karşı Dünya İkinciliği derecesi ile podyuma çıkan “All in One Racing”in ekip lideri Bahadır, şu değerlendirmeyi yaptı:
"Bu sonuç bizim için yalnızca bir dünya ikinciliği değil, Türk yelkenciliğinin uluslararası profesyonel yarışçılıkta daha güçlü bir yer edinmesi yolunda önemli bir adım. Daha gidecek çok yolumuz, ulaşmak istediğimiz çok hedefimiz var!"

Dünya Şampiyonu olan EarlyBird ekibi...

2026 ClubSwan 50 Dünya Şampiyonası’nda podyum yapan üç ekip şöyle:
1. EarlyBird (Hendrik Brandis-GER) 15 puan
2. All in One Racing (H. Cem Bahadır-TUR) 16 puan
3. Hatari (Marcus Brennecke-GER) 21 puan

Uluslararası ClubSwan Racing serisi, Napoli etabıyla 2026 sezonunu kapatırken, ekipler şimdiden önümüzdeki Mayıs ayında Bonifacio'da start alacak heyecan dolu 2027 sezonuna odaklandı.

4 etaptan oluşan Cumhurbaşkanlığı 7. Uluslararası Yat Yarışları’nda trofe mücadelesi 31 Ekim ve 1 Kasım tarihlerinde yapılan Cumhuriyet Kupası’nın devam yarışları ile tamamlandı. Caddebostan parkurunda ORC ve SportsBoat sınıflarında yapılan 4 şamandıra yarışı Trofe’nin kazananlarını da belirledi. Levent Peynirci yönetimindeki ENKA-Cheese IV ekibi “Büyük Kupa”nın sahibi oldu.
İAYYK (İstanbul Açıkdeniz Yat Yarış Kulübü) tarafından düzenlenen Cumhurbaşkanlığı 7. Uluslararası Yat Yarışları Trofesi bu yıl 4 etaptan oluştu. 
23-25 Nisan’da Çanakkale Kupası ile başlayan mücadele, 17-18 Mayıs’ta Kurutuluş Kupası, 30 Ağustos’ta Zafer Kupası ile devam etti. Cumhuriyet Kupası adıyla düzenlenen final etabı 29 Ekim’de İstanbul Boğazı’nda coğrafi rotalı yarışla başladı. Programdaki 4 şamandıra yarışı ise Caddebostan - Adalar parkurunda 31 Ekim ve 1 Kasım günleri yapıldı.

7

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

ENKA-CHEESE IV YENİLGİSİZ ŞAMPİYON OLDU
Cumhuriyet Kupası aynı zamanda Cumhurbaşkanlığı 7. Uluslararası Yat Yarışları Trofesi’nin de kazananlarını belirledi. Çanakkale Boğazı’nda yapılan iki yarışa katılmayan, ancak geri kalan tüm yarışlarda birincilik elde eden Levent Peynirci liderliğindeki ENKA-Cheese IV, genel klasman birinciliği ile Trofe’nin de şampiyonu oldu ve Cumhurbaşkanlığı Kupası’nı kucakladı.
Bu arada ENKA-Cheese IV gibi Trofe’nin “namağlup” bir ekibi daha vardı. Batu Özonur yönetiminde SportsBoat sınıfında yarışan Marmara Yelken Kulübü-MAYK ekibi de katıldıkları tüm yarışları birincilikle tamamladı.

ÖDÜL TÖRENİ FİŞEKHANE’DE YAPILDI   
Kazlıçeşme’deki  Tarihi Fişekhane binasının ana salonunda 1 Kasım akşamı düzenlenen ödül törenine İstanbul Vali Yardımcısı Mustafa Asım Alkan, Kuzey Deniz Saha Komutanı Koramiral Ramazan Özoğul, MSÜ Deniz Harp Okulu Komutanı Tuğamiral Erhan Gezginci, Çanakkale Savaşları Gelibolu Tarihi Alan Başkanı İsmail Kaşdemir ile Türkiye Yelken Federasyonu (TYF) Başkanı Özlem Akdurak da katıldı.
Görkemli kapanış buluşmasında Cumhuriyet Kupası ile Cumhurbaşkanlığı Yat Yarışları 2026 Trofesi ödülleri kazananları ile buluştu. ENKA-Cheese IV ekibine bir yıl boyunca “koruyacakları” döner kupa İstanbul Vali Yardımcısı Mustafa Asım Alkan, TYF Başkanı Özlem Akdurak ve Organizasyon Komitesi Başkanı Ekrem Yemlihaoğlu tarafından verildi.

CUMHURBAŞKANLIĞI 7. ULUSLARARASI YAT YARIŞLARI 2026 TROFESİ

     - Çanakkale Kupası (23-25 Nisan)
     - Kurtuluş Kupası (17-18 Mayıs)
     - Zafer Kupası (30 Ağustos)
     - Cumhuriyet Kupası (29 Ekim-1 Kasım)

ŞAMPİYON
ENKA-Cheese IV (Levent Peynirci)

INTERNATIONAL
1. ENKA-Cheese IV (Levent Peynirci)
2. Zacapa (Selim Kakış)
3. Beymen Club Sailing Team-Atlas (Ahmet Köroğlu)

ORC 0
1. ENKA-Cheese IV (Levent Peynirci) 11 net
2. Unilever Sailing Team-Hedef Yelken 37 (Engin Özgen) 31 net
3. TSK Spor Gücü-DHO Ariva (Murat Yavuzcan) 37 net

ORC 1
1. Beymen Club Sailing Team-Atlas (Ahmet Köroğlu) 18 net
2. Angels of CMC Holding-Game Changer (Oğuz Ayan) 21 net
3. STM Yelken Takımı-Hedef Yelken 40 (Levent Özgen) 37 net

ORC 2
1. Zacapa (Selim Kakış) 15 net
2. Logo Yelken Takımı-Logo (Tuğrul Tekbulut / Onur Bilgen) 39 net
3. Code-Zero (Burak Cora) 48.5 net

ORC 3
1. Helly Hansen-Cheese III (Cheese Sailing / Taner Halaçoğlu / Melis Baykan) 29 net
2. GSU Yelken Takımı-Bioderma-Infinito (Doğukan Kapıcıoğlu) 32 net
3. Tüpraş-Fenerbahçe 5 (FBSK / Evren Koncagül) 35 net

ORC 4 
1. ICA-CTD-Electron (Cenk Tekkaya / Bartu Özsoy) 18 net
2. Samsun Yelken Kulübü_Alchera (Kerem Gökhan Bulut) 21 net
3. Hitit-Gemini (Ümit Gürpınar-Berk Gürpınar) 45 net

SPORTSBOAT
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (Batu Özonur) 9 net
2. HSSK-Quick Sigorta-Nimbus (Ege Berk Hacıoğlu) 18 net
3. Doppio (Oytun Türkmen) 33 net

GEZGİN
1. TSK Spor Gücü-DHO Akova (Muhammed Ali Şahin) 10 net
2. Volvo Cars Türkiye Sailing Team-SU 19 (Eren Özdal) 11 net
3. Medipol Üniversitesi-Moda Yelken (Güray Zümbül) 24 net

      CUMHURİYET KUPASI
      29 Ekim-1 Kasım
      - ORC ve SB 1 coğrafi + 4 x Şamandıra 5 Yarış)
      - Gezgin sınıfları 3 x coğrafi

ORC 0
Kayıtlı tekne sayısı: 6
1. ENKA-Cheese IV (Cheese Sailing / Levent Peynirci) 1.5 - 1 - 1 - 1 - 1 (5.5) 
2. Unilever Sailing Team-Hedef Yelken 37 (Engin Özgen) 3 - 3 - 5 - 2 - 3 (16)
3. Kafkas Kestane-Hero Sailing-Skadi (Ahmet Rasim Kahraman) 6 - 2 - 2 - 3 - 5 (18) 

ORC 1
Kayıtlı tekne sayısı: 7
1. Beymen Club Sailing Team-Atlas (Ahmet Köroğlu) 3 - 2 - 2 - 1 - 2 (10) 
2. Akkök Holding-Cheese VIII (Cheese Sailing / Güney Kaptan) 1.5 - 1 - 1 - 4 - 3 (10.5) 
3. Angels of CMC Holding-Game Changer (Oğuz Ayan) 7.5 - 3 - 3 - 3 - 1 (17.5)

ORC 2 
Kayıtlı tekne sayısı: 10
1. Zacapa (Selim Kakış) 3 - 1 - 1 - 1 - 1 (7)
2. Evyap Sailing-DAS-Carina (Doğa Arıbaş / Umut Efe Alpkoçak) 1.5 - 2 - 2 - 3 - 2 (10.5) 
3. Garanti BBVA-Cheese V (Cheese Sailing / Bora Olcav) 4.5 - 3 - 3 - 2 - 5 (17.5)

ORC 3
Kayıtlı tekne sayısı: 7
1. Zena Enerji-Edith 1 (Berk Otuç) 1.5 - 2 - 2 - 2 - 2 (9.5)
2. Helly Hansen-Cheese III (Cheese Sailing / Taner Halaçoğlu / Melis Baykan) 3 - 1 - 3 - 3 - 1 (11) 
3. Tüpraş-Fenerbahçe 5 (FBSK / Evren Koncagül) 4.5 - 4 - 1 - 5 - 3 (17.5)

ORC 4
Kayıtlı tekne sayısı: 10
1. ICA-CTD-Electron (Cenk Tekkaya / Bartu Özsoy) 1.5 - 2 - 1 - 3 - 5 (12.5)
2. Hitit-Gemini (Ümit Gürpınar-Berk Gürpınar) 3 - 1 - 5 - 5 - 3 (17)
3. Samsun Yelken Kulübü-Alchera (Kerem Gökhan Bulut) 13.5 - 4 - 2 - 1 - 1 (21.5) 

SPORTSBOAT
Kayıtlı tekne sayısı: 8
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (Batu Özonur) 1.5 - 1 - 1 - 1 - 1 (5.5) 
2. HSSK-Quick Sigorta-Nimbus (Ege Berk Hacıoğlu) 3 - 2 - 2 - 2 - 2 (11) 
3. Greyder Yelken Takımı-Greyder (Mehmet Dinçay) 4.5 - 3 - 3 - 3 - 3 (16.5) 

GEZGİN A
Kayıtlı tekne sayısı: 10
1. Volvo Cars Türkiye-SU 19 (Eren Özdal) 1.5 - 1 - 2 (4.5) 
2. TSK Spor Gücü-DHO Akova (Muhammed Ali Şahin) 3 - 3 - 1 (7) 
3. FMV Işık Okulları-Omoda Jeacoo-My First (Burçin Aytunç) 4.5 - 4 - 3 (11.5)

GEZGİN B
Kayıtlı tekne sayısı: 7
1. Medipol Üniversitesi-Moda Yelken (Güray Zünbül) 1.5 - 1 - 1 (3.5) 
2. Piri Reis Üniversitesi Kadın Yelken Takımı-Sarı 1 (Ali Erdoğan) 3 - 2 - 2 (7) 
3. Foramarine-Hercai (Özcan Özverim) 4.5 - 3 - 4 (11.5)

GEZGİN OVERALL
1. Medipol Üniversitesi-Moda Yelken (Güray Zünbül)
2. Volvo Cars Türkiye-SU 19 (Eren Özdal)
3. TSK Spor Gücü-DHO Akova (Muhammed Ali Şahin)


      ÖZEL ÖDÜLLER

ORC Kadın Yelken Takımı Birincisi
Kadın Yelkenciler Spor Kulübü Derneği-Blackwater ( Ahmet Murat Tan)

DESTEK Kadın Yelken Takımı
1. Piri Reis Üniversitesi Kadın Yelken Takımı-Sarı 1 (Ali Erdoğan)
2. Pupa Sailing-Hoppala (Mehmet Akif Poroy)

SPORTSBOAT Kadın Yelken Takımı
1. Brisa Yelken Takımı-Karya Yelken (Aysu Peksağ)
2. Dürümle (Tuna Üstün)
3. Phoenix Girls-Phoenix JR (Ekaterina Gökçeoğlu)

ORC Üniversite 
1. GSÜ Yelken Takımı-Bioderma-İnfinito (Doğukan Kapıcıoğlu)
2. TSK Spor Gücü-DHO Ariva (Murat Yavuzcan)
3. Doğuş Üniversitesi Yelken Kulübü-Dojo (Yusuf Tunç)

DESTEK Üniversite
1. Medipol Üniversitesi-Moda Yelken (Güray Zünbül)
2. TSK Spor Gücü-DHO Akova (Muhammed Ali Şahin)
3. FMV Işık Okulları-Omoda Jeacoo-My First (Burçin Aytunç)

SPORTSBOAT Üniversite
1. Dürümle (Tuna Üstün)

INTERNATIONAL 
1. ENKA-Cheese IV (Levent Peynirci)
2. Zacapa (Selim Kakış)
3. Beymen Club Sailing Team-Atlas (Ahmet Köroğlu)

2008  yılı Eylül ayı idi..
Yunan denizciliğinden bir yıldız kaydı
Yazan: Osman Öndeş
 Yunanlı armatörlerin XX.Yüzyıl başından itibaren kurdukları mucizevi filonun özünde son derece köklü kurallar bulunmaktadır. Bu kuralları yaratanlardan biri de Carras (Hellenic) filosu ile  kurucusu John M.Carras idi.
Yunanistan Deniz Ticareti mücizesini yaratanlar Yunanlı armatörler idi. O armatörler de 1916 yılında Pire’de Yunanlı armatörlerin ortak seslerinin dünyaya iletilmesi amacıyla Union of Greek Shipowners (UGS) —Ένωσις Ελλήνων Εφοπλιστών ‘ı kurmuşlardır. Bu birlik, sadece Yunanlı armatörleri temsil etmekteydi. 
Yunanistan Deniz Ticaret Odası -NEE başkanının armatör olması zorunludur.
Yunanistan Deniz Ticaret Odası -Ναυτικό Επιμελητήριο της Ελλάδος – başkan adayları ancak armatörler arasından  olabilir.Yönetim Kurulu Başkanı  olabilmek için armatör olmak veya uygun bir armatörlük kuruluşunun resmi üst düzey yöneticisi/yasal temsilcisi olmak zorunludur.
Görevde  olan  bir Uzakyol Kaptanı / Gemi Süvarisi, Broker, Ship Chandler, Ship Builder vs gibi diğer denizcilik sektörlerinden gelenler, armatör değilseler, NEE Başkanlığı için aday olamazlar ve   örneğin denizde görev yapan bir kaptan başkanlığa aday gösterilemez.
Yunanistan Deniz Ticaret Odası, özünde  gemi sahibi işletmeleri temsil eden bir kamu tüzel kişi  amacını taşımaktadır.
Zamanla tüm Yunanistan denizciliğini kapsayan resmi kamu niteliğinde bir meslek örgütü olmuştur. Denizciler, gemi zabitleri ve faal kaptanlar ise bunun yerine denizcilik işçi sendikaları (Panhellenik Denizciler Federasyonu - PNO gibi) veya mesleki kaptan dernekleri (Panhellenik Ticaret Bahriyesi Kaptanları Derneği - PEPEN gibi) gibi meslek derneklerinde başkanlık yapabilirler, yönetim  kuruluna seçilebilirler. 
Yunanistan'da deniz ticaret odası yapılanması Türkiye ile büyük benzerlikler göstermekle birlikte, denizcilik sektörünün ülkedeki devasa ağırlığı nedeniyle daha merkeziyetçi ve Pire odaklı bir yapıya sahiptir.

Yunanistan Deniz Ticaret Odası (Hellenic Chamber of Shipping / Kısa adıyla NEE), 1936 yılında kamu tüzel kişiliğine sahip bir devlet kurumu olarak kurulmuştur ve merkezi Yunan denizciliğinin kalbi sayılan Pire Liman kentindedir.
Türkiye’deki İMEAK Deniz Ticaret Odası'nın sahil şeritlerinde çok sayıda büyük ve yarı özerk şubesi bulunurken, Yunanistan'da neredeyse tüm operasyonlar Pire'deki ana merkezden yürütülür. Bunun istisnası olarak, ülkenin kuzeyini kapsayan  Selanik Şubesi  gibi sınırlı sayıda bölgesel şube bulunmaktadır. 
Kurumsal Uygunluk bakımından eski bir kaptan bir armatörlük şirketinin sahibi olursa, Genel Müdür/CEO olarak görev yaparsa veya üye bir armatörlük şirketini temsil eden ana yasal yönetici olarak atanırsa, Yunanistan Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu'na seçilebilir. Yönetim Kurulunda yer aldıktan sonra söz konusu kişi -geçmişte Kaptan/Baş Mühendis  olup olmadığına bakılmaksızın- diğer yönetim kurulu üyeleri tarafından Başkanlığa aday gösterilebilir ve seçilebilir. 

 
John M.Carras ve eşi Athina  1996 yılı Posidonia Fuarında.

Geleneklerden gelen Yunanlı armatörlerden John (Ioannis) M.Carras
Kökleri adalardan olan Yunanlı armatörler “Geleneklerden gelenler” diye adlandırılır. Onların çoğu Sakız Adası’ndandılar. Fakat sanayici ve başka alanlarda müteşebbis olup da armatörlüğe yönelmiş  Yunanlılara “Geleneklerden Gelmeyenler” denilmiştir. John M.Carras geleneklerden gelen  ve mucizeler yaratmış bir Yunanlı armatör idi. Yaşamı  da “Greek Shipping Miracle” sayfalarında yeralmaktadır. Altın Yunanlı diye çağrılan Karras Giannis  ya da uluslararası adıyla John  M. Carras, Aristotelis Onasis kuşağından bir simge armatördü. 
II. Dünya Harbi’nden çok derin felaketlerle çıkan Yunanistan’da günümüzün heybetli denizciliğini kuran liderlerden sayılan John (Ioannis) M. Carras, Pire’deki Carras(Hellas) Genel Merkezindeki yaşamına dostlarının çevresinde 17 Eylül 2008’de  93 yaşında veda etti.  Vefatı üzerine Carras Hellas onun anısına tam gün kapalı kaldı. O son Golden Greek denilen bir kuşağın son temsilcisi idi. Bir dünya denizcilik simgesi olan  Yunan denizciliğinin diplomat armatörü, çevreciliğin koruyucu liderlerinden George P. Livanos ’un kayınpederiydi. 

  
Ünlü denizcilik yazarlarından ve Yunan denizciliğinin tarihi kadar, sosyal yaşamının da tanığı meslekdaşım Lloyd’s List’in Yunanistan bölge temsilcisi Nigel Lowry, 1995 yılındaki bir haberinde John M Carras grubunun  170 milyon dolar maliyetle Güney Kore’nin  Halla Engineering and Heavy Industries Tersanesi’ne   dört adet Capesize  kuru dökmeyük gemisi inşa siparişi verdiği yazıyordu. Bu sipariş  Halla’nın yeni Samho Tersanesi için  ikinci Capesize gemi projesi olmaktaydı. 167,000 dwt’luk dört gemi  1996  son çeyreğinde teslim edildiler ve Yunan bayrağına tescil edildiler. Carras(Hellas) Ltd’in filosuna katılan bu gemilerin o yıllardaki inşa fiyatları birim olarak  43 milyon dolardı. 

Yunan denizciliğinin olduğu kadar belki de dünyanın sessizliği en tercih eden John M. Carras efsanevi bir armatördü. 1980 ekonomik krizinden önce filosunun büyük kısmını elden çıkardı ve bir süre Yunan denizcilğinin uyuyan devlerinden biri olmayı tercih etti. 
Şirketi Carras(Hellas) Ltd. çoğunlukla panamax tip kuru dökmeyük gemilerinden oluşan bir filo olarak tanındı.Capesize kuru dökmeyük gemileriyle de mükemmel bir aşamayı gerçekleştirdi.1995 sonu verilerine göre Yunanlı armatörlerin yeni gemi siparişleri  1.5 milyar doları aşmıştı. Kısa zamanda  bu rakam 100 milyar doları aşmıştır.
Uzak Doğu tersanelerine yoğun şekilde kuru dökmeyük gemisi inşa siparişleri olan Carras(Hellas) ayni zamanda Danimarka’nın AP Moller Grubu’na ait Odense Tersanesi’ne de  altı adet Capesize  kuru dökmeyük gemisi siparişi vermişti. Danimarkalı Odense Steel Shipyard Ltd. ilk kez Japonya, Güney Kore ve Çin gibi Uzak Doğu tersanelerinin egemenliğini kırarak 2009 yılından itibaren teslim edilmeye başlanacak  180 bin dwt olan John Carras sayesinde  bir seri Capesize kuru dökmeyük gemisi siparişi almıştı. 

 
Çoğu Yunanlı armatörler için Londra ikinci bir vatan olmuştur. Saygınlık dolu mazisiyle John Carras,1938 yılında babası Michael Carras ile Londra’da kurdukları Carras Ltd ile denizcilik alanında yeralmaya başlamışlardı. Asıl yükselişleri ise ABD’nin II. Dünya Harbi sonrasında çok  düşük ve hatta ihmal edilebilir bir rakamla hibe edercesine sattığı 100 adet Liberty tip gemiden  birini alarak başladı. Bu gemiye “Fotini”  adını verdi. 
Toplumda pek görülmek istemeyen John M. Carras 92 yaşını idrak ettiği sene Lloyd’s List Greek Shipping Awards  Yılın Denizcilik Şahsiyeti Ödülüyle taçlandırılmıştı.Gemilerinin çoğuna  hep “Aqua..” ile başlayan isimler vermiştir. Aquafaith, Aquaprima,  Aquaglory,Aquacharm, Aquavictory  kuru dökmeyük gemisi idiler.Sadece bir kuru dökme yük gemisine kendi adını vermiştir.

 
John M. Carras'ın, 20. yüzyılın ikinci yarısında denizciliği devrimleştiren efsanevi "Altın Yunanlılar" arasında sayılmayı hak ettiğine şüphe yok. Ancak kendisi bu ifadeyi pek sevmiyordu. Bu ifadenin göz alıcı çağrışımları Onassis ve Niarchos'a yakışıyordu, ancak Carras muhafazakâr biriydi; son derece özel bir insan, karakter istikrarı, dürüst prensipleri ve kamuoyunun gözünden uzak durmasıyla dikkat çekiyordu.

 
1917  inşa yük/yolcu gemisi Ioannis Carras, sahibi oldukları ilk gemilerdendi.

Birçok önde gelen Yunan denizcilik ailesi gibi, Carras ailesi de Sakız Adası'ndaki Kardamyla köyünden gelmektedir. Ailenin denizcilik işletmeleri 19. yüzyıla ve ilk yelkenli gemi filosuna kadar uzanmaktadır.
Genç yaşta gemi taşımacılığına giren Carras, II.Dünya  Harbi  arifesinde babası Michael J. Carras ile birlikte Londra'da Carras Ltd. isimli şirketini kurdu. Savaş sırasında, birçok Yunan vatandaşı gibi Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı, ancak o dönemdeki Yunan gemi sahiplerinin çoğunun toplandığı New York yerine Kaliforniya'ya yerleşti. ABD'nin batı kıyısında, savaş zamanı çok sayıda Liberty tipi gemileri inşa eden Kaiser Tersanelerinden birine yakın bir yerde yaşıyordu. Şirketi, savaş sırasında Adelfotis ve Ioannis Carras adlı iki buharlı gemisini kaybetti. II.Dünya Harbi sonunda Carras New York'a taşındı ve Yunan gemi sahiplerine tahsis edilen 100 Liberty gemisinden birini satın almayı başardı. Bu, 1944 yılında inşa edilen Frank J. Cuhel isimli bir genel yük gemisiydi; gemiye “Fotini” adını verdi ve Yunan bayrağı altında tescil ettirdi.
Sonraki yıllarda, taşımacılık ihtiyacının artmasıyla birlikte filo, daha fazla Liberty tipi gemi ve diğer yük gemileriyle genişledi. Ancak Carras, tankerlere yoğunlaşan ilk Yunan gemi sahiplerinden biri de olmuştu. 1951'de, daha sonra dünya gemi inşa sektöründe baskın güç haline gelecek olan Japonya'daki bir tersaneye gemi inşa siparişi veren ilk batılı gemi sahibi olmuştu.Söz konusu gemi, Mayıs 1952'de Hitachi Zosen tarafından teslim edilen 19.700 tonluk Tini idi. Bunu üç kardeş tanker izledi ve 1958'e gelindiğinde Carras, 11 tanker de dahil olmak üzere 18 gemiden oluşan bir filoya sahipti.
1970'lerin başlarında Carras, 30'dan fazla yük gemisi ve tankerden oluşan Yunanistan'ın en büyük filolarından birini işletiyordu. Temelde, kariyeri boyunca denizciliğe yaklaşımı istikrarlı kaldı, ancak 1970'lerde denizcilik piyasalarında daha zorlu zamanlar geldiğinde bu yaklaşım incelik kazandı.
Politikası, en iyi özelliklere sahip yepyeni gemiler sipariş etmeye ve bunları asla banka kredisi kullanmadan kendi fonlarından ödemeye odaklanmaktı. Bu arada, diğer gemi sahiplerinin giderek daha büyük gemiler inşa etme yarışına girmesi ve 1970'lerde büyük tankerlerden ileri gelen  sorunların  manşetlere taşınmasıyla tankerlere olan hevesi azaldı.
Carras hızla tanker piyasasından çekildi ve daha sonra kuru yük gemilerine odaklandı. Kariyerinin son döneminde neredeyse tamamen seri siparişlerle ve genellikle denizcilik piyasası döngüsünün uygun anlarında Panamax ve Capesize tipi kuru yük gemilerine yoğunlaştı. Ancak, aynı zamanda dört kızından birinin kocası olan damadı George P. Livanos'un da sessiz bir destekçisiydi. Livanos'un kendi şirketi Ceres Shipping Enterprises, 1980'lerde Yunanistan'ın en büyük tanker sahibi haline geldi ve deniz yoluyla petrolün etik ve güvenli bir şekilde taşınmasında lider olmayı hedefliyordu.
Kariyeri boyunca Carras, çoğunluğu Japonya'da inşa edilmiş yaklaşık 40 yeni gemiye yatırım yaptı. 1995 yılında, capesize dökme yük gemilerine ilk adımını atmak için Güney Koreli bir tersane olan Halla Engineering & Heavy Industries ile tek sözleşmesini imzaladı. Oradan 167.000 tonluk dört gemi sipariş etti; bu sözleşmenin değeri yaklaşık 176 milyon dolardı. Daha sonra, 2003 yılında beş adet capesize dökme yük gemisi serisi için Japonya'ya geri döndü.
Carras'ın 92 yaşında bir gemi sahibi olarak yaptığı son büyük hamlede, şirketi Carras (Hellas), yıllar sonra Avrupa'daki bir tersaneden büyük miktarda dökme yük gemisi siparişi veren ilk şirket oldu. Danimarka'daki yüksek puanlı Odense tersanesinden 2007 yılında sipariş edilen altı adet yepyeni capesize gemi projesi, Avrupa'nın dezavantajlı gemi inşaatçılarına verilen sembolik bir destek eylemi olarak görüldü.
Fakat John M. Carras, gemilerin teslim edildiğini görecek kadar yaşamadı. Birkaç yıldır sağlık sorunlarıyla boğuşuyordu. Yakın çevresine göre, o kadar kendini denizciliğe adamış bir insandı ki, sağlığındaki dalgalanmalar, denizcilik piyasası endeksindeki yükseliş ve düşüşlerle eşleşiyor gibiydi. Eylül 2008'de, Lehman Brothers'ın iflas edip dünya finans piyasalarını alt üst ettiği aynı hafta sonu vefat etti. Sonraki birkaç gün içinde, capesize dökme yük gemilerinin kiralama oranları tarihlerinin en keskin düşüşünü yaşadı.

 
John M.Carras ve eşi Athina ile..

Eşi Athina ile dört kızının mutluluğuyla tanınan John Carras ‘ın damadlarından biri Yunanlı simge armatör ve diplomat George P. Livanos ile de gurur duyardı.

 
Yunan şaraplarının ilahı Carras
John M. Carras, Fransa’da Porto Carras Marinası’nın kurucusu olarak ün sahibi olduğu gibi,  ülkenin en tanınmış Domaine Carras şaraplarının  üretildiği bağların da yaratıcısı olarak da şöhret yapmıştı. Günümüzde Türkiye’de Lucien Arkas ’ın sahip olduğu üzüm bağlarından üretilen LA Markalı nadide şaraplar da nice övgüye sahiptirler.
Domaine Porto Carras (sıklıkla Domaine Carras olarak anılır), çağdaş Yunanistan'ın en tarihi ve nüfuzlu şarap üreticilerinden biridir. Halkidiki'deki Sithonia yarımadasında, Meliton Dağı'nın batı yamaçlarında yer alan tesis, yaklaşık 475 hektarlık alanıyla Yunanistan'ın en büyük kesintisiz organik bağ alanı temsil eder.1965 yılında Yunan armatör Yannis (Yiannis) Carras tarafından kuruldu. Aynoroz (Mount Athos) yakınlarında bir gemi seyahati sırasında Sithonia'nın el değmemiş kıyı coğrafyasına hayran kalan Yiannis Carras, burayı dünya standartlarında bir tatil köyü ve bağ alanına dönüştürmeye karar verdi. Şaraphanenin mimarisi, Bauhaus akımının kurucusu Walter Gropius tarafından tasarlandı ve inşaat 1970 yılında tamamlandı.
Bordo Bağlantısı ve Émile Peynaud 
Yannis Carras, bağları kurmak için Bordeaux Üniversitesi'nin efsanevi enoloji başkanı Prof. Émile Peynaud ile anlaştı. Peynaud, modern şarapçılık tekniklerini, kontrollü fermantasyonu ve meşe fıçı olgunlaştırmasını getirerek tüm Yunan şarap endüstrisinin modernleşmesinin temelini attı. Tesisin kendine özgü mikrokliması ve teruarı, 1982 yılında Korumalı Menşe Adı (PDO) Meliton Yamaçları (Plagies Melitona) unvanının oluşturulmasını sağladı. Limnio ve Malagouzia ise Domaine Carras, Aristoteles tarafından bahsedilen antik Yunan kırmızı üzümü Limnio'yu yeniden canlandırması ve Yunanistan'ın en ünlü beyaz üzüm çeşitlerinden biri olan Malagouzia'nın kurtarılmasına öncülük etmesiyle tanınmıştır.
Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot ve Limnio üzümlerinden yapılan amiral gemisi kırmızı kupaj Château Porto Carras adı verilmiştir. Fransız meşe fıçılarda uzun süre dinlendirilen bu şarap; yapısı, yıllanma potansiyeli ve Bordo ile Akdeniz stillerini birleştiren profiliyle bilinir. Domaine Porto Carras (Limnio): Tarihi Limnio üzümünün kırmızı meyve, otsu aromalar ve yumuşak tanenlerini öne çıkaran tek çeşit (monosepaj) kırmızı şaraptır. Melissanthi: Assyrtiko ve Athiri (ve tarihsel olarak Malagouzia) üzümlerinden üretilen beyaz kupajdır. Magnus Baccata & Blanc de Blancs: Yerel ve uluslararası üzüm çeşitlerini harmanlayan popüler giriş ve orta segment şaraplardan oluşmaktadır.

 
Grand Porto Carras Marinası
John Carras, Frasız yüksek sosyetesinin  seçkin bir ismi idi. Güney Fransa’da marinası ayni zamanda bulunuyordu. Porto Carras Marinası Güney Fransa’da Languedoc kıyılarındadır. Son derece lüks iki oteli, marina kompleksindeki villaları, squash ve tenis kortları, yüzme havuzu, tiyatrosu, konferans merkezi, kumarhanesi, lokantaları, barları ve butikleriyle muazzam bir şıklığın merkezidir. Porto Carras Marinası projesi gerçekleşirken John M.Carras, Kuzey Yunanistan’da Domaine Carras şarapları için kollarını sıvamıştı bile.  1968’de Fransız ekolojist Emile Peynaud’un deneyimlerinden yararlanarak Yunanistan’ın en kaliteli şarabını üretmek üzere yola çıktılar. Satın aldığı arazilerden  800 dönümüne  dünyanın en kaliteli şaraplık üzümleri verecek bağları kurduklarında  yıl 1972 olmuştu.
Ancak şu çok önemli hatırlatmayı yapmalıyım; eğer dünya üzerinde kuşkulardan uzakta bir genetik kaydı ortaya çıkartılabilirse,  Sakız Adası’nın Kuzey- Doğu ucundaki Kardamyla köyünden gelen Carras’ların öyküsü çok renkli olmalıdır.

Kardamyla 1750’den beri  Yunan denizciliğinin kalbi, ana vatanı, hersınıftan gemici,denizci tüccar bankerler yetiştirip dünyaya göçetmiş yerlileriyle   tanınmış bir köy olmuştur. Onun içindir ki Sakız Adası- Chios’lu Yunanlı  denizciler daha derin saygınlıkla karşılanırlar. Livanos, Kardamyla’dan gelen birdiğer unutulmaz bir isimdir.

 
Haziran 1978’den bir hatıra- Yunan armatör George Livanos
eşi Fotini ile.

Yunanlı tarihçi, yazar  Mike Monchos şöyle yazmıştır; “Eğer yeryüzünde başarılı bir armatörün genetik kodunun hâlâ güçlü bir şekilde dolaşımda olduğu bir yer varsa, orası mutlaka Yunanistan'ın Sakız Adası'nın kuzeydoğu ucundaki Kardamyla Köyü olmalıdır.
Kayalık yamaçlara oyulmuş, Ege'nin en hırçın dalgaları ile en ince narenciye bahçeleri şeridi arasında olan Kardamyla, 1750'lerden beri her türden ticari denizcinin beşiği olmuştur: Kaptanlar, korsanlar, tüccarlar, paralı askerler, armatörler, ticari bankacılar, bağımsızlık savaşçıları... Hepsi Osmanlıların, Büyük Katerina'nın, Napolyon'un, İtalyan veya İngiliz risk sermayedarının ve nihayet 1821'den itibaren de kendilerinin hizmetindeydi.”

John M. Carras’ın damadı olarak George P. Livanos  
George P. Livanos, 1956 yılında John M. Carras'ın kızı Fotini Carras ile evlenmiştir. Böylece George P. Livanos  da aile geleneklerini saygıyla korudu ve tüm yaşamı boyunca Yunan ve dünya denizciliğinin başarılarına kendini adadı.
1926 yılında New Orleans’da doğmuştu.Babası Kaptan Livanos’un gemilerinde yetişti. ABD vatandaşı olarak büyüdü ve ABD Ordusunda ve hatta Kore Harbi’nde  görev yaptı.John M . Carras’in  kızı Fotini Carras ile evlenerek Livanos ve Carras ailelerinin  akrabalığını kuran isimler oldular. George Livanos’un 1 Haziran 1997’de Atina’da vefat etmesinden John M.Carras’ın çok etkilendiği söylenmiştir. 
George P. Livanos, en büyük Yunan armatörlerin yer aldığı pantheone (seçkinler  sınıfı) aittir. Filo büyüklüğü açısından 1980'lerin sonu ve 1990'ların en büyük Yunan armatörüydü; buna karşın sektörün toplumdaki rolü ile gemilerin ve gelecekteki hizmetlerin şekli konusunda vizyoner bir bakış açısına sahipti.Ayrıca denizcilik ve denizcilik sektörünün imajı için silinmez bir miras bıraktı. Bir bakıma “Geleneklerden Gelen” bir armatörlük ailesine mensuptu. Fakat kendisi ABD doğumluydu ve ABD vatandaşı idi. Eğitiminin bir kısmını Atina Koleji'nde aldı. Ancak  yaşamının ilk dönemlerinin büyük bölümünde evi ABD oldu. II. Dünya Harbi ve daha sonra Kore Savaşı sırasında ABD ordusunda görev yaptı.Bir armatör olarak Onassis, Niarchos ve C. M. Lemos gibi "Altın Yunanlar" kuşağının ön plana çıkmasından birkaç yıl sonra tanınmaya başlandı. Dünya zaten değişmekteydi.
İş hayatındaki ilk başarılarını,II.Dünya Harbi sonrasında  hizmetdışı  Liberty gemilerinden satın alıp bunları yeniden faal hale getirerek ve sonunda hurda olarak satmak üzere Japonya'ya göndererek elde etti. 1950'lerde tekrarlayan bu projeler oldukça kazançlıydı; çünkü ABD'den Japonya'ya kargo taşımanın navlun (taşıma) ücreti, ilk satın alma ve yeniden faal hale getirme maliyetlerini karşılıyordu, böylece hurda satışı saf kâr kalıyordu. Bu hikaye, armatörlerin en idealistlerinden biri olan Livanos'un aynı zamanda son derece pratik ve işin içinde (hands-on) bir yaklaşım sergileyebildiğini göstermektedir.
1960'larda, amcası Kaptan John G. P. Livanos'un 1950 yılında New York'ta kurduğu denizcilik şirketi Ceres Hellenic Shipping Enterprises'ın dümenine geçti. Zamanla genel merkezi Yunanistan'a taşıdı. Başlattığı pek çok yenilikçi proje arasında ilklerden biri, durmaksızın daha da büyüyen dökme yük gemileri trendinin aksine "Mini dökme yük gemileri" (mini-bulkers) fikriydi.
Yaklaşık 3.000 ton dökme yük taşıma kapasitesine sahip bu az su çekimi olan tasarımlı gemiler, okyanusları aşabiliyor ancak hayati önem taşıyan yükleri az gelişmiş limanlara veya iç su yollarına, yani sevkiyatın ihtiyaç duyulduğu yere yakın noktalara ulaştırabiliyordu. Afrika ve Asya'daki pek çok liman nehirler üzerinde yer alıyordu ve buralara yalnızca sığ su çekimli (draftlı) gemilerle verimli bir şekilde ulaşılabiliyordu. Armatörün tasarladığı gibi, bu gemiler BM'nin Bangladeş'e yönelik yardım çalışması gibi gıda yardımı programlarında rol oynamak için idealdi. Nihayetinde Ceres, Japonya'da toplam 52 adet "mini" gemi inşa ettirdi.
Ceres'in ana odak noktası uluslararası emtia taşımacılığıydı. Ancak şirket aynı zamanda Yunanistan'da hızlı feribot hizmetlerine öncülük ederek, ana karayı yakındaki adalara bağlayan geniş bir rota ağında kıyı yolcu hidrofoillerini (deniz otobüslerini) tanıttı. Bu durum, hem Yunanistan'ı ziyaret edenler hem de yerel olarak işe gidip gelenler için hızlı ve rahat seyahatte yeni bir dönem başlattı. Hizmetler, yirmi yıl boyunca Yunanistan'da herkesçe bilinen bir ifade haline gelen "Ceres Flying Dolphins" markası altında faaliyet gösterdi.
Livanos ayrıca, Yunanistan ile Avrupa Topluluğu arasında yolcu ve yük taşımacılığını hızlandırabilecek —muhtemelen katamaran tasarımına sahip— bir dizi büyük ve hızlı feribotun inşasını planladı. Projesi hiçbir zaman hayata geçmedi, ancak daha sonra birkaç büyük Yunan feribot şirketi, eski Yugoslavya'da patlak veren iç savaşlara yanıt olarak Adriyatik için büyük konvansiyonel feribotlar inşa etti. Diğer şirketler de iç hat feribot taşımacılığı için daha küçük katamaranları devreye soktu.
Livanos, geleneksel gemi tasarımlarının ötesine bakma ve gelecekteki olasılıkları sezme konusunda bir tutkuya sahipti. Bu tutku, örneğin devasa bir katamaran tankerin tam prototipinin yapılmasına (ki bu şimdiye kadar hiç inşa edilmemiştir) ve bazı konuşmalarında gelecekte yüklerin yüzey gemileri yerine roketler veya denizaltılarla taşınabileceğine dair öngörülerde bulunmasına yol açtı.
Çok az armatör bilim konusunda bu kadar heyecan duymuş ya da bu kadar endişelenmiştir.Daha 1970'lerin sonlarında, dünya genel olarak iklim değişikliği ilkesine aşina olmadan çok önce Livanos, çevre suistimalinin gezegeni yok edebileceğine dair uyarılara kulak vermeye başlamıştı. Ayrıca denizlerdeki petrol kirliliğinden ve tankerlerden kaynaklanan, sektörün adını lekeleyen bir dizi petrol sızıntısından da endişe duyuyordu.
Yunanların denizi gerçekten sevdiğine ve armatörler ile mürettebatın, denize verilen zararlar (çoğunlukla cehalet ve ilgisizlikten kaynaklanan) konusunda basit bir dille bilinçlendirilmesi halinde, sektörün çevre koruma sicilinin iyileştirilmesinde liderlik sağlayabileceklerine inanıyordu.
Helmepa- Yunan Deniz Temiz Derneği’nin kurucusu
Yunanistan Deniz Çevresini Koruma Derneği'ni (Helmepa) kurmak için Livanos'un çevre kuruluşları, denizciler ve en başta da kendi armatör meslektaşlarının birçoğu arasındaki muazzam şüpheciliğin üstesinden gelmesi gerekti. Haziran 1982'de Helmepa kurulduğunda, hem ulusal denizciler federasyonu hem de armatörler birliği, gemilerden kaynaklanan kirliliği ortadan kaldırarak  “Save Seas- Denizleri kurtarma" konusunda gönüllü bir taahhüt ilan eden yeni kurumun misyon bildirgesini imzaladı. Bu bildirge ayrıca beş büyük çevre kuruluşu tarafından da onaylandı: Roma Kulübü, Uluslararası Doğayı Koruma Birliği (IUCN), Dünya Doğayı Koruma Vakfı (WWF), Uluslararası Okyanus Enstitüsü ve Uluslararası Çevre ve Kalkınma Enstitüsü.
Helmepa zamanının ötesindeydi ve ona verilen destek zorlu mücadelelerle kazanılmıştı; bu da Livanos'un kararlılığına, samimiyetine ve kitleleri peşinden sürükleyen karizmasına (evanjelik karizma) büyük bir saygı duruşuydu. Yine de düşüncelerinde hiçbir zaman yüzeysel olmadı.
Kirletici fosil yakıtların, daha temiz enerji formlarıyla değiştirilene kadar kaçınılmaz birer miktar kötülük olduğuna inanıyordu. O zamana kadar, petrol ticaretinin dürüst armatörlere ve taşımacılık için üstün kalitede inşa edilmiş güvenli gemilere ihtiyacı vardı.
Ayrıca 1970'lerin sonlarında, ABD'deki Newport News Shipbuilding şirketi ile nükleer enerjiyle çalışan iki süpertankerin inşası için bir niyet mektubu imzaladı. Bunlar Amerikan bayraklı tankerler olarak inşa edilecekti ve buradaki fikir, ülkeyi yeniden deniz teknolojisinin ön saflarına taşımak için ABD'nin nükleer enerjili gemicilik konusundaki ileri bilgisini bir sıçrama tahtası olarak kullanmaktı. Proje Kongre oturumlarına kadar gitti. Ancak deneyimli nükleer mürettebatın Donanma'dan sivil dünyaya geçebileceğinden endişe eden ABD Donanması tarafından engellendi. Ceres, 1987 ile 1992 yılları arasında tanker alanında dinamik bir şekilde büyüdü; Exxon'dan dünyanın en büyük dört süpertankerini satın aldı, yepyeni ürün tankerlerinden oluşan önemli bir filoyu teslim aldı ve Canadian Pacific'e ait altı kimyasal tankerden oluşan filonun tamamını satın alarak ilk kez kimyasal madde ticaretine adım attı.
Tanker işletmeciliği hakkında, "Dünyanın bunları satın alacak, sorumluluk ve uzmanlıkla işletecek bizim gibi çılgın insanlara hâlâ ihtiyacı var," demişti.
1905 yılında Kopenhag'da uluslararası denizcilik çıkarlarını temsil eden ilk birlik olarak kurulan Baltık ve Uluslararası Denizcilik Konseyi'nin (BIMCO) başkanlığına seçilen ilk Yunan oldu. Modern çağda, sektöre kaliteli bilgi ve tavsiye sağlayan, denizcilik sektörü birliklerinin en büyüğü olmayı sürdürmüştür. Livanos, bu kuruluşa 1989'dan 1991'ye kadar liderlik etti.
Denizcilik sektörüne daha pek çok sıfatla hizmet etti. Bunlar arasında Yunan Armatörler Birliği ve Uluslararası Tanker Armatörleri Kirlilik Federasyonu yönetim kurulu üyeliği, Amerikan Klas Müessesesi (ABS) Onursal Üyeliği ve Det Norske Veritas Yunanistan Komitesi başkanlığı yer alıyordu.
Başarılarına ve karakterine duyulan yaygın hayranlık, Seatrade organizasyonunun 1990 yılında Livanos'u "Yılın Seatrade Şahsiyeti" seçmesine de yansıdı. Ödüllerin ilk kez verilmeye başlandığı 1989 yılında Yılın Şahsiyeti'nin dönemin IMO genel sekreteri C. P. Srivastava olmasının ardından, bu unvana layık görülen ilk armatör kendisi oldu.
ABD'ye de büyük bir bağlılık duymasına rağmen, armatör son derece vatanseverdi ve Yunanistan'ı uluslararası alanda tanıtmak için sahne arkasındaki pek çok girişime enerjik bir şekilde katkıda bulundu. Sonunda ABD'de bir Yunan lobisinin kurulmasındaki kilit isimlerden biriydi. Yaşamı  boyunca, birbiriyle ilişkili olan Ethos (ahlak/karakter) ve Filotimo (onur/iyilikseverlik) kavramlarına inandı ve bunları destekledi. Yunan felsefesinden, tiyatrosundan ve popüler kültüründen beslenen bu terimler; bilgelik, erdem, iyi niyet ve onurun birleşimini çağrıştırır. Bunlar, kendisinin bizzat kendi denizcilik işinde uyguladığı ve başkalarına da ilham etmeye çalıştığı niteliklerdi.
Deniz ticareti dünyasında pek çok yönetici, dünyanın en hayati sektörlerinden birine ait olmaktan gurur duyar ve   herbiri denizciliğin ahlaki amacını derinliğine  savunan George P. Livanos'tan ders almışlardır. Zira George P.Livanos  gerçek devlet adamlarından biri olarak Yunan denizciliğinin itibarını daha da güçlendirmeye hizmet etmiştir.
                                                ****

Marmaris Uluslararası Yat Kulübü (MIYC) tarafından bu yıl 37’incisi yapılan Uluslararası Yarış Haftası’na (Marmaris International Race Week-MIRW) fırtına ve sağanak yağmur damgasını vurdu. 108 teknenin kayıt verdiği etkinliğe bu yüzden ekipler “Uluslararası Yağmur Haftası” benzetmesini yaptı. Hava koşulları yüzünden yarışlardan çoğu yapılamadı ama kimsenin de keyfi kaçmadı.

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Türkiye’nin en geniş katılımlı etkinliği Marmaris Uluslararası Yarış Haftası bu yıl da “unvanını” korudu. Çoğu yabancı 108 ekibin kayıt verdiği mücadelede Türk ekip sayısı 14 ile sınırlı kaldı. 
Yabancı yelkencilerden bazıları kiraladıkları Eker 40 (Petr Kochnev), Mersin Yelken Akademisi (Nikita Korovin), Flyer, Hit X (Roman Vikhorev) ve Wind Rider (Vadim Sklyarov) gibi teknelerde yarıştı. Ekiplerden 72’si ORC, 36’sı CHR (Cruiser / Gezi) sınıflarında yer aldı.

“YELKEN BASMAK” KOLAY OLMADI
“Yelken bastı” dedik ama bu pek de kolay olmadı. Değişken rüzgarları ile tanınan Marmaris’te bu kez hava koşulları sıradışı bir seyir izledi.
Marmaris Uluslararası Yarış Haftası’nın ilk günü (26 Ekim) yağmurla birlikte 25 knot’ın altına düşmeyen rüzgarın hızı ilerleyen saatlerde 35 knot’ı aşınca “açılış yarışları” yapılamadı. Olumsuz hava koşulları ve meteorolojik uyarılar üzerine planlanan akşam etkinliği de iptal edildi.


Yarış Kurulu Başkanı Ezgi Kalaycı, ikinci gün (27 Ekim) yarışlarında start saatini erkene aldı. Niyeti “boş” geçen ilk günün telafi yarışlarını yaptırmaktı. Ancak bu kez de karşılarına durgun ve kararsız hava koşulları çıktı. 
Rüzgarın kendini hissettirmesi üzerine Başhakem Kalaycı, ORC A ve B grupları için start düdüğünü çaldı. Şamandıra yarışı mümkün görülmediği için bu gruplar Marmaris Boğazı’nın dışındaki Karga Taşı’nın dönüleceği coğrafi rotaya gönderilmişti. Tazeleyen ve güçlenen rüzgar filoyu hızlandırdı. Ne var ki Keçi Adası yakınlarında havanın kalması üzerine ekipler adeta “yeniden start” etti. 

YARIŞLAR CANLI YAYINLANDI
Bu yarışlar Atilla ve Tolga Gökova kardeşlerin anlatımıyla Marmaris Uluslararası Yarış Kulübü’nün (MIYC) YouTube kanalı üzerinden canlı yayınlandı. Bu yayınlar Marmaris’in farklı noktalarına yerleştirilen dev ekranlara da yansıtılarak, denizdeki mücadelenin daha geniş kitlelere ulaşmasını sağladı. İlk yayın gününe Edhem Dirvana da konuk oldu.
ORC A ve B gruplarının yarışı devam ederken Marmaris Koyu içinde ORC C ve D grupları için bir start denemesi yapıldı ancak çok düşük rüzgar nedeniyle abandone ile sonuçlandı. Aynı nedenle rotalarını güçlükle de olsa tamamlayan ORC A ve B gruplarının planlanan ikinci yarışı da yapılamadı.

İkinci gün yarışlarının ödül törenine katılan Muğla Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Aras ve MIYC Başkanı Bülent Çelik.

Sıra üçüncü güne (28 Ekim) geldiğinde ekipleri sağanak yağmur bir kez daha karşıladı. Görüşü oldukça azaltan yağmur yüzünden filoya “marinda bekleyin” duyurusu yapıldı ve “tehir” flaması karadaki göndere toka edildi. Hava koşullarında değişiklik olmayınca, yarış planları bir kez daha suya düştü.  


MIYC Başkanı Bülent Çelik’in Cumhuriyet Bayramı kutlamasıyla başlayan dördüncü gün (29 Ekim) ORC A ve B’ler Karga Taşı dönüşlü coğrafi rotaya gönderildi. ORC C ve D’ler için de parkur koy içinde kuruldu. Ancak düşük hava yüzünden sonuca rota kısaltması yapılarak gidilebildi.
Öğleden sonra önce batı gösteren, ardından kuzeye dönerek güçlenen rüzgar, ORC A-B-C-D gruplarına iki, diğerlerine bir yarış yapabilme şansı tanıdı. 
Son gün (30 Ağustos) Marmaris’te güneş yüzünü gösterdi, hava ısındı ama rüzgar yine olmayınca özellikle yabancı ekiplerde alışageldiğimiz “plaj manzaraları” ortaya çıktı.

Fotoğraf: Levent ÇELMEN (Coast Guide TR)

Saat 13.00 sıralarında 120 dereceden (keşişleme) 5-7 knot gücündeki esintiyi kaçırmak istemeyen Başhakem Ezgi Kalaycı, ilk startı yarış eksiği bulunan ORC E-F gruplarına verdi. Bu gruplar Karga Taşı dönüşlü coğrafi rotaya gönderilirken, ORCA-B-C ve D’ler için koy içinde rüzgarüstü-rüzgaraltı rotalı yarış başladı.
Böylelikle tüm sınıflara 5 günde 9 yarış olarak planlanan 37. Marmaris Uluslararası Yarış Haftası, ORC A ve B’lere 4, ORC C ve D’lere 3, ORC E-F ve CHR A-B-C gruplarına 2’şer yarışla tamamlandı. 5 yarış geçilemediği için genel değerlendirmede “yarış atma” uygulanmadı.

37. MIRW’DA KAZANANLAR
ORC A’da Brozex (Sergei Musikhin) haftayı 6 puanla birinci tamamladı. Bu grupta yer alan Deniz Fıçı liderliğindeki Arkın Karpaz Gate Marina-Napan 23 puanla 5’inci sırada tamamladı.
ORC B’de birinciliği 12 puanla X Prime (Evgeny Neugodnikov) kazanırken, Ersen Dinç yönetimindeki Lobster X ikincilik elde etti.
ORC C’de Technonicol (Vladimir Nikitin), ORC D’de Wizard (Krill Bulatov), ORC E’de Mon De L'ona II (Aleksei Brunov) birinci oldu.
37. MIRW’da 7 teknenin bulunduğu ORC F grubundaki ilk 3’te Türk ekipler yer aldı. Birinciliğe Blue X-Lexus Sailing Team (Berkcan Arat), ikinciliğe Oburiks (Mustafa Kutlu Öztürk), üçüncülüğe Red Lions (Hüseyin Akbulut) adlarını yazdırdı.  


Ödül ve kapanış töreni Marmaris Belediye Marina’da kurulan, aynı zamanda etkinliklerin merkezi olan Yarış Köyü’nde gerçekleşti. Dereceye giren ekiplere kupaları dağıtıldı.
Havadan yana yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen herkesin keyfi yerindeydi ve tüm dilekler 38’inci buluşmada “havanın iyi olması” yönündeydi…


37. MARMARİS ULSLARARASI YARIŞ HAFTASI
24-30 Ekim 2026

ORC A
Kayıtlı tekne sayısı: 10
Yapılan yarış sayısı: 4
1. Brozex (Sergei Musikhin) 3-1-1-1 (6)
2. Eker 40 (Petr Kochnev) 1-2-6-2 (11)
3. Chocolate (Aleksei Borisov) 2-3-4-3 (12)

ORC B
Kayıtlı tekne sayısı: 11
Yapılan yarış sayısı: 4
1. X Prime (Evgeny Neugodnikov) 1-2-3-6 (12)
2. Lobster X (Ersen Dinç) 5-1-2-7 (15)
3. Courrier du Coeur (Andrey Arbuzov) 2-3-9-3 (17)

ORC C
Kayıtlı tekne sayısı: 17
Yapılan yarış sayısı: 3
1. Technonicol (Vladimir Nikitin) 1-5-1 (7)
2. Jolly Baba (Sergei Desukevich) 3-3-3 (9)
3. St. Anna (Mikhail Kadetov) 4-4-2 (10)

ORC D
Kayıtlı tekne sayısı: 15
Yapılan yarış sayısı: 3
1. Wizard (Krill Bulatov) 3-1-1 (5)
2. Valentina (Viktor Zakharov) 2-2-2 (6)
3. Sail La Vie (İlya Ermakov) 1-9.5-4 (14.5)

ORC E
Kayıtlı tekne sayısı: 12
Yapılan yarış sayısı: 2 
1. Mon De L'ona II (Aleksei Brunov) 2-2 (4)
2. Looping (Yury Shuvalov) 6-1 (7)
3. Lettland (Igors Bukovskis) 1-6 (7)

ORC F
Kayıtlı tekne sayısı: 7
Yapılan yarış sayısı: 2
1. Blue X-Lexus Sailing Team (Berkcan Arat) 1-1 (2)
2. Oburiks (Mustafa Kutlu Öztürk) 2-2 (4)
3 Red Lions (Hüseyin Akbulut) 4-3 (7)

CHR A
Kayıtlı tekne sayısı: 12
Yapılan yarış sayısı: 2
1. Blue Amour (Andrei Novikov) 1-1 (2)
2. Kia Ora (Pavel Gorbunov) 4-2 (6)
3. Draco (Aleksandr Sokolov) 3-3 (6)

CHR B
Kayıtlı tekne sayısı: 11
Yapılan yarış sayısı: 2
1. Orion (Maxim Bialkevich) 1-1 (2)
2. Trinity (Nikita Vavilov) 2-2 (4)
3. Cadenza (Sergei Kazantcev) 3-4 (7)

CHR C
Kayıtlı tekne sayısı: 13
Yapılan yarış sayısı: 2
1. Jove (Evenii Nikiforov) 1-2 (3)
2. Before Sunrise (Igor Burov) 3-1 (4)
3. Baba Yaga (Viacheslav Frolov) 5-3 (8)

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK) 2026 Trofesi 25 Ekim Pazar günü Caddebostan parkurunda yapılan Moda Deniz Kulübü Cumhuriyet Kupası ile sona erdi. Gün içinde gerçekleşen 3 şamandıra yarışı Trofenin şampiyonunu da belirledi. Levent Peynirci yönetimindeki ENKA Cheese IV, 2023, 2024 ve 2025’in ardından TAYK 2026 Trofesi'ni de şampiyonlukla noktaladı.

Toplam 12 ayaktan oluşan TAYK 2026 Trofesi’nin son mücadelesi 25 Ekim Pazar günü Caddebostan - Adalar parkurunda yapılan Moda Deniz Kulübü Cumhuriyet Kupası ile tamamlandı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

29 teknenin kayıt verdiği Cumhuriyet Kupası’nın yapılacağı gün tahminler oldukça düşük havaya işaret ediyordu. Bu nedenle Gökhan Veziroğlu başkanlığındaki Yarış Kurulu, ekipleri bir gün önceden, “Hava şartlarına göre yarışımızı coğrafi rotada yapabiliriz” diyerek uyardı.

Kınalıada yakınlarında yerini alan işaret teknesinden yapılan ölçümler umut verici değildi. “Yok hava” ile 1-1.5 knot arasında gezinen cılız esinti üzerine Yarış Kurulu “tehir” flamasını toka ederek, farklı yerlerde “rüzgarı aramaya” başladı.



SÜRPRİZ RÜZGAR UMUTSUZLUĞU YENDİ

Yaklaşık 1 saatlik bekleyiş sonrasında kuzeyden beliren “sürpriz rüzgar” sahaya yayılınca Başhakem Veziroğlu, şamandıra yarışı için hazırlıkları başlattı ve ilk start düdüğü 13.10’da IRC0-1-2’ler için çaldı. Peşinden IRC3-4 ve IRC Go sınıflarının startı verildi.

Lider teknenin 58 dakikada tamamladığı ilk yarışın ardından hava şartlarında bir değişiklik olmadı ve planlanan şamandıra yarışlarının üçü de peş peşe yapıldı.


YARIŞ, TROFENİN KAZANANLARINI DA BELİRLEDİ
IRC0’da Coca Cola İçecek-DAS (Doğa Arıbaş), IRC1’de Gözalan-Alize M12 (Sinan Sümer), IRC2’de Garanti BBVA-Cheese V (Bora Olcav), IRC3’te NTS Danışmanlık-Falcon (Deniz Yılmaz), IRC4’te Marmara Yelken Kulübü-MAYK (Batu Özonur) birincilik elde ederken, sonuçlar TAYK 2026 Trofesi’nin kazananlarını da belirledi.
Cumhuriyet Kupası’nı Coca Cola İçecek-DAS ile eş puanla tamamlayan ancak averajla ikinci sırada yer alan Levent Peynirci lideriliğindeki ENKA-Cheese IV, TAYK Trofesi’ni dördüncü kez şampiyonlukla noktaladı.
ŞAMPİYONLUĞA ABONE OLDU
2023, 2024, 2025 ve 2026 yıllarında TAYK Trofesi’ni ENKA adına şampyonlukla tamamlayan Levent Peynirci ve ekibi, 2020 ve 2022 yıllarında da “Akkim Kimya-Cheese” olarak döner trofe kupasını kucaklamıştı.
Trofe Overall ve IRC0 sıralamasında ENKA-Cheese IV’ün ardından Orient Express VI ikinci, Coca Cola İçecek-DAS üçüncü sırada yer aldı.
IRC1’de birinci olan Gözalan-Alize M12 (Sinan Sümer), genel sıralamada 4’üncü, IRC2’de birincilik elde eden ANT Yapı Yelken Takımı-Sensei (Ali Kemal Tüfekçi) genel sıralamada 5’inci oldu.
IRC3-4 GRUBUNUN ŞAMPİYONU MAYK
IRC3’te Canias-CTD-Electron (Cenk Tekkaya), IRC4’te Marmara Yelken Kulübü-MAYK (Batu Ozonur) TAYK 2026 Trofesi’ni birincilikle tamamladı. MAYK, trofenin IRC3-4 genel sıralamasında Electron’un önünde yer alarak şampiyonluğa adını yazdırdı. 
TROFE ÖDÜL GECESİ 30 KASIM’DA YAPILACAK
TAYK Trofesi’nde sezonunun başarılı ekipleri 30 Kasım Pazartesi günü Moda Deniz Kulübü’nde düzenlenecek ödül töreninde kupalarını kucaklayacak. 
Saat 19.00’da başlayacak gecede Moda Deniz Kulübü Cumhuriyet Kupası’nın ardından sezonun genel klasmanında dereceye giren ekipler de TAYK Trofesi ödüllerine kavuşacak. 

TAYK-MDK CUMHURİYET KUPASI 
25 Ekim 2026, Pazar 
(3x Şamandıra Yarışı)

IRC 0
Kayıtlı tekne sayısı: 5
1. Coca Cola İçecek-DAS (Doğa Arıbaş) 1-1-5 (7)
2. ENKA-Cheese IV (Cheese Sailing / Levent Peynirci) 3-3-1 (7)
3. Team Acadia- Cheetah (Vedat Tezman / Oğuz Ayan) 5-2-2 (9)

IRC 1
Kayıtlı tekne sayısı: 6
1. Gözalan-Alize M12 (Sinan Sümer) 1-2-1 (4)
2. Akkök Holding-Cheese VIII (Cheese Sailing / Güney Kaptan) 2-3-4 (9)
3. FB Doğuş Yelken Takımı-Fenerbahçe 1 (FBSK / Orkun Öz) 4-1-5 (10)

IRC 2
Kayıtlı tekne sayısı: 8
1. Garanti BBVA-Cheese V (Cheese Sailing / Bora Olcav) 2-1-2 (5)
2. Eker Sailing Team-DAS--Carina (Doğa Arıbaş / Umut Efe Alpkocak) 1-4-1 (6)
3. Tüpraş-Fenerbahçe 5 (FBSK / Evren Koncagül) 5-2-3 (10)

IRC 3
Kayıtlı tekne sayısı: 6
1. NTS Danışmanlık-Falcon (Deniz Yılmaz) 2-1-5 (8)
2. Canias-CTD-Electron (Cenk Tekkaya) 3-2-4 (9)
3  HSSK-Alchera (SYS Yatçılık /Yusuf Tunç) 1-3-6 (10)

IRC 4
Kayıtlı tekne sayısı: 2
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (MYK / Batu Özonur) 2-1-1 (4)
2. Sebago-Alize G 28 (Sinan Sümer / Hüseyin Akça) 1-2-2 (5)

IRC GO (Gezi)
Kayıtlı tekne sayısı: 2
1. Mass Marmara Yelken Kulübü-Nomos (Sedat Soybay) 1-1-1 (3)
2. Karadeniz Holding-Cenoa (Çağdaş Artu) 2-2-2 (6)

TAYK 2026 TROFESİ DERECE SIRALAMASI

IRC0-1-2 OVERALL
5 yarış atma sonunda ilk 5
1. ENKA Cheese IV (59 net) IRC0 / Farr 40
2. Orient Express VI (65 net) IRC0 / Farr 55 OD
3. Coca Cola İçecek-DAS (71.5 net) IRC0 / Farr 40
4. Gözalan-Alize M12 (83.5 net) IRC1 / MAT 12
5. ANT Yapı Yelken Takımı-Sensei (98 net) IRC2 / First 40.7

IRC3-4 OVERALL
5 yarış atma sonunda ilk 3
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (31 net) IRC4 / J-70
2. Canias-CTD-Electron (37 net) IRC3 / First 34.7
3. Anadolu Sigorta-CTD-Pupa (49 net) First 34.7

GRUP OVERALL
IRC 0
1. ENKA-Cheese IV (34 net)
2. Orient Express VI (38 net)
3. Coca Cola İçecek-DAS (40 net)

IRC1
1. Gözalan-Alize M12 (28 net)
2. Akkök Holding-Cheese VIII (31 net)
3. Beymen Club Sailing Team-Atlas (48 net)

IRC2
1. ANT Yapı Yelken Takımı (28 net)
2. Eker Sailing Team-DAS-Carina (34.5 net)
3. Garanti BBVA-Cheese V (46 net)

IRC3
1. Canias-CTD-Electron (28 net)
2. Anadolu Sigorta-CTD-Pupa (40 net)
3. sahibinden,com-Gemini III (44 net)

IRC4
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (16 net)
2. Sebago-Alize G 28 (31 net)
3. Brisa Yelken Takımı-Karya (60 net)

Son gün sürpriz yapan kuzeyli rüzgâr, sezonun final yarışında rekabeti zirveye taşıdı

Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü’nün (TAYK) 2026 yılı Trofe takviminde sezonun 12. ve son ayağı olan Moda Deniz Kulübü Cumhuriyet Kupası, 25 Ekim Pazar günü İstanbul’da 29 teknenin katılımıyla gerçekleştirildi. IRC 0, IRC 1, IRC 2, IRC 3, IRC 4 ve IRC GO sınıflarında üç yarışın koşulduğu finalde ekipler, sezon boyunca biriktirdikleri deneyimi ve taktik becerilerini ortaya koyarak trofeye heyecan dolu bir kapanış yaptı.

Yarışta IRC 0 sınıfında Das / Coca Cola İçecek birinci olurken, IRC 1’de Alize M12 / Gozalan, IRC 2’de Cheese V / Garanti BBVA, IRC 3’te Falcon / NTS Danışmanlık, IRC 4’te Mayk / Marmara Yelken Spor Kulübü, IRC GO’da ise Nomos / Mass Marmara Yelken Spor Kulübü sınıfının zirvesinde yer aldı.

Kuzeyli rüzgâr yarışın seyrini değiştirdi

Final gününde beklenmedik şekilde etkisini gösteren kuzeyli rüzgâr, yarışın seyrini değiştirerek rekabeti üst seviyeye taşıdı. Değişen koşullar ekiplerin stratejilerini yeniden şekillendirirken doğru karar alma, ekip uyumu ve denizcilik deneyimi yarışın belirleyici unsurları arasında öne çıktı.

Sınıflardaki mücadele de son yarışa kadar sürdü. IRC 0’da Das / Coca Cola İçecek ile Cheese IV / Enka puanlarını eşitleyerek günü tamamlarken, birincilik eşitlik bozma kuralıyla belirlendi. IRC GO sınıfında ise Nomos / Mass Marmara Yelken Spor Kulübü üç yarışı da birinci bitirerek günün en istikrarlı performanslarından birini ortaya koydu.

TAYK Trofesi ödülleri 30 Kasım’da sahiplerini bulacak

TAYK Trofesi sezonunun başarıları, 30 Kasım 2026 Pazartesi günü saat 19.00’da Moda Deniz Kulübü’nde düzenlenecek ödül töreniyle taçlandırılacak. Gecede Moda Deniz Kulübü Cumhuriyet Kupası’nın ardından sezonun genel klasmanında dereceye giren ekipler de TAYK Trofesi ödüllerine kavuşacak. Yıl boyunca farklı parkurlarda ve değişken hava koşullarında mücadele eden ekiplerin emekleri ve başarıları bu özel buluşmada kutlanacak.

Ödül töreni yalnızca sezonun kazananlarını onurlandırmakla kalmayacak, aynı zamanda yelken camiasını bir araya getirerek denizde paylaşılan rekabeti, dayanışmayı ve spor kültürünü de öne çıkaracak.

TAYK’tan sezon sonu teşekkürü

TAYK, sezon boyunca yarışlara katılan tüm ekiplere, sporculara, kulüplere, hakemlere, organizasyon görevlilerine ve destekçilerine teşekkür ederek bir sezonu daha geride bırakıyor. Denizdeki mücadele sona ererken, TAYK Trofesi’nin sezon boyunca biriktirdiği heyecan ve başarı hikâyeleri ödül gecesinde yeniden buluşacak.

Moda Deniz Kulübü Cumhuriyet Kupası Sonuçları

IRC 0

1. Das / Coca Cola İçecek – Doğa Arıbaş

2. Cheese IV / Enka – Levent Peynirci

3. Cheetah / Team Acadia – Oğuz Ayan

IRC 1

1. Alize M12 / Gozalan – Sinan Sümer

2. Cheese VIII / Akkök Holding – Güney Kaptan

3. Fenerbahçe 1 / Fenerbahçe Doğuş Yelken Takımı – Orkun Öz

IRC 2

1. Cheese V / Garanti BBVA – Bora Olcav

2. Carina / Eker Sailing Team – Das – Umut Efe Alpkocak

3. Fenerbahçe 5 / Tüpraş – Evren Koncagül

IRC 3

1. Falcon / NTS Danışmanlık – Deniz Yılmaz

2. Electron / Canias – CTD – Cenk Tekkaya

3. Alchera / Heybeliada Su Sporları Kulübü – Yusuf Tunç

IRC 4

1. Mayk / Marmara Yelken Spor Kulübü – Batu Özonur

2. Alize G 28 / Sebago – Hüseyin Akça

IRC GO

1. Nomos / Mass Marmara Yelken Spor Kulübü – Sedat Soybay

2. Cenoa / Karadeniz Holding – Çağdaş Artu

Ödül Töreni Programı

Tarih: 30 Kasım 2026 Pazartesi

Yer: Moda Deniz Kulübü

Saat: 19.00

Karpowership ve Seatrium, Singapur’da yüzer enerji ve dijital altyapı çözümleri geliştirmek üzere ortak girişim kurulmasına yönelik bir mutabakat zaptı imzaladı. Güneydoğu Asya’ya da genişletilebilecek iş birliği, enerji arz güvenliğinin güçlendirilmesini ve bölgenin artan elektrik ve dijital altyapı ihtiyacının karşılanmasını hedefliyor.

Yüzer enerji çözümleri alanında küresel lider Karpowership ile açık deniz mühendisliği, denizcilik ve enerji sektörlerine yönelik mühendislik çözümleri sunan Seatrium, uzun yıllara dayanan stratejik iş birliklerini yeni bir aşamaya taşıyor. İki şirket, Singapur’da yüzer enerji ve altyapı çözümleri geliştirmek amacıyla ortak girişim kurulmasına yönelik bir mutabakat zaptı imzaladı.

Singapur Uluslararası Enerji Haftası (SIEW) 2026 kapsamında, Singapur Enerji, Ticaret ve Sanayi Bakanı Dr. Tan See Leng’in katılımıyla duyurulan mutabakat, kısa sürede devreye alınabilen enerji ve altyapı çözümlerinin birlikte geliştirilmesi için bir çerçeve sunuyor. İş birliğinin ilerleyen dönemde Güneydoğu Asya pazarına da genişletilmesi değerlendiriliyor.

İki şirket, altyapı geliştirme, finansman, mühendislik, inşaat ve işletme süreçlerini bir araya getiren entegre bir platform oluşturmayı hedefliyor. Bu kapsamda Karpowership’in yüzer enerji ve dijital altyapı projelerini geliştirme, finanse etme, bu varlıklara sahip olma ve işletme konusundaki uzmanlığı; Seatrium’un açık deniz mühendisliği, tedarik, inşaat ve sistem entegrasyonu yetkinlikleriyle birleşiyor. Karpowership’in yapay zeka uygulamalarına yönelik, tüketim tesisine doğrudan elektrik sağlayan sayaç arkası enerji çözümlerindeki deneyimi de iş birliğini destekliyor.

Mutabakat kapsamında değerlendirilebilecek çözümler arasında Powership’ler, yüzer veri merkezleri, türbinli veya hibrit gemiler ile yüzer nükleer enerji çözümleri yer alıyor. İki şirket, uzun vadede Singapur’un hızla devreye alınabilen enerji ve dijital altyapı çözümleri için dayanıklı bir bölgesel merkez olma konumunu güçlendirmeyi amaçlıyor.

“Enerjiyi ihtiyaç duyulan yerde ve zamanda sunmayı hedefliyoruz”

İş birliğine ilişkin değerlendirmede bulunan Karpowership CEO’su Orhan Remzi Karadeniz, şunları söyledi:

“Güvenilir elektriğe erişim; sanayi yatırımlarının nereye yöneldiğini, ekonomilerin nasıl büyüdüğünü ve dijitalleşme hedeflerinin ne kadar hızlı hayata geçtiğini giderek daha fazla belirliyor. Karpowership olarak dünya genelinde yüzer enerji altyapısına öncülük ettik. Yetkinliklerimizi, en gelişmiş pazarlara yönelik gigavat ölçeğindeki sayaç arkası enerji çözümlerinden yüzer dijital altyapıya ve tüm değer zincirini kapsayan anahtar teslim veri merkezi çözümlerine kadar genişlettik. Orijinal ekipman üreticileri ve Seatrium’un da aralarında bulunduğu teknoloji ortaklarımızla onlarca yıla dayanan ilişkilerimiz, bugün hiper ölçekli bulut ve veri merkezi işletmecilerini de kapsayan küresel bir ticari iş ortaklıkları ağına uzanıyor. Bu ilişkiler, Karpowership’i entegre altyapı çözümlerini hızla ve büyük ölçekte sunabilen, öncelikle başvurulan bir çözüm sağlayıcısı olarak konumlandırıyor.

Bu ortaklık, yolculuğumuzda stratejik açıdan yeni bir dönemi temsil ediyor. Seatrium ile birlikte hedefimiz; geliştirme, finansman, mühendislik ve işletme süreçlerini bir araya getiren entegre bir platformu Singapur’da hayata geçirmek. Böylece enerjiyi ihtiyaç duyulan yerde ve zamanda sunarak enerji arz güvenliğini güçlendirmeyi ve Güneydoğu Asya genelinde büyümeyi desteklemeyi amaçlıyoruz.”

“Singapur’u yeni nesil yüzer enerji ve dijital altyapının merkezi haline getirmeyi hedefliyoruz”

Seatrium CEO’su Chris Ong ise iş birliğine ilişkin şu değerlendirmede bulundu:

“Enerji sistemlerinin dayanıklılığı, Singapur’un uzun vadeli rekabet gücü ve Güneydoğu Asya’nın büyümesini sürdürmesi açısından temel önem taşıyor. Elektrik ve dijital altyapı talebi hızla artarken sektörümüzün önünde, hızlı devreye alma, esneklik ve ölçeği bir araya getiren yeni çözümler geliştirmek için önemli bir fırsat bulunuyor. Karpowership ile uzun yıllara dayanan stratejik ilişkimizden güç alarak, hidrojen kullanımına hazır elektrik üretimi dahil mevcut en iyi teknolojilerden yararlanıp Singapur’u yeni nesil yüzer enerji ve dijital altyapının merkezi haline getirmeyi hedefliyoruz. Seatrium’un açık deniz mühendisliğindeki köklü deneyimi, sistem entegrasyonu yetkinlikleri ve Singapur’daki gelişmiş tesisleri hem ülkenin ihtiyaçlarını hem de Güneydoğu Asya genelindeki fırsatları destekleyen bu hedef için güçlü bir temel oluşturuyor.

Bu iş birliği, Seatrium açısından enerji altyapısı değer zincirindeki rolümüzü genişletmek, yeni büyüme alanları yaratmak ve yetkinliklerimizi bölgenin gelecekteki rekabet gücünü destekleyecek altyapılarda değerlendirmek için stratejik bir fırsat sunuyor.”

İki şirket, proje uygulama yetkinliklerini ve yüksek kaliteye bağlılıklarını bir araya getirerek Singapur’un yeni nesil enerji ve dijital altyapının geliştirilmesine öncülük etme hedefini desteklemeyi amaçlıyor.

2018’den bu yana süren iş birliğinde yeni aşama

Mutabakat zaptı, Karpowership ve Seatrium arasındaki iş birliğini tekil projelerin tesliminden altyapı fırsatlarının birlikte geliştirilmesine taşıyan yeni bir aşamayı temsil ediyor.

Seatrium, 2018 yılından bu yana Karpowership için yedi adet yüzer LNG depolama ve yeniden gazlaştırma ünitesinin (FSRU) dönüşümünü tamamladı. Sekizinci ve dokuzuncu ünitelerin dönüşüm projeleri de bu yıl Seatrium’a verildi. Bu projeler, Karpowership’in LNG’den elektrik üretimine yönelik çözümlerinin uluslararası pazarlarda devreye alınmasını destekliyor.

İki şirket, son olarak ekim ayında Karpowership’in hidrojen kullanımına hazır üçüncü nesil Whale sınıfı Powership’lerinin geliştirilmesi ve entegrasyonu için de bir sözleşme imzaladı. Söz konusu Powership’lerin, güvenilir enerji arzına ihtiyaç duyan ülkelerde kullanılması planlanıyor.

Taraflar, önümüzdeki aylarda ortak girişimin kurulmasına yönelik görüşmeleri ilerletmeyi hedefliyor. Ortak girişimin hayata geçirilmesi, nihai sözleşmelerin müzakere edilerek imzalanmasına ve gerekli onayların alınmasına bağlı olacak.

Karpowership ve Seatrium’dan Singapur’da yüzer enerji ve dijital altyapı iş birliği

Karpowership ve Seatrium, Singapur’da yüzer enerji ve dijital altyapı çözümleri geliştirmek üzere ortak girişim kurulmasına yönelik bir mutabakat zaptı imzaladı. Güneydoğu Asya’ya da genişletilebilecek iş birliği, enerji arz güvenliğinin güçlendirilmesini ve bölgenin artan elektrik ve dijital altyapı ihtiyacının karşılanmasını hedefliyor.

Yüzer enerji çözümleri alanında küresel lider Karpowership ile açık deniz mühendisliği, denizcilik ve enerji sektörlerine yönelik mühendislik çözümleri sunan Seatrium, uzun yıllara dayanan stratejik iş birliklerini yeni bir aşamaya taşıyor. İki şirket, Singapur’da yüzer enerji ve altyapı çözümleri geliştirmek amacıyla ortak girişim kurulmasına yönelik bir mutabakat zaptı imzaladı.

Singapur Uluslararası Enerji Haftası (SIEW) 2026 kapsamında, Singapur Enerji, Ticaret ve Sanayi Bakanı Dr. Tan See Leng’in katılımıyla duyurulan mutabakat, kısa sürede devreye alınabilen enerji ve altyapı çözümlerinin birlikte geliştirilmesi için bir çerçeve sunuyor. İş birliğinin ilerleyen dönemde Güneydoğu Asya pazarına da genişletilmesi değerlendiriliyor.

İki şirket, altyapı geliştirme, finansman, mühendislik, inşaat ve işletme süreçlerini bir araya getiren entegre bir platform oluşturmayı hedefliyor. Bu kapsamda Karpowership’in yüzer enerji ve dijital altyapı projelerini geliştirme, finanse etme, bu varlıklara sahip olma ve işletme konusundaki uzmanlığı; Seatrium’un açık deniz mühendisliği, tedarik, inşaat ve sistem entegrasyonu yetkinlikleriyle birleşiyor. Karpowership’in yapay zeka uygulamalarına yönelik, tüketim tesisine doğrudan elektrik sağlayan sayaç arkası enerji çözümlerindeki deneyimi de iş birliğini destekliyor.

Mutabakat kapsamında değerlendirilebilecek çözümler arasında Powership’ler, yüzer veri merkezleri, türbinli veya hibrit gemiler ile yüzer nükleer enerji çözümleri yer alıyor. İki şirket, uzun vadede Singapur’un hızla devreye alınabilen enerji ve dijital altyapı çözümleri için dayanıklı bir bölgesel merkez olma konumunu güçlendirmeyi amaçlıyor.

“Enerjiyi ihtiyaç duyulan yerde ve zamanda sunmayı hedefliyoruz”

İş birliğine ilişkin değerlendirmede bulunan Karpowership CEO’su Orhan Remzi Karadeniz, şunları söyledi:

“Güvenilir elektriğe erişim; sanayi yatırımlarının nereye yöneldiğini, ekonomilerin nasıl büyüdüğünü ve dijitalleşme hedeflerinin ne kadar hızlı hayata geçtiğini giderek daha fazla belirliyor. Karpowership olarak dünya genelinde yüzer enerji altyapısına öncülük ettik. Yetkinliklerimizi, en gelişmiş pazarlara yönelik gigavat ölçeğindeki sayaç arkası enerji çözümlerinden yüzer dijital altyapıya ve tüm değer zincirini kapsayan anahtar teslim veri merkezi çözümlerine kadar genişlettik. Orijinal ekipman üreticileri ve Seatrium’un da aralarında bulunduğu teknoloji ortaklarımızla onlarca yıla dayanan ilişkilerimiz, bugün hiper ölçekli bulut ve veri merkezi işletmecilerini de kapsayan küresel bir ticari iş ortaklıkları ağına uzanıyor. Bu ilişkiler, Karpowership’i entegre altyapı çözümlerini hızla ve büyük ölçekte sunabilen, öncelikle başvurulan bir çözüm sağlayıcısı olarak konumlandırıyor.

Bu ortaklık, yolculuğumuzda stratejik açıdan yeni bir dönemi temsil ediyor. Seatrium ile birlikte hedefimiz; geliştirme, finansman, mühendislik ve işletme süreçlerini bir araya getiren entegre bir platformu Singapur’da hayata geçirmek. Böylece enerjiyi ihtiyaç duyulan yerde ve zamanda sunarak enerji arz güvenliğini güçlendirmeyi ve Güneydoğu Asya genelinde büyümeyi desteklemeyi amaçlıyoruz.”

“Singapur’u yeni nesil yüzer enerji ve dijital altyapının merkezi haline getirmeyi hedefliyoruz”

Seatrium CEO’su Chris Ong ise iş birliğine ilişkin şu değerlendirmede bulundu:

“Enerji sistemlerinin dayanıklılığı, Singapur’un uzun vadeli rekabet gücü ve Güneydoğu Asya’nın büyümesini sürdürmesi açısından temel önem taşıyor. Elektrik ve dijital altyapı talebi hızla artarken sektörümüzün önünde, hızlı devreye alma, esneklik ve ölçeği bir araya getiren yeni çözümler geliştirmek için önemli bir fırsat bulunuyor. Karpowership ile uzun yıllara dayanan stratejik ilişkimizden güç alarak, hidrojen kullanımına hazır elektrik üretimi dahil mevcut en iyi teknolojilerden yararlanıp Singapur’u yeni nesil yüzer enerji ve dijital altyapının merkezi haline getirmeyi hedefliyoruz. Seatrium’un açık deniz mühendisliğindeki köklü deneyimi, sistem entegrasyonu yetkinlikleri ve Singapur’daki gelişmiş tesisleri hem ülkenin ihtiyaçlarını hem de Güneydoğu Asya genelindeki fırsatları destekleyen bu hedef için güçlü bir temel oluşturuyor.

Bu iş birliği, Seatrium açısından enerji altyapısı değer zincirindeki rolümüzü genişletmek, yeni büyüme alanları yaratmak ve yetkinliklerimizi bölgenin gelecekteki rekabet gücünü destekleyecek altyapılarda değerlendirmek için stratejik bir fırsat sunuyor.”

İki şirket, proje uygulama yetkinliklerini ve yüksek kaliteye bağlılıklarını bir araya getirerek Singapur’un yeni nesil enerji ve dijital altyapının geliştirilmesine öncülük etme hedefini desteklemeyi amaçlıyor.

2018’den bu yana süren iş birliğinde yeni aşama

Mutabakat zaptı, Karpowership ve Seatrium arasındaki iş birliğini tekil projelerin tesliminden altyapı fırsatlarının birlikte geliştirilmesine taşıyan yeni bir aşamayı temsil ediyor.

Seatrium, 2018 yılından bu yana Karpowership için yedi adet yüzer LNG depolama ve yeniden gazlaştırma ünitesinin (FSRU) dönüşümünü tamamladı. Sekizinci ve dokuzuncu ünitelerin dönüşüm projeleri de bu yıl Seatrium’a verildi. Bu projeler, Karpowership’in LNG’den elektrik üretimine yönelik çözümlerinin uluslararası pazarlarda devreye alınmasını destekliyor.

İki şirket, son olarak ekim ayında Karpowership’in hidrojen kullanımına hazır üçüncü nesil Whale sınıfı Powership’lerinin geliştirilmesi ve entegrasyonu için de bir sözleşme imzaladı. Söz konusu Powership’lerin, güvenilir enerji arzına ihtiyaç duyan ülkelerde kullanılması planlanıyor.

Taraflar, önümüzdeki aylarda ortak girişimin kurulmasına yönelik görüşmeleri ilerletmeyi hedefliyor. Ortak girişimin hayata geçirilmesi, nihai sözleşmelerin müzakere edilerek imzalanmasına ve gerekli onayların alınmasına bağlı olacak.

Marmara Yelken Kulübü tarafından bu yıl 10’uncusu düzenlenen MASS Kardeşlik Kupası’na 34 tekne kayıt verdi. Aynı zamanda TAYK 2026 Trofesi’nin 11’inci ayağı olan yarış İstanbul Boğazı’ndaki coğrafi parkurda ve düşük hava koşullarında gerçekleşti. Sinan Sümer yönetimindeki Gözalan-Alize M12, güçlü rakiplerini geride bırakarak mücadeleyi genel sıralamada birincilikle tamamladı.

TAYK-MYK ortak etkinliklerinden biri olan ve MASS Arıtma Sistemleri ana sponsorluğunda düzenlenen “Kardeşlik Kupası”, 10’uncu yılında yarış ekiplerini İstanbul Boğazı’nda bir araya getirdi. 
IRC ve IRC GO (Gezi) sınıflarında 34 teknenin kayıt verdiği etkinlikte start hattı Kabataş Erkek Lisesi’nin açığında kuruldu. Hazırlıklar devam ederken rüzgarın start hattının Marmara tarafında Sarayburnu’ndan itibaren güneyli, yarışın yapılacağı rotada ise kuzeyli olması dikkat çekti. 
Güneyli rüzgar güçlü olmasına rağmen İstanbul Boğazı’na giremedi ama bu durumun yol açtığı sıkıntı ekipleri Akıntıburnu-Anadoluhisarı arasında buldu ve hayli zorladı.


START HATTINDA PROTESTO
Başhakemlik görevini Gökhan Veziroğlu’nun üstlendiği yarışın startı 8-11 knot aralığında esen kuzeyli rüzgarla saat 12.00’da IRC0-1-2 gruplarına verildi. 
20 teknenin birlikte startı sırasında iskele-sancak yol hakkı yüzünden protesto gören Orient Express VI, ceza dönüşü ile kendini “temize” çıkarmak isterken, iddialı rakibi Team Acadia-Cheetah’ın gerisinde kaldı.


MASS, ÜÇ TEKNE İLE PARKURDA
10 dakika sonra (12.10) IRC3-4 ve IRC GO (Gezi) sınıflarının start düdüğü çaldı. 
“Kardeşlik Kupası”nın ana sponsoru MASS’ın logosunu üç tekne taşıyordu. Bunlardan biri IRC2’de Melis Baykan liderliğindeki Cheese III (MAT 1010), diğeri IRC4’te Batu Özonur yönetiminde ve MYK’lı sporculardan oluşan ekibi ile MAYK (J/70), üçüncüsü ise IRC GO’da kulüp başkanı Sedat Soybay’ın da yer aldığı Nomos (First Class 7.5) idi.
IRC0-1-2 grupları Kabataş-Anadoluhisarı arasındaki parkurda iki tur yapacak ve yaklaşık 14 deniz mili mesafeli rotada yarışacaktı. Parkuru tek turda tamamlayacak IRC3-4 ve GO sınıfları için de rota mesafeleri yaklaşık 7 deniz mili olacaktı.


İSTANBUL BOĞAZI’NDA HAVANIN OYUNU
Ortaköy, Kuruçeşme arasında filoyu kuzeye taşıyan rüzgar, Akıntıburnu önlerinden itibaren “oynamaya” başladı. Yer yer kaldı, ardından doğuya dirise etti, sonra geri geldi, sağnaklarda güçlendi, peşinden hızı yeniden düştü…
Ancak bu değişkenlik, yarışı ilk andan itibaren domine eden Vedat Tezman’ın Oğuz Ayan dümenciliğindeki Team Acadia-Cheetah’nın liderlik pozisyonunu etkilemedi. Dolayısıyla Cheetah, 2 saat 20.37’lik zamanla 14.20.37’de ilk finişi verdi.
Rüzgar hızının düşmesi sonucu yarış süresinin uzamasını IRC0’da Levent Peynirci iyi değerlendirdi ve ENKA-Cheese IV ekibi 14.43.08’deki finişi ile düzeltilmiş zamanda grubundaki birinciliği Cheetah’a bırakmadı. 
Bu grupta Doğa Arıbaş’ın Coca Cola İçecek-DAS’ı üçüncü sıraya yerleşirken, Cheetah’nın ardından rotasını 2 saat 32.50’lik zamanla ikinci sırada tamamlayan Orient Express VI, start hattında kaybettiği zaman yüzünden 5’inci olabildi.

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

GÖZALAN-ALİZE M12 ARADAN SIYRILDI
IRC1 grubunda Sinan Sümer liderliğindeki Gözalan-Alize M12’nin hafif hava performansı ise dikkatlerden kaçmadı. IRC1’deki rakipleri arasında finiş hattını 3 saatin altında (2 saat 32.50) kesen tek tekne olan Gözalan-Alize M12 grup poirinciliğinin yanı sıra 20 tekneden oluşan IRC0-1-2’de de genel birinciliği kazandı.
Genel sıralamada ENKA-Cheese IV (Cheese Sailing / Levent Peynirci) ikincilik, Team Acadia-Cheetah (Vedat Tezman / Oğuz Ayan) üçüncülük elde etti.
10 teknenin yer aldığı IRC3-4 gruplarındaki genel sıralamada da Marmara Yelken Kulübü-MAYK (MYK / Batu Özonur) birinci, Hitit-Gemini (Ümit Gürpınar / Berk Gürpınar) ikinci, Sahibinden.com-Gemini III (Berk Gürpınar / Mert Gürpınar) üçüncü oldu.
ÖDÜL TÖRENİ PAZARTESİ GÜNÜ YAPILACAK
MYK-MASS Kardeşlik Kupası’nda dereceye giren ekiplere ödülleri 26 Ekim Pazartesi günü Marmara Yelken Kulübü’nde düzenlenecek törenle verilecek. Tören saat 19.00’da başlayacak. “Mangal Partisi” ise yarışın mottosu “Kardeşlik” kavramına katkı sunacak.

TAYK TROFESİ 11. AYAK MYK-MASS KARDEŞLİK KUPASI
24 Ekim 2026, Cumartesi (İstanbul Boğazı)

GRUP SONUÇLARI

IRC0
Kayıtlı tekne sayısı: 5
Start saati: 12.00
1. ENKA-Cheese IV (Cheese Sailing / Levent Peynirci) 14.43.08
2. Team Acadia-Cheetah (Vedat Tezman / Oğuz Ayan) 14.20.37
3. Coca Cola İçecek-DAS (Doğa Arıbaş) 14.48.37

IRC1
Kayıtlı tekne sayısı: 7
Start saati: 12.00
1. Gözalan-Alize M12 (Sinan Sümer) 14.48.31
2. Akkök Holding-Cheese VIII (Cheese Sailing / Güney Kaptan) 15.08.26
3. Beymen Club Sailing Team-Atlas (Ahmet Köroğlu) 15.05.47

IRC2
Kayıtlı tekne sayısı: 8
Start saati: 12.00
1. Eker Sailing Team-DAS-Carina (Doğa Arıbaş / Umut Efe Alpkoçak) 15.17.28
2. Garanti BBVA-Cheese V (Cheese Sailing / Bora Olcav) 15.26.14
3. ANT Yapı Yelken Takımı-Sensei (Ali Kemal Tüfekçi) 15.22.49

IRC3
Kayıtlı tekne sayısı: 7
Start saati: 12.10
1. Hitit-Gemini (Ümit Gürpınar / Berk Gürpınar) 14.02.04
2. Sahibinden.com-Gemini III (Berk Gürpınar / Mert Gürpınar) 14.05.10
3. Anadolu Sigorta-CTD-Pupa (Cenk Tekkaya) 14.07.17

IRC4
Kayıtlı tekne sayısı: 3
Start saati: 12.10
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (MYK / Batu Özonur) 13.55.46
2. Sebago-Alize G 28 (Sinan Sümer / Metin Efendioğlu) 14.16.37
3. Brisa Yelken Takımı-Karya Yelken (Aysu Peksağ) 16.11.17

IRC GO (Gezi)
Kayıtlı tekne sayısı: 4
Start saati: 12.10
1. Nomos-MASS (Sedat Soybay) 14.53.19
2. Karadeniz Holding-Cenoa (Çağdaş Artu / Hasret Can Ünek) 16.11.39
RET: Sirius (Yasin Yücel)
         Lotus (Mehmet Erdem)


IRC0-1-2 OVERALL
20 tekne arasında ilk 5
1. Gözalan-Alize M12 (Sinan Sümer) IRC1 / MAT 12
2. ENKA-Cheese IV (Cheese Sailing / Levent Peynirci) IRC0 / Farr 40
3. Team Acadia-Cheetah (Vedat Tezman / Oğuz Ayan) IRC0 / TP52
4. Coca Cola İçecek-DAS (Doğa Arıbaş) IRC0 / Farr 40
5. Farrmentor (Feyyaz Yüzatlı) IRC0 / Farr 40

IRC3-4 OVERALL
10 tekne arasında ilk 5
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (MYK / Batu Özonur) IRC4 / J-70
2. Hitit-Gemini (Ümit Gürpınar / Berk Gürpınar) IRC3 / MAT 10 MK2
3. Sahibinden.com-Gemini III (Berk Gürpınar / Mert Gürpınar) IRC3 / MAT 10 MK2
4. Anadolu Sigorta-CTD-Pupa (Cenk Tekkaya) IRC3 / First 34.7
5. HSSK-Alchera (SYS Yatçılık / Yusuf Tunç) IRC3 / First 34.7

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır. 12 Eylül 1980 askeri darbesinden sonra Kenan Evren ve arkadaşları tarafından kapatılan Türk Donanma Vakfı tarafından çıkartılan Derya mecmualarından derlenmiştir.

B. Hulusi GÜRBÜZ Arşivi

1931 yılında Gazi M.Kemal ATATÜRK’ün direktifleriyle kuruldu. Türk Tarih Kurumu Türk tarihi ve Türkiye tarihine dair güncel araştırmaların sunulduğu Türk Tarih Kongresinin birincisi 1932 yılında ,ikincisi 20-25 Eylül 1937’de Dolmabahçe’de yapıldı. Çok sayıda yabancı bilim insanının katıldığı kongre uluslar arası bir boyut kazandı .

20nci Türk Tarih Kongresi 26 Ekim 2026 günü Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Bilkent yerleşkesinde ANKARA’da başlıyor. 29 Ekim cumhuriyet Bayramı Özel Oturumuyla devam edecek olan Kongre 30 Ekim’e kadar devam edecek.Çok sayıda bildiri sunulacak

Türk Tarih Kongresi Atatürk’ün Türk milletine armağan bıraktığı kurumların başında gelir. Tarih severler özellikle kongre proğramını takip ederler ve Türk tarihiyle ilgili çalışmalarını kongrede paylaşmağa özen gösterirler. Hazırlanan tebliğin kabul edilmesi büyük başarı ve iftihar sebebidir. 

Sunum yaparken o çok iyi bildiğiniz fotograf gözlerinizin önüne gelir.Atatürk’ün karşı balkondan sizi dinlediğini hayal edersiniz heyecan duyarsınız. Bu duyguyla Türk Tarih Kurumunun üç etkinliğine katkıda bulundum.

Türk tarihinin bilinmeyen yönlerini araştırma ve kongrede dünya ile paylaşmak Atatürk!ün yapılmasını istediği çalışmalardı.

-Kûtü’l-Amâre savaşında Türk Hava Kuvvetlerinin hangi tayyare Bölüğü görev yapmış ne gibi hizmetlerde bulunmuştu ?  

Türk Tarih Kurumunun 20-22 Aralık 2017 ‘de İstanbul’da düzenlediği 100.Yılında Uluslar arası Bağdat ve Kûtü’l-Amâre Sempozyumu’nda “Kûtü’l-Amâre semalarında hava muharebeleri” tebliğim bu konuyu aydınlatmaya yönelikti.

-Birinci Dünya Savaşı dönemi İzmir tarihi araştırmam İzmir’de 370 yıldır varlığını sürdüren Gazi Sancakkale’yi ortaya çıkarttı. ,.

1-5 Ekim 2018 ‘de Ankara’da 18nci Türk Tarih Kongresinde “103 Yıldır bilmediğimiz gerçek İtilaf Donanmasının İzmir’i işgal girişimi” tebliğim bu konuyu dünyaya duyurdu.,.

-İzmir İktisat Kongresi sadece bir kongre değildi .Atatürk silah arkadaşı ressam Nazmi Çekli’den Kongrede resim sergisi açmasını istemişti.

19-22 Temmuz 2023 de İzmir İktisat Kongresinin 100 ncü yılı onuruna düzenlenen Türkiye İktisat Kongresi’nde “İzmir İktisat Kongresi Nazmi Çekli resim sergisi” tebliğini sundum.

Türk Tarihinin bilinmeyen üç yönü Türk Tarih Kurumunun etkinliğinde Atatürk’e armağandı.

    Türk Tarih Kongreleri bilinmeyenin öğrenildiği,unutulanların hatırlatıldığı çok önemli mekan olma özelliği taşır.

    Atatürk ve Türkiye Cumhuriyeti tarihi konu başlıkları içinde , Kongre’de Kıbrıs Barış Harekatının en önemli isimlerinden Gazi General Cemal Ergun ERUÇ Paşa şeref misafiri olarak davet edilmeli ve konuşma yapması istenmeliydi.

    Kıbrıs Barış Harekatı ayrı bir bölümde değerlendirilmeli tebliğler sunulmalıydı.

    Bölücü Terörle Mücadele de ayrı bir bölümde değerlendirilmeli Osman Pamukoğlu,Engin Alan,Yörük Ali Paşa,Orkun Özeller de tebliğ sunmalıydı.

    Mora’da uğradığımız katliam,Milli Şehit Kanunları değerlendirilmeli ,Bogazlıyan Kaymakamı Mehmet Kemal Bey ve arkadaşları anlatılmalıydı.

     Çanakkale Savaşlarının son araştırmaların ışığında Antalya ve İzmir’le birlikte değerlendirilmesi gerektiği vurgulanmalıydı. 

     Osmanlı döneminin anıtkabiri özelliğinde ki Abide-i Hürriyet Anıtı şehitliğinin içinde bulunduğu olumsuz durum seslendirilmeli tarihi mekanların yaşatılması yönünde bilgi paylaşılmalıydı.

     Kasımpaşa’daki Divanhane’nin Osmanlıdan Cumhuriyete Divanhane ve Bahriye Nezareti Müzesi olması gerektiği yönünde tebliğlerde tartışılmalıydı.

    Bu konuları İşgal ve Protesto eserinden tanıdığımız ve güvendiğimiz Türk Tarih Kurumu Başkanı Prof.Dr.Haluk Selvi’nin bilgisine sunuyor,başarılar diliyorum .

                                                         ………………

       Türk tarihi karanlıkta kalmış birçok konuyu kapsar .Bu yönde Osmanlı’da ilk haberleşme unsurlarından olan Çeşme Alaçatı vericisinin izini sürdüm.Vericimizin enkazına ulaştım. Elimdeki bulgu ve belgeler İzmir Körfezinin koruma altına alınması gereken tarihi savaş alanı olduğunu gösteriyordu . 

20nci Türk Tarih Kongresi için “Osmanlı döneminde İzmir’de haberleşme Çeşme Alaçatı-Libya Telsiz Telgraf istasyonu, İzmir Körfezi bataryaları ve unsurları “ tebliğini hazırladım.

Bu tebliğimi 20 nci Türk Tarih Kongresinde sunmam mümkün olmadı. Bildiri özetini okuyucularımla paylaşıyorum.

     II.Abdülhamid devletin Kuzey Afrika’daki son toprağı olan Libya ile haberleşmeye önem veriyordu. Dönemin en modern haberleşme cihazı Telsiz Telgraf’dan yararlandı. Alman Telefungen şirketiyle anlaşma yaptı . 

    .İlk olarak Fethiye (Megri) Patara ( 1905) Urfele , Çeşme Alaçatı Mısrata ( 1910)’da Gelemiş (Kaş)-Derne Telsiz istasyonları kuruldu..  

Sistem çok başarılı oldu büyük moral sağladı. Haberleşme şifreli yapılıyor,İtalyanların mesajları da elde ediliyordu. 

İtalya ile savaş çıkmasının ardından vericilerimiz İtalyan donanması tarafından tahrip edildi.

     Türk tarihçileri bu bilginin izini sürdü ve Çeşme-Alaçatı’da vericimizin enkazına ulaştı. İlgilileri bilgilendirdi.

    Birinci Dünya Savaşı öncesi Osmanlı Harbiye Nezareti düşmanın öncelikli olarak hangi bölgelere çıkartma yapılabileceğini değerlendirdi. Bunlar Çanakkale,İskenderun ve İzmir’di. 1656 ‘da İzmir Körfezinin en stratejik bölgesine insa edilmiş olan Sancakkale merkezli savunma planı hazırlandı.-İnciraltı-Narlıdere hattına 48 toplu 11 batarya yerleştirildi.Körfezin kritik arazi kesimine Mayın hatları,Işıldaklar konuldu.

 5 Mart 1915’de İzmir’e saldıran İtilaf donanması ,bataryalarımızın ateşi ve mayın hatlarımız karşısında gemi kayıpları vermeye başladı ve geri çekilmek zorunda kaldı.

İtilaf donanması Çanakkale deniz savaşından önce ilk yenilgisini İzmir’de aldı.Bu gerçek bilinemeden günümüze gelindi.İzmir savunması tarih müfredatına girmedi..Birinci Dünya Savaşı yıllarında İzmir’de üç Tayyare Bölüğümüzün görev yaptığına ise hiç değinilmedi.

Tarihcilerimiz bu hadiselerin kanıtlarını Sancakkale’de buldu. Kayıp kitabelerin peşine düştü. İlgilileri bilgilendirdi .

Mordoğan,Menteş,Uzunada,Kilizman,Yenikale ve Foça’da Krupp top bataryaları bulundu . Bunların bir kısmı İzmir’i korumuş olan gazi bataryalarımızdı .                     

1-Dönemin askeri yapıları A- Sancakkale,Sancakkale Cami,B-Reşadiye Köşkü C-Şehzadepaşa Köşkü idi ve içine girilemiyordu . 2-A-İzmir’in Osmanlı döneminden kalma en eski Şehitliği Yenikale Şehitliğinde tarih okuma yanlışlığı yapıldığı görüldü. . B-Menteş Kışlasında Mechul Üç Şehit Türk askerinin,bir Mechul Alman Subayın mezarının bulunduğu tespit edildi . C-Urla Karantina Adası Mezarlığında mechul iki şehit Türk askerinin mezarı arandı .     

 Araştırmamız İzmir Körfezinin Koruma altına alınması gereken Tarihi savaş alanı olduğunun kanıtlarını sunmakta, İzmir’in 1914-1918 dönemi tarihini ve günümüzdeki izlerini araştırmaktadır.

Anahtar kelimeler 1-Çeşme-Alaçatı vericisi 2-Sancakkale 3-Mechul asker mezarı 4-Bataryalar 5-Yenikale                  

CELAL ÖCAL

Dünden bugüne MDTO- Mersin Deniz Ticaret Odası
ardındaki çelişki
Yazan: Osman Öndeş

Mart 1989 tarihinden bu yana aralıksız olarak Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini yürüten Cihat Lokmanoğlu görevini yeni seçilen Kaptan Berdan Doğan ’a devretti.  Mersin Deniz Ticaret Odası 37 yıl sonra ilk kez iki listeyle seçime gitmişti ve Kaptan Berdan Doğan’ın başkan adayı olarak yer aldığı Beyaz Liste ile Murat Uçar’ın başkan adayı olarak yer aldığı Mavi Liste arasındaki yarışın kazananı belli oldu.
14 Ekim’de 1986 günü Yüksek Denizcilik Okulu mezunu Kaptan Berdan Doğan MDTO Yönetim Kurulu Başkanı olarak göreve başladı. Böylece kurulduğundan buyana 37 yıl aralıksız MDTO Yönetim Kurulu Başkanı olarak devam etmiş olan Cihat Lokmanoğlu ve ekibi MDTO Yönetiminden ayrıldılar.Geride kalan 37 yılın öyküsü ise anlatılması gereken bir tarih haline dönüşmüştü.
37 yıl yönetim kurulu kalmak 
MDTO Yönetim Kurulu Başkanı olarak Cihat Lokmanoğlu belki de  konusunda dünya rekortmeni sayılacaktır! 
37 Yıl önceki yönetim kurulu üyeleri kimlerdi ve ne olmuştur?
Mersin Deniz Ticaret Odası (MDTO), Mart 1989 tarihinde kuruldu. Odanın yönetim kurulundaki üyelerden Abdulkadir Hadra,Albert Botros,Hanri Atat,İlyas soysal, Remon Kumdereli vefat etmişlerdir.İlk Yönetim Kurulu’ndan Ali Ay,Haldun Kancaal,Jan Taşçı,Semir Tınaz kalmıştır. 
Yarım asır gerisine giderek o yıllarda  İskenderun ve Mersin’de tanıdığım ve hatta çok yakın dostluklarım olan bazı portreler konusunda yazdığım muhtelif makalelerim olmuştur.  Bu makalelerimin birinden özet olarak alıntı yaptım; 

Mersin’deki gemi acentelerinin tarihsel yapısı
Kuruluş yılları XIX. Yüzyıla kadar giden gemi acentelerinin İskenderun ve Mersin’deki insan yapısı kökler bakımından çoğunluk Halep, Beyrut gibi Osmanlı kentlerinden bu liman kentlerine yerleşmeler olduğunu göstermekte. Belirttiğim bu tablo yarım yüzyıl öncesne aittir. 

 
Mersin’den Hanri Atat
Mersin’deki köklü vapur donatanı ve acentelerinin  seçkin bir önder şahsiyet, Hanri Atat Bey idi.Hanri Atat'ın ailesi 1800'lü yılların başında Beyrut'tan Tarsus'a göç etmiş, 1900'lerin başında Mersin'e taşınmışlar. 28 Ocak 1929'da doğdu. Lise öğrenimini Beyrut'ta yaptı, daha sonra Mersin Ticaret Lisesi'nde okudu. Askerliğini yedek subay olarak yaptı. Akbank ve Ziraat Bankası'nda çalıştıktan sonra 1963'te kendi işini kurdu ve 1970'te Aline Zehil ile evlendi. 1986'da Danimarka Fahri Konsolosu oldu.
Hanri Atat Bey , Mersin Ticaret Odası, Mersin Kültür Merkezi ve Mersin Uluslararası Müzik Festivali'ne hayat kazandırdı; birçok okul, hastane, Diyabet Merkezi, Üniversite, Opera ve Kültür Merkezi'ne büyük katkılar sağladı; her türlü toplumsal ‘‘hayır-hayrat’’ işinin içinde oldu. 22 Temmuz 2003 günü vefat ettiğinde kentle özdeşleşmiş bir Mersinli idi. Adından da belli, Hanri Atat Müslüman değildi, Mersin’in hoşgörü törelerine uygun şekilde Asri Mezarlık'ta toprağa verilirken, Katolik kilisesi rahibi tarafından bir Katolik olarak gömülen Hanri  Atat Bey’in  mezarı başında bir hoca da Kuran okumuştu.

Mersin’den Remon Kumdereli
Remon Kumdereli Bey’i de tanıdım. Son derece nahif biri idi. Mersin aşığı idi.Dost insandı.
Mersin Deniz Ticaret Odası kurucularından ve eski meclis başkanlarından Remon Kumdereli 18 Nisan 2010 tarihinde Mersin’de vefat etti ve cenazesi 19 Nisan 2010 tarihinde Mersin Ortodoks Kilisesi’nde düzenlenen törenden sonra şehir mezarlığında toprağa verildi.

Mersin’den Albert Botros
Botros’ların öyküsü Fransız mimar Ferdinand de Lesseps’in Süveyş’te kanal açmak için Mısır Hidivi Sait Paşa devrine kadar gitmekte. Ferdinand de Lesseps 1858’de Uluslar arası Süveyş Deniz Kanalı Şirketi’ni kurmasından sonra Akdeniz’i Kızıldeniz’e bağlayan kazı işlerine devam etti. Kanal 1869’da Fransız İmparatoriçesi Eugénie tarafından hizmete açıldı. Süveyş Kanalı inşaatında kullanılacak kereste ihtiyacını karşılamak üzere en yakın ormanlık bölge ise Mersin yöresindeki ormanlardan elde ediliyordu. Botros’lar, Süveyş Kanalı inşaatı sırasında, inşaat için kereste ihtiyacını görerek, Beyrut’tan Mersin’e gelmişlerdi. O yıllarda Mersin’in ardındaki dağlarda çam ağaçlarının yarattığı kesit ormanlar vardı. İskender Botros, yardımcılarıyla dağa giderler ve çam ağaçlarından kestikleri tomrukları kağnılarla dağdan kaydırarak, Mersin’de sahile çekerlerdi. Ağaç kütükler oradan gemilere yüklenir ve Süveyş’e sevkedilirdi. Mersin’li İskender Botros, gösterdiği çabalar sayesindedir ki, bu sahil kasabasında saygıyla anılan bir isim oldu. 
Üçüncü kuşak Aleks İskender Botros aile öyküsünden anımsadıklarını şöyle anlatmıştı: “Babaannem Juliette Nader, Beyrut’tan ailesiyle Mersin’e gelmişler. Annem Annie Guetcherian’ın tarafı ise tam tersine Türkiye’den doğup büyüdükleri Tarsus’tan 1910’lu yıllarda Lübnan’a göçetmişler. Babam Albert Botros 1933 yılında Mersin’de dünyaya gelmiş.Orta ve lise öğrenimini Beyrut’ta tamamladıktan sonra İngilizce öğrenmek için bir süre İngiltere’de okula devam etmiş. İngiltere’deki okulunu tamamladıktan sonra aile işinin başına geçmek üzere Mersin’e dönen babam maalesef hayli genç bir yaşta vefat etti. 
Babam Albert Botros annemle Beyrut’ta tanışmışlar ve bu arkadaşlıkları mutlu bir evlilikle sonuçlanmış. Birsüre sonra Mersin’e taşınmışlar. 1954 yılında babam Albert Botros, Lübnan ve Londra’da yüksek öğrenimini tamamladıktan sonra Mersin’e dönerek babası İskender Botros’le beraber çalışmaya başlamış. O tarihte şirket “İskender Albert Botros Nakliyat ve Tic.Ltd.Şti” olarak faaliyetine devam etmiştir.” Albert Botros’un 1996’da vefatıyla şirketin yönetimini oğlu Aleks İskender Botros devralmış oldu. 
Rinaldo Levante, Navigazione - Assucurazione sigorta şirketinin Mersin ve İstanbul acentesiydi. Şirketi Bankalar Caddesi’nde yeralırdı. Rinaldo Levante’nin oğlu Davide Levante, babasının 1990’da vefatından sonra, Levante-Mar isimli bir gemi acentisiyle çoğunlukla turistik yolcu gemiciliği alanında son derece başarlı çalışmalarına rağmen, bir bunalım sonucunda 1999 yılında yaşamına son vermiştir.

 
Mersin’den Mişel Şaşati
1908 Mersin doğumlu Enrico Levante, babasıyla Emilio Levante Successori gemi acentesinde çalışırdı. Rosy Rickards’la olan evliliğinden 1937’de Emilio isimli bir oğlu dünyaya gelmiştir. Emilio’nun da Maryse Chalfoun ile evliliğinden Edmondo, Marco, Claudia, Jennifer ismini verdikleri dört çocukları olmuştur. Jennifer Levante Fadi Sayek’le evlenerek İskenderun’lu ünlü bir aile olan Sayek ailesine katılmıştır. Claudia ise yine Mersin’li ünlü bir aile olan Chachati (Şaşati)’lerden Michel Chachati ile evlenmiştir. Levante Successori şirketinin isim hakkı Lucien Arkas başkanlığındaki Arkas Şirketler Grubu’na satılmıştır. 

 
Mersin’den Erkut Kuzeyman
1943 yılında, İstanbul’daki evlerinde Fehami Bey ve Hacer İman Hanım’ın oğlu olarak dünyaya geldi. Robert Kolej’den mezun oldu ve yüksek öğrenimini, Amerika’da İşletme Bölümünü bitirmek suretiyle tamamladı.İngilizce, Fransızca ve Almanca bilmekteydi.
Türkiye Deniz İşletmeleri Başmüfettişi olan babası Fehami Kuzeyman, Mersin’e atanmıştı. Görevinden istifa eden Fehami Bey, Türkiye Denizcilik İşletmesi’nin Mersin Şubesini kurdu ve Denizyolları Acenteliğini açtı.
Erkut Kuzeyman da, babasıyla birlikte çalıştılar. Babasının vefat etmesi üzerine işin başına geçti ve işi daha da büyüterek yabancı gemilerin acenteliğini aldı.Nakliye sektörüne girerek, “Nakliye Filosu” kurdu. Babası Fehami kuzeyman ile birlikte  “Mersin Deniz Nakliyecileri Cemiyeti” ilk yönetim kurulu üyeleri arasında yeralmıştır.
Spora, bilinçli olarak Galatasaray Lisesi’nde başlamıştı ve Basketbol Şubesinin başına getirildi.
Mersin’e gelince, Demirspor Kulübü’nün Başkanı oldu ve Demirspor’un uzun yıllar İçel Şampiyonu olmasını sağladı. 3 Şubat 1975 tarihinde, Tarsuslu Nevin Hanım ile evlendi.
1986 yılında, Isparta’da oynanan Salihlispor maçının son dakikasında yediği golden dolayı Tarsus İdmanyurdu’nun şampiyonluğu kaçırmasına çok üzülen Erkut Kuzeyman, hastalanmış ve kanser tedavisi görmeye başlamıştı.Tarsuslu olmamasına rağmen, en az bir Tarsuslu kadar “Tarsus sevdalısı” idi. 21Nisan 1991 tarihinde vefat etti. Kabri Mersin’dedir.

M.Cihat Lokmanoğlu
1954 yılında Mersin’de doğan M. Cihat Lokmanoğlu, orta öğrenimi ve lise 1. ve 2. sınıfı TAC-Tarsus Amerikan Koleji’nde, Lise 3 eğitimini ise California, Lafayette’te Acalanes High School’da tamamladı. Cornell Üniversitesi’nden (ABD) 1976 yılında (İnşaat Mühendisi) mezuniyetinin ardından, 1977 yılında aynı üniversitede master yaptı ve “İnşaat Yüksek Mühendisi” oldu.
 
1986-1990 yılları arasında Mersin Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği’nde Yönetim Kurulu Üyeliği yaptı ve  Mersin Deniz Ticaret Odası’nın kurulduğu Mart/1989 tarihinden Ekim 2026’ya kadar  37 sene  MDTO Yönetim Kurulu Başkanlığı görevinde kaldı.TOBB Delegesi olan M.Cihat Lokmanoğlu TOBB Yüksek Koordinasyon Kurulu üyesi  ve TOBB Tahkim Divanı  üyesi idi. 2018 yılında gerçekleştirilen seçimlerin ardından, Yönetim Kurulu Üyesi ve Türkiye KKTC Tİcaret Odası Forumu Türk Tarafı Eş Başkanı olarak TOBB bünyesinde aktif görev aldı.2000-2018 yılları arasında Mersin Serbest Bölge İşleticisi AŞ (MESBAŞ)ın Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini üstlendi..Meslek alanında gemi Acentesi ve soğuk havalı deniz taşımacılığı konularında etkin faaliyetler göstermiştir. 
Sahibi olduğu C.B.A. Denizcilik İşleri Taşımacılık Depolama Hizmet Turizm Ticaret ve Sanayi A.Ş. bölgede daha çok lojistik, kargo ve soğuk hava depoculuğu alanındaki markası olan CBA Cold Quay ismiyle tanınmaktadır. 
Şirket resmi olarak 9 Aralık 1998 tarihinde kurulmuştur.Başta Mersin Serbest Bölgesi olmak üzere denizcilik işleri, yük taşımacılığı, lojistik operasyonlar, antrepo ve özellikle soğuk hava depolama hizmetleri alanında uzmanlaşmıştır. Şirketin Mersin Serbest Bölge Şubesi Akdeniz/Mersin'de bulunmakta olup yetkili/kurucu isimleri arasında Danyal Şelfun yer almaktadır.  

Mersin Deniz Nakliyecileri Cemiyeti 
Mersin’de Vapur Donatanları ve Acenteleri ilkkez 1972 yılında Mersin  Deniz Nakliyecileri Cemiyeti’ni kurdular. Bu cemiyet Mersin Vilayeti’nin 26 Kasım 1972 gün ve 117 sayılı yazısı ile onaylanarak resmileşti. Cemiyetin ilk yönetim kurulu üyeleri; Başkan Fehami Kuzeyman, Başkan Yardımcısı Jorj Şaşati, Genel Sekreter Ksenofon Tahinci, Üye veznedar Hanri Atat, Üyeler Romolo Babini, İskender Şelfun ve Albert Botros’du. Cemiyet ilk toplantısını Catoni Deniz Acentesi’nde yapmıştı ve 12 kurucu üyeden oluşuyordu. Bu üyeler şunlardı; Fehami Kuzeyman Vapur Acentesi; Erkut Kuzeyman ve Fehami Kuzeyman ve oğlu Fehami Kuzeyman Koll. Şti; Jorj Şaşati; İbrahim Nakkaş ve Şürekası; Hanri H.Atat Atako Ticaret Kol. Şti; Ksenefon Tahinci Antuan E. Makzume Vapur Acenteliği; Romolo Babini Emilie Levante Halefleri; Jorj Şelfun Catoni Deniz İşleri AŞ; Emilio Levante Skandinavian Shipping Acentesi; İskender Şelfun Vapur Acentesi; İlyas soysal Vapur Acentesi; Nikola Zeliç Lyonel Makzume Vapur Acenteliği.

İstanbul Deniz Ticaret Odası ile başlayan süreçte, neden MDTO- Mersin Deniz Ticaret Odası 
TOBB’a bağlı Oda ve Borsalar, 08 Mart 1950 tarih ve 5590 sayılı Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu ile kurulmakta ve denizcilik sektörü mensupları farklı Odalara üye olmakta iken, Türkiye’de  denizciliğin de ayrı bir Oda olarak temsil edilmesi ihtiyacından hareketle  Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu’nda 24 Aralık 1981 tarih ve 2567 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile Deniz Ticaret Odalarının kurulmasına imkân tanınmıştır. Akabinde, Ticaret Bakanlığı’nın 04 Mayıs 1982 tarih ve 14 (630.2/201) 21262 sayılı onayı ile 26 Ağustos 1982 tarihinde “İstanbul Deniz Ticaret Odası” kurulmuştur. Başlangıçta sadece İstanbul Deniz Ticaret Odası olarak 744 üye ile kurulmuş bulunan Oda, faaliyetlerini giderek artan etkinliklerle sürdürmüştür. Deniz ticaretinin tabiatında yatan evrensellik ve ihtiyaçların gerektirmesi üzerine İstanbul Deniz Ticaret Odası faaliyet alanını, Marmara Denizi’ne kıyısı olan illerimizi ve daha sonra da Ege ve Akdeniz’i ve nihayet Mayıs 1989’da Karadeniz’e kıyısı olan illerimizi kapsayacak şekilde genişletilmeye yönelmiştir. Bu süreçte İstanbul Deniz Ticaret Odası; Karadeniz, Marmara, Ege ve Akdeniz’deki çeşitli liman kentlerinde Şubeler ve Temsilcilikler açarak, “İstanbul ve Marmara, Ege, (Mersin hariç) Akdeniz, Karadeniz Bölgeleri Deniz Ticaret Odası” adını almıştır.
 
Mersin’de neden  olumsuzluk yaşandı ve neden
1989 yılında Mersin Deniz Ticaret Odası kuruldu?
Ama neden…
Ziya Kalkavan Meclis Başkanı olarak Mersin ve İskenderun’a seyahat etmek ve bu liman kentlerinde de Oda’nın örgütlenmesine katkıda bulunmak istemişti. Fakat  yine de Mersin’de deniz ticaretinde önde gelen isimlerin çabaları ve Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nın onayları ile 1989 yılında Mersin Deniz Ticaret Odası kurulmuştur. Bu isimler arasında Abdulkadir Hadra, Albert Botros, Ali Ay, M. Cihat Lokmanoğlu, Haldun Kancalı, Hanri Atat, İlyas Soysal, İrfan Solmazer, Jan Taşçı, Mişel Şaşati, Erkut Kuzeyman, Remon Kumdereli ve Semir Tınaz yer alır. 
İstanbul DTO’dan sonra ikinci bir bağımsız deniz ticaret odasının kurulması ulusararası deniz ticaret odaları kurallarına göre  ters bir olgudan dolayıdır. 
Bu satırları günümüzde MDTO Yönetim Kurulu Başkanı Kaptan Berdan Doğan’ın  ve mesai arkadaşlarının da okumasını ve değerlendirmesi temenn ediyorum. Zira yazacaklarım yaşamsal açıdan tanık olduğum günleri anlatır; Deniz Ticaret Odası’nın Türkiye kıyı kentlerin boyunca örgütlenme çalışmaları sırasında  Meclis Başkanı olan Ziya Kalkavan kendi kültür ve liderlik dünyasında bir adım atmış ve önce Mersin’i ve sonra İskenderun’u ziyaret etmiştir. Bu ziyaretinde benim de bulunmamı istediğinden her iki sahil kentindeki  olaylara tanık olmuşumdur. 
Mersin için önce uçakla Adana’ya geldik.  Mersin’e yerleşmiş Rize’li veya Karadenizli eşraftan bazıları Ziya Kalkavan’ın karşılamak amacıyla havaalanına gelmişlerdi. Çok geniş bir Buick otomobil ile Mersin’e intikal ettik.  Ziya Kalkavan aklımda kaldığı üzere Mersin’de bir Sülün Han’ın giriş katında Karadenizli eşraf ile sohbet ederken,vakit öğle olduğundan hayli büyük  bir ahşap masa etradında lahmacunla taam edildi.
Konuşmasında Deniz Ticaret Odası’nın Mersin’de de teşkilatlanması için Karadenizli esnaftan çalışmalarını istemişti. Mersin’den hareket ederek aynı Buick otomobil ile İskenderun’a geldik. Bir otelde yer ayırmışlardı. İskenderun’da Ernest Boutros karşılamıştı. Akşam Belen’de bir kır lokantasına davet etti. Masada İskenderun’daki bazı denizcilik firmalarının genç  mensupları da vardı. Ziya Kalkavan Bey bu ziyaretinden çok memnun kaldı ve Deniz Ticaret Odası’nın İskenderun’da da  örgütlenmesinin önemini anlattı. Bu sözleri olumlu karşılanacak ve zamanla İskenderun’da Deniz Ticaret Odası İskenderun şubesi kurulacaktır.
Fakat Ziya Kalkavan’ın Mersin’e gelmiş olması ve bu liman kentinde de Deniz Ticaret Odası’nın örgütlenmesinin Ziya Kalkavan tarafından  Karadenizli esnaftan  istenmesi tepkiye neden olmuştu. Mersin’de o yıllarda mevcut  tek denizcilik örgütü olan Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği üyeleri kendileriyle görüşülmemesine, birbakıma bir kenara itilmiş olmalarına tepki göstermişlerdi.
Bir zaman sonrasında Mersin’e gittiğimde ayrı bir deniz ticaret odası  oluşumunun ilk toplantısına da tanık oldum. Bu toplantı, bir gece  Atako’nun başkanı ve saygın bir meslek erbabı olan Hanri Atat başkanlığında ve Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği’nin Sülün İşhanı’ndaki merkezinde yapıldı.
Dar uzunca küçük bir oda diyeceğim.  Bu odada  yine  orta büyüklükte uzun bir masanın etrafında toplanmışlardı ve  sol başta Hanri Atat başkanlık ediyordu. Yıllar geçtiğinden hatalı olarak hatırlamış olabilirim: Bu toplantıda- Remon Kumdereli, Mişel Şaşati, Erol Kuzeyman, İrfan Solmazer, Jan Taşçı, Albert Botros, Cihat Lokmanoğlu  gibi ve diğer isimler vardı.
Konuşmalarda Ziya Kalkavan’ın Mersin ziyareti ve o güne ait konuşmalar naklediliyor ve kendilerinin bir kenarda bırakılmış olmasına kırgınlıklar tepkiye dönüşüyordu. Sona doğru “Mersin’de ayrı bir deniz odası kurulması” fikri ortaya çıktı ve tepki olarak Mersin Deniz Ticaret Odası kurulması  fikri ağırlık kazandı. Hatta kısa bir süre karar da verilemedi!

Bu karar İstanbul’da  duyulduğunda derin şaşkınlık ve hatta bazı üyelerde tepki meydana geldi. Sonunda Mersin’deki deniz ticaret erbabı toplumunda meydana gelen olumsuzlukları gidermek amacıyla Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu  Başkanı Hilmi Sönmez başkanlığında 4 kişilik bir heyet Mersin’e gitti. Burada konu dışında kalan bir olay da yaşandı:Hilmi Sönmez Adana’dan Mersin’e gelirken kendisine telefonlu bir otomobil bulunmasını istemişti. Bu isteği Hanri Atat Bey öğrenmiş ve kendi otomobilini Adana’ya göndermiş..  Bu olay da  Hilmi Sönmez dışında kendisiyle birlikte olan armatörlerin tepkisine neden olmuştu ki “Nasıl olur da bize karşı olanların başının otomobiline bindirildik…” diye söylentileri hatırlarım. Oysa oraya yanlış anlamaları gidermek amacıyla gidilmişti..Bu da bir sonuç vermedi ve 1989’da MDTO kısa adıyla Mersin Deniz Ticaret Odası  yasal olarak hayat buldu.
Bu olaylardaki  bir ikilemi hatırlatmak isterim; Ziya Kalkavan’ı İskenderun’da Ernest Butros karşılamıştı ve buradaki konuşmasında İskenderun’da da Deniz Ticaret Odası’nın örgütlenmesi bir sohbet halinde geçmişti. Ardından İskenderun, İstanbul Deniz Ticaret Odası’nın ülke kıyıları boyunca örgütlenmesine katılan ilk liman kenti oldu.
Türkiye’de   Ziya Kalkavan’a kızan Mersin’deki o günlerin hemen hepsi gemi acentesi ve kara nakliyat firması olan Mersin Vapur donatanları ve Acenteleri Derneği  üyeleri tarafından MDTO kısa adıyla Mersin Deniz Ticaret Odası hayat buldu!
Kızgınlığın sonunda  Türkiye Deniz Ticaret Odası kurulmadı ve “Türkiye veya Türk Deniz Ticaret Odası” çalışmaları  37 yıl daha geriye bırakıldı, hatta konuşulmaz hale gedi.

ICS-International Chamber of Shipping “Deniz Ticaret Odası” kurumunu nasıl yorumlamaktadır?
Merkezi Londra’da olan ICS, bir anlamda anayasası olan “Deniz Ticaret Odası”nın ülkeler bazında şöyle tanımlamaktadır; ICS, dünya genelindeki ulusal armatör birliklerini ve dünya ticaret filosunun %80'inden fazlasını temsil eden, gemi sahipleri ve işletmecilerine yönelik küresel bir ticaret birliğidir. ICS'in yaklaşık 40 ülkeden üyesi bulunmaktadır. Üyeliğimiz, ICS'in uluslararası denizciliğin büyük çoğunluğu adına benzersiz ve meşru bir şekilde söz söylemesini ve onu temsil etmesini sağlayan bir yapı olan ulusal armatör birliklerinden oluşmaktadır. Ulusal üye birliklerimiz, armatör topluluğunun tüm sektörlerinden denizcilik şirketlerini temsil eder. Bunlar arasında kuru yük gemileri, petrol tankerleri, kimyasal tankerler, gaz tankerleri, konteyner gemileri, genel kargo gemileri, açık deniz (offshore) destek gemileri ve yolcu gemileri yer almaktadır.
ICS, denizcilik sektörü genelinde en iyi uygulamaların geliştirilmesini, teşvik edilmesini ve uygulanmasını sağlamak amacıyla 1921 yılında kurulmuştur. ICS, denizciliği desteklemeye; yüksek operasyonel standartların yanı sıra emniyet, çevre, açık pazarlar ve adil rekabeti benimseyen bir düzenleyici çevrenin lider savunucusu olmaya devam etmektedir.
Uluslararası denizcilik sektörünün ortak sesi olan ICS; Uluslararası Denizcilik Örgütü ve Uluslararası Çalışma Örgütü gibi uluslararası düzenleyici kurumların yanı sıra diğer resmi düzenleyici kurumlara ve ilgili paydaşlara karşı armatörlerin görüşlerini dile getirmekte ve savunmaktadır. ICS, yüksek kalite, emniyet ve çevre koruma standartlarını korurken, mevzuat değişikliklerini olumlu yönde etkilemeyi amaçlamaktadır.
ICS tanımlamasına göre; küresel bağlamda Türkiye'de yasal olarak bağımsız iki farklı Deniz Ticaret Odası bulunmaktadır. Bunlardan ilki geniş bir coğrafi kapsama sahip olan İMEAK Deniz Ticaret Odası (İstanbul, Marmara, Ege, Akdeniz, Karadeniz Bölgeleri), diğeri ise kendi bölgesinde bağımsız bir kamu kurumu niteliğinde çalışan Mersin Deniz Ticaret Odası (MDTO)'dur.
Pekala, ülkesinde birden fazla deniz ticaret odası olan başka 
denizcilik bağlantılı devletler var mıdır?
Türkiye dışında sadece Polonya’da ve Kanada’da birden fazla Deniz Ticaret Odası bulunmaktadır. Ancak bunlar bir tepki sonucu kurulmuş değildir ve ayrntılı olarak  incelendiğinde çok farklı yapıda oldukları görülür.  Nitekim Kanada -Ottawa’da kurulu olan ikinci deniz ticaret odası, sadece Saint Lawrence –Great Lakes (Büyük Göller) bölgesindeki deniz ticaret firmalarını temsil etmektedir.  Gydnia’da kurulu ve kısa adı KIGFM olan Polish Chamber of Maritime Commerce ,yerel bir mesleki örgütttür  ve bu ülkede ikinci bir deniz ticaret odası olarak kabul edilmemektedir. Dünya genelinde sadece  Türkiye’de Mersin yöresine hitap eden  ikinci bir deniz ticaret odası MDTO bulunmaktadır.Bu tablo bize, bir ülkede sadece bir deniz ticaret odası kuralının asıl olduğunu göstermektedir ve Türkiye tekbaşına bir aykırılık içindedir.

Yönetim Kurulu Başkanı olan Cihat Lokmanoğlu, MDTO- Mersin Deniz Ticaret Odası’nı İstanbul’daki Deniz Ticaret Odası’nın alternatifi olarak görüyordu.
2014 yılında  MDTO’nun kuruluşunun  25.ci yıldönümü Mersin Hilton  Hotel’de yapılan bir davet ile kutlanmıştı. 13 Mart Perşembe günü Mersin Hilton Oteli’nde sabah saatlerinde başlayan toplantıya MDTO üyeleri, kamu idarelerinin ve sivil toplum kuruluşlarının temsilcileri katılmış ve  toplantının açış konuşması MDTO Yönetim Kurulu Başkanı M.Cihat Lokmanoğlu Türkiye’nin ithalat ve ihracatının yüzde 87’sinin denizyoluyla yapıldığını belirterek şöyle demişti;   “Deniz ticaretinin Türk ekonomisinde çok önemli bir yer tutmaktadır. İstanbul, her işin olduğu gibi bu işin de merkezi. Biz, 25 yıl önce İstanbul’a alternatif olarak bu Oda’yı kurmaya karar verdik. Bugün hala aynı şeyi söyleyebiliyoruz. Konumumuz açısından Türkiye’de İstanbul’un tek alternatifi Mersin’dir. Çok geniş bir alana hitap ediyoruz. Bizim hinterlandımız çok daha geniş. Bu yolda da çalışmalarımıza devam edeceğiz” 
Bu değerlendirmesiyle Cihat Lokmanoğlu günümüzdeki kısa adı  İMEAK olan uluslar arası yapıdaki deniz ticaret odasının yanında ve bu odanın alternatifi olarak MDTO olduğunu görüşündeydi. Bu görüşü ile, Türkye dünya deniz ticaret odaları kültürüne, geleneklerine aykırı kalıyor ve Türkiye’de iki deniz ticaret odasının varlığı, böyle olağanmış gibi  ifade ediliyordu.
Ancak ortada bir çelişki vardı ve bu çelişki Deniz Sigorta Brokerliğinde 50 Yılı Aşan Kurumsal Risk Yönetimi uzmanlığıyla uluslararası platformda denizcilik sigortası ve risk yönetimi alanlarındaki usta isim Aret Taşcıyan tarafından  uyarı olarak, bir makalesinde “ Uluslararası platforma tek Deniz Ticaret Odası ile temsil zorunludur” başlığı ile bunun kabul edilmez bir çelişki olarak ifade edildi. 
Aret Taşcıyan şöyle yazmıştı; “Son yıllarda olağanüstü bir çaba sarf ederek denizcilikte gelişmiş olarak kabul edilen çağdaş ülkeler ile birlikte dünya genelinde  yerini bulmak üzere olan Türk Denizcilik sektörü, bu konuda kendini kabul ettirmiş olan diğer ülkelerde de olduğu gibi uluslar arası platformda tek Deniz Ticaret Odası tarafından temsil edilmelidir. Bu Oda’nın adı ister Türk Deniz Ticaret Odası olsun, önemli olan husus tek deniz ticaret odası olmasıdır.
Bir taraftan Avrupa ekonomik Topluluğu’ndaki ticaret bütünlüğü konusundaki gelişmeler, diğer taraftan ABD, Kanada ve Meksika’nın tek pazara dönüşme hususunda imzaladıkları anlaşma, dünya ticaretinin zamanla makro ululsrarası anlaşmalarla yönetileceğini göstermektedir.
Türkiye de doğal olarak bu tür uluslar arası ticaret anlaşmalarında,ilgili sektörlerinin yetkili mercileri tarafından temsil edilecektir. Böyle bir ortamda Türk Deniz Ticaret sektörünün hangi otorite tarafından temsil edilmesi gerektiğini  tartışmak hem ülkemizi hem deniz ticaretsektörümüzü diğer ülkeler nezdinde ciddiyetten   uzak bir duruma düşürebilir.
Bizden defalarca büyük filolara sahip olan ülkelerin tek bir deniz ticaret odası tarafından temsil edildiği bir platformda, göreceli olarak çok daha küçük bir filo ile birden fazla Deniz Ticaret odasına sahip bir devlet olmamız, dünya nezdinde  bir yetki kargaşası yaratacağı gibi, ticari ve siyasi fikir birliğini de sağlayamadığımız izlenimini yaratacaktır.
Deniz ticaretini diğer sektörlerle karıştırmayalım.Deniz Ticareti kavramında acentelik, brokerlik, sigortacılık, işetmecilik, gemi inşaatı, gemi kumanyaclığı, yedek parçacılık ve forwarding gibi son derece geniş kapsamlı ve karmaşık bir sektörde yeralmaktayız.
Deniz ticaretini oluşturan sektörler kendi içlerinde ayrı ayrı mesleki kuruluşlara bağlı olabilirler;ancak konu deniz ticareti olduğunda tüm bu sektörler tek bir Deniz Ticaret Odası çatısı altında toplanır ve uluslar arası  düzeyde sadece bir milli deniz ticaret odası tarafından temsl edilirler. Ayrıca Deniz Ticaret Odası’nın kuruluşunun öncüsü olarak ilk adı İstanbul  Deniz Ticaret Odası iken deniz ticaretini tüm Türkiye sahillerine kasamında örgütlemek üzere asla yadsınmaz bir başarı sağlamış olan Deniz Ticaret Odası, herhangibir nedenle kurulmuş  mahalli bir odanın da alternatifi değildir.Bu konu artık tartışma yapılmamalıdır.
Çağdaş ülkeler artık bu tür tartışmaları aşmış, butür sorunlarını halletmiş ve birbirlerinden ne gibi yararlanabilecekleri hususunda Odaları veya meslek kuruuşları düzeyinde işbirliği  olanakları ararken,bizim oturmuş,uluslar arası düzeyde kendini kabul ettirmiş, kadrolaşmış ve sektörü tam anlamıyla temsil eden bir Deniz Ticaret Odamız dururken, bir ikincisini yaratmamızın  ülkemize ve deniz ticaret sektörüne zarardan başka katkısı  olamayacaktır.Olay, şayet sektörün kapasitesini aşmış ise, hükümetin acil olarak konu ile ilgilenmesi ve bu tür aykırılıklara yol açan oluşumları engellemesi gerektiği görüşündeyim.
                                                          ****
 

Garda Gölü'nde 13-18 Ekim tarihlerinde düzenlenen 2026 Optimist Avrupa Takım Şampiyonası’na katılan Optimist Milli Takımımız, mücadeleyi ikincilikle tamamladı. 16 Avrupa ülkesinden 64 sporcunun yer aldığı şampiyona süresince liderliğini korumayı başaran Optismist Milli Takımımız, finalde karşılaştığı İspanya’ya 2-0'lık sonuçla yenilince gümüş madalya ile yetinmek zorunda kaldı.
İtalya’nın eşsiz doğal güzelliğine sahip Garda Gölü’nde gerçekleşen 2026 Optimist Avrupa Takım Şampiyonası’na, 2025 Optimist Avrupa Şampiyonası’nda gösterdikleri performansa göre 16 ulusal takım katılma hakkı elde etti.

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

16 Avrupa ülkesinden 64 genç yelkencinin bir araya geldiği şampiyona, sergilenen üstün takım çalışması, taktiksel farkındalık ve rekabetçi ruhla, Optimist takım yarışlarının ne denli heyecan verici bir disiplin olduğunu gözler önüne serdi.

Üç gün süren yoğun rekabetin ardından şampiyonada, İspanya, Türkiye, İtalya ve Polonya’nın Avrupa şampiyonluğu için mücadele ettiği kritik eleme aşamasına gelindi.
Yarı final karşılaşmalarının birinde İspanya ev sahibi İtalya ile diğerinde ise Türkiye ve Polonya takımları karşı karşıya geldi. Kazanan taraflar finale yükseldi.
İspanya, İtalya’yı mağlup ederek şampiyonluk serisindeki yerini garantilerken, Türkiye de  Polonya karşısında aldığı galibiyetle tüm yarışlarda sergilediği etkileyici performansını sürdürdü.

Böylece turnuva boyunca zirvede yer alan İspanya ile Türkiye, Avrupa şampiyonluğu için merakla beklenen büyük finalde karşı karşıya gelmeye hak kazandı.
Son gün yapılan mücadeleyi 2-0 kazanan İspanya ekibi şampiyonluğu kucaklarken, Necdet Gürsel antrenörlüğünde ve Ahmet Arel Barut, Ada Vera Tüfekçiler, Cengiz Eren Güvenç ile Elif Terece’den kurulu Optimist Milli Takımımız Avrupa ikincisi olarak gümüş madalyanın sahibi oldu.
Konunun sevindirici yanı, artık son anda kaçırdığımız şampiyonluğa üzülüyor olmamız...


2026 OPTİMİST AVRUPA TAKIM ŞAMPİYONASI DERECE SIRALAMASI 

01. İspanya (Avrupa Şampiyonu)
02. Türkiye (Gümüş Madalya)
03. İtalya (Bronz Madalya)
04. Polonya
05. Yunanistan
06. İsviçre 
07. Fransa
08. Hırvatistan
09. Almanya 
10. İsveç
11. Macaristan
12. Portekiz
13. Danimarka
14. Slovenya
15. Hollanda
16. İngiltere

Fotoğraflar: © Tristano Vacondio / Univela

Dünyanın en iyi yat yarış fotoğrafının belirleneceği Pantaenius Ödülü için 30 ülkeden 152 profesyonel fotoğrafçı eserleri ile başvuruda bulundu. Uluslararası jüri, aralarında MBY Fotoğraf Editörü Osman Uğur’un da olduğu ön elemeyi geçen 80 fotoğrafı ilan etti. Halk oylamasına da açılan yarışmada finale kalan 20 fotoğraf 17-19 Kasım’da Metstrade Amsterdam’da sergilenecek.

Yıl içinde çekilen en iyi yat yarış fotoğrafının belirlenmesi için her yıl düzenlenen “Pantaenius Yacht Racing Image Award” için başvurular tamamlandı ve ön eleme sonuçları açıklandı.

Yat yarışlarının özünü ve heyecanını en iyi yansıtmayı hedefleyen dünyanın önde gelen popüler fotoğraf yarışmasına bu yıl rekor katılım oldu.

30 ülkeden 152 profesyonel fotoğrafçının gönderdiği eserler 7 kişilik uluslararası jüri tarafından değerlendirildi ve ön elemeyi geçen 80 eser halk oylamasına açıldı.

Ön elemeyi geçen fotoğraflar arasında MBY (Motorboat & Yachting Türkiye) Fotoğraf Editörü Osman Uğur’un çektiği fotoğraf da yer aldı. 14. Eker Olympos Regatta sırasında çekilen bu fotoğraf, Borusan Racing-Çılgın Sigma’da yaşanan bir kaos anını yansıtıyordu. 

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Bu yıl 17.’si düzenlenen “Pantaenius Yat Yarışı Fotoğraf Ödülü”nün genel kazananını belirleyecek uluslararası jüri şu isimlerden oluşuyor: 

• Kurt Arrigo (MLT) Profesyonel fotoğrafçı, 2012 ödülü sahibi
• Martina Orsini (ITA) Profesyonel fotoğrafçı, 2025 ödülü sahibi
• Anna Schroeder (GER) Pantaenius Grup Pazarlama Direktörü
• Marzio Perelli (ITA) America's Cup CEO
• Mark Henley (GBR) Profesyonel fotoğrafçı
• Natalie Fortier (USA) SailGP Küresel İletişim Direktörü
• Victoria Low (GBR) The Magenta Project CEO  

Halk oylaması 14 Kasım’da sona erecek. Ardından jüri tarafından seçilen ve en yüksek puanı alan 20 fotoğraf, 17-19 Kasım tarihleri arasında dünyanın en büyük denizcilik ekipmanları fuarı olan Metstrade Amsterdam’da sergilenecek. Kazananlar ise 20 Kasım’da yat yarış dünyasının yıllık konferansı Yacht Racing Forum sırasında açıklanacak.

- Osman Uğur’a oylarımızla destek verelim >>

Fransa’nın Saint-Tropez kentinde ilk kez düzenlenen Cape 31 Gold Cup’ta mücadele eden Eker Süzme Yelken Takımı, 10 yarış sonunda en yakın rakibine 17 puan fark atarak şampiyonluğa ulaştı. Ahmet Eker’in sahibi olduğu ekip, 12 ülkeden 28 teknenin katıldığı organizasyonda dünya şampiyonu olurken Cape 31 Gold Cup tarihinin de ilk şampiyonu olarak adını yazdırdı.

12–17 Ekim 2026 tarihleri arasında Fransa’nın Saint-Tropez kentinde gerçekleştirilen Cape 31 Gold Cup, 12 ülkeden 28 tekneyi bir araya getirdi. Cape 31 sınıfında ilk kez düzenlenen organizasyonda Türkiye’yi temsil eden Eker Süzme Yelken Takımı, dört yarış günü boyunca sergilediği istikrarlı performansla dünya şampiyonluğuna ulaştı.

Yüksek rekabete sahne olan şampiyonada 10 yarışın her birini farklı bir takım kazandı. Bu sonuç, organizasyonun zorluk seviyesini ve filodaki rekabetin gücünü ortaya koyarken Eker Süzme’nin istikrarlı performansını da daha anlamlı hale getirdi.

Eker Süzme Yelken Takımı, yarışları toplam 41 net puanla tamamlayarak 58 puanla ikinci sırada yer alan Django’nun 17 puan önünde zirveye yerleşti. Alman Hatari takımı ise 63 puanla üçüncü oldu.

Zorlu koşullarda gelen şampiyonluk

Saint-Tropez Körfezi’nde değişken rüzgâr koşullarında gerçekleştirilen yarışlarda Eker Süzme, özellikle yarış haftası boyunca ortaya koyduğu istikrarlı performansla rakiplerinden ayrıştı.

Final gününe 17 puanlık avantajla giren Türk ekibi, hafif ve değişken rüzgârın taktiksel mücadeleyi zorlaştırdığı son iki yarışta dokuzuncu ve onuncu sırayı alarak liderliğini korudu.

Cape 31 sınıfında uluslararası düzeyde deneyimli ekiplerin karşı karşıya geldiği organizasyonda elde edilen bu başarı, Eker Süzme’nin takım uyumunu, yarış stratejisini ve zorlu koşullarda gösterdiği mücadele gücünü bir kez daha ortaya koydu.

Ahmet Eker: “Bu başarının arkasında iki yıllık istikrarlı bir takım çalışması var”

Şampiyonluğun ardından değerlendirmelerde bulunan Eker Süzme Yelken Takımı’nın sahibi Ahmet Eker, başarının arkasındaki en önemli unsurun ekip uyumu ve süreklilik olduğunu vurguladı.

“Bizim için gerçekten çok güzel bir organizasyon ve unutulmaz bir hafta oldu. Farklı ve zaman zaman oldukça zorlu hava koşullarında yarıştık. Özellikle son gün bizim için kolay geçmedi ancak mücadeleyi bırakmadık ve şampiyonluğa ulaşmayı başardık.

İki yıldır aynı ekiple birlikte yarışıyoruz. Takımımızda herhangi bir değişiklik yapmadan, her yarışta birbirimizi daha iyi tanıyarak ve birlikte gelişerek bugünlere geldik. İstikrarlı çalışmamızın karşılığını bu önemli şampiyonlukla almak hepimiz için büyük bir mutluluk.

Bu başarıda emeği olan tüm ekip arkadaşlarımı ve antrenörümüzü gönülden kutluyorum. Cape 31 sınıfının her geçen gün büyüdüğünü ve rekabetin daha da güçlendiğini görmek de ayrıca heyecan verici. Böyle güçlü bir uluslararası filoda Türkiye’yi temsil ederek ilk Gold Cup şampiyonluğunu kazanmak bizim için ayrı bir gurur.”

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Eker Süzme’nin başarısı uluslararası yelken basınında

Eker Süzme Yelken Takımı’nın tarihî şampiyonluğu, uluslararası yelken medyasında da geniş yer buldu.

Yelken dünyasının önemli yayınlarından Sail-World, Live Sail Die, Afloat ve Almanya merkezli YACHT, şampiyonluğu haberleştirerek Türk ekibinin performansına dikkat çekti.

Uluslararası yayınlarda özellikle Eker Süzme’nin yarış haftası boyunca sergilediği istikrar, güçlü rakipleri karşısında elde ettiği 17 puanlık üstünlük ve iki yıldır birlikte yarışan ekibin başarısı vurgulandı.

Şampiyonayı üçüncü sırada tamamlayan Hatari takımının sahibi ve dümencisi Marcus Brennecke de Eker Süzme’nin başarısını takdir ederek, Türk ekibinin hafta boyunca yalnızca bir yarış dışında çok istikrarlı bir performans gösterdiğini ve şampiyonluğu hak ettiğini ifade etti.

Bu değerlendirmeler, Eker Süzme’nin elde ettiği başarının uluslararası yelken camiasındaki karşılığını da ortaya koydu.

Türk yelkenciliği adına uluslararası bir başarı

Eker Süzme Yelken Takımı’nın Cape 31 Gold Cup’ta elde ettiği dünya şampiyonluğu, Türk yelkenciliğinin uluslararası yarışlardaki başarılarına yeni ve güçlü bir halka ekledi.

Yüksek rekabetin, teknik becerinin, stratejik kararların ve ekip uyumunun belirleyici olduğu Cape 31 sınıfında kazanılan bu şampiyonluk, uzun soluklu takım çalışmasının ve istikrarlı gelişimin güçlü bir sonucu oldu.

Eker Süzme Yelken Takımı, Saint-Tropez’de elde ettiği bu tarihî zaferle dünya şampiyonu olurken Cape 31 Gold Cup’ın ilk şampiyonu olarak kupayı Türkiye’ye kazandırdı ve Türk yelkenciliğinin uluslararası arenadaki görünürlüğüne önemli bir katkı sağladı.

Bodrum’da 9-16 Ekim tarihleri arasında düzenlenen 2026 ILCA U21 Avrupa Şampiyonas’nda 39 ülkeden 184 sporcu mücadele etti. Parkurda istikrarlı bir performans sergileyen FB Doğuş Yelken’den Kutsal Güneş Kurnaz, 9 yarışlık serinin sonunda Türkiye’ye şampiyonluk kazandırdı. Kurnaz, ayrıca genel sıralamada elde ettiği 7’ncilikle şampiyonayı iki önemli derece ile tamamladı.

B.B. Bodrumspor kulübü ev sahipliğinde 9-16 Ekim tarihlerinde düzenlenen 2026 ILCA U21 Avrupa Şampiyonası, 4’üncü gününde bölgeyi etkisi altına alan güçlü rüzgar ve yıldırımlar eşliğindekli sağanak yağmura rağmen sorunsuz tamamlandı.

Fotoğraf: BHM
39 ülkeden 184 sporcunun mücadele ettiği açık (open) klasmandaki şampiyonada millî sporcumuz Kutsal Güneş Kurnaz, ILCA 7 U19 kategorisinde rakiplerini geride bıraktı ve Avrupa Şampiyonu olarak podyuma çıkıp ülkemizi gururlandırdı.
Yarışların ardından Gençlik ve Spor Bakanı Osman Aşkın Bak telefonla aradığı milli sporcumuzu kutladı.

Geçtiğimiz ay Bodrum’da gerçekleşen EurILCA Europa Cup yarışlarını da ILCA 7 U19’da  şampiyonulukla noktalayan Kutsal Güneş Kurnaz, 2026 ILCA U21 Avrupa Şampiyonası & Open European Trophy organizasyonunda da başarısını sürdürerek ikinci kez Avrupa’nın en iyisi olmayı başardı.

Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

FB Doğuş Yelken sporcusu Kutsal Güneş Kurnaz, ILCA U19 Avrupa Şampiyonluğu’nun yanı sıra genel sıralamada da 7’ncilik elde ederken, Ali Poyraz Özdemir 22’nci, Sadrihan Süer 35’inci, Efe Arbak 51’inci, Fevzi Kurt 55’inci, Arya Polat ise 58’inci sırada yer aldı.


ILCA 6’da Ece Tüzün 16’ncı, Duru Alpkökin 20’nci, Derin Değişen 22’nci, Su Bayrak 44’üncü, Zeynep Alpartun 54’üncü, Naz Tulumcu 57’nci ve Didem Şahin 58’inci oldu.  

ILCA U21 AVRUPA ŞAMPİYONASI KÜRSÜ SIRALAMASI

ILCA 7 U19
1. Kutsal Gunes Kurnaz (TUR) 74 net
2. Alessandro Cirinei (ITA) 81 net
3. Sergio García (ESP) 86 net

ILCA 7 GENEL
1. Karol Krupski Teterycz (ESP) 44 net
2. Antonio Pascali (ITA) 55 net
3. Luka Zabukovec (SLO) 71 net

ILCA 6 KADIN
1. Ginevra Caracciolo (ITA) 53 net
2. Maria Vittoria Arseni (ITA) 59 net
3. Linda Dokoupilova (CZE) 76 net

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Hacı Sami Bey ve Hacı Sami Vapur İdaresi  

Yazan: Osman Öndeş

Hacı Sami Vapur İdaresi sahibi Hacı Sami Bey hakkında ayrıntılı çalışmama imkan sağlayan Kibar Holding AŞ- Grup Satınalma Müdürü Tunç Akyol’a teşekkür ediyorum. Bu konudaki çalışmalarım hayli yorucu araştırmalarla sonuçlanmıştır ve Hacı Sami Bey konusunu bu makalemle ilkkez günışığına çıkartılmaktadır. Bu konuda daha geniş ayrıntılara ulaşılmasına ihtiyaç vardır.

Hacı Sami Bey 1926-30 yılları arasında sahibi olduğu İnönü ve Nusret/İnayet vapurları ile yük yolcu seferleri yapmaktaydı. Firmasının gazetelerdeki ilanlarında Hacı Sami Vapur İdaresi “Hacı Sami Vapurları” başlığı görülmektedir.Bu konuda 1929 yılında neşredilmiş olan Türk Deniz Ticareti Yıllık başlıklı rehberdeki Nakliyat Yapan çeşitli Armatörlük firmaları sayfasındaki cetvellerde “Hacı Sami Bey” ve Firmanın adı: “Hacı Sami Vapur İdaresi” başlığı altında “İnönü -II” ve “Nusret” isimli iki vapur hakkında bilgiler bulunmaktadır.

Bu bilgilere göre; “İnönü-2” vapurunun inşa adı “Reliance” tır ve 1903 İngiltere inşadır.

Lloyd’s Register of Shipping 1930 yıllında “Reliance” hakkında bilgi olduğu gibi, Selby- Cochrane & Sons Built Ships arşivinde de bilgiler yeralmaktadır.

Hacı Sami Vapur İdaresi’nin bayrağı ve baca forsu; Lloyd’s Book of House Flags & Funnels kataloğundan esinlenerek kopyalanmıştır. 

Bayraktaki Osmanlıca harfler “Hacı Sami” isminin kısaltması veya harfleridir.

Sağ taraftaki harf: Ayn (ا) — “Hacı” kelimesinin baş harfi (veya Hacı Sami'nin “A/Ha” sesi).

Ortadaki şekil: Hilal (Hilâl / Ay)

Sol taraftaki harf: Sin (س) — “Sami” kelimesinin baş harfidir.

Hacı Sami Bey’in günümüzdeki saygıdeğer günümüz kuşağı Kibar Holding Grup Satınalma Müdürü Tunç Akyol’dur ve baba tarafından Hacı Sami Bey büyükdedesi olmaktadır.

Hafız Hacı Sami Bey’in sahip olduğu vapurlardan “Nusret- Ex-Cité de Djerba”, Toulone yakınlarındaki La Sayne’de Forges & Chantiers de la Mediterranée tersanesinde, 1918 yılında Oiseau Class mayın tarama gemisi olarak “Engoulevent” adı ile inşa edildi.  

325 grt. ve Tamboy 133.4 ft., Genişlik: 24.0 ft., Derinlik: 11.0 ft olup sac gövdeli idi. 

1920 yılında satıldı, genel yük gemisi olarak tadil edilerek “Cité de Djerba” adı verildi.

1922’de G.M.Chrussachi yönetimindeki Hydra Steamships Ltd.’ye satıldı. Malta, Valetta Limanına tescil edildi ise de armatörü Yunanlı idi.

1927’de Cezayir merkezli Cie Franco- Orientale de Transport Maritime firmasına satıldı.

1927’de Balıkesir’li Hacı Sami Bey satın aldı “Nusret” adını verdi.

1928’de Hacı Şeref ve Cemal Bey satın aldı ve “İnayet” adı verildi. 

1929’de satıldı ve adı “ Katina K.” Olarak değiştirildi.

1930’da Mısır- Süveyş’te kurulu Societe Misr pour les Pecheries sayın aldı ve “ Mariout” adı verildi.

1940’da II. Dünya Harbi ihtiyaçları nedeniyle İngiliz Admiralisi tarafından satın alındı ve “HMS Moonrice” adı verildi.

1946’da Norveç’li AS Tveds Sldeksport’a satıldı ve “Arnulf” adı verildi.

1948’de Norveç’li firma tarafından satın alındı ve ringa gırgır balıkçı gemisi olarak tadil edildi.

1959’da Norveç’li firma tarafından satın alındı ve “Branasund” adı verildi.

1965’de Norveç’te Stavanger’de söküldü. 

1926 tarihli “Türk Deniz Ticareti Yıllık” başlıklı katalogda Hacı Sami Bey- Hacı Sami Vapur İdaresi” konulu sayfa. (Kaynak:Osman Öndeş- Türk Armatörleri Tarihi C.II Sf.30)

1926 tarihli “Türk Deniz Ticareti Yıllık” başlıklı katalogdaki vapurların eski isimleri hatalı olup, dikkat edilmeyi gerekli kılar.

Tunç Akyol aile hakkında şu bilgileri iletmiştir; “Bulgaristan’da doğmuş olan babamın büyük dedesi Ali Rıza Bezzaz’ın oğlu Hacı Sami Efendi(Akyol)’un hayatını, hatta açıkçası atalarımın hayatlarını incelemeye öğrenmeye çalışıyorum. Haci Sami Efendi’nin oğlu yine Metrohan(Taksim)’de Genel Müdür Muavini idi. Internette ‘de yoğun olarak araştırıyorum. Açıkcası atalarımın nasıl hayatlar yaşadığını ve bastığı toprakların hikayeleri beni oldukça etkilemektedir.

Dedem Ali Rıza Bezzaz’ın zaten Bandırma’da Tekke Camii’nde meftun olarak olduğunu hatta halk tarafından çok sevilen biri olduğunu daha önce orda kendim bizzat ziyaretimde insanlardan duydum ve gördüm. Babaannem’den Hacı Sami Efendi için de biraz bazı şeyler duymuştum.

Mevlânâ Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri

İnsanları rızâ-i Hakk’a ulaşmanın yollarını öğreten, mânevî rehberlerin birbiri ardınca eklendiği halkalardan oluşan altın silsilenin 34. halkası Mevlânâ Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri, Bulgaristan’ın Ahyolu (Ohyo) kasabasında doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir. Ailesiyle beraber Bandırma’ya hicret etti ve günümüzde Bentbaşı Mahallesi olarak anılan mahalleye yerleşti. Varlıklı bir ailenin evlâdıydı. Annesi Şerife Hanım, hayırsever bir hanımefendi olup imarete önem veren biriydi. Yaptırarak halkın istifadesine sunduğu iki çeşmenin hâlen faaldir. 

Mevlânâ Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri, “Bezzâz” unvanından da anlaşılacağı üzere, manifaturacı yani kumaş ticaretiyle ilgilenen biriydi. Son derece varlıklıydı. Birçok dükkânı, mağazaları vardı ve ticareti, sahip olduğu malların ticaretini gemilerle gerçekleştirecek kadar bereketliydi. Buna rağmen, varlıklı olmak onun kalbini kuşatamamıştı. Mevlânâ Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri, her şeyden önde tuttuğu takvâsını, ticaretinde de muhâfaza etti. 

Tarîkat-ı Aliyye-i Nakşibendiyyenin: “Halk içinde Hakk’la beraber olmak” esasını, emsal olacak derecede, hayatına önemle tatbik etti. 

Mevlânâ Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri, Hicrî 1330 senesinde Bandırma’da vefât etmiştir ve kabri de bugün Tekke Camii olarak anılan caminin hazîresinde bulunan, önemli bir ziyâretgâhtır. 

Yunan Harbi Esnasında Yaşananlar

Şöyle anlatılmıştır: “Yunan harbi esnasında Bandırma’ya kadar ulaşan Yunan askerleri, Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri’nin Tekkesini de işgal etmişlerdi. Askerlerin köpeklerinden biri, Ali Rızâ el-Bezzâz Hazretleri’nin kabrine yönelince dehşetli bir şekilde çarpıldı. Bunun üzerine askerler hiddetlenerek kabri tekmelemek istediler fakat onlar da aynı akıbete uğradılar. Olaya şahid olan askerler de korkarak tekkeden kaçtılar.”

Tunç Akyol şöyleyazmıştır; Hacı Sami Dede’min Haci Sami Vapur İdaresi ya da Sami Vapur İdaresi olarak bir armatör şirketi olduğunu biliyorum. Hatta iki gemi bilgisine ulaştım biri İnayet biri İnönü. Bartın Postası ya da Bandırma Postası olarak eski gazete arşivlerinden ulaştığım bilgiler var. Babam 1 aylıkken babası vefat edince baba tarafımın ailesinden uzaklaşmışız, bende açıkçası ailemi çok merak ettiğim için araştıyorum.

Beylerbeyi’nde Büyük Dedem Ali Rıza eski iskelenin karşısından yukarı çıkan rampada bir köşkte yaşarmış. Kendisi babam 1 aylıkken 17.06.1956’da kalp krizinden vefat etmiştir. Oğlu olan Dedem Hacı Sami savaş zamanı ve sonrasında gemilerinin battığını hatta ülkenin sıkıntılı durumunda da devletten hiçbir talebi olmadığını söyleyecek kadar vatan sevdalısı bir insan olduğunu bilirim.İnönü 2 de sanırım Yekta Ailesi’ne satılmıştı. Bildiğim kadar ile yaşadıkları evi de Kalkavan ailesi aldı diye biliyorum.

Babaanemden bildiğimiz kadarı ile Ali Rıza Akyol(Dedem) Karaköy’deki Metrohan’da çalışmıştır. 40 yaşlarında önce işyerinde enfaktüs geçirmiştir. Doktorun 15 gün yatmasını talep etmesine rağmen oğlu(babam) 1 aylık ve eşi lohusa olduğu için bırakmak istememiş ve Beylerbeyi’ndeki evlerine hatta yokuşta yeralan bir köşke yürüyerek gitmiştir. O akşam geçirdiği kalp krizi ile hayata veda etmiştir. Aslında birkaç fotoğrafı bizde mevcut. Babaannem ile resimleri mevcuttur açıkçası dedemin bizde başka bir resmi bulunmamaktadır.

Ali Rıza Akyol ve eşi…

Hacı Sami Dedem bildiğimiz kadarı ile gemileri battıktan sonra Atatürk'ün miletvekilliği teklifini hatta ülke olarak size borçluyuz söylemine dahi tek kuruş istememiş yüce gönüllü bir insandı. Zaten imam olarak hayatını sürdürmüştür. Hafız Burhan’a yalıda eser okutan biri iken mütevazi bir hayata geçtiğini biliyoruz.

Hacı Sami Bey’in babası Ali Rıza Bezzaz hakkında ilgili geniş bilgimiz mevcut olup, Bandırma’da Tekke Cami’de mezarını ziyaret ediyorum. Kendisinin manifaturacı olduğunu biliyoruz ve Hacı Sami Dede’m de İstanbul Vaniköy’e yerleştikten sonra Beylerbeyi’ne yerleşiyor. Orada Sermetpaşa yalı arsası ve evi aldığını babanemden de biliyorum. Ancak Sermet Paşa Yalısı izini bulamadım. Belki de Servet Paşa olabilir.Babaanemin gelin gittiği ev ise Beylerbeyi’nde bir köşk. 

1928 Yılı gazete ilanlarında vapur seferlerine ait çok sık ilanlar yeralmaktaydı. Bunlardan Cumhuriyet Gazetesi’nde yeralan “Vapur Seyr-i Seferleri” ilanlarında “Ak Yıldız Vapur İdaresinin Ayvalık - İzmir Postası”nın 1,200 tonilato birinci ve ikinci sınıf kamaralı ve kamaralı Rize kükürtlü vapuru Şubat 9’uncu Pazar ertesi günü Sirkeci rıhtımından hareketle (Çanakkale, Edremit, Burhaniye, Ayvalık ve İzmir’e) gidecek ve ayn iskelesine uğrayarak dönecektir.Yük ve yolcu için Sirkeci’de Nurhan’daki idareye müracaat. Telefon: İstanbul 2668” haberi bulunmaktadır.

Yine aynı sayfada “Yelkenci Vapurları Karadeniz Sürat / Lüks Postası” Sirkeci rıhtımından Salı günü Amasya Vapurunun Şubatın 10’uncu günü ... İnebolu, Samsun, Ordu, Giresun, Sürmene ve Rize) iskelelerine gidecektir. Tafsilat için Sirkeci’de ... 1 numaraya müracaat edilmesi istenmektedir.

Hattatzâde Tayyar Şirketi Vapurları’na ait “Tayyar Vapuru” Şubatın 7’nci günü akşamı Sirkeci rıhtımından Cumaertesi hareketle (Gelibolu, Çanakkale, Edremit, Burhaniye, Ayvalık ve İzmir) iskelelerine azimet ve avdet edecektir.Yolcu ve emtia için Eminönü önünde Reşadiye Caddesi’nde Kürkçü Hanı’nda (6) numaralı merkez acentesine müracaat edilmelidir.

Hacı Sami Vapurları’nın “Bartın Ekspres Postası” İnönü 2 (İn-Önü 2) günü yapılacaktır ve Şubatın 7’nci günü akşamı saat beşde Sirkeci rıhtımından hareketle Akçaşehir, Ereğli, Zonguldak, Bartın, Amasra ve Cide) iskelelerine azimet ve avdet edecektir. Yük ve yolcu için Tütün Gümrüğü karşısında 3 numaralı merkez acentesi Hacızâde’ye müracaat(Tel: İstanbul 3398) edilmelidir.

Hacı Sami Vapur İdaresi Osmanlı Dönemi'nin sonları ile Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında (özellikle 1900'lerin başı ile 1920-1930'lu yıllar arasında) Türk deniz ticaretinde ve kabotaj nakliyatında faaliyet göstermiş dönemin şahıs/aile armatörlük şirketlerinden biri idi. 

Cumhuriyet'in ilan edildiği dönemlerde deniz taşımacılığının millileştirilmesi sürecinde, Sadıkzadeler, Yelkencizadeler ve Kalkavanzadeler gibi büyük armatörlerin yanında, sahibi olduğu 2 vapur ile kabotaj taşımacılığı yapan küçük/orta ölçekli işletmeler arasında yer alıyordu. 

Ait olduğu yıllarda Akşam ve Cumhuriyet gibi gazetelerde yeralan “Sami” vapurunun Hacı Sami Bey ile isim benzerliğinden öteye bir ilgisi yoktur.  

İnönü Vapuru 1930'lu yılların başında devletleştirme politikası kapsamında en yüksek bedelle (29.931 lira) kamulaştırılan gemilerden biri olmuştur. 

3 Kanunusani 1930 günkü Cumhuriyet Gazetesi’nin 6.cı sayfasında yeralan ilanlarda Alemdarzadeler Vapurları, Naim Vapurları, Hantalzade Vapur Postaları’nın sefer programları ilan edilirken, Sadıkzade Vapurları- Karadeniz Lüks ve Muntazam Postaları başlığı altında “İnönü” vapurunun 5 Kanunusani günü Sirkeci Rıhtımı’ndan hareketle Zonguldak, İnebolu,Samsun, Ordu,Giresun,Trabzon, Rize iskelerine azimet ve avdet edeceği ilan edilmektedir. Şirketin adresi Sirkeci’de Mesadet Han’ın altındaki acentedir. Telefon Numarası:İstanbul 2134 olarak yazılıdır.

“İnönü 2” vapuru ise, K.Z.A.Yekta Vapurları olarak muntazam Akçaşehir- Cide haftalık seferlerini yapmakta ve Akçaşehir,Alaplı,Ereğli, Zonguldak, Bartın, Amasra, Kurucaşile,Cide iskelerine azimet ve avdet etmektedir. Müracaat Eminönü İzmir Sokak No.11’deki Ahmet Yekta Vapur İdaresi’ne yapılmalıdır. Şirketin telefonu:İstanbul 1399’dur.

Bu ilanlar, “İnönü” vapurunun Sadıkzade firmasına, “İnönü 2” vapurunun 1930 yılında artık Kaptanzade Ahmet Yekta firmasına ait olduğunu göstermektedir.

Lloyd’s Register of Shipping 1927 yıllığında Sadıkzade Biraderler’e ait “İnönü” ve Hacı Sami Bey’e ait “İnönü-II” vapurlarına ait bilgiler yeralmaktadır. Nitekim İnönü vapuru 1891 Wingham-Richardson & Co/Newcastle inşadır ve ilk adı “Lascar”dır.“İnönü II” vapuru ise Selby’deki Cochrane & Sons tersanesi 1903 inşa olup ilk adı “Reliance” idi.

Selby, Bradford College arşivinde ise Reliance hakkında olası tüm resmi bilgiler Graham S. Abbey’in derlediği gemi inşa listesinde 321 yard numarasıyla yer almaktadır.Bu kaynağa göre; 198 grt, Tam boy 110 ft, Genişlik: 21.1 ft., Derinlik: 11 ft olan ve gemi bir Trawler-Balıkçı gemisi’dir. Sonradan genel yük gemisi olarak tadil edilmiştir. 12 Eylül 1903 tarihinde denize indirilmiştir ve armatörü Grimsby’den Great Central Co-operative Engineering & Ship Building Co.Ltd. ’dir. 59 ihp azami güç üreten 3 genişlemeli ana buhar makinesine sahiptir . .1903’de C.Caley’e, 1912’de Fransa’da bir alcısı firmaya ve 1920’de Hacı Sami Bey’e satılmış ve “İnönü- II” adı verilmiş ve büyükonarım ile genelyük gemisine çevrilmiştir. 

• 1929’da Ahmet Yekta Bey’e satılmış ve adı “İnönü 2” olarak düzenlenmiştir.
• 1933’te İzmir’de Nuri Kaptan’a satılmış ve adı “Kenan” olarak değiştirilmiştir. 
• 1950’de adı “Kartaltepe” olarak değiştirilmiştir.
• 1958’de Fevzi Kalkavan’a satılmış ve adı “Fevzi Kalkavan”olarak değiştirilmiştir.  
• 1958’de boy verilmiş,makinesi yenilenmiş ve başlangıçta 198 ton olan gemi, büyütülerek 437 gros tona (762 dwt.) çıkartıldığı gibi, defalarca isim değişikliği görmüştür.
• 1958’de Mehmet Oyar tarafından satın alınarak adı “Çanak Mehmet” olarak değiştirilmiştir. 
•  2000 sonrası ömrünün son yıllarında farklı uluslararası işletmecilere geçmiş ve sırasıyla Phantoom, Spring, Asalah 1, Micha Star ve en son Aya (Kuzey Kore bayrağı altında) isimlerini almıştır.
•  15 Mayıs 2005 tarihinde Hindistan'ın gemi söküm bölgesi Alang'da sökülmüştür. 1903 yapımı bir balıkçı teknesi olarak başlayan yolculuğunu, tam 102 yıl sonra bir kargo gemisi olarak tamamlamıştır. 

Hacı Sami Vapurları firmasının sahibi erken Cumhuriyet dönemi armatörlerinden Hacı Sami Bey’in mezarı İstanbul Heybeliada Mezarlığı'nda olduğuna dair mevcut bir bilgi kaynağı bu bilginin kesin olmadığını göstermekte. Yine aynı kaynağa göre; “Hayatının son dönemini geçirdiği ve Ağustos 1932'de vefat ettiği yer olan Heybeliada ile özdeşleşen armatörün anısına adada bir sokağa da Hacı Sami Bey Sokağı adı verilmiştir.”(Kaynak:Adalar Postası).

Ancak Hacı Sami Bey'in Heybeliada Mezarlığı'nda medfun olduğu iddiası eldeki kaynaklarla henüz teyit edilmiş değildir.                                                                    

                                                                   ****

       Bu sergiyle Macarların Türklerle silah arkadaşı oldukları mesajını vermelerini çok önemli ve mutlaka karşılık verilmesi gereken değerde gördük . Türk Silahlı kuvvetleri camiasının resmi veya özel nasıl karşılık verdiğini bilmediğim sergiye P.Tgm.Celal Öcal olarak gittim. 

      Bir Türk subayı olarak Macar Kültür Merkezi Müdür Yardımcısı Dr.Gergö M.Kovacs’ın şahsında Macarları selamladım. O da bir Macar subayı olarak Türk ordusunu benim şahsımda selamladı. Dönemin subay sigarası Zabit ikram edememiş olsam da , İki eski silah arkadaşı olarak bilgi paylaştık.

      Budapeşte Askerî Tarih Müzesi tarafından hazırladığı, Kırım Savaşı’ndan Birinci Dünya Savaşı’na kadar uzanan Türk-Macar Askerî ilişkilerini anlatan bir sergi görmekle mutlu oldum şeref duydum. Macarlar 1848–1849 Macar İhtilali ve Özgürlük Savaşı’nda ülkelerini terk eden mülteciler olarak Osmanlı ordusunda bireysel olarak görev yaptılar. 1914–1918 yılları arasındaki 1. Dünya Savaşı’nda Osmanlılar ve Macarlar artık iki müttefik ülkenin askerleri olarak birbirlerinin mücadelesine destek verdiler. 19. ve 20. yüzyıllardaki Türk-Macar Askerî ilişkilerinin anıları öncelikle madalyalar ile yazılı ve görsel belgeler, Askerî Yoldaşlık Anıları binlerce Macarın uzak diyarlarda yaşadığı hem özel hem de zorlu deneyimin hatıralarını taşıyan parçalardan oluşmuştu. Sergi:

1-Kırım Savaşı’nda Macarlar. 2-Mecidiye Nişanı V.derecesi 3-Ignac Biro Osmanlı Ordusunun subayı. 4-Osmanlı Nişanı III:derece kılıçlı nişan belgesi 5-Orta Doğu’da bir Macar askerinin resimli seyahat günlüğü. 6-Dr.Arpad Kopasz’ın fotograf albümü ve belgeleri. 7-Yarbay Karoly Ottrubay’ın mirasından Osmanlı Harp madalyası. 8-Osmanlı İmtiyaz madalyası’nın gümüş derecesi kılıçlı. 9-Osmanlı Liyakat Madalyası Tuğgeneral Karl von Bellmond arşivi. 10-Yedek Teğmen Hochstatter Gottfried’in Osmanlı nişanları. 11-İttifak dönemi 1914-1918 12-Birinci Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu topraklarındaki Avusturya-Macaristan askerleri. Bölümlerini kapsıyordu.

Birinci Dünya savaşı döneminde 7000 Macar askeri Osmanlı topraklarında savaş vermiş. -Gazze’de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Osmanlı askerleri.1917. -İmparatorluk ve Krallık 1/7 İnşaat Taburu askerleri Osmanlı silah arkadaşlarıyla 1917. –Galiçyadaki Osmanlı askerleri 1916.

Gibi çok sayıda Fotograf sergileniyordu.

Yıllardır İzmir’e ,Türk kamuoyuna Sancakkale’yi ve Birinci Dünya Savaşı dönemi İzmir tarihini anlatmaya çalışan yazar olarak aradığım yeni bilgileri sergide buldum.

“Avusturya-Macaristan Monarşisi,ilk olarak 24 cm’lik havan toplarından oluşan ve Viyana’da takviye edilen 9.Batarya’yı (k.u.k.Motor-Mövser Battarie No.9) dört topuyla Osmanlı İmparatorluğu’na gönderdi.Bu batarya,kanlı savaşlarıyla ünlü Anafarta Cephesi nde,Çanakkale’de görevlendirildi,daha sonra ise İzmir’in savunması için sevk edildi.Bu havan topu bataryasıyla aynı zamanda 36 numaralı 15 cm’lik ağır obüs bataryası da Osmanlı cephesine gönderildi.Bu batarya da ilk olarak Çanakkale’de savaştı,ardından 1916’da İzmir’in savunması için görevlendirildi.Romanya cephesine yaptığı kısa bir sapmanın ardından batarya son aşamasına kadar yeniden Osmanlı İmparatorluğunda savaştı.

Birinci Dünya savaşında İtilaf donanması Sancakkale merkezli savunmamız karşısında gemi kayıpları vererek geri çekilmişti. Artık İzmir’e yaklaşamıyor uzaktan bombalıyorlardı. Bu bombardımanın sona erdirilmesi için Foça’ya batarya yerleştirilmesi kararı alındı. Ancak yol yoktu. Batarya için yol yapıldı Avusturya-Macaristan ordusu bataryası Foça’ya yerleştirildi. Bu bataryanın ateşine karşı koyamayan İtilaf donanması gemileri geri çekildi İzmir kurtuldu.

       İzmir’in İtilaf donanması tarafından bombalandığı dönemde Macar topçu birlikleri İngiliz işgali altındaki Uzunada’yı kurtarma harekatına katılan Macar askerlerin SMYRNA 1916 yazılı armaları görmek heyecan vericiydi.

      İzmir’e çıkartmaya yeltenirken ele geçirdiğimiz İngiliz teknelerinin fotografı Macar arşivinden çıkmıştı ki bu bütün bildiklerimizi sorgulatan değerde idi.

      Yaptığımız araştırmalarda Birinci Dünya savaşında Türk Ordusunun savaş verdiği cepheler yeniden değerlendirildi. Bu yönde hazırlanan pano’ya “Türk Ordusunun, Türk Devletinin yanında savaş verenlere Saygı, Şükran, Rahmet” sözcükleri Avusturya-Macaristan askerleri için yazıldı.

       Bu düşünceyle Türk askeriyle kader birliği yapan bu yolda hizmet ve canını veren Macar askerlerini bu sergide bir kere daha saygı ve rahmetle andık.

      Bu serginin karşılığını Genelkurmay Başkanlığımız Macaristan’daki Türk mirasına değer verdiğini gösteren, Türklerle Macarların silah arkadaşlığını anlatan bir sergiyi Budapeşte de biz açmış olsak ne güzel olurdu düşüncesiyle, sergiyi hazırlayan Budapeşte Askeri Tarih Müzesine ve Macar Kültür Merkezi yetkililerine teşekkür ettim.

                                                                                                         CELAL ÖCAL

______________

1İsmail Tosun Saral-Avusturya-Macaristan Gazetelerine göre 1915-1916’da İzmir’in savunulması ve Kösten adasının fethi,Düşünce ve Tarih Dergisi Nu:36 Eylül,2017

 2Celal Öcal-Dünya savaşından kurtuluşa İzmir(1914-1922) s.160,İleri Yayınları,İstanbul

 3Celal Öcal-İzmir’in 1nci Dünya Savaşı dönemi tarihi ile ilgili Macar OSZK arşivindeki yeni bilgi.

1-Türk ve Macar askerlerinin birbirlerine Silah arkadaşlığı selamı.P.Tgm.Celal Öcal, Dr.Gergö M.Kovacs.

2-Sergi Afişi.

3-Sergiden bir bölüm

4-Birinci Dünya Savaşında Türk ordusunun savaş verdiği cepheler

Aret Taşcıyan, meslekten geçen 40 yıllık tanıklığını 2016 yılında “Deniz ve Rizikolarla Geçen 40 Yıl” başlıklı belge eserinde anlatmıştı. Bu hatıratın  yayınlanmasından sonra 10 yıl daha geçti. Aret Taşcıyan denizcilik sektöründe 50 yılı geride bırakırken çocukluk yıllarından gelerek  meslek yaşamını  anlattı. Günümüzde Lockton   olarak devam eden  Sigorta brokerliğinin yakın tarihinde ayrıca Omni’den Lockton Omni’ye uzanan bir ortaklık  öyküsü de bulunmakta. 

Temelleri 1980’lerin başında Kaptan Emre Omur tarafından atılmış olan Omni Kaptan Emre Omur’un vefatından sonra oğulları Korkut Omur ve Oğuz Omur’un yönetiminde gelişerek Omni Sigorta ve Reasürans Brokerlik Hizmetleri A.Ş.,1990’ların sonuna dogru da Aret Taşcıyan ile güçlerini birleştirerek Türk Denizcilik sektörüne daha kapsamlı sigorta hizmetleri sunmaya, müşteri ve sigortacı ilişkileri ile etkin çözümler üretebilen, esnekliğini her zaman muhafaza edebilmiş bir brokerlik markası olmaya devam etti. 2018 yılına geldiğimizde; ABD'li sigorta brokeri Lockton, 2017 yılında Norveçli aracı kurum Edge Group'u ve İtalyan PL Ferrari'yi devralmasının ardından denizcilik sektöründeki büyüme hamlesinin bir parçası olarak 2018’de kısmen ve 2022 yılında da İstanbul merkezli Korkut Omur ve Aret Tasciyan yönetimindeki Deniz Sigortalarinda lider Broker olan Omni Sigorta'nın tamamını satın aldı.
Lockton, kendisine ve müşterilerine karşı sorumlu olan bağımsız bir aile şirketidir. 
Deniz Sigortacılığı dendiği anda Pandi, Tekne Makine, Harp Riskleri, Fidye, Kiracı Sorumluluğu, Kira kayıpları, Gemi İnşaat riskleri, Tersane, Liman mali mes'uliyet  gibi türler yeralmakta.
Amerika, Ingiltere, Avrupa, Uzak Doğu başta olmak üzere önemli kıt'alarda bir çok ülkede iştirakleri olan Lockton Overseas Ltd.’in İngiltere’de, Londra dahil 11 ofisleri bulunmakta. Lockton Overseas grubu faaliyetlerinin sadece akla gelebilecek her türlü Sigorta branşında brokerlik hizmeti ile sınırlı olmadığını, şirket birleşmeleri danışmanlığı, emeklilik programları yönetimi, aktuerya hizmetleri, kimya, eczacılık, sağlık, inşaat, emlak, telekomünikasyon gibi sektörleri geliştirmeye yönelik risk yönetim programları, alzheimer, kanser, beyin tümörüne karşı mücadele kuruluşlarına destek vermek için Lockton Charity (hayır kurumu) gibi özel bir kuruluşu da da bünyesinde barındırmakta. 

 
J.W.Whittall & Co.’dan kalan bir hatıra olan 
duvar saati günümüzde kıymetli bir anı olarak 
Vitsan’da bulunmaktadır.

Aret Taşcıyan’ın yaşam öyküsü
Aret Taşcıyan yaşam öyküsünü şöyle anlattı; “Evimiz Moda Caddesi No 180 Usakligil Apartmanı’nda idi.  İlk okulu Aramyan Uncuyan Okulu’nda okudum.   Kadıköy'deki ilk Ermeni okulu, Muvakkithane Caddesi üzerinde, günümüzde Baylan Pastanesi'nin olduğu yerde açılmış. Daha sonra, 1836'da -Günümüzde  adı Surp Takavor olan- Surp Asdvadzadzin Kilisesi'nin yanında yeni bir okul faaliyete geçmiş. Okul binası, 1855'teki yangında Surp Takavor Kilisesi ile birlikte hasar görünce aynı yerde  inşa edilen kâgir kilise ve iki okul 1858'de hizmete açılmış. Benim okuluma gelince; Öğrenci mevcudunun artmasıyla bu okulların ihtiyacı karşılayamaması üzerine Mühürdar'da bir arsa satın alınmış ve burada inşa edilen okul 1875'te 'Aramyan' adıyla öğrenime başlamış. 

 
Aret Taşcıyan, Moda’daki Aramyan Uncuyan ilkokulundan mezun oldu.

I.Dünya Harbi yıllarında  askeri hastane ve göçmenler için barınak olarak kullanılan Aramyan ve Uncuyan okullarının binaları, I.Dünya Harbi’nden sonra bir süre yetimhane olarak hizmet vermiş ve  daha sonra, Uncuyan Okulu'nun binasının yerinde okula gelir getirmesi için bir apartman binası inşa edilmiş. Okul, bundan sonra Aramyan Uncuyan adıyla, Aramyan Okulu'nun binasında eğitim vermeye başlamış.  Ben ilk ve orta okul eğitimimi bu okulda aldim  ve bilahare 1967 yılında Robert Academy sınavlarını kazanarak yatılı burslu olarak Robert Academy’e başladım (Bugünkü Robert College). 
1975 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden mezun oldum ve 1976 Ocak ayinda Deniz Sigortaları mesleğinde uzman, PandI Kulüplerı muhabiri, Lloyd’s temsilcisi  J.W. Whittall & Co.Ltd sirketinde ( Bugunku Vitsan A,Ş,) işe başladım. Türk Denizcilik Camiasından gelen talepler üzerine de 1984 yılında aynı şirket bünyesinde sigorta brokerliğine yöneldim. Deniz Ticaret Odası Meclisi'nin ilk üyeleri arasında yerlmaktan da onur duyarım. İki yıl süreyle  Uluslararası Deniz Ticaret Odası- ICC'de Türkiye'yi temsil ettim. 1988-1991 yılları arasında İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi bünyesinde Denizcilik İşletmeciliği Yüksek Lisans programında Deniz Sigortaları dersleri verdim. 1991 yılında Denizcilik dışı alanlarda  brokerlik yapan bir firmanın Deniz sigortalari bölümünü  kurmak üzere  teklif aldım. Böylece üç yıllık bir sözleşme  ile ABD'ye taşındım. Bilahare, bir İngiliz broker firmasının New York şubesini yönetirken 1996 yılında OMNI ile güçlerimizi birleştirdik. 

 
James Whittall, ailesi  akrabaları ile Moda’daki Big House’da 60.cı evlilik yıldönümlerini  kutlamıştı.Kaynak:Levantine Heritage Foundation arşivi.

J.W.Whittall & Co. Ltd.
Meslek yaşamında önemli bir yer ifade eden Vitsan’ın mazisindeki  J.W.Whittall & Co.Ltd. Karaköy Kınacıyan Han adresinde imiş. Firmanın broşüründe yazdığı üzere; Telefonu: Pera 122,188,189 ve Telgraf adresi: Whittall, İstamboul” idi.  Lloyd’s Agents kimliği ile Tüccar, Banker, Denizcilik ve Sigorta acentesi olarak hizmet veriyordu. Aynı zamanda maden araştırmaları yapıyor ve krom madeni ihracatı yapıyordu.
The “London” & Provential  Marine & General Insurance Company; The “MOSS” Steamship Co.Ltd., Liverpool; The Royal Exchange Assurance Corporation, Londra; Leslie & Gowin ( For underwriting at Lloyd’s) Londra; London Salvage Association, Londra;  The Comité d’Assurreurs, Antwerp; The Phoenix Assurance Co.Ltd.  P&O Shipping Lines, Rhone Poulenc kimya sanayii ,Fransa, Sun Alliance London Insurance Co. London genel acentesi idi. Haydapaşa’da Hububat depoları vardı. Hububat, tohum, afyon, moher, deri, koyun pöstekisi, kabuklu kuru yemiş, hertürlü tohum,  kenevir, kendir,vs ihtalatçısı idi.

 
American Chamber of Commerce for the Levant 
başlıklı resmi yayında yeralan  J.W.Whittall & Co.Ltd. ilanı. 

Aret Tasciyan’in Vitsan hikayesi Moda’dan komşu oldukları Whittall Ailesi ile çocukluk dönemlerinde başlamaktadır. James Frederic Whittall’un oğlu Roland James Whittall kendisine şirketine katılması için öneride bulunmuş ve Deniz Sigortacılığı alanındaki ilk deneyimlerine Vitsan ile devam etmiştir.
James William Whittall sigorta şirketi ve reasürans brokerliği
Sir James William Whittall, Türkiye sigortacılık ve deniz ticareti tarihinin en köklü ve öncü bir şahsiyet idi. 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda faaliyet gösteren ünlü Levanten Whittall ailesinin bir ferdi olan Sir James William Whittall, temellerini 1873 yılında İstanbul’da attığı girişimlerle Türkiye'de modern sigortacılık, deniz acenteliği ve hasar tazmini alanlarının kurumsallaşmasında tarihi bir rol oynamıştır. Sir James William Whittall tarafından 1873 yılında İstanbul'da kurulan J.W. Whittall & Co. çok yönlü ticaret ve vapur acenteliği şirketi, aynı zamanda uluslararası gemi ve yangın sigortası şirketlerinin acenteliğini ve brokerliğini yürütmüş ve  döneminin en büyük reasürans merkezlerinden biri olan Londra piyasasıyla (Lloyd's gibi) güçlü bağlar kurmuştur. James William Whittall'ın 1873'teki bu girişimi, günümüzde Türkiye'nin en eski sigorta hizmet ve hasar tasfiye kuruluşlarından biri olan Vitsan Mümessillik ve Müşavirlik A.Ş. firmasının tarihsel kökenini oluşturur. 

 
Whittal ailesi 1973 yılında Hilton’da biraraya geldiler.Soldan dördüncü olan (Bastonlu) Roland James Whittall’dür. Kaynak: Levantine Heritage Foundation arşivi.

Osmanlı  Devleti  son yüzyılında  döneminde sigorta brokerliği ve reasürans kavramları bugünkü çağdaş  yasal çerçevesinden farklı olarak, ticaret gemilerinin ve yüklerinin sigortalanması (elementer/deniz sigortaları) ve bu büyük risklerin yurt dışındaki (özellikle İngiltere) büyük reasürörlere dağıtılması şeklinde yürütülmekteydi. James William Whittall ve ortakları, bu risk transfer süreçlerinde küresel piyasalar ile Osmanlı ticareti arasında tam anlamıyla bir reasürans ve sigorta  köprüsü görevi görmüştür. 
Sir James William Whittall başkanlığındaki J.W.Whittall &Co. , Gemi ve yangın sigorta acenteliği, deniz ticareti, kömür brokerliği yapıyordu ve Türkiye'deki ilk yerleşik ve kurumsal sigorta/genel acentelik girişimlerinden biri olmasıyla sektörel bir miras sayılmaktadır.
1969’da Osman Yucesan’in katılması ile Vitsan Mümesillik ve Ticaret A.S. adini alan ve J.W.Whittall & Co’nun devamı olan sirket, Sigorta hasar tasfiyesi, araştırma, Lloyd's Avarya Komiserliği, P&I Kulüp ve deniz kazaları yönetimi mazisi 150 yılı aşkın geçmişiyle Türkiye ve çevre ülkelerde sigorta müşavirliği hizmeti sunmaktadır . Vitsan A.S. 1970’lerin sonunda Roland James Whittall’un Ingiltere’ye kesin dönüş yapma kararı, Osman Yücesan’in şirketten ayrılıp kendi yolunda devam etmesi ve Ilkay Bilgişin’in şirketi devralmasi sonucu bugüne kadar yaşamını ve Kulüp muhabirliği Lloyd’s temsilciliği görevini halen yürütmektedir. 
Aret Taşcıyan yaşam ve meslek öyküsünü anlatırken şöyle devam etti; Roland James Whittall Ingiltere’ye kızının yanına tasinmaya karar verince şirketi İlkay Bilgişin’e satmış ve İlkay Bey de Vitsan adıyla aynı sigorta brokerliğini daha da güçlü hale getirerek sürdürmüş.  Ben Vitsan’daki anılarımı çok değerli bir deneyim olarak hatırlarım. 
Yakın yıllarda mesleki çalışmalarıma ABD’de devam etmek üzere New Jarsey’e göç ettim. ABD’deki mesleki bağlarımı koruyarak birkaç yıl sonrasında İstanbul’a döndüm. Fakat evim ABD New Jarsey’de, ama Kadıkoy Moda’da da bir evim var. Böylece yılın yarısı ABD ve diğer yarısı İstanbul olmak üzere çalışmalarıma devam ediyorum
Deniz Rizikoları ve P&I Sigortasının Tarihsel Evrimi
Yayınladığım sektörel analizlerde ve makalelerimde deniz rizikolarının küresel gelişimini şu tarihsel ve teknik perspektiflerle şöyle değerlendiriyorum;
Tam Kayıp (Total loss) Trendleri kavramında; “Uluslararası regülasyonlar, gelişen gemi dizaynları ve sıkılaşan risk yönetimi sayesinde dünya genelinde tam ziya ile sonuçlanan deniz kazaları ciddi oranda azalmıştır. Örneğin; son 10 yılın yıllık ortalaması 88 tam ziya (Total Lost)  iken, 2020'de bu sayı 49'a gerilemiştir.
Bölgesel yoğunluklar kavramında; “Dünya genelindeki hasarlar kontrol altına alınsa da yaşlı gemilerin çalıştırıldığı ve liman trafiğinin yoğun olduğu Çin, Endonezya, Filipinler, Doğu Akdeniz ve Karadeniz gibi bölgeler tam ziyaların %50'sine ev sahipliği yapmaktadır.
Kuru Yük Rizikoları; Genel düşüş trendine rağmen, küresel deniz ticaretinde kuru yük gemilerindeki tam kayıp  artışları  günümüz  deniz rizikoları arasında dikkatle takip edilmesi gereken dinamik bir risk faktörüdür. 
P&I Sigortasının Rolü; Gemiler için zorunlu olan ve armatörlerin üçüncü şahıslara, çevreye (petrol kirliliği vb.) ve yüke karşı olan devasa sorumluluklarını güvenceye alan P&I kulüpleri, günümüzde uluslararası seyrüsefer güvenliğinin temel taşıdır. 

Günümüz denizcilik olaylarına yönelik değerlendirmelerim de şöyle olacaktır; Londra deniz sigortaları piyasası, Karadeniz’de ticari gemilere yönelik artan saldırı riskleri nedeniyle yüksek risk (High Risk Area ) değerlendirmesi yapılan alanı genişletmiş bulunmaktadır. Joint War Committee (JWC) tarafından yayımlanan yeni değerlendirmeye göre, daha önce ağırlıklı olarak Rusya ve Ukrayna kıyı suları için uygulanan yüksek risk bildirimi, artık Karadeniz’in neredeyse tamamını kapsayacak şekilde genişletilmiş durumda ve hatta ic sularını dahi teminat harici tutmuştur. Bu karar tabii ki Rusya-Ukrayna savaşı kapsamında son dönemde ticari gemilere yönelik artan saldırıların ardından alınmıştır. Karadeniz; tahıl, ham petrol ve rafine petrol ürünleri taşımacılığı açısından küresel deniz ticaretinde önemli bir rota olarak öne çıkmaktadır.Deniz sigortası piyasasında özellikle savaş riski teminatları (war risk) açısından maliyetler artarken, bu bolgelere yapilan cogu seferler için ek prim uygulamaları da haliyle gündeme gelmektedir ve  Savaş riski primleri yükselmektedir.

Harp Sigortaları ek primlerinin oluşturulmasında, Lloyd’s Market Association (LMA) bünyesindeki sigortacıların ve ayni bünyede “Joint War Committee”nin  risk değerlendirmeleri çok önemli bir rol oynamaktadir. Nitekim “ Karadeniz’de artan güvenlik riskleri, armatörlerin rota planlamaları, sigorta maliyetleri ve operasyon kararları üzerinde etkili olmaktadır. Bölgedeki saldırıların artmasıyla birlikte denizcilik şirketleri, gemi güvenliği, mürettebat riski ve sigorta koşullarını daha kapsamlı şekilde değerlendirmeye çalışırken özelikle Türk armatörlere ait gemilerin saldırıya maruz kalmasının ardındaki boşluğa karşı devlet katında nasıl bir önlem alınabileceğini de beklemektedirler.Yeni düzenlemenin Türkiye açısından en önemli ayrıntısını ise, karasularına ilişkin istisna oluşturmakta, 17 Eylul 2026 tarihinden itibaren, Türkiye, Bulgaristan, Romanya ve Gürcistan'ın karasuları genişletilen savaş riski alanının dışında kalmaktadır.

Ben, denizciliği meslek olarak seçmiş gençlere şu önerilerde bulunabilirim; Herşeyden önce iyi bir denizci olmaya gayret sarfedilmelidir. Denizcilik kitapta, ofisde öğrenilmez. Denizci disiplini,  örf ve adetleri deniz ile içiçe yaşayarak öğrenilir. Okuldan mezun olur olmaz herhangi bir ofisde iş aramak yerine denizde görev alın. Mesleğinizi ilk önce denizde öğrenerek bir denizci olarak kendinizi yetiştirin. Başarılı bir kaptan, başarılı  bir başmuhendis olabilmeniz için herşeyden önce denizciliğin koşullarını bizzat yaşamak suretiyle iyi bir denizci olmaniz gerekir.
Özellikle değinmek istediğim bir konu da Kabotaj  Yasası’dır. 24 Temmuz 1923de Lozan Antlasmasi gereği kapitulasyonlar kaldırılınca TBMM’de kabotaj hakkını uygulamaya almak üzere 19 Nisan 1926 tarihinde 815 sayılı “ Türkiye Sahillerinde Nakliyati Bahriye ve Limanlarla Karasuları dahilinde icrayı Sanat ve Ticaret” kanunu çıkartılmıştır. 1 Temmuz 1926’da yürürlüğe giren bu kanunla, karasularımızda ve limanlarımız arasında gemi işletmeciliği ve hertürlü denizcilik hizmetlerini verme hakkı sadece Türk Vatandaşlarına ve Türk Bayraklı gemilere tanınmıştır. 1 Temmuz 1935'den bu yana da Bayram olarak kutlanmaktadir. 
Büyük Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk'ün Kabotaj Kanunu’nu ilan edip bilahare ayni günü Bayram olarak Türk Milletine armağan etmesi, o günkü zor  koşullarda Denizciliğe verdiği önemin açık bir göstergesidir. Konuyu bugünkü koşullarda değerlendirirsek,Türk Kabotajı, milli bayrağımızı taşıyan gemilerimizin haklarını  yeterli derecede korumamaktadır.
Bu hususta  bir geminin Turk Bayragi çekebilmesi  için  Türk Gemi Siciline tescil edilmesi,tamamının veya çoğunluk hisselerinin Türk Vatandaşlarına ait olması ve  bir Türk Limanına bağlı olmasi gerekmektedir.Bu kurallara uymayan gemiler yabancı bayraklı gemi olarak değerlendirilir ve kabotaj hakkından yararlanamazlar.
Türk Kabotajının yeterli olmadığı hususundaki kanaatimi bir örnekle anlatmak isterim; ABD'de 1920 yılında yürürlüğe giren kabotaj kanunu (Jones Act) bizim Kabotaj Kanunumuzdan çok daha sınırlayıcı ve çok daha korumacıdır.
Bizde kabotaj hakkından yararlanabilmek için bir geminin Türk Bayrağı taşıması yeterli olmaktadir. Diğer bir deyişle, Çin’de inşa edilmiş bir gemiye Türk Bayrağını çekip hatta o gemiyi belirli bir oranda yabancı personel ile donatmakla o gemiyi kabotaj hakkından yararlandirabilirsiniz. Buna karşılık ABD'de bir geminin kabotaj hakkindan yararlanabilmesi için o geminin herşeyden once ABD'de insa edilmiş olması, ABD vatandaşı murettebat tarafından donatılması ve malik ve işletmecilerinin ABD vatandası olması gerekmektedir. Yani sadece ABD bayragini taşıması yeterli degildir.
Günümüzde Trump yönetiminin denizcilikte korumacılık alanında aldığı kararlar ve önlemler  gözönüne alındığında, korumacılıkta daha çok yol almamız gerektiği gerçeğini ortaya koymaktadır.  Bu durum sadece deniz yolunda değil hava, kara ve demiryolu için de geçerlidir.
                                                         *****

Dünyanın en geniş katılımlı yelken yarışı özelliği ile Guinnes Rekorlar Kitabı’na giren Barcolana, Trieste’yi 10 gün boyunca dünyanın yelkencilik başkenti haline getiriyor. Bu yıl 58’incisi düzenlenen denizcilik festivaline katılan 1.858 tekne arasında bir de Türk - Sloven karma ekibi yer aldı. EUROSAF Başkanı Pınar Coşkuner’in katkısı ile kurulan ekipte Gürsel Öztürk dümencilik yaptı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Önce görkemli Barcolana’ya bir göz atalım…
1969’da düzenlenen ilk etkinlikte sadece 51 tekne vardı. Oldukça mütevazı bir yarıştı…

Dünyadaki profesyonel yarışlarla, büyük deniz festivalleri arasındaki sınırı ortadan kaldıran Barcolana, Olimpiyat altın madalyalı sporculardan hafta sonu yelken yapan meraklılara kadar geniş bir kitleyi buluşturdu.
Devamında gelenekselleşti ve katılımcı sayısı çığ gibi yükseldi. 50’nci buluşmada ulaştığı 2.689 tekne ile Guinnes Rekorlar Kitabı’na girdi.
Bu yıl 58’incisi yapılan ve “Barcolana 58” olarak anılan etkinlikte sayı biraz gerilemiş olsa bile, 1.858 tekne ile rekoru halen elinde bulunduruyor.
Mega Yacht, Super Maxi, Class 0, Class 1-9, klasikler Meteor ve Passare kategorilerinde Yarış ve Gezi olarak 13 farklı divizyonda gerçekleşen, genellikle uzaktan izlediğimiz Barcolana’nın Sinan Sümer'den sonra bu yıl bir kez daha “içindeydik”… 
Türk ve Solven yelkencilerden oluşan karma ekip, Sloven Armatör Uros Zvan’ın Super Stag 40’ı ile yarıştıkları Barcolana 58’i kategoriilerinde ikincilik derecesi ile bitirdiler. 1.858 tekne arasındaki genel sıralamada ise 31’inci oldular.

İKİ KULÜBÜN KARDEŞLİĞİNDEN DOĞAN İŞBİRLİĞİ 
Şimdi bu karma takımın Barcalona 58 hedefinde nasıl buluştuğunu ve kurulduğunu ekibin dümencisi Gürsel Öztürk’ten dinleyelim:
Avrupa Yelken Federasyonu (EUROSAF) Başkanı Pınar Coşkuner Genç’in girişimleri sonucu İstanbul Yelken Kulübü (İYK) ile Maribor Yelken Kulübü 'kardeş kulüpler' ilan edildi. İki kulüp arasındaki bu dostluğun ilk ortak aktivitesi olarak Türk ve Sloven yelkencilerden oluşan karma bir ekiple Barcolana 58’e katılma kararı alındı.


Ekibin oluşturulmasında Pınar Coşkuner Genç’in önemli bir rolü oldu. Pınar’ın UrbanCare 7Bela teknesinde birlikte yarıştığı ekip arkadaşları arasından seçilen Türk yelkenciler, Sloven ekiple buluşarak bu özel organizasyonun bir parçası oldular.
Sloven armatör Uros Zvan’ın sahipliğindeki Super Stag 40 model "Riedl Aerospace" adlı tekneyle gerçekleştirilen bu organizasyon, yalnızca bir yarışa katılım değil, iki kulüp arasındaki iş birliğinin denizdeki ilk somut adımıydı.

ÜÇ YARIŞ, FARKLI EKİPLER VE BAŞARILI SONUÇLAR
Trieste’deki program kapsamında toplam üç yarışa katılım sağlandı. 3 ve 4 Ekim tarihlerindeki yarışlarda Mustafa Kemal Vural dümen, Pınar Coşkuner Genç ise ön saha trimcisi olarak görev aldı.
Büyük Barcolana yarışında ise ben (A. Gürsel Öztürk) dümendeydim. Emir Tandoğan başüstü, Mert Ali Ulufi de Cenova balon trimini üstlendi. Türk yelkenciler, Uros liderliğindeki Sloven ekiple birlikte aynı teknede mücadele ettik.
Üç yarışlık program sonunda ekip, kendi klasmanında bir birincilik ve iki ikincilikle başarılı bir sonuç elde etti.

BARCALONA: BİR YARIŞTAN ÇOK DAHA FAZLASI
1969 yılında, yelken sezonunun sonuna doğru düzenlenen mütevazı bir yarış olarak başlayan Barcolana, bugün dünyanın en büyük yelken buluşmalarından biri haline geldi. Her yıl Ekim ayında Trieste Körfezi’nde düzenlenen organizasyon, yarış sezonunun sembolik kapanışını yaparken aynı zamanda denizcilik kültürünü ve yelken sporunu kutlayan büyük bir festivale dönüşüyor.
Barcolana’nın ayırt edici yönlerinden biri, profesyonel yarış ekipleriyle amatör yelkencileri aynı start çizgisinde buluşturması. Büyük sponsorlar, tanınmış yelken ekipleri ve tekne üreticileri için de önemli bir vitrin niteliği taşıyan organizasyon, sportif rekabeti geniş kitlelere ulaştıran bir denizcilik şöleni haline geliyor.
Bu atmosferin en etkileyici anlarından biri de finiş hattında yaşanıyor. 
Tekneler, Trieste’nin merkezindeki Piazza Unità d’Italia önünden geçerek finiş verirken kıyıdaki kalabalık seyirciler tarafından alkışlarla karşılanıyor. Denizdeki mücadelenin karadaki coşkuyla birleştiği bu anlar, bizim için de unutulmaz bir deneyim oldu.
KISA BİR ANTRENMANDAN GÜÇLÜ BİR EKİP UYUMUNA

Büyük yarıştan yalnızca bir gün önce, hafif rüzgar ve yağmura rağmen gerçekleştirdiğimiz antrenman, Sloven ekip arkadaşlarımızla uyum sağlamamız açısından çok değerliydi.
Farklı kulüplerden ve farklı geçmişlerden gelen yelkenciler olarak, kısa sürede ortak bir çalışma ritmi yakalamayı başardık. Yarış sırasında görev paylaşımında veya koordinasyonda herhangi bir sorun yaşamadan devam edebilmemiz, bu hazırlığın ne kadar yararlı olduğunu  gösterdi.
Yakalanan uyum, yarışın daha ilk anlarında kendini hissettirdi. 1.858 teknenin aynı anda start aldığı Barcolana 58’de, büyük ve hızlı Maxi teknelerin de bulunduğu öncü grubun içinde olma fırsatı yakaladık. İlk şamandırayı da aynı öncü grupla birlikte dönmek bizim için yarışın en heyecan verici anlarından biriydi.

Böylesine büyük bir filonun içinde doğru pozisyonu alabilmek, yalnızca teknenin performansıyla değil, ekip içindeki koordinasyon, zamanlama ve ortak hareket edebilme becerisiyle de yakından ilgiliydi.
Yarışı 1.858 katılımcı arasında 31. sırada tamamlayarak kendi klasmanımızda ikinciliğe ulaştık. Bu sonuç, kısa sürede kurulan Türk-Sloven ekip uyumunun ve ortak emeğin güzel bir karşılığı oldu.
KARADAKİ GÖRÜNMEZ EMEĞE ÖZEL TEŞEKKÜR
Bu organizasyonun başarıyla gerçekleşmesinde denizdeki ekibin yanı sıra karada yürütülen lojistik çalışmalar da büyük önem taşıdı. Bu noktada Burcu Algon’a üstlendiği sorumluluk ve organizasyona kattığı değer için özellikle teşekkür etmek gerekiyor.

BİR SONRAKİ BULUŞMA TÜRKİYE’DE
Barcolana 58, bizim için sportif başarının ötesinde, iki kulüp arasında gelişen dostluğun ve uluslararası işbirliğinin güzel bir başlangıcı oldu. Kısa sürede yakalanan ekip uyumu, ortak hedef doğrultusunda çalışmanın ve farklı yelken kültürlerinin bir araya gelmesinin ne kadar değerli olduğunu gösterdi.
Şimdi bu dostluğu bir sonraki aşamaya taşıma zamanı. 
Türk yelkenciler olarak Sloven ekip arkadaşlarımızı Türkiye’de düzenlenecek yarışlara davet edip, bu kez onları kendi sularımızda ağırlayarak dostluğumuzu pekiştirmeyi sabırsızlıkla bekliyoruz.

Avrupa’nın prestijli organizasyonları arasında gösterilen 2026 Cape 31 Akdeniz Serisi’nin 5. ve son turu, 24-26 Eylül 2026 tarihleri arasında Fransa’nın Hyères kentinde, COYCH yat kulübünün ev sahipliğinde gerçekleştirildi. Sezonun final yarışlarına 20 tekne katılırken, üç gün boyunca değişken rüzgâr koşulları altında toplam sekiz yarış yapıldı.

Türkiye’yi temsil eden Eker Süzme, serinin son gününde ortaya koyduğu başarılı performansla dikkat çekti. Organizasyonun ilk iki gününde üçer, son gününde ise iki yarış gerçekleştirildi. Ahmet Eker’in liderliğindeki Eker Süzme, ilk günün üçüncü yarışını birincilikle tamamladı. Ekip, final gününde ise 7. ve 8. yarışlarda üst üste iki birincilik elde ederek genel klasmanda ikinci sıraya yükseldi.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Yarışların ilk gününde 12-17 knot, ikinci gününde 18-21 knot seviyelerinde esen rüzgâr, son gün ise 10-12 knot aralığında seyretti. Farklı rüzgâr koşullarına uyum sağlayan Eker Süzme, sezonun son ayağında istikrarlı bir performans ortaya koyarak podyumda yer aldı. Ahmet Eker’in dümenciliğini üstlendiği Eker Süzme ekibinde; deneyimli yelkenciler Burak Zengin, Uğur Esen, Doğa Arıbaş, Murat Mekikçi, Sam Gilmour ve Mark Spearman görev aldı.

Eker Süzme’nin 2026 sezonundaki bir sonraki hedefi ise Cape31 Gold Cup olacak. Dünya Şampiyonası niteliğindeki organizasyon, 14-18 Ekim 2026 tarihleri arasında Fransa’nın Saint-Tropez kentinde düzenlenecek. Yaklaşık 30 teknenin katılması beklenen şampiyonada Eker Süzme, Türkiye adına mücadele edecek.

Ağanlar Tersanesi ile Ağanlar Marina’nın ikinci kuşak temsilcisi Erdem Ağan, Bodrum Ticaret Odası'nın (BODTO) Genel Kurulu’ndaki seçimde başkan seçildi.
İki adayın çekiştiği seçimde beyaz grubun adayı İbrahim Akkaya’ya karşı büyük bir üstünlük sağlayan mavi grubun adayı Erdem Ağan, 11 meslek komitesinin tamamının oylarını almayı başardı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Bodrum Ticaret Odası’nda (BODTO) başkanlık ve meslek komitesi seçimlerinde mavi ve beyaz grup olarak iki liste arasında oylama yapıldı. Mavi grubun adayı Erdem Ağan, beyaz listenin adayı İbrahim Akkaya arasında geçen seçimi BODTO bünyesindeki 11 meslek komitesinin tamamının oylarını alan Erdem Ağan kazandı.
Seçim süreci boyunca “birlikte yönetim”, güçlü üye iletişimi, öngörülebilir ticaret ortamı, ulusal ve uluslararası pazarlara erişim ve Bodrum iş dünyasının ortak akılla temsil edilmesi hedeflerini ortaya koyan Erdem Ağan, sonucu şu sözlerle değerlendirdi:
“Bugün kazanan yalnızca Mavi Ekip değildir. Bodrum’un tüccarı, esnafı, girişimcisi ve geleceğine dair sözü olan bütün üyelerimiz kazanmıştır. 11 komitemizin tamamında bize gösterilen güvenin ne kadar büyük bir sorumluluk yüklediğinin farkındayız. Bu sonucu bir üstünlük değil, üyelerimizin bize verdiği güçlü bir görev olarak görüyoruz.”


“BODRUM’UN KAYBEDECEK ZAMANI YOK”
4 Ekim tarihinde gerçekleşen seçimlerin tamamlanmasıyla birlikte artık seçim döneminin geride kaldığını ifade eden Ağan, konuşmasında şu vurguyu yaptı:
“Bugünden itibaren renkler sandıkta kalmıştır. Bize oy veren de vermeyen de bu odanın eşit üyesidir. Bodrum Ticaret Odası hiçbir grubun, hiçbir kişinin değil; bütün üyelerimizin odasıdır.
Biz de bize verilen yetkiyi yalnızca bizi destekleyenler için değil, Bodrum ticaret hayatının tamamı için kullanacağız. Eleştirene de kapımız açık olacak, farklı düşünenle de aynı masaya oturacağız. Çünkü Bodrum’un kaybedecek zamanı yok.”
21 yıldan bu yana BODTO Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini sürdüren Mahmut Serdar Kocadon, bu seçimde aday olmadı.

Türkiye'nin ''yaşayan'' en eski hareketli salma sınıfı Pirat, gönül vermiş bir avuç yelkenci sayesinde hala sularımızda... Pirat yarışlarının çeşitli nedenlerle çoğunun Körfez kulüpleri tarafından düzenlenmesi sonucu İstanbul, ‘Pirat’ın baltasını’ özler hala gelmişti. Bu yıl önce Engin Sili Kupası, ardından Donanma Kupası ile IYK, Pirat sevdalılarının bu özlemini kısmen de olsa giderdi.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Pirat sınıfı, Türkiye'nin ilk hareketli salma yarış sınıfı Şarpi'den sonra 1952’de yurdumuza geldi. Pirat, diğer klasik harekletli salma sınıfları Şarpi, FD, Snipe, Star, 12 Kadem ile birlikte kaybolan sınıflar arasına katılmıştı. Ancak 1980’lerde IYK bünyesinde yeniden canlandı. 
Bir dönem 30’dan fazla teknenin katılımıyla Türkiye Şampiyonası’nı yapan, daha sonra iki Avrupa Şampiyonası’nı Türkiye’de gerçekleştiren Pirat sınıfı, şimdi eski günlerini arıyor ve günümüzde bir avuç sporcu sayesinde klasiklerde tek yaşayan hareketli salmalı sınıf olarak İstanbul bölgesinde varlığını sürdürüyor. 

PİRAT MARMARA’DA KALDI, DRAGON BODRUM’A TAŞINDI
Bir diğer klasik olan sabit salmalı Dragon sınıfı ise çözümü İstanbul'dan Bodrum’a taşınmakta buldu. Bu sınıfa gönül verenler de yıllardır karşılaştıkları sorunları gidermek amacıyla kurdukları “Halikarnas Yelken Kulübü”nde faliyetlerine Bodrum’da başarıyla devam ediyor.
Sınıfa en çok desteği veren IYK ve Bayramoğlu Yelken kulüplerinin öncülüğünde “tutunmaya” çalışan Pirat, son yıllarda Mogan Gölü’ndeki yarışlarla Ankaralı yelkenciler tarafından da ilgi görmeye başladı. Zira Alman kökenli bir sınıf olan Pirat, aslen bir içsular teknesi.


DİNOZORLAR DONANMA KUPASINDA SERT HAVADA YARIŞTI
Piratçıları geçtiğimiz hafta sonu Donanma Kupası yarışında, sağnaklarda hızı 29 knot’ı gösteren kuzeydoğu yönlü sert hava karşıladı. Pirat’ın yarışılabilir üst limiti “sporcuların yaş ortalaması” ve “denize elverişlilik” düzeyi dikkate alındığında genelde 20 knot kabul ediliyor. 
Dolayısıyla Donanma Kupası’nda yarışan “Dinozorlar”, çocukları hatta torunları yaşında Optimist, ILCA, RS Feva ve 420’lerle parkura çıkma heyacanı yaşadılar.
3-4 Ekim’de düzenlenen yarışların ilk gününde Optimist sınıfları sert hava yüzünden karada bekletildi. Buna karşılık Pirat’a kayıtlı 6 ekipten 4'ü  suya indil. Ancak aralarından sadece biri günün yapılabilen tek yarışını bitirebildi. Diğer üç teknenin hanelerine DNF (finiş yapamadı), DNC (Denize çıktı ama start etmedi) ve RET (Terk) notu düşüldü. 
İkinci gün ise “hevesli” Piratçıların tamamı suya indi. İlk güne oranla, hava 4-5 knot kadar gerilese de durum yine “sınırlarda” idi. Bu yarış sağnaklarda 24 knot’a ulaşan rüzgarla gerçekleşti. 

İleri yaş ortalamalı Pirat filosu, ''bize bu kadarı yeter fazla zorlamayalım'' diyerek aralarında anlaşıp ilan edilen üç yarış yerine iki yarışla günü kapattı. Bir ekip, hevesini alamamış olsa gerek tek başına üçüncü yarışı koşup podyumda bir yer kaptı.
Pirat sınıfını yaşatmaya çalışan sporcuları ve destek veren kulüpleri tebrik ediyor kırmızı baltayı yarışlarda yeniden görmek istiyoruz.
5'i Alman biri yerli yapım 6 teknenin katıldığı Donanma Kupası'nda derece sıralaması şöyle oluştu:
1. Haluk Suntay - Murat Suntay (İYK) 
2. Cenker Baturay - Mehmet Sezai Oktay (Bayramoğlu YK - MYK)
3. Burçin Ahıskal - Müfit Tezel (İYK)
 
Yazı: Gencer EMİROĞLU
Fotoğraflar: Elvan YERLİBUCAK / Murat SUNTAY

  
DİĞER SINIFLARDA DERECE SIRALAMASI
3-4 Ekim tarihlerinde yapılan Donanma Kupası HS (Hareketli Salma) Yarışları'nda Pirat’ın yanı sıra gençlik sınıfları Optimist, ILCA, RS Feva ve 420'de gerçekleşen yarışlarda sporcuların elde ettikleri derece sıralamasına da bir göz atalım.

OPTIMIST GENEL
1. Eren Kaan Erendemir (GS Yelken Şubesi)
2. Doruk Çelikel (İYK)
3. Ada Vera Tüfekçiler (FB Doğuş Yelken)
4. Elif Terece (FB doğuş Yelken)
5. Derya Köroğlu (İYK)

OPTIMIST KIZ
1. Ada Vera Tüfekçiler (FB Doğuş Yelken)
2. Elif Terece (FB doğuş Yelken)
3. Derya Köroğlu (İYK)

OPTIMIST JUNIOR
1. Tuna Alan (İYK)
2. Toprak Öztekin (İYK)
3. Oktay Bulut Ağca (Büyükçekmece YK)
4. Ali Kaan Tüfekçiler (FB Doğuş Yelken) 
5. Kuzey Belgen (MYK)

OPTIMIST JUNIOR KIZ
1. Mira Işılar (MYK)
2. Ela Balçık (İYK)
3. Lidya Aydın (Tuzla Yelken ve SSK)

ILCA 4 GENEL
1. Emil Öcal (İYK)
2. Bora Akın (İYK)
3. Kerem Çifter (İYK)
4. Bora Çalışkan (İYK)
5. Akın Hammaş (GS Yelken Şubesi)

ILCA 4 KIZ
1. Yağmur Öztekin (İYK)
2. Nil Gönen (GS Yelken Şubesi)
3. Maya Karabat (GS Yelken Şubesi)

ILCA 4 JUNIOR
1. Bora Akın (İYK)
2. Kerem Çifter (İYK)
3. Akın Hammaş (GS Yelken Şubesi)
4. Yağmur Öztekin (İYK)
5. Güner Sümer (GS Yelken Şubesi)

ILCA 6 GENEL
1. Can Üçsel (İYK)
2. Ercüment Asilkan Öğüt (GS Yelken Şubesi)
3. Poyraz Emre Önaldı (İYK)

ILCA 6 KADIN
1. Duru Alpkökin (GS Yelken Şubesi)

ILCA 6 GENÇ
1. Can Üçsel (İYK)
2. Ercüment Asilkan Öğüt (GS Yelken Şubesi)
3. Poyraz Emre Önaldı (İYK)

ILCA 6 GENÇ KADIN
1. Duru Alpkökin (GS Yelken Şubesi)

RS FEVA GENEL
1. Emir Ali Tulpar - Arya Fazıloğulları (İYK)
2. Bartu Önal - Zeynep Kandemir (İYK)
3. Rüzgar Kuzey Azman - Salih Kaan Öncel (GS Yelken Şubesi)

RS FEVA KIZLAR
1. Maya Gücüner - Ayşe Uysal ((İYK)

RS FEVA MIX
1. Emir Ali Tulpar - Arya Fazıloğulları (İYK)
2. Bartu Önal - Zeynep Kandemir (İYK)

420 GENEL
1. Osman Reşat Kozikoğlu - Lila Akçor (İYK)
2. Mehmet Erkut Budak - Ekin Derindere (İYK)
3. Alp Karaböcüoğlu - Elif Çavuşlar (İYK)

420 U17
1. Efe Bora Eğit - Yamaç Kayacık (İYK)
2. Kemal Deniz Güzel - Yaman Ünal (İYK)

420 U15
1. Efe Bora Eğit - Yamaç Kayacık (İYK)
2. Kemal Deniz Güzel - Yaman Ünal (İYK)

Bodrum Açıkdeniz Yelken Kulübü (BAYK), eylül ayının sonunda Bilkent Üniversitesi Executive MBA programı katılımcılarını Bodrum’da üç günlük yelken eğitiminde ağırladı. Şirket sahipleri, genel müdürler ve farklı alanlarda çalışan yöneticilerin katıldığı program, yelken eğitimiyle ekip içi iletişimi ve birlikte çalışma deneyimini bir araya getirdi.

Program öncesinde çevrim içi oryantasyona katılan grup, Bodrum’da yüz yüze buluşarak birlikte denize çıktı. Birbirini henüz yakından tanımayan katılımcılar için tekne üzerindeki ortak sorumluluklar, tanışmanın ve ekip olarak çalışmanın bir parçası oldu.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Eğitimin içeriğinde tekne güvenliği, temel yelken kullanımı, seyir açıları ve manevraların yanı sıra görev paylaşımı ve ekip içi koordinasyon yer alıyor. Profesyonel yelken eğitmenleri eşliğinde yürütülen uygulamalarda katılımcılar, dümen ve yelken kontrolü gibi farklı görevleri üstlenerek teknenin seyri için birlikte hareket etmeyi deneyimliyor.

Programın amacı, katılımcılara temel yelken becerileri kazandırırken iş yaşamındaki ekip ilişkilerine farklı bir ortamdan bakma fırsatı sunmak. Teknede bir manevranın doğru zamanda yapılması, bilginin açık biçimde paylaşılmasına ve herkesin kendi görevini diğerleriyle uyum içinde yerine getirmesine bağlı. Bu yönüyle eğitim, yöneticilere iletişim ve karar alma süreçlerini doğrudan uygulama içinde gözlemleyebilecekleri bir öğrenme ortamı sağlıyor.

Yazan: Osman Öndeş

Geçtiğimiz haftalarda Aret Taşcıyan ile Newyork’a dönmesinden önce evimizde çok sevecen bir sohbet yaptık. 1975 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden mezun olan Aret Taşçıyan, Deniz Sigortaları kariyerine İstanbul'da P&I Muhabiri ve Lloyd's Temsilcisi olarak başlamıştır. Türk Denizcilik Camiasindan gelen talepler üzerine 1984 yılında sigorta brokerliğine yöneldi. Deniz Ticaret Odası Meclisi'nin ilk üyeleri arasında yer alan Aret Taşçıyan, birkaç yıl Uluslararası Deniz Ticaret Odası'nda Türkiye'yi temsil etti. 1988-1990 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Denizcilik İşletmeciliği Yüksek Lisans programında Deniz Sigortaları dersleri verdi. 1991 yılında Deniz disi brokerlik yapan bir firmanin Deniz sigortalari bolumunu acmak icin aldigi teklifi degerlendirerek , 3 yillik bir kontrat ile ABD'ye taşındı. Bilahare, bir Ingiliz broker firmasının New York şubesini yönetirken 1996 yılında OMNI ile güçlerini birleştirdi. Kariyeri boyunca, uluslararası Denizcilik Sigortaları dünyasında son derece saygın bir duayen olduğunu kanıtladı. Bodrum ve İstanbul tutkunu olan Aret Taşcıyan, Moda’lıdır .Açıkcası Aret ve eşi Meri ile Moda’nın hayli eski ailelerinden olarak ayni mahalleli sayılırız.

Sakarya Şilebi’nin batışı konusunda mahkeme safhatı, iki ayrı dosya halinde kitap olarak yayınlanmıştı. Bu kitapları sahaflardan bulmuş ve geniş bir çalışma yapmıştım. Makalemi mahkeme kayıtlarından özetledim ve Aret Taşcıyan’a armağan ediyorum.

Galata Rıhtımında görülen gemi “Sakarya”dır. 1889 yılında Hamburg- Sudamerikanische Demppfrchiffahrts Gesellschaft- Hamburg adına Blohm Und Voss inşa edilmiş 2574 grt. buharlı posta vapuru idi. 1890’da “Montevideo” (II) adıyla hizmete girdi. 1914’de Aslan Sadıkoğlu Mahdumu Şti’ye satıldı ve “Sakarya” adı verildi. 19 Mayıs 1943 günü Fethiye’nin 25 Mil Güney Doğu mevkiinde karaya oturdu ve battı.  

Çok ender bir Karaköy Rıhtım Caddesi fotoğrafı; solda günümüzde klasik bir otel olan Rıhtım Han görülmekte. Rıhtım Han’ın denize bakan çatısında “Lloyd Triestino” levhası yer alıyor. Yol hizasında ise Lloyd Triestino’nun İstanbul genel merkezi yer almakta. Diğer bina “Çinili Han”. En ötedeki bina ise Frank Han veya asıl adıyla “Frankyan Han’dır. Daha yakın plandan bakıldığında; Spido, Dabcovich ve Foscolo Mango levhaları fark edilecektir. Bu hanlar günümüzde klasik oteller olarak hizmet vermektedirler.

Galata rıhtımlarının son şeklini almadığı yıllarda rıhtım yoldan üç metre kadar daha aşağılardaydı ve rıhtım hem çok dardı ve hem de barakalar vardı ve dekovil hattı bulunuyordu. Rıhtımda görülen gemi “Sakarya” dır. Bu gemi Sadıkzâde Biraderler’e aitken, Avni Nuri Meserretçioğlu akrabası Aslan Sadıkoğlu ile ortak olmak suretiyle bu gemiyle armatörlüğe adım atmıştır. 

Sakarya Vapuru’nun 19 Mayıs 1943 günü batması nedeniyle Güven Türk Anonim Sigorta Sosyetesi arasında tazminata dayalı dava, İstanbul Asliye Mahkemesi Birinci Ticaret Dairesi tarafından karara bağlanmış, fakat tarafların temyiz etmeleri ile dava Yargıtay Ticaret Dairesi Yüksek Reisliği’ne intikal etmiştir.

“Sakarya Vapuru Donatanları ile Güven T.A. Sigorta Sosyetesi Arasında Davada İstanbul Asliye Mahkemesi Birinci Ticaret Dairesi Kararı ile Tarafları Temyiz ve Cevâb Lâyihaları” ilgili makamlara belge olarak dağıtılmak amacıyla 1946 yılında Valentino Basımevi’nde bastırılmıştır, bir nüshası benim arşivimdedir.

Sakarya Vapuru’nun batışı nedeniyle Güven Sigorta T.A. Sigorta Sosyetesi arasındaki dava üç seneye yakın devam etmiştir. Mahkeme Harp Sigortası tazminatı için davacı olan armatörler Aslan Sadıkoğlu ve Kemal Sadıkoğlu aleyhine ekseriyetle karar vermiştir.Bu karar Aslan Sadıkoğlu ve Kemal Sadıkoğlu tarafından temyiz edilmiştir. 

Kemal Sadıkoğlu. İsparta kökenli armatör ve müteşebbis arkadaşı 

Ali Haydar Albayrak ile “Sadıkzâde” şilebinin bağlı olduğu Sirkeci rıhtımında.

Sakarya Vapuru ve Sadıkzâde ailesi

Sadıkzâde Biraderler armatörlük firmasının baca forsu ve flaması. Kaynak- House Flags & Funnels- Lloyd’s List.

Sakarya Vapurunun armatörleri Aslan Sadıkoğlu ve Kemal Sadıkoğlu, Türk armatörlük dünyasının saygın ailelerindiler. Meşrutiyetten önce yelkenli gemilerle Karadeniz, Marmara ve Akdeniz’de milli iskeleler arasında gazyağı, kereste başta olmak üzere, sair eşya taşımaları yaparlardı. 1917’de satın alarak Yeni Dünya adını verdikleri 1,000 tonluk posta vapuruyla yolcu ve yük taşımacılığına başladılar ve bu gemi İstanbul ile Karadeniz iskeleleri arasında seferlere verildi. Bu geminin ardından satın aldıkları gemiye “Aslan” adını vermişlerdir. “Yeni Dünya” Ruslarla olan savaşta Rus savaş gemileri tarafından Nevabesa yakınlarında batırılmıştır.

Sadıkzâdeler; Ruşen, Fehmi, Rıza, Aslan, Hüseyin, Nâzım ve Cafer olmak üzere yedi kardeştiler. Kurdukları “Sadıkzâde Biraderler ve Şurekası” firmasını bizzat bu kardeşler yönetmiş, gemilerinde kaptan olarak görev almışlardır. Diğerleri ise yazıhanede muhtelif sorumlulukları üstlenmişlerdir.Trabzon’lu Nemlizâdeler’e karşın, yine Trabzon’lu olan Sadıkzâdeler tamamiyle armatörlüğü meslek edinmişlerdir. Mürettebatın bir kısmı Sadıkzâdelerin akrabalarından oluşuyordu ki, bu o dönemde tüm Karadenizli armatör ailelerinde görülen bir uygulamaydı.

Sahip oldukları gemilerden Sakarya, Dumlupınar ve İnönü vapurlarında birinci, ikinci mevki yolcular için kamaralar ve salonlar mevcuttu. Diğer gemilerinde de yolcu taşımaya mahsus daha az sayıda kamara ve salon bulunuyordu.

Aslan Sadıkoğlu.

Sadıkzâde Biraderlerin hususi forsu; beyaz zemin üzerine üç yatay kırmızı çizgi ve bunların üzerinde yeşil renkli bir çıpa yeralırdı. Aynı fors gemilerinin bacalarına da işlenmiştir.

Firmanın merkezi İstanbul, Sirkeci’deki Sansaryan Han 2. Kat ve Tel:1234 idi.

Sadıklar şilebi.

Sadıkzâde ailesinin lideri durumunda olan Sadıkzâde Aslan Kaptan Milli Mücadele yıllarında Trabzon ve Rize’de Milis Kuvvetleri içersinde yer alarak, Mustafa Kemal Paşa’nın mücadelesine katıldı. Milli Mücadele yıllarından önce Rusların Karadeniz sahillerine olan saldırılarına karşı oluşturulan mahalli milis teşkilatında kardeşleriyle çarpışmalarda yer aldı. Karadeniz’in hırçın dalgalarına göğüs germesini ve denizlerle mücadeleyi de pek ustalıkla bilen Sadıkzâde Aslan, bu mahareti nedeniyle, yörede “Kaptan Aslan” olarak tanınmıştır.

Tüm hayatını gemilerine ve denize adamıştır. Tam anlamıyla Karadenizli bir deniz aşığıydı ve gemilerinde vakit geçirmekten büyük haz duyardı.Aile olarak zamanla Beşiktaş Serencebey’e yerleşmişlerdir. Serencebey Yokuşu’ndaki Sadıkzâde Konağı aynı zamanda akrabaların olduğu kadar, resmî ekânın da sohbet amacıyla buluştukları bir mekan olurdu. Günümüzde “Sadıkoğlu Çıkmazı” olarak anılmaktadır. Armatör Suat Sadıkoğlu’nun köşkü de Ortaköy yamaçlarındaydı. Boğaz köprüsü inşa edilirken istimlak edilmiştir. 

25 Kasım 1982 günü vefat eden Aslan Sadıkoğlu, Rize eşrafından Hüseyin Kaptan ile Mehveş Hanım’ın oğluydu. Kardeşleri Rıza Sadıkoğlu ve Hafize Kolçakoğlu olup, Sadık Sadıkoğlu ve Fethiye ve Sedat Sadıkoğlu’nun ağabeyi idi. Eşi Fürüzan Sadıkoğlu, çocukları Demirhan Sadıkoğlu, Ümran Yalkın, Canan Sadıkoğlu idi. Fuat, Suat Sadıkoğlu, Sudi Sadıkoğlu ve Suzan Çolakoğlu’nun eniştesi oluyordu. Cenazesi 26 Kasım 1982 Cuma günü Teşvikiye Camii’nde kılanan öğle namazını müteakiben Zincirlikuyu Asri Mezarlığı’na defnedildi. 

Sakarya şilebi Sirkeci Rıhtımında. Kaynak:Doğan Bayın arşivi.

Bir zamanlar Türk özel sektör armatörlüğüne devlet katında pek itibar edilmemekteydi. Asıl itibar ise devlet denizcilik şirketleri olarak görülmekteydi. Bu yaklaşım zaten 1932’de çıkartılan ve Türk özel sektör armatörünün yolcu taşımacılığını yasaklayan katı devletçi yasa anlayışı zamanından beri hayli yıllar devam etmiştir.

Sakarya Vapuru davasında Kararı Temyiz edenler: Galata’da Muradiye Han 4-5 Numara’da Aslan Sadıkoğlu ve Kemal Sadıkoğlu’dur.Vekilleri: Beyoğlu, Küçük Parmakkapı Sokağında 25 Numarada Avukat Mekki Hikmet Gelenbeg; Galata, Taptaş Hanı’ında 24-25 Numarada Avukat Şükûfe Ekitler; Galata, Karaköy Palas 6.cı Kat’ta Avukat İsmail Kemal Elbir’dir.

Diğer taraf: Güven Sigorta Türk Anonim Sosyetesi ve Vekili Galata, Nordstern Han No.5’de Avukat Salomon Adato’dur.Temyiz edenlerin Vekillerinin Verdikleri 23 Ocak 1946 tarihli temyiz lâyihasına cevap şöyledir:

Hadise: 

1-Temyiz edenler Aslan ve Kemal Sadıkoğlu’na ait Sakarya Vapuru Fethiye’den 3,000 küsur ton krom yükleyerek, 19 Mayıs 1943 tarihinde Saat 05.00’de İskenderun’a hareket etmiş ve yaklaşık altı saat seyrettikten sonra Kaş Limanı civarında bulunup, haritada Jura Bankı adıyla gösterilen ve fakat su altında bulunduğundan gözle görünmeyen kayalar üzerine oturmuştur.

2-Geminin süvarisi Reşat Erkut Kaptan’ın 45 dakika kadar makineyi tornistana çalıştırmak suretiyle gemiyi yüzdürmek üzere yaptığı bütün teşebbüsler neticesiz kalmış ve gemi belinden kırılarak tamamen batmıştır.

3-Reşad Kaptan gemi sahiplerini haberdar etmek üzere, kaza günü İstanbul’a şu iki telgrafı çekmiştir;

Birinci Telgraf;  On birde Kalkan’ın Şark burnunda topuğa oturduk. Gemi çok su etmekte ve kıçtan denize kayması muhtemel. Acele tahlisiye ve limbo için gemi, mavna ve saire gönderilirse belki kurtarılabilir. Terki sefine ettim( Gemiyi terk ettik). Burada vesait yoktur. 400 lira telleyiniz. Reşat.

İkinci Telgraf;  Gemi ortadan bölündü. Kıç ambar su etmekte. Baca yıkıldı. Gemiden ümid yoktur. Başınız sağ olsun. Reşat.

4-Kaptan Reşat Erkut Kaş Cumhuriyet Savcılığında iki sayfa tutan ifadesinde hadiseyi bütün ayrıntılarıyla izah ettiği gibi, gemide mevcut 23 mürettebatın kendileri ve eşyalarını, gemi evrakı seferiyelerini, jurnalleri, gizli evrakı, bir can kurtarma sandalını, telsiz telgraf ahizesini, mevcut haritaları, seyir saatini, barometreyi, işaret kitaplarını ve bir miktar erzakı kurtardığını beyan etmiştir. 

Kaptan Reşad Erkut verdiği bu uzun ifadede, kazanın sebebini şu suretle izah etmiştir: 

“Hava sakin ve rüzgar mutedil olarak kılavuz seyri yapmaktaydım. Bu şekilde Kalkan Limanı karşısından bulunan ve gemi haritasında Volos diye adlandırılan ada ile limanın garp burnu arasında geçerek iskele tarafından kalan İnce Burun’dan açık bir vaziyette seyrediyordum. 

O esnada rüzgar lodos, kuvveti 4 ve denizler de 3 miktarında idi. Denizler ve rüzgar gemiye sancak kıç omuzluğundan gelmekte ve süratimizi bir miktar artırmakta idi.İnce Burun’un önündeki topuktan yaklaşık bir mil kadar açık vaziyette iken, gemiyi iskeleye almaya başladım. Topuktan henüz kurtaramamış iken bu anda dümenci Refik, geminin sancağa gelmediğini söyledi. Dümende bir arıza olduğunu hissederek bunu gidermeleri için mürettebata emir verdim. Makine ve dümen yollarına baktırdım. Bir şey bulamadılar. Dümen iskelede kaldığından sığlık üzerine gitmekte olduğunu hissederek tam yol tornistan ettim.

Geminin üzerinde tam yol ve yüklü olması, deniz ve rüzgarın kıç sancak omuzluğundan gelmekte olmasından gemiyi birden bire durdurmak mümkün olmayarak İnce Burun önündeki topuğa Saat 11.00’de bindirdim. 

Dümende arıza olduğu haberini almamla gemiyi bindirmem arasında 15 dakika geçmiştir. Takriben geminin dümeninde arıza olduğu haberini aldığım zaman oturduğum topuğun yarım veya bir mil kadar açığında bulunuyordum. Her ne kadar arızayı haber aldığım zaman yarım veya bir mil açıktan bulunuyorsam da sığdan kaçmayı ümid ederek ve dümendeki arızayı gidereceğim ümidiyle yakınlaşınca istaper ve tornistan ettiğim gibi, dümenin iskelede kalmış bulunmasından ve gemi üzerindeki sürat hiçbir surette hafiflemediğinden deniz ve rüzgarın yardımıyla ve daha ziyade artmış bulunması ile bu topuğa bindirdim.”

Sakarya’nın Başmakinisti Mehmet Şakir Savcılıkta bir ifadeyi vermiştir;   “Ben makine başında idim. Kalkan önünden geçtiğimizin farkında idim. Bu sırada saati hatırlamıyorum. Süvari dümende tutukluk var, sancağa gelmiyor, bakın bertaraf edin emrini verdi. Makine çalışıyordu, kazan basıncı 100 lb. idi. Ben bu vapurda beş yıldan beri çalışıyorum. Bir kere daha böyle dümen arızası yapmıştı. O zaman arızayı bulamamıştık ve dümen kendi kendine düzelmişti. Bu sefer de böyle bir arıza haberini alınca telaş ettim. Bu arızanın dümen yollarında, dümen yekesinde, dümen makinasında olması ihtimaline dayanarak hemen açık olan yerlere baktım ve baktırdım. Bir şey tespit edemedim. Bunun üzerine süvariden istaper ve tornistan emrini aldım, emrini yerine getirdim. Bu sırada büyük bir sademe ve gürültü duyduk. Vapurun oturduğunu anladım.”

Baş Makinist Mehmet Şakir’in ifadesi Süvari Reşat Erkud’un ifadesini doğrular ve tekrarlar niteliktedir. Kazadan evvel serseri mayın kollamakla görevlendirilmiş mürettebattan gözcü Ahmet Yıldız olayı şöyle anlatmıştır:  “Ben pruvada mayın kolluyordum. Hadiseden beş on dakika evvel süvari yukarıdan bağırdı ve “Dümen sancağa gelmiyor, dümen yataklarına bakın” dedi. Baktık bir şey bulamadık ve beş on dakika sonra vapur oturdu.”

Kazanın vuku bulduğu tarihte Sakarya vapuru, muhtelif meblağlar için muhtelif rizikolara karşı iki ayrı Sigorta Şirketi nezdinde sigortalı idi. Yapılan iki sigorta sözleşmesi hükümlerine göre, Sakarya vapuru fırtına, kaptanın hatası veyahut sefer esnasında gemide meydana gelen herhangi bir arıza neticesinde batmış ise, davacılar Anadolu Sigorta Şirketi’nden yalnız 80,000 lira alabileceklerdir. 

Sakarya Vapuru Sirkeci’de.Kaynak:Doğan Bayın arşivi.

Kazadan 45 dakika evvel tesadüf edildiği iddia olunan mayını gördükten sonra Sakarya vapuru yoluna devam etmiş ve daha sonra birinci ifadede izah edildiği üzere, topuk üzerine oturmadan 15 dakika evvel kaptan dümenin bozulduğu haberini almıştır. Kazadan on bir gün sonra Kaptan Reşat Erkut tarafından Fethiye Mahkemesi’ne verilen deniz raporunda bu imkânsızlık dikkate alınmıştır. Filhakika kaptan deniz raporunda mayını bu defa Jura Sığlığı hizasında gördüğünü ve mayından kaçmak için gemiyi iskeleye aldığını ve yapılan bu manevra neticesinde gemisini oturduğunu beyan etmiş ve ayni mahkemede ifade vermiş olan telsiz memuru da Kaş Savcılığı’na verdiği ifadeye aykırı olarak, mayının mevcudiyetini telsizle umuma bildirdiğini iddia etmiştir. 

Genel Kurmay Başkanlığı’nın “Sahil Tanıma”

adlı kitabından çıkarılan Kroki

II.Dünya Harbi’nin meydana getirdiği tehlikeler nedeniyle tarafsız ülke olmasına rağmen,Türk bayraklı ticaret gemilerinin farkedilebilmesi amacıyla bordalarına Türk bayrağı

Boyalı idi. Sakarya vapuru Fethiye’den yüklü olarak hareket ettiğindeki görünümü fotoğraftaki gibiydi. Açıkcası “Harp koşulları dahilinde” seyir yapmaktaydı ve “Harp rizikosu” altında bulunuyordu.

Karaya oturmuş ve ambarlarına su hücum etmeye başlamış olan Sakarya vapurunun telsizi, TCCZ işaretiyle ismini bildirdikten sonra, diğer gemilerin onu dinlemeye davet için TTT işaretini vermiş ve durumun vahim olduğunu ve çok acele edilmesi gerektiğini XXX işareti ile haber vererek batmak üzere olduğundan S.O.S. ile imdat istemiştir. Asliye mahkemesi, mayın ve rota iddiaları hakkında toplanan delilleri takdir ederek geminin Jura Topuğu’na oturmasından evvel sancak baş omuzluğunda mayın görüldüğü ve mayın kaçınmak için karaya oturduğu yolundaki iddia ve batma hadisesinin ibraz olunmuş 4 Mayıs 1943 tarihli sigorta poliçesiyle bağlantılı harp sigortasına ait klozunda gösterilen ve sigorta mevzuunu teşkil eden harp rizikoları ile alâkadar olduğu sabit bulunmadığından davacının davasının 30 Ocak 1945 tarihinde reddine ekseriyetle karar vermiştir. 

Aslan ve Kemal Sadıkoğlu avukatı Mekki Hikmet ve Şükufe tarafından Galata voyvoda Caddesi Sümer Bank yanındaki Güven Türk Anonim Sigorta sosyetesi aleyhine 17 Kasım 1943 tarihinde açılan davanın özü: Davalı Sigorta sosyetesi tarafından sigorta edilmiş bulunan ve müvekkillerine ait Sakarya vapuru 19 Mayıs 1943 tarihinde Kaş civarında battığı cihetle 4 Mayıs 1953 tarih ve 42517 sayılı sigorta poliçesi gereğince sigorta bedeli olan 265,000 liranın faiz, mahkeme gideri ve avukatlık ücretiyle birlikte tahsiline karar verilmesi isteğinden ibarettir.

Sakarya Vapuru vasattan ikiye kırılmış halde 70 metre derinlikte. Kaynak- Savaş Karakaş- İz TV.; www.divebubbleclub.co

Davalı avukatı yazılı olarak verdiği cevabın özü’nde şu yazılıdır: Davacının Sakarya vapurunu yalnız harp rizikolarına karşı yani poliçeye bağlı harp klozunun B bendinin ikinci fıkrasında yazılı mayın, torpido, bomba veya sair harp alet ve edevatından meydana gelecek hasar ve zararlar için sigorta edilmiş olup, ibraz edilen deniz raporunun gerçek olarak kabulü halinde bile iddia edilen geminin batışı mayından dolayı bulunmadığından ve hadisede temin edilen harp rizikosu tahakkuk etmediğinden davanın reddini ve mahkeme gideriyle avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesini istemiştir.

Jura Topuğu’na bindirerek bölünmek suretiyle batan Sayarya vapurunun Sancak taraf demiri. Kaynak- www.divebubbleclub.co; Savaş Karakaş- İz TV. 

Karar:  Davacıların tasarrufunda bulunan Sakarya vapurunun krom yüklü olarak 4 Mayıs 1943 tarihli sigorta poliçesi ve buna bağlı harp rizikosu klozları münderecatına göre harp rizikolarından muayyen kısmına karşı iki yüz altmış beş bin Türk lirası için davalı Sosyete tarafından sigortalı olarak Fethiye’den hareketle İskenderun’a gitmek üzere Kaş önlerinde seyretmekte iken 19 Mayıs 1943 tarihinde Kalkan limanının batı tarafındaki burun ile Volos Adası arasından geçeceği sırada Saat 11.00’de İnce Burun’un önündeki topuğa bindirmesinde ve kurtarılması yolundaki önlemlerin bir netice vermediği anlaşıldıktan sonra 23 şahıstan ibaret gemi mürettebatıyla Kalkan limanına çıkan gemi süvarisi Reşad Erkut’un Kaş Cumhuriyet Savcılığı’nda hadise dolayısıyla hadise günü akşamında kaydedilen ilk ifadesinden hareketle….. tüm ifadeler ve deliler toplamında;

Geminin Jura Topuğu’na oturmasından evvel sancak baş omuzluğunda mayın görüldüğü ve mayın kaçabilmek için karaya vurduğu yolundaki iddia ve batma hadisesinin mevcut 4 Mayıs 1943 tarihli sigorta poliçesiyle uyumu harp sigortasına ait klozda gösterilen ve sigorta mevzuunu teşkil eden harp rizikoları ile alakadar olduğu sabit bulunmadığından, davacının havasının reddine, tarife ile gerçekleşen 3441 lira avukatlık ücretinin davacılardan tahsil edilerek davalıya verilmesine, müfredatı aşağıda yazılı 3399 kuruş yargılama giderinin davacılara aidiyetine Yargıtay’a gidilebilmek üzere 30 Kasım 1945 tarihinde iki taraf vekillerinin yüzlerine karşı çoğunlukla karar verilerek alenen tefhim  (Yargıcın, bütün kanıtlar toplandıktan sonra yasa yargılarına ve kanısına göre kararını bildirmesi)  edildi.

İmza- Kâzım Suda, Muhiddin Taylan

Muhalif kalan üye Behzat Anış.

                                                                 ****

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Orient Express 6, Bülent Atabay’ın mirasını podyuma taşıdı

Türkiye Açıkdeniz Yarış Spor Kulübü’nün (TAYK) 2026 yılı Trofe takviminde sezonun 9. ayağı olan Bülent Atabay Kupası, İstanbul Boğazı’nda 26 teknenin katılımıyla gerçekleştirildi. Türk yelken sporuna uzun yıllar emek veren duayen isim Bülent Atabay’ın adıyla ilk kez düzenlenen yarışta ekipler, Boğaz’ın güçlü akıntısı ve sert poyrazının etkili olduğu zorlu parkurda mücadele etti.

Yarışı Cheetah / Team Acadia (2:59:18) birinci sırada tamamlarken, Bülent Atabay’ın yelken mirasının önemli bir parçası olan Orient Express 6 / Atabay Challangers (3:05:43) ikinci, Fenerbahçe 1 / Fenerbahçe Doğuş Yelken Takımı (3:08:11) ise üçüncü oldu.

Sert rüzgârlar ve güçlü akıntıyla zorlu mücadele

İstanbul Boğazı’nda gerçekleştirilen yarışta kuzeyden etkili olan 15-20 knot seviyesindeki poyraz, zaman zaman 25 knota ulaşan sert sağnaklarla birlikte yelkencilere zorlu anlar yaşattı. Rüzgârın yanı sıra Boğaz’ın güçlü akıntısı da parkurun belirleyici unsurlarından biri olurken, ekipler doğru rotayı bulmak, rüzgâr değişimlerini doğru değerlendirmek ve manevralarda zaman kaybetmemek için mücadele etti.

Boğaz’ın iki yakası arasındaki değişken koşullar, yarış boyunca ekiplerin taktik kararlarını ön plana çıkarırken, dümencilerin tercihleri ve güverte ekiplerinin koordinasyonu mücadelenin seyrinde belirleyici oldu. 26 teknenin aynı parkurda verdiği mücadele, İstanbul Boğazı’nın yelken sporu açısından kendine özgü karakterini bir kez daha ortaya koydu.

Orient Express 6, Bülent Atabay’ın mirasını podyuma taşıdı

Bülent Atabay Kupası’nın ilk yılında Orient Express 6’nın genel klasmanda ikinci sırada yer alması, yarışın anlamını daha da özel hale getirdi. Bülent Atabay’ın 1980’den itibaren tasarım, malzeme teknolojisi ve performans açısından geliştirdiği Orient Express 1’den Orient Express 6’ya uzanan yarış tekneleri, onun yelken yarışçılığındaki yenilikçi yaklaşımını ve denizcilik tutkusunu temsil ediyor.

İstanbul Boğazı’nda gerçekleştirilen yarışın ardından günün heyecanı, İstanbul Yelken Kulübü’nde düzenlenen ödül töreniyle devam etti. Dereceye giren ekipler ödüllerini alırken, Bülent Atabay’ın yelken serüvenini ve Orient Express yıllarını yaşatan özel buluşmada, kupanın temsil ettiği değerler ve Türk yelkenciliğine bıraktığı miras da bir kez daha anıldı.

Bülent Atabay Kupası ilk sahibini buldu

Ödül töreninde dereceye giren ekipler alkışlar eşliğinde ödüllerini alırken, Bülent Atabay Kupası’nın ilk sahibi Cheetah / Team Acadia oldu. TAYK yönetimi, İstanbul Boğazı’nın zorlu koşullarına rağmen sergilenen mücadele, denizcilik centilmenliği ve ekip ruhu için yarışa katılan tüm filolara, kulüp üyelerine ve organizasyona destek veren kuruluşlara teşekkür etti.

Türkiye’nin köklü ilaç şirketlerinden Atabay da organizasyonun sponsoru olarak yarışmaya destek verdi. Bugün 88 yaşında olan Atabay Onursal Başkanı Bülent Atabay’ın, yelken tutkusunu, deniz kültürünü ve kuşaklar arasında aktarılan değerleri aynı rota üzerinde buluşturan kupa, ilk yılında İstanbul Boğazı’nda yeni bir yelken geleneğinin başlangıcını yaptı.

Kupa, anlamlı bir törenle sahibini buldu

Ödül töreni, yarışın heyecanını anlamlı bir buluşmayla tamamladı. İstanbul Yelken Kulübü’nde gerçekleştirilen törende dereceye giren ekipler ödüllerini alırken, Bülent Atabay’ın Türk yelkenciliğine kazandırdığı değerler ve yıllar boyunca yetişmesine katkı sağladığı yelkencilerin hikâyeleri de paylaşıldı. Farklı kuşaklardan yelkencileri bir araya getiren gecede, Atabay’ın gençlere duyduğu güvenin ve yelken sporuna kazandırdığı isimlerin hikâyeleri anlatılırken, Orient Express teknelerinin Türk yelkenciliğindeki yolculuğuna da değinildi. Atabay’ın yıllar içinde oluşturduğu bu kültürün bugün farklı kaptanlar ve ekipler tarafından yaşatılması, gecenin öne çıkan başlıklarından biri oldu.

Bülent Atabay’ın eşi Elizabeth Atabay ile kızları Zeynep Atabay Taşkent ve Ayşe Atabay’ın da katıldığı törende, Atabay’ın denizcilik tutkusu ve yelken sporuna bıraktığı miras bir kez daha hatırlatıldı. Yarışın aynı zamanda farklı kuşakları buluşturan bir yelken kültürü organizasyonuna dönüşmesi, Bülent Atabay Kupası’nın taşıdığı anlamı daha da güçlendirdi. Gece, Bülent Atabay’ın yıllar boyunca yelkene kazandırdığı değerlerin ve yetişmesine katkı sağladığı sporcuların aynı çatı altında buluşmasıyla tamamlandı. Böylece ilk kez düzenlenen Bülent Atabay Kupası, Türk yelkenciliğine bırakılan kalıcı bir mirasın da kutlandığı anlamlı bir buluşma olarak tarihe geçti.

Bülent Atabay’ın uzun yıllara yayılan yelken tutkusu ve bu spora verdiği destek, Atabay Challengers çatısı altında sürdürülüyor. Orient Express teknelerinin de yarıştığı Atabay Challengers, sporcuların başarılarını destekleyen bir kurumsal sosyal sorumluluk programı olmanın ötesinde; doğadan ilham alan, çevreye duyarlı, disiplinli ve ilham veren bireylerin yetişmesine katkı sağlayan uzun soluklu bir sosyal etki platformu özelliği taşıyor..

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Bülent Atabay Kupası Sonuçları

Genel Klasman

1. Cheetah / Team Acadia – Oğuz Ayan

2. Orient Express 6 / Atabay Challengers – Saruhan Cinay

3. Fenerbahçe 1 / Fenerbahçe Doğuş Yelken Takımı – Orkun Öz

IRC 0

1. Cheetah / Team Acadia – Oğuz Ayan

2. Orient Express 6 / Orient Express 6 – Saruhan Cinay

3. Das / Coca Cola İçecek – Doğa Arıbaş

IRC 1

1. Fenerbahçe 1 / Fenerbahçe Doğuş Yelken Takımı – Orkun Öz

2. Cheese VIII / Akkök Holding – Güney Kaptan

3. Alize M12 / Gozalan – Sinan Sümer

IRC 2

1. Das Carina / Eker Sailing Team - Das Carina – Umut Efe Alpkocak

2. Sensei / Ant Yapı Yelken Takımı – Ali Kemal Tüfekçi

3. Cheese V / Garanti BBVA – Bora Olcav

IRC 3

1. Gemini / Nescafe Express - Gemini Sailing – Berk Gürpınar

2. Alize / Shell – Derin Öner

3. Electron / Canias - CTD – Bartu Özsoy

IRC 4

1. Mayk / Marmara Yelken Spor Kulübü – Batu Özonur

2. Alize G 28 / Sebago – Huseyin Akça

TCG Muavenet’in ABD uçak gemisi USS Saratoga tarafından 2 Ekim  1992'de iki adet Sea Sparrow füzesi ile vurulmasının üzerinden 34 yıl geçmesine rağmen gizemini koruyor. “Acı bir kaza” denilerek geçiştirilmek istenen olayın “kaza olmadığını” ilk günden söyledik. Diğer yayın organları da sonradan bu görüşümüzü destekledi. Dava dosyasına “kanıt” olarak giren bu haberlerimizin kaynağı ne idi?  Kuzey Ege’de “Display Determination-92” (Kararlılık Gösterisi-92) adlı müşterek NATO tatbikatı sırasında DM-357 borda numaralı TCG Muavenet adlı gemimiz 2 Ekim 1992 tarihinde ABD uçak gemisi USS Saratoga'dan (CV-60) fırlatılan iki füze ile vuruldu. Bugün üzerinden tam 34 yıl geçmesine rağmen olaydaki “sır perdesi” aralanabilmiş değil.
Bu vesile ile halen “neye kurban gittiğini” bilmediğimiz TCG Muavenet’i tekrar hatırlatırken, Kurmay Yarbay Kudret Güngör’ü (Gemi Komutanı),  Teğmen Alper Tunga Akan’ı (Uçaksavar Yardımcı Subayı / Vardiya Subayı), Astsubay Serkan Aktepe’yi (Telsiz Astsubayı), Çavuş Mustafa Kılınç’ı (İkmal Çavuşu) ve Er Recep Akan’ı (Topçu Er) bir kez daha analım, şehitlerimizi ve bu olayı unutmayalım. 

İLK GÜNDEN İTİBAREN “KAZA DEĞİL” DEDİK
O tarihlerde Meydan Gazetesi’ndeydim. 3 Ekim sabahı, 07.30’da radyodaki haberi duyup, “Bu kaza değil” diye yataktan fırladığımı hatırlıyorum. Eşim, tepkime anlam veremediği için korkulu gözlerle beni süzüyordu. Olayı anlattım ve en az dört ya da beş kişinin hayatını kaybetmiş olabiileceğini, gemi komutanının da aralarında olabileceğini söyledim. (O sırada can kaybı konusunda henüz bilgi yoktu).

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

“KAYNAĞIN SAĞLAM MI?”
İzin günüm olmasına rağmen. Gazetenin Yazı İşleri’ni arayarak, “Bu kaza değil. Ben geliyorum ve neden kaza olmadığını yazacağım” dedim. “Emin misin, kaynağın sağlam mı?” şeklindeki soruyu da tereddütsüz “Evet” diyerek karşıladım.
Ertesi günü gazeteler “Dost ateşi ile vurulduk”, “Ege’de Ameriken Vahşeti”, “Talihsiz Kaza” gibi başlıklarla çıkarken biz olayı “Bu bir kaza değil” manşeti ile duyurduk. Haberde Sea Sparrow füzelerinin “yanlışlıkla fırlatılamayacağını” teknik yönleriyle aktardık. Neden şehit sayısının 5 ile sınırlı kaldığını köprüüstü grafikleriyle açıkladık. Dahası, neden bir başka gemi değil de TCG Muavenet’in hedef seçildiğini yorumladık. 


Zira TCG Muavenet, kuzey denizi için “açık köprüüstü” olarak tasarlanan bir gemi idi. Donanmamıza katıldıktan sonra “açık köprüstü” kapatılmış, böylelikle kapalı köprüstünin önünde bağımsız bir koridor oluşmuştu. Gemi komutanı ile birlikte 4 personel bu “koridorda” görev  yapıyordu.
Eğer başka bir gemimiz saldırıya hedef olsaydı, şehit sayısının 12 ya da 14’e yükselmesi kaçınılmazdı. Bu “zırhlı koridor” kayıp sayımızı sınırlamıştı. Besbelli, “nedeni belli olmayan” bu saldırıda belki de bu özellik kollanmış, tepkinin mümkün olduğunca “hafifletilmesi” amaçlanmıştı.

Devam eden günlerde diğer gazeteler ve TV’ler de “bunun bir kaza olmadığı” yolundaki haberlerle görüşümüzü desteklerken, biz bu kez “ABD bize gemi borçlu” manşeti ile çıktık. TCG Muavenet’in ulaşan fotoğraflarında hasarın “giderilebilir” göründüğünü ama bunun “yanıltıcı” olduğunu yine teknik verilere ve “uzman” görüşlerine dayanarak anlattık.
BASIN İLK KEZ DENİZ KURDU’NA DAVET EDİLİYOR
Şimdi filmi geriye saralım ve “uzmanın kim olduğuna” bakalım…
80’li yılların başında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı, “kendini kamuoyuna ifade edebilmek” ve “şeffaflaşma” adına ilk kez gazetecileri “Deniz Kurdu” tatbikatına davet etme kararı almıştı. O tarihlerde Yeni Asır Gazetesi’nin İstanbul muhabiri idim. Yöneticilerim, denize olan tutkumu bildikleri için beni bu göreve yazmışlardı. 
Hevesle ve heyecanla Gölcük Donanma Komutanlığı’na davet tarihinden bir gün önce gittim. Dolayısıyla Donanma Kurmay Başkanı ile sohbet fırsatı bulabildim.  
Kurmay Başkanı, gemiye çıkacak gazeteciler konusunda “askeri gizlilik” açısından tedirgin görünüyordu. Ertesi gün üçerli - beşerli gruplar halinde dağıtıldığımız gemilerde de durum farklı değildi. Sadece belli bölümlere giriş iznimiz vardı. Silah, mühimmat, sistem hakkındaki sorularımıza ise son derece sınırlı cevaplar veriliyordu.
TATBİKATLARDA EDİNDİĞİM İZLENİM 
Katıldığım üçüncü veya dördüncü Deniz Kurdu’nda bir farklılık hissettim. Diğer gazeteci arkadaşlarım, ikişerli, üçerli gruplar halinde gemilere dağıtılırken, ben bulunduğum gemide tek başımaydım. 
Sonunda nedenini öğrenebildim. Denizi, askeri bahriyeyi sevdiğim, belli kurallara özenle uyduğum (örn. Gemiye binerken önce sancağı selamlama gibi) ve savunma sistemlerine ilgi duymam dikkat çekmişti. 
Deniz Kuvvetleri kendini “Kapalı bir kutu” olarak tanımlıyor, günü geldiğinde onlarla “benzer dili konuşabilen” bir kişinin olaylara farklı yaklaşabileceğini düşünüyordu. “Kapalı kutu”nun kapağı kısmen de olsa açılmış, basınla değişik bir iletişim modeli “denenir” olmuştu.  
YAYINLANAN HABERLER DAVA DOSYASINDA
Konuyu “Muavenet Olayı”na bağlayalım… 
O yıllarda Deniz Kurdu tatbikatlarında Deniz Kuvvetleri’ndeki Meko sınıfı hariç hemen her gemisine binme fırtsatı buldum. 21 günlük seyir deneyimi yaşadığım DM-357 Muavenet de bunlardan biri idi…  Aynı zamanda mayın dökme yeteneğine sahip olduğu için borda numarasının önünde “Destroyer-Mayın” anlamına gelen “DM” ibaresi yer alıyordu. 
İşte bu “iletişim modeli”, sonucunu “Muavenet Olayı”nda gösterdi. Tatbikatlarda edindiğim bilgi ve izlenimlerle derlediğim haberlerin ABD’ye sunulan dava dosyasına eklendiğini sonradan öğrendim.
Birkaç yılın ardından ABD, hurdaya ayırdığımız TCG Muavenet’e karşılık tazminat olarak ilk etapta Türkiye’ye 4 adet Knox sınıfı fırkateyn hibe etti ve dosya böylece kapatıldı. Bu sayıya daha sonra 4 gemi daha eklendi, Ancak onların “hibe” değil “satış” olduğu ortaya çıktı.
Uzun yıllar “G” (Gabya) sınıfı olarak donanmamıza hizmet eden bu gemilerin 2019 yılında Gölcük Donanma Komutanlığı’ndaki karşılama törenine “Senin de bu işte büyük emeğin ve payın var” denilerek davet edilmem, gazetecilik yaşamımdaki önemli anılar arasında yerini aldı. 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Türkiye’de yat yarışçılığına derin izler bırakan bir isim Bülent Atabay… Bu nedenle TAYK da 2026 Trofesi’nin 9. ayağını Bülent Atabay Kupası adıyla gerçekleştirecek. 3 Ekim’de İstanbul Boğazı’nda yapılacak yarışın ardından İstanbul Yelken Kulübü’ndeki özel buluşmada ünlü “Orient Express” yatlarının öyküsü sergi ve sunumlarla konuklara aktarılacak. Ardından sıra ödül törenine gelecek… 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Türkiye’nin önde gelen ilaç üreticilerinden biri olan Bülent Atabay, yat yarışçılığına 1980’de “Orient Express I” ile başladı. Bügüne kadar kendi gözetiminde inşa edilen “Orient Express II”yi ilerleyen yıllarda “Orient Express III-IV-V” izledi. Tek başına yarattığı serinin sonuncu teknesi ise “Orient Express VI”…
Yatların tamamının üretildiği yılların son teknolojisine sahip ve iddialı yarış makineleri olmasının yanı sıra, çağın geleceğini yansıttığı da söylenebilir. Orneğin Orient Express VI bugün 15 yaşında bir tekne olmasına rağmen bu yıl Deniz Kuvvetleri Kupası’nın Bozcaada - Çeşme rotalı ikinci etabında TP52 Team Acadia-Cheetah’ın sadece 4 saniye gerisinde kaldı.
Bu yıl 25’incisi yapılan Bosphorus Cup’ı ise şampiyonlukla noktaladı. 
Bülent Atabay denilince, yapılacak yarışın bilgilerinden önce ünlü “Orient Express” yatlarına kısaca bir göz atalım.



Vedat Tezman, ÇBS'den Nazif Çavuşoğlu, Marshall'dan Feridun Uzungöl ile üç ortak olarak aldıkları Orient Express I'i Marmaris'e de götürdü ve MIYC'ın düzenlediği Uluslararası Yelken Haftası'nda yarıştı. 
Ardından 1994 ekibi ile bu hatıra fotoğrafını çektirdi.


Sonradan Orient Express I'i Beysun Gökçin aldı ve adını "ExOrient" olarak değiştirp bu tekne ile bir süre yarıştı.

ORIENT EXPRESS I 

• Planı ünlü yat tasarımcısı Ed Dubois tarafından çizilen tekne 1980’de Türkiye’de inşa edildi. Bülent Atabay üç yıl yarıştıktan sonra yeni teknesini yaptırınca, “1 No”lu tekne 1993’te Vedat Tezman, Nazif Çavuşoğlu ve Feridun Uzungöl ortaklığında satın alındı.
  
  İstanbul ve Marmaris yarışlarına katılan tekne 1995’te Beysun Gökçin’e geçti. Gökçin, “Aynı anda parkurda üç Orient Express yatı (I-II-III) birden yarışıyordu. Bu yüzden adını ‘Ex Orient' yaptım” dediği tekneyi ardından marinaya olan borcu yüzünden devretmek zorunda kaldı.

ORIENT EXPRESS II 

• Yine Ed Dubois imzasını taşıyan bu tekne 1986 yılında İngiltere’de dönemin reyting sistemi olan IOR kurallarına göre inşa edildi.
  Bülent Atabay, bu tekne ile İngiltere’nin popüler yarışı Admirals Cup'a katılmayı düşünüyordu. Nitekim “Şef” lakaplı kıdemli yelkencimiz Levent Özgen’i ekibine alarak bu düşüncesini gerçekleştirdi. O yıllarda Admirals Cup’ta bayrak gösteren ikinci tekne ise Halil Bezmen’in “Turkish Delight”ı idi.
  Atabay, ikinci teknesiyle Türkiye sularında da yarıştıktan sonra “Orient Express II”yi bir İngiliz yatçıya satarak İngiltere’ye gönderdi.

ORIENT EXPRESS III 

• 1991 yılında inşa edilen bu tekne yine Ed Dubois tarafından tasarlandı. Bülent Atabay, bu kez ekibine Orhan Gorbon’u da alarak bir kez daha İngiltere’de Admirals Cup’ta boy gösterdi. Ardından 2002 yılında ilki düzenlenen Bosphorus Cup’ın şampiyonu oldu.

Yelken dünyasında sahiplerine çok kupa kazandıran bu tekneyi daha sonra Hasip Gencer aldı ve adı “UNO” oldu. Ardından Aydın Yurdum’a geçince, 2012’de bu kez “Goblin” adıyla Bosphorus Cup'ta yeni sahibine kupayı getirdi. Bu tekne halen Oğuz Ayan sahipliğinde “Game Changer” adıyla parkurlarda kupa kovalıyor.

 ORIENT EXPRESS IV 

• Serinin 2000 yılında Eskihisar’da Club Atabay Marina’da inşa edilerek suya indirilen dördüncü teknesini Bülent Atabay birkaç yıl kullandıktan sonra Fenerbahçe Spor Kulübü’ne sattı. Christian Stimson tarafından tasarlanan ve yeni adı “Fenerbahçe 1” olan tekne 2008 yılından bu yana Fenerbahçe Doğuş Yelken adına yarışlarda yer alıyor.

ORIENT EXPRESS V 

• Bülent Atabay’ın yelken mirasının önemli parçalarından biri olan serinin beşinci teknesi 2006’da suya indi. Farr Yacht Design imzasını taşıyan tekne dönemin IOR (International Offshore Rule) yarış kurallarına göre optimize edildi. Bu tekne halen Marmaris sularında “Matrak II” adıyla yarışıyor. Atabay’dan sonraki sahibi ise Orhan Özdaş.

ORIENT EXPRESS VI 

• Farr Yacht Design tarafından çizilen Farr 55 modeli tümüyle karbon bu tekne Eskihisar’daki Club Atabay Marina’da oluşturulan özel alanda inşa edildi. Farr Yacht Design’ın yönlendirmesiyle 1.5 yılda tamamlanan tekne 2010 yılında suyla buluştu. 
  
  “TP52 Katili” olarak ünlenen Farr 55'in Avustralya’da bir “kardeşi” daha vardı. “Living Doll” adıyla inşa edilen “Hollywood Blud”, 2018’de 6’ncı sırada tamamladığı Rolex Sydney Hobart Yarışı’ndan dönerken boyu üç metreyi geçen bir Sunfish’e çarptı. Dümeni parçalanan ve aldığı su nedeniyle batan teknedeki 9 mürettebat helikopterle kurtarıldı. Böylece Orient Express VI, dünyada “türünüğn tek örneği” olarak kaldı.

2018’DEN BU YANA YARIŞMIYOR
Bülent Atabay, 2018 yılına kadar düzenlenen tüm yarışlarda teknesinde, ekibi ile birlikteydi. Şirketindeki yoğun tempoya ve taşıdığı sorumluluğa rağmen ajandasını yarış takvimine göre düzenledi ve tüm yarışlarda güvertedeki yerini aldı.
Bu nedenle Bosphorus Cup’ın kurucusu Orhan Gorbon, düzenlediği özel bir gece ile 2016 yılının Mayıs ayında Bülent Atabay’a “Türkiye’nin en kıdemli yarışçılarından biri” ve “yarıştığı tüm tekneleri hazır almayıp, inşa ettiren bir kişi” olması nedeniyle bir plaket sunmuştu.
Bir ay sonra, 2016’nın 5 Ağustos günü Bülent Atabay, son teknesi Orient Express VI’nın güvertesinde rahatsızlandı. TAYK tarafından Burgan Leasing ana sponsorluğunda düzenlenen İstanbul Cup’ta fenalaştı. Başını düşerken vince çarparak yaralandı. Sonradan duayen yatçımızın durumunun iyi olduğu bilgisi paylaşıldı.
Toparladıktan sonra 2016 ve 2017 yıllarında Deniz Kuvvetleri Kupası dahil olmak üzere iki yıl daha yarışlara katılan Bülent Atabay, 2018 sezonu sonlarına doğru sağlık nedenleriyle kendini geri çekti ve bir daha denize çıkmadı. 
_

BÜLENT ATABAY KUPASI İLE ANILAR CANLANACAK 
Gelelim yarışın bilgilerine...
Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK), Türk yatçılık dünyasına böylesine iz bırakan duayen yatçımızın adını, 2026 Trofesi’nin 9’uncu ayağına verdi.
Bülent Atabay Kupası Yat Yarışı, 3 Ekim Cumartesi günü İstanbul Boğazı’nda düzenlenecek. Start, saat 5 dakika uyarısıyla 12.00’da Çırağan sarayı önünden verilecek. 
Anadoluhisarı şamandırasının dönüleceği , mesafeleri 7 ile 20 deniz mili arasında değişen 4 seçenekli rotadan hangisinin kullanılacağına Yarış Kurulu tarafından o günkü hava koşullarına bakılarak denizde karar verilecek. Buna göre finiş hattı da ya Moda Deniz Kulübü önünde veya Çırağan’da kurulacak.
Ancak etkinlik bu yarışla sınırlı değil. 
Yarışın ardından İstanbul Yelken Kulübü’nde özel bir buluşma düzenlenecek.  
Bugün 88 yaşında olan Bülent Atabay’ın Orient Express I’den Orient Express VI’ya uzanan yelken öyküsü, yarışlar, dostluklar, ekip ruhu ve denizde paylaşılan anılarla yeniden hayat bulacak. 
Bülent Atabay Kupası’nın ruhunu anlatan arşiv nitelikli bir serginin yer aldığı programda, kupanın amacı, temsil ettiği değerler ve yelken kültürüne katkısı paylaşılacak. 
Ardından yapılacak törenle Boğaziçi mücadelesinde dereceye giren ekiplere ödülleri dağıtılacak, büyük kupa da sahibini bulacak.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Deniz Ticaret Odası seçimlerine yaklaşırken
Yazan: Osman Öndeş

Uzaklarda da olsam Türk Deniz Ticareti dünyasındaki  güncel olayları çoğunlukla haber sitelerinden izliyorum; Vira Haber, 7 Deniz, Deniz Ticaret Gazetesi, Deniz Haber Ajansı, Deniz Haber, Haber Denizde ve olası birkaç haber sitesi daha.
Deniz Ticaret Odası seçimlerinin Piri Reis Üniversitesi yerine Haliç Kongre Merkezi’ne alınması kararını da merak ettim.  Bu karara tepkilerini  ifade edenlerden “Türk denizciliğinin emekleriyle yaratılan bu güzide öğrenim kurumundan şüphe mi edildi..Bu nasıl  yaklaşımdır..”diye  ifade edenler,kırgınlık duyanlar var.
İMEAK DTO Seçim Yeri neden  Haliç Kongre Merkezi'ne Taşındı
Haber şöyle; “Beyoğlu 1. İlçe Seçim Kurulu Başkanlığı’nın 28 Eylül 2026 tarihli ve 2026/94 sayılı kararıyla İMEAK Deniz Ticaret Odası Meslek Komitesi ve Meclis Üyeleri Seçimleri’nin yapılacağı yer değiştirildi. 11 Ekim 2026 tarihinde yapılacak olan bu seçimler artık Sütlüce Mahallesi Karaağaç Caddesi No:19 Beyoğlu/İstanbul adresindeki Haliç Kongre Merkezi’nde gerçekleştirilecek. Bu değişiklik, Türk denizcileri ve denizcilik sektörü paydaşlarını doğrudan ilgilendiriyor; çünkü İMEAK DTO, sektörün çatı örgütü olarak meslek komiteleri ve meclis üyeleri aracılığıyla denizcilik politikalarını, liman hizmetlerini, gemi adamı belgelerini, armatörlük faaliyetlerini ve sektörel sorunların çözümünü şekillendiriyor. Binlerce Türk denizcisi, gemi sahibi, acente, broker ve ilgili firma için bu seçimlerin nerede yapılacağı, katılımı, lojistiği ve resmi süreci etkileyen kritik bir detay haline geldi.
Seçim Yeri Değişikliğinin Resmi  ayrıntıları
Beyoğlu 1. İlçe Seçim Kurulu Başkanlığı tarafından verilen karar neticesinde, daha önce planlanan mekandan vazgeçilerek seçimlerin Haliç Kongre Merkezi’nde yapılması kararlaştırıldı. Yeni mekan Sütlüce Mahallesi Karaağaç Caddesi No:19 Beyoğlu/İstanbul adresinde yer alıyor. Değişiklik, seçim sürecinin daha uygun koşullarda yürütülmesi amacıyla resmi olarak ilan edildi. Beyoğlu 1. İlçe Seçim Kurulu Başkanlığı’nın 28 Eylül 2026 tarihli ve 2026/94 sayılı bu kararı, İMEAK DTO üyelerine ve adaylara yeni adres bilgisini resmi yollardan duyurmuş oldu. 

Bugün Recep Canpolat başkanlığında ve yönetiminde olan Deniz Haber Ajansı’nın yakın yıllardan buyana yaptığı yayınlardaki haberlere bakıyordum. Recep Canpolat’ın imzasını taşıyan  makaleler, belge  tarzında ayrı bir önem ifade eder.2021 yılı Ekim ayına ait ve “Jurnal” olarak yayınladığı bir makale “Kirli geçmişi olanlar,ahlak dersi vermezler” başlığı taşıyordu.Müthiş bir belge çalışması..Durdum, tekrar okudum.. Recep Canpolat resmen müthiş bir konu çalışması yapmış ve belgelere ulaşmış ve bunları yayınlamış..Müthiş bir metodik çalışma.. Müthiş bir gazetecilik başarısı..
“Kirli geçmişi olanlar, ahlak dersi veremez!” başlığı altında şöyle  bir örnek ile başlıyor; 
"Fransız diplomat uluslararası bir toplantıda, başka bir ülkenin misyon şefiyle sohbet ederken, 'Fransa'nın sembolü neden horoz biliyor musun?' diye meslektaşına sorar. Meslektaşı, Fransız diplomata, horozun neden Fransa'nın sembolü olduğunu bilmediğini söyler.
Fransız diplomat övünerek, 'Kendi ayağı pisliğin içindeyken, ötebilen tek canlıdır!' der..."
Denizcilik haber sitelerini zaman zaman gerilere doğru incelemek, haberleri ve  makaleleri okumak önemi bir alışkanlık, sorumluluk olmalıdır. Bu makelesinde yazdıklarını okumak isteyenler Deniz Haber Ajansı Sitesi’nden habere ulaşmalıdırlar.

Diğer denizcilik bağlantılı ülkelerdeki örnekleri de araştırdım; “Yunan Deniz Ticaret Odası’nın (Hellenic Chamber of Shipping - NEE) geçmiş yıllardaki genel başkanlık seçimlerinde rekabete dayalı büyük sürtüşmeler veya gerilimler yaşanmamıştır. Kurum, yapısı gereği geleneksel olarak uzlaşı, birlik ve süreklilik kültürüne dayanmaktadır.” denilmekte.
Yer değişikliği konusunda yorumlar artmakta. Bunlardan birkaçı şöyle; “Denizcilik camiası kendi üniversitesine gelip oyunu kullanacak, ardından işine dönecekti. Seçim yerinin değiştirilmesini doğru bulmuyorum.”
“Bir seçim var ve adaylardan biri seçim yerinin değiştirilmesini istiyor. Peki bunun sonucunda yapılacak ekstra harcama kimin cebinden çıkacak? Sonuçta burası hepimizin odası. Odanın kaynakları da hepimizin ortak emeğiyle var oluyor. Gereksiz yere yapılacak her harcama, dolaylı olarak biz üyelere ekstra bir maddi yük değil mi? 
Piri Reis üniversitesi odamızın göz bebeği.... Bizim odamız, bizim emeğimiz, bizim kaynaklarımız… Bu nedenle atılacak her adımın, yapılacak her harcamanın “odaya getirdigi ilave  değil, odamızın ve üyelerimizin ortak menfaati gözetilerek değerlendirilmesi gerektiğine inanıyorum.”
“Piri Reis Üniversitesi neden seçim yeri olmaktan çıkarıldı? İtiraz edenlerin amacı neydi? Oy kullanacak üyelerin önemli bir bölümü Tuzla ve Yalova’da çalışırken, insanları bir oy için neden Haliç Kongre Merkezi’ne gitmek zorunda bıraktınız? Tuzla bizim için gayet makul bir yerdi. Oylarımızı kullanıp işlerimize dönecektik. Seçim yerinin değiştirilmesinin gerekçesini ve üyelere getireceği ek yükü açıklayın.”

Bu konuda  “Yunanistan denizcilik sektörünün bu köklü kurumunda seçim süreçlerinin sakin ve rekabetten uzak geçmesinin temel nedenleri konusunda şöyle bir yorum yapılıyor;
Uzlaşı Geleneği: Oda yönetim kurulu, farklı gemi sahipleri birliklerinin (Armatörler Birliği, Kısa Mesafe Deniz Taşımacılığı Birliği vb.) temsilcilerinden oluşur. Seçimlerde adaylar genellikle arka planda sağlanan geniş bir mutabakat sonucunda belirlenir. 
Sorunsuz Devir Teslimleri: Yakın geçmişteki başkanlık değişimleri bu geleneği net bir şekilde göstermektedir. Örneğin, uzun süre başkanlık yapan Dr. George Pateras’ın Ocak 2025'te kişisel nedenlerle istifa etmesinin ardından, yerine George Alexandratos herhangi bir iç çekişme yaşanmadan oy birliğiyle seçilmiştir. 
İstikrarlı Seçim Dönemleri: Şubat 2026'da yapılan ve yönetim kurulu üyelerinin yarısının yenilendiği olağan seçimlerin hemen ardından gerçekleştirilen oylamada da mevcut başkan George Alexandratos, tam bir uyum ve ortak iradeyle yeniden başkanlığa getirilmiştir. 
Özetle, siyasi veya agresif ticari seçimlerin aksine, Yunan Deniz Ticaret Odası başkanlık seçimleri çatışmacı bir rekabete değil, sektörün ortak menfaatlerini korumayı amaçlayan ortak akıl ve kurumsal devamlılık esasına dayanmaktadır. 

Hollanda Deniz Ticaret Odası veya resmî adıyla Koninklijke Vereniging van Nederlandse Reders (KVNR) (Kraliyet Hollandalı Armatörler Birliği) genel başkanlık seçimlerinde, rekabete dayalı siyasi suçlamalar, yolsuzluk skandalları veya hile iddiaları gibi kayda geçmiş dikkate değer bir olay yaşanmamıştır.
Rekabet  değil, ortak akıl mantığı esas alınıyor
Şöyle bir yorumlama yapılmış; Hollanda Deniz Ticaret Odası (KVNR) genel başkan seçimleri siyasi anlamda rekabete dayalı halka açık bir yarış değil, kurumsal bir mutabakat ve atama sürecine dayanmaktadır. 
Türkiye'deki İMEAK Deniz Ticaret Odası gibi çok adaylı ve yoğun kulis yarışlarının aksine, KVNR yönetim modeli sektörel temsil ve işbirliği odaklıdır: 
Yönetim Kurulu Seçimi: KVNR'nin en yüksek karar organı, üyelerin filo büyüklüklerine göre oy ağırlığına sahip olduğu Genel Kurul'dur. Genel Kurul en fazla 14 üyeden oluşan bir Yönetim Kurulu seçer. 
Başkanın Belirlenmesi: Genel başkan (President/Chairman) halka açık ya da çok adaylı agresif bir seçim kampanyasıyla değil, bu 14 kişilik Yönetim Kurulu'nun kendi içinde yaptığı seçim ve mutabakatla belirlenir. 
Kurumsal Süreklilik: Genellikle başkan yardımcılığı görevini yürüten kıdemli bir sektör temsilcisinin, mevcut başkanın görevi devretmesiyle yönetimi devralması şeklinde bir geçiş süreci izlenir. Örneğin, Mayıs 2024'te görev süresi dolan Jan Valkier'in yerine başkan yardımcısı olan Theo Klimp kurumsal bir geçiş planlamasıyla genel başkan olarak atanmıştır. 
Özetle süreç, dışarıdan adayların yarıştığı çekişmeli bir "rekabetten" ziyade, Hollanda denizcilik sektörünün önde gelen armatörlerinin ortak bir isim üzerinde uzlaşmaya varması mantığıyla işler. 

İngiliz Deniz Ticaret Odası (UK Chamber of Shipping) başkanlık seçimlerinde geleneksel olarak büyük ve doğrudan rekabete dayalı çekişmeler yaşanmamaktadır.
Kurumun yönetim kültürü ve seçim sistemi, kamuoyuna yansıyan siyasi veya agresif bir rekabetten ziyade istişare, konsensüs (ortak uzlaşı) ve nöbetleşe devir esasına dayanır. 
İngiliz Deniz Ticaret Odası'ndaki başkanlık süreçlerinin işleyişi ve rekabet yapısı “Konsensüs ve Teamül Kültürü” ne dayalıdır.
Oda bünyesinde başkanlık seçimi genellikle yıllık genel kurulda (AGM) gerçekleştirilir. Ancak bu genel kurullara gelinmeden önce, sektörün önde gelen figürleri ve yönetim kurulu (General Council) kendi içinde uzun istişareler yürütür. Genellikle bir dönem sonrasının başkanı, önceden Başkan Yardımcısı (Vice-President) olarak seçilir ve bir nevi "başkan adayı olarak" hazırlanır. Görev süresi bittiğinde başkan yardımcısı, uzlaşıyla başkanlık koltuğunu devralır.
Türkiye’de Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu Başkan  Yardımcısı, bu teamüle göre başkan adayıdır .UK Chamber of Shipping örneğinde  son yıllardaki geçişlerde Graham Westgarth'ın görevi John Denholm'dan devralması, ardından görevin JB Rae-Smith'e ve 2026 yılında da Karrie Trauth'a geçmesi hep bu planlı ve uzlaşmacı teamülün birer parçası olmuştur. 

Sektörel Denge Rekabeti
Yapılan bir yorumdan da bir bölümü alıntıladım; “Oda içinde sandığa yansıyan hırslı bir siyasi yarış olmasa da perde arkasında sektörel lobilerin ve şirketlerin ağırlığı üzerine kurulu tatlı bir rekabet hep var olmuştur. İngiliz denizcilik sektöründeki kurum politikasında kendi alt sektörlerinin (enerji taşımacılığı, feribotçuluk, kuru yük vb.) önceliklerinin savunulması için yönetim kurulunda güçlü temsil edilmek isterler. Rekabet, adayın kişiliğinden ziyade bu sektörel dengelerin belirlenmesi aşamasında yaşanır. Ancak bu çekişme  Deniz Ticaret Odası başkanlık seçimine yansıtılmamaktadır.Türkiye'deki Deniz Ticaret Odası seçimleri, İngiltere'dekinin aksine çok ciddi ve rekabete dayalı büyük çekişmelere sahne olmaktadır.  İngiltere'de sistem uzlaşı ve önceden belirlenmiş bir sıra dâhilinde olaysız ilerlerken, Türkiye'deki deniz ticaret odası seçimlerinde tam anlamıyla rekabete dayalı sert çekişmeler yaşanmaktadır.

Hansa News’de Almanya’da temel deniz ticaret resmi kurumu Alman deniz ticaretini temsil eden en büyük çatı kuruluşu olarak  Alman Armatörler Birliği (Verband Deutscher Reeder - VDR) verilmekte ve  şöyle bir değerlendime yapılmakta; “Verband Deutscher Freeder- VDR genel seçimleri ve yönetim kurulu başkanlığı (Präsident) seçimlerinde geçmiş yıllarda alışılmışın dışında, sert bir siyasi rekabet veya kamuoyuna yansıyan büyük bir yarış yaşanmamıştır. 
Kurumun seçim geleneği “Uzlaşı Kültürü (Konsens)”dayanmaktadır.  VDR bünyesinde başkanlık seçimleri genellikle kapalı kapılar ardında, ülkenin önde gelen büyük denizcilik ve armatörlük firmalarının (Peter Döhle, Hapag-Lloyd vb.) mutabakatıyla yürütülür. Adaylar önceden belirlenir ve yönetim kurulu tek bir isim üzerinde uzlaşarak seçime gider. 
Birliğin 114 yıllık tarihindeki ilk kadın başkanı olan Dr. Gaby Bornheim, 2021 yılında görevi Kaptan Alfred Hartmann'dan devralırken herhangi bir rekabetçi liste yarışı olmadan uzlaşıyla seçilmiştir. Bornheim, Aralık 2024'teki seçimlerde de yine tek aday olarak yönetim kurulu tarafından 2027 yılına kadar güven tazelemiştir. 
Shipping  Austraila’da şöyle bir haber/yorum mevcut;  “Avustralya Deniz Ticaret Odası'nda başkanlık seçimleri çekişmeli genel kurul yarışları şeklinde değil, sektör devlerinin kendi aralarında belirlediği düzenli kurumsal rotasyonlar ve atamalar vasıtasıyla pürüzsüz bir şekilde gerçekleştirilir.Görülen o dur ki, bu ülkelerde deniz ticaret dünyasının temel uzlaşı kültürü gelecekte Türk deniz ticaret toplumu kültürel yapılanması adına da değerlendirmeye alınmayı gerekli kılmaktadır.
                                                                       ****
 

     Enver Paşa Birinci Dünya savaşı süresince on cephede  savaşın sevk ve idaresini yönetti. Savaş devam ederken kurduğu Kafkas İslam Ordusuyla Azerbaycan Cumhuriyetinin temelini attı.
      Enver Paşa Türkistan’da yerel kuvvetlerin başına geçti. Sovyet hakimiyetine karşı bağımsızlık mücadelesi başlattı. 4 Ağustos 1922 günü Tacikistan’ın Belcivan yakınlarındaki Cegan tepesinde Sovyet Kızılordu Birlikleriyle girdiği çatışmada şehit düştü.
      Birinci Dünya Savaşının kaybedilmesinin ardından Osmanlı Askeri Mahkemesi gıyabında  Enver Paşa ve  diğer İttihatçı liderleri idama mahkum etti. Rütbesi geri alındı bütün mülklerine el konuldu.
Ancak TBMM hükümeti 31 Mart 1923 tarihinde çıkardığı genel af yasasıyla bu mahkemenin verdiği hükümleri geçersiz kıldı ve mahkum edilen kişileri af etti.
      74 yıl sonra Türkiye Cumhuriyeti Enver Paşa’yı  hatırladı. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel Tacikistan Cumhurbaşkanından Enver Paşa’nın cenazesini Türkiye’ye götürmek için izin istedi. -Cumhurbaşkanı o mezar bizim içinde değerli değince S.Demirel -o zaman oraya Anıt Mezar yaptıralım sözü verince  izin alındı .
       Türkiye’ye getirilen cenaze  4 Ağustos 1996 günü Abide-i Hürriyet Anıtı şehitliğine 
defnedilirken  onun için en üst seviyede  cenaze töreni yapıldı .İtibarı iade edildi. Ancak Enver Paşa ile birlikte şehit düşen subayımızın cenazesi getirilmedi. Türkiye Tacikistan’a verdiği sözü tutmadı.
      Ben Enver Paşa’nın cenaze törenine katılmış binlerce insandan  biriyim.
     Enver Paşa ailesinin yaşadığı  Av Köşkünün geniş arazisine Büyükçekmece Kaymakam lığı binası ve başka binalar da yapıldı. 
     Mimar Sinan Semtinden taşındığı için günümüzde   KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI BÜYÜKÇEKMECE MİMAR SİNAN HALK KÜTÜPHANESİ  adıyla hizmet vermeye devam ediyor. 
                                                         
    Bina girişinde yazılı “Enver Paşa Köşkü İl Özel İdaresi tarafından restore edilmiştir “ ifadesini de dikkate alarak
     Kütüphane’nin adının -BÜYÜKÇEKMECE ENVER PAŞA KÖŞKÜ HALK KÜTÜPHANESİ olarak değiştirilmesi ,
-Bu güzel köşkün Müze Kütüphaneler gurubuna alınması ,     
 -Türkiye genelinde Enver Paşa konulu kitapların, Enver Paşa konulu akademik çalışmaların toplandığı merkez olarak değerlendirilmesi.
-,Köşkün önüne bayrak direği dikilmesi,
-Köşkü ziyaret etmek isteyenlere izin verilmesi 
 taleplerimizi İstanbul İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne  ileteceğiz.

    Türk Milletini İstanbul’un bilinmeyen kültür varlığı Enver Paşa Köşkünü görmeğe davet ediyoruz .Eminim bu tarihi Köşkü görmek için gelenler bir tarihi yaşarken  tanıtılmasına da katkıda bulunacak. Türk insanı bu köşkü görmeye gelecek. Burası Turizm ilgi odağı olacak.
     Nereden çıktı ENVER PAŞA KÖŞKÜ? Diye soranlar, Bakanlığın sorumluluğunda bulunan bir yapı hakkında tasarruf hakkını nereden alıyorsunuz ? diye düşünenler olabilir.
     Atalar yadigari yapılar her Türk’ün sorumluluğundadır.Türk’ün kadirşinastlık ve vefa duygularına   tercüman olmak ve yaşatmak çok önemlidir.Biz bu görevi yapıyoruz. 
     Ecyad Kalesine ,Caber Kalesine sahip çıkmakla Enver Paşa Köşküne sahip çıkmak aynıdır. Devlet Enver Paşa’nın mülküne el koymuş .Arazisine binalar yapmış.Mevcut binayı da halen kullanıyor.
     Biz de diyoruz ki tamam sen yine tasarrufta bulun  ama hiç olmazsa vatandaşın adının yaşatılması talebine sen de saygı kadirşinastlık ve vefa göstererek cevap ver.                                                Bu yönde talepleri   olumlu karşıla.
       “ Enver Paşa’nın mezarının bulunduğu Abide-i Hürriyet Şehitliğinin son derece olumsuz durumunu ve ziyarete kapatıldığı  bilgisini  üzüntüyle paylaşıyorum. 
      Atatürk’ün ayak izlerinin bulunduğu şehitliğin  ziyaret saatine getirilen keyfi kısıtlama getirildi .Savcının talebiyle Şehitliğe Koşu Yolu yaptırıldı.                                                             Üzerinde esortman ,omuzda havlu,elde kahve bardağı bir ter atmalar var ki evlere şenlik. 
     Bu duruma  son vermek için İstanbul Savcılığını Mahkemeye vermemiz gerekiyor ve vereceğiz.
     İstanbul Özel İdaresi,Milli Eğitim Bakanlığı kayıtlarında geçtiği gibi tarihi gerçeklere uygun şekilde ,KÜLTÜR ve TURİZM BAKANLIĞININ DA ENVER PAŞA KÖŞKÜ KÜTÜPHANESİ adıyla kütüphane   hizmeti vermesini istiyoruz.

TÜRK DÜNYASI KÜLTÜR VE İNSAN HAKLARI DERNEĞİ
Başkanı
CELAL ÖCAL

Denizin görünen yüzü, Salty & Fancy Nautical Art Studio'nun hazırladığı serginin başlangıç noktası… 
Epoksi deniz yüzeyleri ve batimetrik haritalar ile bu coğrafya yüzeyden tabana 12 sanatçının öznel bakışları ile oluşturdukları eserlere yansıtılıyor. Sergi 26 Eylül - 4 Ekim tarihleri arasında İlkfer Sanat Merkezi ve Sanat Galerisinde ziyarete açık.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Su ve Deniz Bilimleri

“Derinliğin Geometrisi, Denizin Bedenleri” sergisinin ilk bölümü, epoksi deniz yüzeyleri ve batimetrik (denizlerin, göllerin veya okyanusların taban topoğrafyasını gösteren özel haritalar) haritalar üzerinden denizin coğrafyasına odaklanıyor. Su yüzeyinin hareketinden deniz tabanının katmanlarına uzanan seçki, buradan 12 sanatçının öznel bakışlarıyla su altı dünyasının dehlizlerine açılıyor. 
Gyotaku (geleneksel bir Japon balık baskı sanatı) baskılar, resimler, cam ve seramik çalışmaları ile metal ve ahşap heykeller deniz canlılarını ve derinliklere ilişkin kişisel yorumları bir araya getiriyor.
Yarım gövde modelleri ve tersane resimleri ise akışı insanın denizde bıraktığı izlere taşıyor.


12 SANATÇI ARASINDA NAVİGA’NIN ESKİ “GACISı” DA VAR
Sergiye Sezai Akboğa resim ve heykelleriyle; Bülent Yavuz Yılmaz, Elif Yılmaz ve Koenraad Marinus Van Lier resimleriyle; Kadir Canbek ve Okan Ünal heykelleriyle; Defne Kehya epoksi rölyefleriyle; İmran İlter, Lerzan İlter ve Günce Özdinç seramik çalışmalarıyla; Gonca Pekdemir  cam çalışmalarıyla katılıyor.

Naviga Magazin’in eski yazar ve editörü, dolayısıyla geçmiş dönem “Gacı”larından Deniz Bora ise Gyotaku ve batimetrik rölyefleriyle sergiye katkı sağlıyor.

AÇILIŞA TÜM DENİZ SEVDALILARI DAVETLİ
26 Eylül'de saat 16.00'da Pendik’teki İlkfer Sanat Merkezi ve Sanat Galerisi'nde yapılacak açılışa tüm sanatseverler ve deniz aşıkları davet edildi.
"Derinliğin Geometrisi, Denizin Bedenleri" sergisinin, merkezin yeni binasındaki açılışında ziyaretçiler ayrıca Türk resim tarihinin farklı dönemlerinden eserleri bir araya getiren İlkfer Koleksiyonu'nu da görme fırsatı bulabilecek.

Sergi tarihleri: 26 Eylül-4 Ekim 2026

Yer: İlkfer Sanat Merkezi ve Sanat Galerisi
        Güzelyalı Mahallesi, Gümüşsu Sokak No: 2, Pendik / İstanbul

Şükrü Ergün 1994 yılından bu yana Jotun bünyesinde görev alan, daha sonra ise Jotun Doğu Avrupa ve Orta Asya bölgesinin Enerji, Altyapı ve Bayi Müşteri gruplarından sorumlu Satış Direktörü görevini üstlenen Serdar Puntar’a emanet ederek emekli oldu ve eşi Özlem Hanım’la Bodrum Gümüşlük’teki evine yerleşti.
Daima güleryüzüyle Şükrü Ergün, Jotun’un çok saygın bir temsilcisi olarak yükselirken, hayallerimizde kalan o yıllarda Jotun/Norveç adına Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu üyelerini Norveç’e davet etmişti. Ben de eşimle bu rengarenk ve unutulmaz seyahate bir deniz ticaret yazarı olarak davet edilmiştim. Bu sayahatte çektiğim fotoğrafların her biri çok değerli anıları ve dostları anlatır.. Kimi artık çok uzaklardadır.
 

Makaleme; Costa Crociere’e ait Costa Mediterranea ile ulaştığımız Norveç’deki durağımızda bu fotoğraflardan en çok sevdiğim; Şükrü Ergün ve sevgili eşi Özlem Ergün ile olan fotoğrafıyla başlamak istiyorum.
Bir hafta boyunca Kuzey’deki bu uygarlık dünyası denizcilik ülkesi Norveç’te unutulmaz anılar edindik. Fiyordlarda minnacık kayalar üstünde bir ev yaparak yaşamayı sevmiş Norveç’lileri hayranlıkla seyrettik. Jotun’un fabrikasındaki üretimi, daha o yıllarda uyguladıkları ileri teknolojiyi dinledik ve tanık olduk.
Unutmadığım bir anımız da Halim Mete Bey’in Norveç’lilere anlattığı Karadeniz fıkralarıdır.. Şükrü Ergün tercüme etmişti ve o çok ciddi olan sevimli Norveçliler kahkahalarla gülmüşlerdi.  Ben Norveçlileri bile nükteleriyle güldüren Halim Mete aynı zamanda bir gönül dostudur.
Şükrü Ergün’ü önce Cerrahoğulları’ndan hatırlıyorum. Fakat ileri yıllarda O’nun ve arkadaşı  Onur Koca ile çıktığı yolda hep ilkleri çok iyi hatırlıyorum. Şükrü Ergün daha sonra Norveç’in muhteşem gemi boyası olan Jotun’u Türk gemi inşa sanayiine ve sanayie kazandıran bir isim oldu.
Yıllar yılları kovaladı.. Ve gün geldi Şükrü Ergün ve sevgili eşi Özlem Hanım ile Bodrum’daki evlerine çekildiler. Çocukları büyümüş, evlenmiş, iş güç sahibi olmuşlardı. Torunları da büyümekte idiler..
Bu sene başlarında beni aradı.. Hayat öyküsünü “Hayatımı Kendim Boyadım” başlıklı bir hatıratta anlatmış ve bu hatırat Ceres Yayınları tarafından neşredilmişti. Şöförü ile imzalamış olduğu hatıratını bana yolladı. Kendisine çok teşekkür ederim.
“Yazmak Farz Oldu!” diyordu. Ve başlıyordu anlatmaya;  “Kırk beş yıl çalıştıktan sonra bu yıl emekli oldum. Emekli demeyelim de iş hayatını noktaladım diyelim. Nedense “emekli” kelimesi bana ihtiyarlığı çağrıştırıyor. Oysa ki yaşlanmak ile ihtiyarlamak aynı şey değil. Doğanın kanunu yaşlanmayı gerektiriyor. Yaşlanmanın alternatifi de “Ölmek” olduğu için yaşlanmak iyi bir şey diyebiliriz. İhtiyarlamak; beyin, ruhi durum, yaşam gustosu, merak ve çevreyle alakalı bir şey bence. Eğer beyninizi çalıştırıyorsanız, moralinizi yüksek tutmayı beceriyorsanız, yaşam gustonuzda ve enerjinizde bir azalma yoksa, hâlâ her şeyi merak ediyor ve değişik şeyler öğrenmek istiyorsanız, en önemlisi dostlarınız, arkadaşlarınızla yakın temas içindeyseniz; yaşlanmanın doğal sonucu olarak ortaya çıkan kırışıklara, sağınızda solunuzda oluşan ağrılara, sarkan adalelerinize ve bükülen belinize rağmen siz asla ihtiyar değilsiniz. 
Yoğun iş hayatımı sonlandıracağımı bir yıl öncesinden yönetim ekibime ve yakın çevreme bildirdim. Zaten şirket politikamız da bunu gerektiriyordu. Ben yaşlanmasam da demek ki kronolojik olarak yaş haddimi doldurmuşum ve sıra artık yönetimi devretmeye gelmiş. Bu çok doğal ve sağlıklı bir süreç. Özellikle kurumlar açısından bir zorunluluk. Bir sonraki nesle yol açmak, yer vermek için, onları hazırlamak, eğitmek, büyütmek ve zamanı geldiğinde de deyim yerindeyse “Kavuğu devretmek” gerekiyor. 
..Emekli olacağımın ilan edilmesinden itibaren herkes “Hayatını ve deneyimlerini yazsana” demeye başladı “Yahu arkadaşlar, ben meşhur biri değilim ki, kim benim hayatımı merak eder?” desem de ısrarların ardı arkası gelmedi. 
Biraz düşününce bana bu tavsiyede bulunanların haklı olduklarını fark ettim. Çocukluk, öğrencilik ve iş hayatım Türkiye yakın tarihinin en hareketli dönemlerinde geçmişti. Çocuk yarlarımda ve öğrenciyken askerî darbeler görmüş, ülke ekonomisinin siyasetçiler tarafından nasıl tarumar edildiğine şahit olmuş, bunun doğal bir sonucu olarak da olumsuz yönde gelişen gelir adaletsizliğinin yol açtığı ahlaki çöküşü üzülerek gözlemlemiştim. Bu koşullar altında geçen 65 yıllık hayatımda sayısız tecrübeler yaşadım, başarısızlıklarımdan dersler çıkardım, başarılarımla gururlandım, rol modellerimden çok şey öğrendim, beraber çalıştığım genç arkadaşlarıma yol göstererek ufuklarını  açmaya çalıştım. Devamlı çalışarak geçen bunca yılın ardından biriken tecrübe ve alınan dersleri kendime saklamak çok bencilce olacaktı. Velhasıl “Birşeyler” yazmak farz oldu. Ben de 45 yıllık çalışma hayatımda edindiğim tecrübeleri, aldığım acı ve tatlı dersleri, çıkardığım sonuçları belli bir düzen takip etmeden serbest bir tarzda yazmaya karar verdim. Bu kitabı yazmam için beni cesaretlendiren tüm arkadaşlarıma; yazım esnasında engin deneyimleri ile bana fikir verip tavsiyelerde bulunan ve desteklerini esirgemeyen, herbiri birden fazla kitabın yazarı olan sınıf arkadaşlarım, can kardeşlerim Hamza Tığlay’a, Arsen Ceyhan’a, Volkan Karsan’a; Galatasaraylı kardeşlerim Mehmet Karlı ve Cenk Sabah Tuzcu’ya; kuzenim Doç. Dr. Sinan Güler’e; özellikle bıkıp usanmadan sorularıma cevap veren sevgili Nurten Yalçın Erus’a ve sevgili editörüm Sevim Erdoğan’a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.”
 
Şükrü Ergün’ün yaşam öyküsüne  bulduğu “Hayatımı Kendim Boyadım” başlığı, derin bir mizah gibidir ve tüm dünya yayıncılık kavramında bir ilktir. Bu eseri ben üç kez okudum..Ve tekrar tekrar  karar verdim ki bu eser “Şükrü Ergün Efsanesi” dir.
İsterim ki bu eseri tüm gençler okuyabilsin.. İsterdim ki, bu eser bir Türk Deniz Ticaret dünyası resmî kurumu tarafından sahiplenerek yayınlanmış olsun.
Yine de bu eser topluca belirli sayılarda satın alınarak örneğin Piri Reis Üniversitesi öğrencilerine ve diğer denizcilik okulları armağan edilebilir..
Bu eserin daha yaygın duyulması adına Şükrü Ergün’ün hatıratı hakkında yazmak istiyorum; 
Şükrü Ergün çocukluk yıllarına “Masumiyet Çağı” diyor ve anlatıyor ki; “Okuma yazma bilerek başladığım birinci sınıfta, sanırım herkesten farklı olmamak için solak olduğumu saklamaya çalışıp sağ elle yazmaya karar verince birdenbire sınıfın en başarısız öğrencileri arasında buldum kendimi.” 
“1958 yılında Aksaray Küçük Langa’da doğdum. Babam Emniyet Müdürlüğü’nde başkomiser, annem ise polis memuruydu. İlkokula 1964 yılında şimdiki adı Mahmudiye İlköğretim Okulu olan Aksaray Deneme İlkokulu’nda başladım. ..O yıllarda Kurtuluş Savaşı gazilerinin çoğu orta yaşlarında oldukları için Osmanlı’nın son dönemi, Kurtuluş Savaşı, Cumhuriyet’in ilanı ve ilk yılları hakkında kendilerinden çok yararlanmıştık. İlkokulun ilk iki yılı dışında oldukça başarılı bir öğrenciydim. Okuma yazma bilerek başladığım birinci sınıfta, sanırım herkesten farklı olmamak için solak olduğumu saklamaya çalışıp sağ elle yazmaya karar verince birdenbire sınıfın en başarısız öğrencileri arasında buldum kendimi. Olay, annemin öğretmen tarafından görüşmeye davet edilmesiyle ortaya çıktı. İlk dönem bitmiş, ben pekiyisi az, iyi ve orta dolu bir karne getirmiştim. Sol elimle yazmaya başlayıp normale dönünce herkesten farklı olmanın o kadar da kötü bir şey olmadığını anlamaya başlamıştım. Üçüncü sınıf normalleşmeye başladığım yıl oldu. Dördüncü ve beşinci sınıflarda artık başarının tadını almıştım.”

Şükrü Ergün  Hatıratı’ndaki bir ara başlıkta “İnsanlar senin ne giydiğine bakar!” diye yazmış ve şöyle anlatıyor;  “1924 yılında Rize’de doğan babam dört yaşındayken, babaannemin ısrarlarına dayanamayan dedem aileyi toplayıp İstanbul’a göç ederek Anadolu Kavağı’na yerleşmiş. Ben, dokuz kardeşin yedincisi olan babamın kardeşlerinden üç halamı ve iki amcamı tanıdım. Beykoz Ortaokulu ve Kabataş Erkek Lisesi’nde okuyan babam bir süre de Güzel Sanatlar Akademisi resim bölümüne devam etmiş. II. Dünya Harbi yıllarında işsizlikten bunalan babam, Cumhurbaşkanı İsmet İnönü’ye mektup yazarak kendini tanıtıp, ailesini geçindirmek zorunda olduğunu söylemiş ve iş bulamadığı için yardım istemiş. Bir süre sonra eve gelen polisler babamı karakola davet etmişler. Götürüldüğü karakolda karakol amirine suçunun ne olduğunu soran babam, “Sen Reisicumhur’a mektup yazmışsın” cevabını alınca sinirlerine hakim olamayarak, “Böyle suç olmaz” diye bağırmaya başlamış. Komiser zor sakinleştirdiği babama, “Evladım tabii ki suç değil, iş istiyormuşsun, seni polis yapıyoruz” demiş. Babam da böylece kişiliğiyle hiç uyuşmayan bir mesleğe intisap etmek zorunda kalmış; nitekim babacığımın kalbi karakter ve iş uyumsuzluğuna 55 yaşına kadar devam  edebildi. 
..Babam giyim kuşamına çok dikkat eder, her zaman çok şık giyinirdi. Ben de babamı örnek aldığımdan giyim kuşamıma hep özen gösterdim. 
Onassis’in hayatının anlatıldığı bir kitapta ünlü Yunan armatörün kariyerinin başındaki gençlere verdiği iki öğüdü hiç unutmadım. Onassis gençlere, “Her zaman iyi giyinin, birkaç tane vasat elbise yerine çok kaliteli bir tane elbiseniz olsun, zira sizi tanımadan insanlar önce görünüşünüze göre karar vereceklerdir. Tek oda dahi olsa iyi bir semtte oturun, zira insanlar sizi tanımadan oturduğunuz semte göre değerlendi receklerdir” diyordu kitapta. 
Bir iş için ofisinde ziyaret ettiğim Yunanistan’ın büyük armatörlerinden Dion Vlahos beni yemeğe davet etmişti. Görkemli ofisinden çıktıktan sonra kendi kullandığı eski model bir Peugeot 504’e bindik. Arabaya nasıl baktıysam, “Şükrü” dedi, “Ben Dion Vlahos’um, ben bu arabayı kullanırsam insanlar bana eksantrik adam, sen kullanırsan fakir derler. Sen biraz para kazanıp tanınana kadara iyi giyinecek ve iyi arabalar kullanacaksın.” Öyle de yaptım. Beraber çalıştığım gençlere de aynı öğüdü verdim hep. Yönetim ekibimdeki umut vadeden gençlerin kıyafetleriyle yakından ilgilendim, onları alışverişe götürdüm, ilişkilerimi kullanıp taksitle kaliteli saatler almalarına aracılık ettim, saatler hediye ettim, kullanacakları şirket arabalarının çok güvenli, sağlam ve beğenilen araçlar olmasına özellikle dikkat ettim. Zira bu gençler gittikleri yerlerde şirketi temsil ediyorlardı ve girdikleri ortamlarda kendilerine güven meleri, kimseden, özellikle müşterilerden aşağı olmamaları benim için çok önemliydi. 
İstanbul doğumlu olan annem Sevim, “Küçük Paris” dediği ve her zaman çok sevdiği Samatya’da büyümüş. Üçü kız, ikisi erkek beş kardeşin hayatta kalan sonuncusu. Yatılı okuduğu Çamlıca Kızlisesi’nden sonra başladığı Hukuk Fakültesi’ni ikincisı sınıfta bırakıp Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü’ne geçmiş. Üniversitede okurken dedemin tavsiyesiyle İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde “Muamelat memuru” olarak işe girmiş, hem okumuş hem de çalışmış. 
Şükrü Ergün “Dolu Dolu Bir Çocukluk” yaşadım diyor ve devam ediyor;   “..Galatasaray Lisesi, hayatımın şekillenmesinde çok önemli bir yer tutar. Hafta sonları Kavak’a gitmek için Köprü’den bindiğimiz vapur Kuruçeşme’den geçerken gördüğüm o küçcük adanın Galatasaray Adası olduğunu öğrendiğimde dört beş yaşlarındaydım ve sonunda Galatasaraylı oldum.
..Bir yaz günü Galatasaray Lisesi’nin görkemli kapısından, ilkokulu da aynı sınıfta okuduğumuz sevgili kardeşim Hamza Tığlay ile birlikte girdik ve peşpeşe kaydolduk. O günden sonra âdeta isimlerimiz kadar benimseyeceğimiz okul numaralarımız da peşpeşe olunca lisede o Fen, ben Edebiyat bölümünü seçene kadar aynı sınıfta okuduk. ..Edebiyat’ı seçtiğim için asla pişman olmadım. O yıl çok eğlendim. Fransızca, Fizik ve Matematik favori derslerim olduğundan özel ilgi göstererek çok da iyi öğrendim o dersleri. O kadar ki Boğaziçi’ne Mühendislik Fakültesi’nde başlayan ve sonradan eşim olacak Özlem’e ilk sene Matematik ve Fizik dersini ben çalıştırdım. 
..Galatasaray Lisesi’nden mezun olalı kırk yedi yıl geçti. 1969 yılında okula başladığımız günden beri birlikte olduğumuz arkadaşlarımızla kırk yedi senedir aynı hatıraları sıkılmadan anar, aynı şevkle güleriz.”
Şükrü Ergün bir ilan görür. Bu ilanda  AFS’nin (American Field Service) lisenin son sınıfını Amerika’da bursla okuyacak öğrencileri seçmek için yazılı ve sözlü imtihan yapacağı, katılmak isteyenlerin nasıl müracaat etmeleri gerektiği yazmaktadır.. Şöyle anlatır; “AFS imtihanına girenlerden ben ve bir de yine Galatasaray’dan  alt dönemden Suna Üst ile Zümrüt Atlamaz başarılı olmuştu. Sonuçlar ilan edildikten sonra rutin aile ziyaretleri yapıldı. Mayıs ayı ortalarında New England bölgesindeki Massachusetts eyaletinin başkenti Boston’un 35 mil güneyindeki Marshfield isimli bir sahil kasabasına gidiyorduk. O yazı heyecan içinde türlü hayaller kurarak geçirdim. Bir bilinmeze gidiyordum ve üstelik İngilizce bilmeden. 18 Ağustos’ta hepimizi Caddebostan Kız Kampı’na topladılar. İki gün sürecek bu oryantasyon kampında bizi gideceğimiz ülkenin kültürü, günlük yaşam ve gelenekleri hakkında bilgilendirmek amacıyla yapılan bu kamp aynı yıl gidenlerin de birbirini tanıyıp kaynaşmalarına vesile oluyordu. Kayıtlar yapılıp kalacağımız yerlere yerleştikten sonra, herkesin bir arkadaş seçmesi ve tanışması söylendi. Tanışma faslından sonra herkes seçtiği arkadaşını gruba tanıtacaktı. Birara ortalık bir anda karıştı, ben kenara çekildim ve olan biteni seyretmeye başladım; sağa sola seğirtenler, tam birine yanaşırken başka biri tarafından davet edilenler, kararsızlar, belli birinin peşine düşenler seyretmesi çok hoş bir sahne oluşturuyordu. Ben seyre dalmışken birden herkesin bir arkadaş bulup konuşmaya başladığını fark ettim. Bahçenin bir köşesinde bir kız, benim gibi tek başına dikiliyordu. Mecburen yaklaştım, “Sadece ikimiz kaldık galiba” dedim. “Öyle oldu” diye cevap verdi. Birbirimize kendimizi tanıtmaya başladık; ismi Özlem’di, İzmirliydi ve İzmir Özel Amerikan Kız Koleji’nden seçilmişti. O da benim gibi folklorcuydu, Amerika’nın güney eyaletlerinden Arkansas’a gidiyordu. Annesi eczacı, babası mühendisti ve bir küçük kız kardeşi vardı. Ödemiş’te yaşıyorlardı, o da benim gibi yatılı okuyordu. Özlem; gülen gözleri, yüksek enerjisi, parlak zekâsı ve espri anlayışla beni çok etkilemişti. Tabii ki iki gün boyunca peşini bırakmadım, punduna getirip uçakta da yanına oturdum. İstanbul’dan Amerika’ya kadar uyumadan konuştuk. İndiğimizde artık elele tutuşuyorduk. New York yakınlarında Long Island’daki CW Post College’ın yerleşkesinde iki gün misafir edildik..
Şükrü Eregün Paris’te de öğrenim gördü ve dönüşte çok iyi bir not ortalaması getirdiği için Boğaziçi Üniversitesi’ne kabul edildi. Amerika’ya lise ikide gittiği için Şükrü Ergün  üniversiteye başladığında son sınıfı okuyup liseyi Türkiye’de bitiren Özlem de üniversite imtihanından çok iyi bir puan alarak Boğaziçi Üniversitesi Mühendislik Fakültesi’ni kazanmıştı. Şöyle anlatıyordu; “Eylül’de okul açıldı, ben bir şekilde yurtta kendime yer buldum, benden eski AFS’liler, sonradan iş ortağım olacak Onur Koca ve çok sevgili kardeşim Esen Kural, yurt odasındaki ranzaya kaçak kat çıkarcasına üçüncü katı ekleyerek bana yer açtılar. Özlem de yurtta kalıyordu. Herşey mükemmel giderken Şubat ayında kalp krizi geçiren babam vefat etti ve dünyam yıkıldı. O dönemi başta Özlem olmak üzere arkadaşlarımın desteğiyle atlattım. O kâbus gibi günlerde Galatasaray’dan bir dönem büyüğüm, Boğaziçi’nde sınıf arkadaşım Levent Erden sayesinde ABD Konsolosluğu’nda işe girdim, öğrenci asistanlık yaptım ve özel ders verdim. 
Şükrü Ergün’ün Oslo’da geçen ünivesite yılları da vardır; Norveç’te  gemi işletmeciliği alanında eğitim görmeleri için  burs sağlayan  Nuri Cerrahoğlu sayesinde Şükrü Ergün “Shipping Management” (Gemi İş letmeciliği) konusunda bir yıllık eğitim veren ve Norveç devletince fonlanan ve  sadece sektörde belli bir tecrübesi olan adayları kabul eden bir yıllık“Det Norske Shipping Akademiet” de  bir eğitime katılmıştır. Der ki; “Bize burs veren Cerrahoğulları şirketinin sahibi rahmetli Nuri Cerrahoğlu nasıl başardıysa bizi okula kabul ettirmişti. Tamamen yabancı bir konuda eğitim görmek, konuyu bilen diğer öğrencilerden geri kalmamak için çok çalışmayı ve konuyla ilgili okul dışı kitaplar okumayı gerektiriyordu. Ayrıca Nuri Cerrahoğlu Bey’in ayarladığı dünyanın en büyük chartering ve brokerage şirketi Fearnleys and Eager’da okuldan sonra staj yapıyorduk. Bizden başka diğer öğrencilerin bildiği işin pratiğini öğrenmek için iyi bir fırsattı. 
..Norveç’te geçen eğlenceli ve çok verimli bir yılın sonunda Türkiye’ye döndük. Tayfun Çöğendez armatör oldu, Ahmet Korman denizcilik sektöründe üst düzey görevler yaptı, şimdilerde danışmanlık yapıyor. Ben de boyacı oldum
Hatıratındaki  bir ara başlık “Özlem’le Bir Ömür”.. 
Şöyle anlatır; “Özlem’den anneanneme de bahsetmiştim. Anneannem bir gün odama geldi, koynundan bir miktar para çıkardı, ‘Okullar açılınca git bu parayla yüzüklerinizi al, bu kızı kaçırma’ dedi.” 
Yaşamın, yapılan seçimlerle şekillendiğine inanırım. Seçtiğiniz arkadaşlar, meslek, eş, okul vs. hayattaki başarınızı belirler. Doğru seçimler başarı ve mutluluk getirirken yanlış seçimlerin bedeli ağır olur. Hayatta yapılan en önemli seçimin de eş seçimi olduğuna inanırım. Doğru eşi bulan taraflar elele başarıyı, mutluluğu ve huzuru da bulurlar. Ne mutlu bize ki 16 ve 18 yaşlarında tanışıp hemen de seçimimizi yapmışız. Düşünüyorum da o yaşta verilen kararın isabetli olma olasılığı çok düşük olmasına rağmen şans lehimize çalışmış. Anneme ve babama Özlem’den bahsetmiştim, babam Özlem’i tanımadan sevmiş ve benimsemişti bile.Bir haftalık
bir tatil için Türkiye’ye geldiğimde ikinci akşam babam eve elinde bir uçak biletiyle geldi ve “Yarın İzmir’e git ve bu kızı kaçırma, otel parası veremiyorum, bir arkadaşında kalırsın” dedi. Ertesi gün uçarak İzmir’e gittim ve Alsancak Cumhuriyet Meydanı’nda otobüs beklerken Özlem’e evlilik teklif ettim. Hayatta neredeyse yaptığım her şey gibi evlilik teklifim de sıradışı oldu. 
Özlem’e, “Galatasaraylı olursan sana bir teklifim var” dedim. O da, “Ne teklifi?” diye sordu. “Evlilik” diye cevap verince, “Şu anda Galatasaraylı oldum!” diyerek teklifimi kabul etmiş oldu. Ben on dokuz yaşındaydım, Özlem ise on yedi yaşındaydı. 
6 Ekim 1978 günü Özlem’le Mısır Çarşısı’nın girişindeki bir kuyumcudan alyanslarımızı aldık ve nişanlandık. Boğaziçi Üniversitesi’nin Mühendislik Bölümü’nü kazanan ama daha sonra mühendisliği sevmediğini farkeden Özlem, benden bir yıl sonra 1982 yılında Boğaziçi Üniversitesi İdari Bilimler Fakültesi Psikoloji Bölümü’nden üstün başarıyla mezun oldu. Aynı yılın eylül ayının başında evlendik. Özlem Sosyal Psikoloji alanında yüksek lisans yapmaya başladı. Lisans ve yüksek lisans döneminde o da benim gibi özel ders veriyor ve bir yandan Prof. Dr. Çiğdem Kâğıtçıbaşı’nın asistanlığını yapıyordu. 
3 Eylül, Ödemiş’in düşman işgalinden kurtulduğu gündür ve Ödemişliler için çok önemlidir. O gün ilçede resmigeçit düzenlenir ve kutlamalar yapılır. O tarih aynı zamanda bizim evlenme tarihimiz olduğu için evlilik yıl dönümümüzü her yıl tüm Ödemiş halkıyla beraber kutlarız. 
Özlem benim hayattaki en büyük şansım ve en doğru seçimim oldu. Hayat yolculuğumuzda, bir güven abidesi olarak, arkamda değil, her zaman yanımda oldu. Her şeyi elele beraber başardık. Kendini alanında ülkenin en başarılı iş kadınlarından biri konumuna getiren harika bir kariyer yaparken iki oğlumuzu da mükemmel yetiştirdi. İlk oğlumuz Kerem’in doğumundan hemen sonra, henüz lohusa yatağında yatarken ve maaşımdan başka hiçbir gelirimiz yokken, “Özlem, ben istifa ettim, iş kuracağım” dediğimde bile milim sarsılmadı, sadece sütü kesildi! 
Nuri Cerrahoğlu’nun Yanında… 
Robert Kolej mezunu ve Amerika’da nakliyecilik konusunda eğitim görmüş olan Nuri Bey, vizyon ve anlayış bakımından o yıllarda Türkiye’deki rakip ve meslektaşlarından çok ilerdeydi. Bu nedenle Nuri Bey kendini diğer armatörlerle aynı ligde görmez, aralarına karışmaz, sektör toplantılarına bizi gönderirdi. Nuri Bey, son derece sıradışı, nevi şahsına münhasır, etkileyici, karizmatik, mavi gözlerinden zekâ fışkıran, her zaman, her ortamda yüksek sesle konuşan, çabuk sinirlenip çabuk sakinleşen, hareketleri önceden tahmin edilemeyen bir patrondu. Nikâh törenimize gelmiş, herkesle beraber tebrik kuyruğuna girmişti. Bugün bulunduğum noktadan geçmişe bakınca liderlik, girişimcilik, vizyon sahibi ve patron olma konularında ondan ne kadar çok şey öğrendiğimi görüyor ve babacan patronum, rol modelim Nuri Bey’i rahmetle anıyorum. Nuri Bey gibi bir patronla çalışınca hergün yeni bir şey öğreniyor, çok da anı biriktirmiş oluyordunuz. Norveç’teki eğitim bitince Türkiye’ye dönmüş ve Cerrahoğulları şirketinde çalışmaya başlamıştım. O sırada şirket Taksim’deki eski ofisten Gayrettepe’de yeni yapılan Pamukbank Genel Müdürlük binasının en üst katındaki yeni ve çok şık bir şekilde dekore edilmiş kendi ofisine taşınmıştı. Her çağrılışımızda tatlı bir korkuyla karışık heyecanla gittiğimiz Nuri Bey’in odası, benim o zamana kadar gördüğüm en büyük oda olmanın yanı sıra, Nuri Bey’in bizlere hayat dersleri de verdiği bir sınıftı. “

Şükrü Ergün’ün hatıratından bir başka sayfaya geleceğim; Onur Koca ile bir firma kurmuşlardır.. Şöyle anlatır; “Hayatımızda çok zor ve acı bir dönem başlamıştı, o ara tek gelir kaynağımız Özlem’in asistan maaşı ve verdiği özel derslerdi. Kirada oturuyorduk ve Kerem iki yaşındaydı. Her sabah Onur Koca ile buluşup ofise gidiyor ve ne yapacağız, nasıl yapacağız diye kafa patlatıyorduk. Onur’un çocuğu yoktu ve karısı çalışıyordu. Yani durumu bize göre daha iyiydi. Ay sonu kirayı ödeyemeyeceğimiz için de ofisteki son bir ayımızdı. Onur’la şirketten alacaklıları arayarak durumu anlattık, borcumuzu ödemek için süre istedik ve ikimiz de iş aramaya başladık. Planımız, maşlarımızla evi geçindirip akşamları de özel ders vermek ve o parayla borçlarımız tasfiye etmekti. 
Jotun Bayisi Oluyoruz 
Çok sevdiğim bir söz vardır: “Niyeti hâlis olunca kişinin, akıbeti hayır olur her işinin.” Bu sözü bir hat levha olarak ofisimdeki diğer hat levhalarla birlikte yıllarca hep gözümün önünde tuttum ve çok doğru bir söz olduğuna defalarca şahit oldum. Şubat ayının başında ofiste karakara düşünürken telefon çaldı. Temsilciliğini yaptığımız yedek parça şirketinin Genel Müdürü Fred Morris arıyordu. Bir arkadaşı Türkiye’de bazı işler yapmış ve parasını alamıyormuş, kendisiyle tanışıp mümkünse yardımcı olmamızı rica ediyordu. Tam anlamıyla, “Kendisi muhtacı himmet bir dede, nerede kaldı gayrıya himmet ede” durumundaydık. Yine de bize iyiliği dokunmuş bu yaşlı İngiliz dostumuzu kıramazdık. Bahsettiği arkadaşını akşam kaldığı otelde ziyaret ettik. Wolfgang Ziegler, dünyaca ünlü deniz boyaları üreten Norveç şirketi Jotun’un ihracat müdürüydü. Türkiye’de boya sattığı yeni armatörlerden birinden tahsilat yapamıyor ve bir yardımımız olup olamayacağını soru yordu. Ofisin adresini verip ertesi gün buluşmaya ve durumu değerlendirmeye karar verdik. Konuyu Galatasaray’dan bir avukat ağabeyime danıştım; şirketin ve geminin adını, fatura ve imzalı irsaliyelerin kopyasını istedi. Kısa bir araştırma sonucu, boya ikmali yapılmış olan tankerin yüklü bir şekilde Süveyş Kanalı’ndan kuzeye geçmek için sıra beklediğini öğrenen Yalçın Çakalır Ağabey hemen şirketi aramış. Jotun’un avukatı olduğunu ve 90.000 dolar borcun hemen ödenmemesi durumunda gemiyi Süveyş’te tutmak için talimat aldığını bildirerek blöf yapmış. Yüklü bir tankerin kanalda tutulmasının çok büyük masraflara yolaçacağımı bilen şirket 90.000 doları anında ödedi. Çok şaşıran Mr. Ziegler teşekkür için o akşam bizi yemeğe davet etti ve yemekte Jotun’un Türkiye temsilciliğini önerdi. Danıştığım hukukçu ağabeyim, bir süre önce kaybettiğimiz, Deniz Hukuku profesörü, Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nin eski dekanlarından, o tarihte doktorasını bitirmek üzere olan Yalçın Çakalır’dı. Uzun yıllar bu olaya birlikte güldük. 
Mr. Ziegler ertesi sabah gitti. Biz de ay sonu ofisi boşaltmak için toparlanmaya başladık. İki üç gün sonra kurye servisi kanalıyla Mr. Ziegler’den bir zarf aldık. Bizi Jotun’un Türkiye temsilcisi olarak gösteren, imzalanmış ve isimlerimize imza yeri açılmış bir kontrat göndermişti. Onur, “Çok kibar bir hareket ama biz bu işi hiç bilmiyoruz ki, mahcup oluruz” dedi. Ben de ona hak verdim ve kontratı bir köşeye attık. İki gün sonra Mr. Ziegler aradı, kendisine teşekkür ederek kararımızın kesin olduğunu söyledik. O da, “Son bir ricam daha olacak, bari onu yapın” dedi. Jotun o zaman STFA grubuna bağlı Sedef Tersanesi’nde 7.000 Dwt’luk Şahin ve Kartal isimli iki yeni inşa projesine teklif vermiş ve olumsuz cevap almış. Nedenini öğrenmek istiyordu. Telefonla yapılacak basit bir işti, Sedef Tersanesi’nin santralini aradım ve kendinden emin bir sesle genel müdürle görüşmek istediğimi söyledim. Santral memuru, “Sekreterine aktarıyorum” dedi, telefon uzun uzun çaldı. Ben tam kapatmak üzereyken bir erkek cevap verdi, genel müdürle konuşmak istediğimi söyledim. Sanırım sekreter hanım bir nedenle masasında olmadığı için genel müdür açmıştı telefonu. Meramımı kısaca anlattım ve olumsuz cevabın nedenini sordum. Müdür bey son derece açık ve samimi bir şekilde Jotun’u Libya’daki şantiyelerinden çok iyi tanıdığını ve başta tercihlerinin Jotun olduğunu ancak yüzde iki civarında bir indirim taleplerine cevap alamayınca vazgeçtiklerini söyledi. Ben de bunun muhakkak bir yanlış anlaşmadan kaynaklanmış olabileceğini, eğer kabul ederlerse yüzde beş indirim yaparak kendimizi affettirmek istediğimi söyledim. Bir anlık sessizlikten sonra, “Yazılı olarak teyit edin, iş sizindir” dedi. Telefonu kapatıp hemen Mr. Ziegler’i aradım, böyle bir inisiyatif aldığımı, uygun değilse kendilerini bağlayan bir durum olmadığını söyledim, teşekkür etti ve konuşma bitti. Ofisi boşaltmamıza birkaç gün kala Akbank’ın Taksim civarındaki bir şubesinden telefon geldi. “Feyzi Onur Koca ve Recep Şükrü Ergün” adına bir havale olduğunu söyleyerek nüfus kâğıtlarımızla anılan şubeye gelmemizi söyleyen bir hanım, tutarı sorduğumda telefonda bilgi veremeyeceğini ve şahsen gelmemiz gerektiğini söyledi. Onur’a göre herkese borçlu olduğumuz ve dahası kimseden alacağımız olmadığı için biri bizimle dalga geçiyordu. Özlem’in tanımlamasına göre, “İflah olmaz bir iyimser olan” ben ise, “Nasıl olsa yapacak başka işimiz yok, gidelim, bir şey çıkmazsa da Lâle’de güzel bir işkembe içeriz!” diyordum. Gittik… Evet, Jotun, Sedef işini almış ve bize de 15.000 dolar komisyon göndermişti. Parayı tahsil edip panik içinde ofise koştuk. O kargaşada ikimiz de kontratı nereye tıktığımızı hatırlamıyorduk. Neyse kontratı bulup hemen imzalayıp geri gönderdik. Jotun maceram böyle başladı. 
Onur’un kayınpederi Melih Amca’nın Taksim Lamartin Caddesi’nde kullanmadığı bir ofisi varmış. Orayı şirket merkezimiz yapmaya karar verdik. Borçlarımızı ödedikten sonra elimizde kalan az bir parayı da Dolapdere’deki Bitpazarı’ndan aldığımız mobilyalara harcayınca elimizde para kalmadı ama potansiyeli olan bir işimiz vardı ve borçlarımızı ödemiştik…

Jotun’daki yaşamı 25 yıl olan Şükrü Ergün şöye anlatır; “2000 yılına yaklaşırken işler büyüyor ama kapasite yeter siz kalıyordu. Yeni yatırım için sermaye artırımı gerekliydi ama bu sefer 10-15 milyon kron gibi mütevazı rakamlar değil, ciddi sermaye gerekliydi. Biz, “Evet” demedikçe sermaye artırılamıyor, bizde de öyle bir para olmadığı için “Evet” diyemiyorduk. Son derece kibar insanlar olan Norveçliler bu durumu dillendirmiyor ancak aradabir, “Büyümemiz lazım!” diyorlardı. Kendi ellerimizle kurduğumuz şirketin yatırım yapılmazsa emekleme evresinden koşma evresine asla geçeme yeceğini görüyor ve çok üzülüyordum. Onur’la kafa kafaya verdik ve gerekli yatırımı yapmayı taahhüt ederlerse Jotun’a hisselerimizi satmayı teklif etmeye karar verdik. Jotun bu teklifimizi en az beş yıl şirkette çalışmayı 
taahhüt edersek kabul edebileceğini söyledi. Hesaplar yapıldı, hisselerimize değer biçildi, el sıkışıldı ve yeni milenyuma ortağı olduğumuz şirketin çalışanı olarak girdik. Beş yıl taahhüt etmiştim ama hisse devrinden sonra yirmi beş yıl daha çalıştım. Daha önce de belirttiğim gibi, boya satmak dünyanın en eğlenceli işi değil, aslında hiçbir işin salt iş olarak eğlenceli olabileceğine inanmıyorum. Önemli olan, çalışanların beraber olmaktan mutlu olduğu bir ortam yaratarak çalışırken eğlenebilmeyi becermek. Sanırım bu, benim iyi yapabildiğim bir şey. Zira çalışırken çok eğlendik, bu sayede insanlar işe şevkle, güler yüzle geldi, verimliliğimizle birlikte birbirimize duyduğumuz güven arttı ve başarı geldi. Tabii bu yöntemi benimsemeyen, ‘Sadece işimi yaparım, kimseyle samimi olmam, iş yeri eğlence yeri değildir, ciddiyet gerekir, her hata yapan hak ettiği cezayı görmelidir!’ fikrinde olan elemanlar da olmadı değil. Onlar da şirkette odalarında kapalı kapıların ardında 09.00-17.00 arası mesailerini yapıp kimseyle muhabbet kurmadan yıllarca çalışıp unutulup gittiler. Hayatta mutlu olmak da mutsuz olmak da geleceğe umutla bakmak da her işte karanlık bir nokta arayıp mutsuz olup mutsuzluk yaymak da bir tercih meselesi. Ne mutlu bana ve çalışma arkadaşlarıma ki biz işte başarıyı da mutluluğu da yakalayabildik. 
..Jotun dünyada reorganizasyon yaptıktan sonra belli bir bölgeden sorumlu başkan yardımcısı olunca yılda iki kere de bölge toplantıları yapmaya başladım. Sonra bu ülkelere çok sık gittiğimi ve işleri birebir takip ettiğimi fark edince bu toplantıları da kaldırdım. Şirkette her bölüm müdürü istediği yöntemde toplantı yapmakta serbestti. Ben ise yönetim ekibime her sabah odamda çay kahve ikram ederek sohbet toplantıları yapardım. Son derece rahat bir ortamda güncel olayların yanısıra daha önce saptadığım konular üzerinde belli bir formata bağlı kalmaksızın yapılan bu fikir teatileri sonucu her bölüm bir diğerinin yaptığından haberdar oluyor, var olan sorunlara ortak akılla çözümler üretilebiliyor, bölümler arası sinerji yaratılıyordu. Çoğu zaman kahkahalar içinde geçen bu 1-1,5 saatlik gayriresmî toplantının verimi, tecrübelerime göre, gün boyu süren sıkıcı toplantılardan çok daha fazla oluyordu. 
..Bana gelen yazılı raporları okuyor ve konuyu anladıktan sonra uzun uzun en az beş altı paragraf olarak yazılmış raporu bir paragrafta özetliyor, yazana geri gönderiyor ve bir sonraki raporunu bu şekilde beklediğimi belirtiyordum. Tabii bu çok kolay bir şey değildi. Ama ben vakit ayırıp onların yetişmesi için çalışıyorsam onlar da çaba göstereceklerdi. Bu konu imlâdan daha çok zorladı arkadaşları. 
 

Yıllar geçiyordu.. Değişik ülkelerde yapılan şirket içi toplantılara katılanlar arasında en genç ben oluyordum. Hatta o kadar ki bazı meslektaşlarımın benden büyük çocukları vardı. Bir süre sonra toplantılarda benden yaşlı olanlar birer birer azalırken yaşıtlarım çoğalmaya başladı. Bir gün hayretle gördüm ki toplantıya katılanlar arasındaki en yaşlılarından biri benim. Aynı durum Türkiye’deki şirketimizde de ortaya çıktı. Aramıza yeni katılan arkadaşlarımızın oğullarımdan daha genç olduklarını fark ettiğimde ben de şirketin yaş ortalamasını yükselten en yaşlı eleman haline gelmiştim. Tabiat kanununa karşı yapılacak bir şey yok, ancak baş döndürücü bir süratle gelişen teknoloji ve iletişim kanalları sayesinde küçülen dünyada kuşaklar arası farklılıklar bariz hâle geliyor; davranış şekilleri, anlayışlar ve değer yargıları hızla farklılaşıyor. Oldukça geniş bir tarih aralığında dünyaya gelip yetişen biz “Baby boomer”ların, X, Y, Millenia, Alfa kuşaklarıyla beraber çalışabilmek için bir çaba göstermemiz gerektiğini düşündüm. Bu gençlerin hayata bakışları, hayattan beklentileri, motive oldukları konular bizlerden çok farklıydı. Bu farklılıkları öğrenip içselleştirmeden de onları yönetmek, yetiştirmek mümkün olmayacaktı. Başta ben olmak üzere, bu gençlerin yönetmeni durumundaki tüm yönetici arkadaşların bu konuda bir uzman tarafından bilgilendirilmelerinin şart olduğuna karar verdim. İK departmanındaki arkadaşlar iyi bir araştırma yaparak konu üzerinde bilimsel çalışmaları yanısıra yayımlanmış kitap ve makaleleri olan bir uzman buldular ve bize konu hakkında seminer vermek üzere davet ettiler. Büyük bir otelde toplanarak bütün bir gün boyunca X ve Y kuşaklarını tanımaya çalıştık. Konuşmacıyı dinledikçe kuşaklar arası farkların nekadar derinleştiğini hayretle gördük. ..Kuşaklar arasındaki farklılaşma 1970’lerden sonra geometrik olarak artmıştı. Bu şartlar altında gençlerin bizlere uyum sağlamasını beklemek abesle iştigal olacağından mümkün olduğunca bizlerin onları anlamaya çalışmamız ve iletişim kanallarını tamamen açık tutmamız gerekiyordu. Her yıl haziran ayının sonunda Norveç’te yapılan ve sadece genel müdürler, başkan ve başkan yardımcılarını katıldığı ve şirket stratejilerinin tartışıldığı üst düzey toplantıda bu konuyu gündeme getirdim. Hayretle gördüm ki kimse bu potansiyel yönetimsel tehlikenin farkında değilmiş. Öncülüğünü Türkiye olarak bizim yaptığımız, “Yaşlıları eğitme seferberliği(!)” örnek oldu ve standart İK eğitimleri arasında girdi. 
..Liderlik vasfının kişinin bir karakter özelliği mi, yoksa çalışarak elde edilebilen bir haslet mi olduğu yıllardır tartışılır. Ben tecrübelerime dayanarak karakterinde liderlik özellikleri taşımayan bir kimsenin ne kadar eğitilirse eğitilsin asla lider olamadığını yaşayarak gördüm. Öte yandan var olan liderlik vasıflarını etkin olarak kullanma eğitimi almamış kişilerin de etrafını kırıp döktüğüne ve saygıyı otorite kullanarak sağlamaya çalıştıklarına şahit oldum. Liderlik ile yöneticilik çoğunlukla karıştırılan iki kavramdır. Yöneticilik eğitimle öğrenilebilirken, liderlik doğuştan gelen bir yetenektir. Fark yaratanlar, yöneticilik eğitimi almış doğal liderlerdir. 
2020 yılının Mart ayında pandemi başlayıp ülke ekonomisi durma noktasına gelince yönetim ekibimle kafa kafaya verip bir yol haritası çizdik. İlk iki ayın sonuçları olağa nüstü iyi olduğundan mali olarak önümüzdeki altı ay idare edebilecek durumdaydık. İlk iş, üç değişik senaryoya uygun bir mali tablo hazırladık, her senaryoya uygun yol haritamızı belirleyip Norveç’e gönderdik. Panik içinde olan genel merkezin aklına gelen tek çözüm personel çıkarmaktı. CEO’yu arayarak kesinlikle personel çıkarmayacağımı, gerekirse ücretlerden indirim yapacağımı, yapılması gerekenin değişik senaryolara göre yol haritaları hazırlamak olduğunu, her şirketin de ona göre hareket etmesi gerektiğini söyledim ve hazırladığımız senaryoları gönderdim. Fikrimi makul bulan CEO aynı yönde bir talimat yayınladı. Evlere kapanmıştık. Ben Birgi’de kurduğum çalışma ortamından işleri idare etmeye çalışıyor, her gün düzenli olarak yönetim ekibi, pazarlama ekibi, satış ekibi, satın alma, üretim ve AR-GE ekipleriyle toplantılar yapıyor, durumu kontrol altında tutmaya çalışıyordum. İşler de fena gitmiyordu. Bu gibi durumlarda moral faktörü çok önemlidir. Moral düşerse motivasyon düşer, motivasyon düşerse zaten her şey biter. İlk olarak çalışma arkadaşlarımızın morallerini yüksek tutmak için İnsan Kaynakları Direktörü Şükran (Aytun) bazı önerilerle geldi. Sanal ortamda düzenlenecek sohbet toplantıları, happy hour içki sohbetleri, online rakı sofraları, arkadaşlarımızın hazırlayacakları skeçler, satış müdürlerinden Nazmiye’nin (Olgun) vereceği yoga dersleri, bir beslenme uzmanının vereceği online diyet danışmanlığı, yine online psikolojik danışmanlık hemen uygulamaya başladığımız bazı etkinliklerdi. Bu arada bizimle rakiplerimiz arasındaki en büyük farklardan biri bayi organizasyonumuzdu. Rakiplerimizin ülke çapında binlerce bayisi varken bizim sadece 430 bayimiz vardı. Ancak özenle seçilmiş ve eğitilmiş olan bu bayilerimizin herbiri tek tip dekorasyonlarıyla bir küçük Jotun dükkânı hüviyetindeydi. Şirket içinde yarattığımız aile ortamını bayilerimizle de yakalamış, büyük bir aile olmuştuk. Telefonu elime alarak 430 bayinin herbirini tek tek aradım. Bazılarının ailelerini, özel ilgi alanlarını, problemlerini biliyordum. Bilmediklerimi de Burak (Boz) ve Sarper’den (Yavaş) öğrendim ve her bir bayi ile özel olarak sohbet ederken kendilerini özel hissettirecek konulara temas etmeye dikkat ettim. Büyük bir aile olduğumuzu, güçlü bir şirket olan Jotun’un aile fertlerini hiçbir zaman yarı yolda bırakmayacağını, maddi manevi her türlü sorunlarında başta ben olmak üzere şirket olarak yanlarında olduğumuzdan emin olmaları gerektiğini, bu dönemde işi çok dert etmemelerini, sağlıklarına ve ailelerine odaklanmaları gerektiğini anlattım. Bu samimi ve candan yaklaşıma bayilerimizin (ki çoğu ile aramda dostluk bağı oluştu) reaksiyonu çok olumlu oldu. Satış ve tahsilat oranımız ciddi oranda artmaya başladı. Pandemiye rağmen satış ve kâr rekoru kırıyorduk. 2020 yılının Temmuz ayında aşağıdaki mesajı yayınladım: 2020 yılında çöken ekonomide ciro ve kâr rekoru kırdık. Krizi Fırsata Çevirmek Risk almayı bilmek başarının şartlarından biriydi. Risk almadan başarı kazanmak çok mümkün değil, ama gereksiz ve hesapsız risk almanın da felakete yol açabileceğini unutmamak lazım. Yabancıların, “Calculated risk” dedikleri hesaplanmış risk almayı bilmek çok önemli. Risk alırken her şeyi hesaplamak mümkün değil tabii ki, hesaplanabilse ortada bir risk kalmazdı zaten. İşte tam burada yine odaklanma, aklıse lim, tecrübe, doğru zamanlama ve duygular devreye giriyor. 
2020 senesinin son çeyreğine girerken pandemi nedeniyle dünyada daralan ticaret hacmi nedeniyle oldukça düşük seyreden hammadde fiyatlarının böyle kalmayacağını, pandemi yasakları gevşemeye başlayınca fiyatların süratle artma trendine gireceğini hissediyordum. Günlük sohbetimiz sırasında ekip arkadaşlarımın da aynı şekilde düşündüğünü görünce riski göze alarak ihtiyacımızın oldukça fazlasını sipariş verdik. Satışlar iyi gidiyordu ama önümüzdeki aylarda da iyi gideceğinin garantisi yoktu. Her şeye rağmen 2020 yılının son çeyreğinden ham madde fiyatları yükselmeye başladığında 2021’in üçüncü çeyreğine kadar hammadde stoklarını artırmaya devam ettik. Genel Merkez’den homurdanmalar başlamıştı, zira yüksek stok ve hammadde borcu anlık olarak mali tabloları bozuyor, ortaya pek de hoş olmayan bir görünüm çıkıyordu. Fiyatların artacağını öngördüğümüzü, bu nedenle ham madde stoklarını artırdığımızı söyleyince bunun garantisi olmadığını ve yanlış yaptığımızı söylediler. Ben de, “Yılsonu gelince hesabını veririm, şu anda bunları konuşmayalım” diyerek konuyu kapattım. Sonuç olarak haklı çıkmıştık, 2020 ve 2021’de ciro rekoru kırarken uygun fiyatlardan aldığımız hammaddeler sayesinde de kimsenin hayal dahi etmediği bir kâr elde ettik. Yılsonu geldiğinde hammadde konusu açılmadı bile. Zarar etseydik, hesabını keyifle soracaklarından adım gibi eminim. 
Başarıya giden yolda tecrübenin önemi yadsınamaz. Ülkemizin önemli iş insanlarından, çok sevip saydığım, AFS’li ağabeyim Ahmet Soyuer, tecrübenin hayatta yenen kazıkların bileşkesi olduğunu söyler. Çok da haklı, tecrübe edinmek ucuz olmuyor, bedel ödemeden tecrübe kazanmak çok zor. Ancak gençken pek prim verilmeyen başkalarının tecrübelerinden ders çıkarmak sayesinde ağır bedeller ödemeden tecrübe kazanmak mümkün. Her genç gibi, zamanında ben de bana verilen tecrübelere dayalı öğütleri, yarım kulak, bir kaşım havada ve muhtemelen yüzümde müstehzi bir ifadeyle dinledim. Her şeyin en doğrusunu bildiğime inandığım yaşlarda bana aktarılan tecrübelerden ders çıkarsaydım hayatım daha kolay olurdu. Tecrübenin tecrübe edilmesinin gereksiz olduğunu ve başkalarının tecrübelerinden ders almayı öğrendiğim, daha doğrusu kabul ettiğim anda hayat daha rahat, süratli olurken isabetli karar alabilmek de benim için kolaylaştı. Sonuç olarak; başarıyı belirleyen ana faktörlerin, odaklanma, aklıselim ile risk alabilme yetisi, tecrübe, doğru zamanlama, “Business sense” denen duygular olduğunu söyleyebiliriz. 
Oldum olası sosyal bir insan olduğum için çok genç yaşlarımdan itibaren STK’lerde faaliyet gösterdim. Lise yıllarında “Kültür Edebiyat” ve “Broşür” kollarıyla başlayan faaliyetlerim daha sonra Türk Kültür Vakfı ve AFS Türkiye’de önce gönüllü, sonra Yönetim Kurulu üyesi olarak devam etti. Zaman içinde çeşitli kurumlarda aktif görevler üstlendim. Galatasaray Mezunlar Derneği Sicil ve Disiplin Kurulu üyesi, Galatasaray Eğitim Vakfı Mütevelli Heyeti ve Yönetim Kurulu üyesi, Boğaziçi Üniversitesi Mezunlar Derneği Yönetim Kurulu üyesi ve başkanı, Boğaziçi Üniversitesi Vakfı Mütevelli Heyeti ve Yönetim Kurulu üyesi olarak görev yaptım. Ayrıca Galatasaray Spor Kulübü Yönetim Kurulu üyeliği ve Sicil Kurulu başkanlığı, Deniz Ticaret Odası Meclis ve Yönetim Kurulu üyeliği, Lokman Hekim Sağlık Vakfı Mütevelli Heyeti ve Yönetim Kurulu üyeliği, BOSAD (Boya Sanayicileri Derneği) Yönetim Kurulu üyeliği, KİPLAS (Türkiye Kimya Petrol Lastik ve Plâstik Sanayii İşverenleri Derneği) Yönetim Kurulu üyeliği, TİSK (Türkiye İşveren Sendikaları Konfederasyonu) Disiplin Kurulu üyeliği ve Millî Olimpiyat Komitesi üyeliği yaptım. Türk-Norveç Ticaret ve Deniz Ticaret Odası’nın kurucu başkanı ve TÜSİAD üyesi olarak da sivil toplum çalışmalarına katkıda bulundum. 
 

Sevgili arkadaşım Muharrem Yılmaz’ın başkanı olduğu dönemde üye olduğum TÜSİAD hariç, tüm diğer kurumlarda zevkle çalıştım. Ben üye olduktan hemen sonra Muharrem TÜSİAD Yönetim Kurulu Başkanlığı’ndan istifa etti. O dönemi yaşayanlar Muharrem’in neden istifa ettiğini gayet iyi hatırlayacaklardır. Türkiye ekonomisinin çok büyük bir kısmını temsil eden patronlar ve üstdüzey yöneticilerin üyesi olduğu TÜSİAD, son dönemde geldiği nokta itibarıyla benim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Ülke ekonomisi, yanlış olduğu aşikâr cahilce kararlarla tarumar edilirken TÜSİAD’ın sesini çıkaramayıp pasif kalması, gelecek kuşakların kaybına neden olacak eğitimin âdeta dinamitlenmesine, ordu ve yargının siyasallaşmasına gözyuman, kamuoyunda çok iyi tanınan patronların sahneden çekilerek Yönetim Kurulu’nun nispeten düşük profilli üyelerden oluşturulup pasifleştirilerek etkisiz hale getirilmesi sonucu, benim gözümde önem ve saygınlığını yitiren bu kuruluştan istifa ettim. 
STK’lerde çalışmak bence çok önemli. Birey olarak etkileme imkânımızın olmadığı, toplumu ilgilendiren sosyal, siyasi ve ekonomik konularda ancak örgütlü olarak etkili olmak mümkün. Rahatsız olduğunuz konulardan sadece şikâyet etmek ve sosyal medyada eleştirel mesajlar göndermek hiçbir sorunu çözmez. Dolayısıyla STK’lerde çalışmak çağdaş insanlar için bir vatandaşlık görevidir. Ayrıca bu tür çalışmalar mesleklerinin başında olan gençler için kendini yetiştirmenin, çevre edinmenin, toplumda fark yaratarak öne çıkmanın ve aranılan insan olmanın en iyi yoludur. 
Sonsöz Niyetine Veda Konuşması 
2020 yılının Kasım ayında Kovid oldum. Akabinde dilimin artikülasyonunda bir bozulma, konuşmamda bir yavaşlama ve bazı kelimelerin telaffuzunda zorlanmaya başladığımı hissettim. İşin tuhafı, Özlem dâhil çevremde kimse bu durumu fark etmiyordu. Aşı sıram 2021 yılının mayıs ayında geldi. Koştura koştura Biontech aşımı oldum. O yetmezmiş gibi haziranda ikinci dozu da oldum. Temmuz ayında konuşmam birdenbire tamamen bozuldu. Önce sarhoş gibi konuşmaya başladım. O kadar ki telefonda konuştuğum bazı dedikodu sever kimseler arkadaşlarımı arayarak, “Şükrü’nün işleri galiba çok bozuk, sabah 11.00 zilzurna sarhoştu!” demeye başlamışlar. Allah’tan beni çok iyi tanıyan arkadaşlarım içkiyi nadiren, sadece sosyal ortamlarda, o da en çok iki tek içtiğimi söylemişler. Yoksa adım alkoliğe çıkabilirdi. 
Türkiye’de uzunsüre teşhis konulamayınca AFS’li Fransız arkadaşım Salomé’nin Colombia Üniversitesi’nde profesör ve ünlü bir ilaç şirketinin araştırma direktörü olan eşi Chris vasıtasıyla Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi Nöroloji Bölüm Başkanı Dr. Merit Cudkowicz’den randevu aldı ve böylece Boston’a gittik. Tedavim Türkiye’de de sevgili doktorum Prof. Halil İdrisoğlu ve sınıf arkadaşım, kardeşim Dr. Hayim Babur’un da gözetiminde Boston-İstanbul arasında devam ediyor. Çok şükür, hastalığın ilerlemesi durdu, şimdi geriletmeye çalışıyoruz. 
Muhteşem Veda 
2023 sonbaharında, şirkette benden habersiz gizli bir faaliyet döndüğünü hissettim. Genel bilgi kaynaklarım olan mutfak personeli bile üç maymunu oynuyordu, konuşmayı çok seven ve en ufak bir teşvikle her şeyi anlatan Başak (Kanat) bile sessizliğe bürünmüştü. Sonra anlaşıldı ki tüm bu gizli operasyon, benim için hazırlanan bir veda partisi içinmiş. 
Şu anda başarıyla yürüttüğü Avrupa ve Orta Asya Bölgesi Pazarlama Direktörlüğü görevinde beni gururlandıran, mesleki ve kişisel gelişimine çok emek verdiğim sevgili Başak’ın öncülüğünde veda partisini Cumhuriyetimizin 100. yıl kutlamasıyla birleştirerek benim için çok anlamlı, unutulması imkansız bir organizasyon yapmış arkadaşlarım. 
Norveç’ten CEO başta olmak üzere tüm yönetim ekibinin ve yurt dışında görevli tüm Türklerin de katıldığı muhteşem bir gece oldu. Konuşma problemim nedeniyle veda konuşmamı arkadaşlarıma yazılı olarak sundum. Her ne kadar bir sorunum olsa da konuşmayı, hikâyeler anlatmayı benim kadar seven biri sessiz kalamayacağı için yine de birkaç şey söylemekten geri kalmadım. 
Veda mesajım şöyleydi: 
Çok değerli Jotun ailem, 
Bundan 37 sene önce, henüz 28 yaşında çiçeği burnunda genç bir müteşebbis olarak çıktığım yolun sonuna gelmek üzereyim. Bildiğiniz gibi 31 Aralık 2023 tarihi itibarıyla emekli oluyorum. Zaman çok süratli geçiyor; bana göre “daha dün” 50. yılını kutladığımız Cumhuriyetimiz bugün 100 yaşında, yine “daha dün” kurduğum şirket bugün Türkiye’nin en başarılı, en kârlı ve sektörünün en büyük şirketlerinden biri. Çok çabuk geçen bu 37 yıl süresince hep birlikte çok şeyler başardık. Her şeyden önce hep beraber mükemmel bir çalışma ortamı yarattık. Karşılıklı güven ve saygıyı temel alan bu ortamda eğlenerek başarılı olmanın yolunu bulduk. El ele yarattığımız aile ortamında her türlü sorunun çözümünü birlikte aradık, birlikte ağladık, birlikte güldük. 37 yıl boyunca her sabah siz arkadaşlarımı görme heyecanıyla, neşeyle koşakoşa geldim işe. Bu, herkese nasip olacak bir mutluluk değil. Bunun için hepinize müteşekkirim. 
Elele ülkemizin en büyük ve en kârlı boya şirketini yarattık. Birçoğunuz bu süreçte aile kurdu, çoluk çocuk sahibi oldu, tüm bu mutlulukları beraber yaşadık. Sevdiğimiz çalışma arkadaşlarımızı, can kardeşlerimizi kaybettik, birlikte ağladık, her şeye rağmen bağrımıza taş basıp çalışmaya devam ettik. Bugün itibarıyla kariyerine şirketimizde başlayıp gelişen 25 arkadaşımız yurt dışında önemli görevler yüklendiler, ba şarılarıyla bizleri gururlandırıyorlar. Bazıları görev sürelerini tamamlayıp dönmüş olsalar da çoğu hâlâ yurt dışında. Birlikte ekonomik krizler atlattık, deprem felaketleri ya şadık, pandemi yaşadık ama sırt sırta, elele verdiğimiz için her krizden başarıyla çıktık, krizleri fırsata çevirdik. 
Sevgili arkadaşlarım, kardeşlerim, her ne kadar tevazu, kültürümüzün önemli bir unsuru olsa da geldiğimiz noktada çok büyük şeyler başardığımızı söylemeden geçemeyeceğim. Rüzgâr gibi geçen bu 37 yıllık serüvende her koşulda dimdik yanımda olan en büyük desteğim, sevgili eşim Özlem’e ve oğullarım Kerem ile Demir’e huzurlarınızda teşekkür ederken, bu harika serüven süresince stresli anlarımda bana tahammül ettikleri için sonsuz minnetlerimi arz ediyorum. 
Ama üzülerek belirtmeliyim ki, şirketimizi geliştirirken gösterdiğimiz bu müstesna başarıyı, 100. yılını kutladığımız  Cumhuriyetimizi, Atatürk’ün bizlere verdiği görev doğrultusunda koruma, kollama ve ülkemizi muasır mede niyetler seviyesine yükseltme konusunda gösteremedik. 
Ayrılıklar her zaman zordur, hele insanın ailesinden, sev diklerinden ayrılması çok daha zordur. Ayrılık zamanı yaklaşıyor, içimde işini iyi yapmış olmanın huzurunun yanında sizlerden ayrılacak, sizleri hergün göremeyecek olmanın burukluğunu yaşıyorum. Ama bayrağı benden devralan Serdar kardeşimin bu bayrağı daha da yükseklere taşıyacağından şüphem yok. Hepi nize güvenim tam. 
Büyük Atatürk’ün “Gençliğe Hitabesi” sizlere rehber olsun. 
Beni unutmayın, zira ben herbirinizi hayatımın sonuna kadar hatırlayacağım. 
Saygılarımla, 
Şükrü Ergün
Vice President East Europe and Central Asia - EECA 

Duygusal anların yaşandığı bu gecede Norveçlilerin bile gözlerinin yaşardığını mutlulukla fark ettim. Bir başka sürpriz de beni fabrikada bekliyordu; işçi arkadaşlarımın ve sendikacıların, “Şükrü Baba, bizi bırakma!” tezahüratları, hazırladıkları posterler ve hazırlanan veda partisi Jotun’da geçen 37 yılın değer biçilemeyecek mükâfatı oldu bana. 
Bugün durup sakin kafayla geriye baktığımda, çok mutlu bir aile ve iş hayatım olduğunu görüyor ve şükrediyorum. Özlem’le elele kurduğumuz hayat, yetiştirdiğimiz çocuklarımız, Onur’la kurduğumuz ve ekip olarak ülkenin en kârlı ve ikinci büyük boya firması hâline getirdiğimiz Jotun, iş arkadaşlarımla yarattığımız verimli, başarılı ve çok eğlenceli iş ortamı, dokunduğum hayatlar, yetişmelerinde katkım olan başarılı gençler, STK’lerdeki çalışmalarım, topluma yararlı bir birey olarak yaşamış olduğumu hissettiriyor bana. Artık kısmetse çocuklarımız, gelinlerimiz, torunlarımız ve dostlarımızın keyfini sürme zamanı…

Şükrü Ergün ikinci kitabını yazmakta
Tarih: 13 Kasım 2025.. Mustafa Kemal Paşa’nın Adana’dan trenle Hayarpaşa’ya vardığı o umud dolu bir günü sabahı..
Şükrü Ergün bana bir mesaj göndermiş; 
“Sevgili ağabeyim,
İkinci kitabımı yazıyorum. 
Bu kitabın adı “Madem konuşamıyorum, ben de yazarım“ 
Biraz ilerlesin, görüşlerinize sunacağım.
İkinci eserimde eşim Özlem de yazacak. İlerleyen bölümler daha eğlenceli olacak, Rusya maceram, eğlenceli anekdotlar, hayatıma dokunan insanlar, çeşitli portreler vs. 
Saygılarımla..”

Benden de size kucak dolusu sevgiler, selamlar.. Nice sağlıklı uzun ve mutlu yıllar dilerim.
                                                                ****

80’den fazla kadın yelken takımından 1.300 yelkenciyi ağırlayan; Türkiye’nin ilk ve tek kadın yelken yarışı Deniz Kızı Kadın Yelken Kupası 18 Ekim’de gerçekleşecek. Kurumsal, bireysel ve üniversite takımları kupanın 11. yılında bir kez daha “İyiliğe Yelken Açacak”.

Deniz Kızı Kadın Yelken Kupası, 11 yıldır kadınların yelken sporuna olan ilgisini desteklerken; fiziksel ve zihinsel sınırları zorlayarak bireysel cesareti artırıyor, ortak strateji geliştirme ve doğayla uyum içinde hareket etme kabiliyeti kazandırıyor. Yelkencilikte kadın varlığını güçlendirerek toplumsal cinsiyet eşitliğinin benimsenmesine katkı sunan organizasyon, iş dünyasından da büyük ilgi görüyor.

Kupa; kurumsal hayatta ihtiyaç duyulan takım çalışması, çevik karar alma ve esnek liderlik gibi refleksleri denizde deneyimleme fırsatı sunuyor. Bugüne kadar 80’den fazla ekibin yarıştığı organizasyon; şirketlerin işveren markası, çalışan bağlılığı ve kadın liderliği vizyonlarını sergileyebilecekleri bir platform olmanın yanında, üniversite kulüplerini ve bireysel kadın yelken takımlarını da aynı rüzgârda buluşturmaya devam ediyor.

11. Deniz Kızı Kadın Yelken Kupası 18 Ekim’de!

Türkiye Yelken Federasyonu himayesinde, BAU International Sailing Club (BAUISC) teknik koordinasyonunda 18 Ekim Pazar Günü Kalamış - Adalar parkurunda gerçekleşecek organizasyonda en az 16 saatlik temel yelken eğitimi almış  ekipler; IRC ve Gezgin sınıflarında, coğrafi ve şamandıra yarışlarında mücadele edecek. Rüzgârın durumuna göre sabah saatlerinde başlayıp gün boyu denizde kıyasıya bir rekabete sahne olacak yarışın kazananları, ödül töreninde kupalarına kavuşacak.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

“İyiliğe Yelken Açıyoruz” mottosuyla sivil toplum kuruluşları destekleniyor

Deniz Kızı Kadın Yelken Kupası, kadınların denizdeki varlığını desteklerken sosyal fayda odağıyla da öne çıkıyor. İlk yılından bu yana “İyiliğe Yelken Açıyoruz” mottosuyla hareket eden organizasyon, her yıl kadın veya çocuğu odağına alan Türkiye’nin saygın sivil toplum kuruluşlarına katkı sağlayarak sosyal faydanın tabana yayılmasına katkıda bulunuyor.

Geçmiş dönemlerde kupada yarışan ekipler kategorilerine göre şu şekilde sıralanıyor:

Kurumsal Takımlar; AÇEV, Akkök Holding, Akpa Chemicals, Alize, Anadolu Hayat Emeklilik, Angel of CMC Holding, Arçelik, Borusan, Bosch – Gemini, BSH Ev Aletleri, Burgan On Bankacılık, BurganBank, Çimsa, Deniz Kuvvetleri, Doğuş Grubu, Dunapack Dentaş, Edenred, Eker, Eti, Fiba Faktoring, Ford Otosan, Garanti Bankası, Garanti Emeklilik, GSK, Hepsiburada, ICE Yacht Yelken Takımı, Innova, İstanbul Yelken Kulübü, Kadın Yelkenciler SKD, Kotex, Lipton Luce, Logo Yazılım, Media Markt, Mercedes Benz Türk, MSI, Nissan, Organik Kimya, Pegasus Hava Yolları, Permolit, Pfizer, Polat Enerji, Ravago, Sahibinden.com, Shape Club – Bonetastic, Skechers Kadın Yelken Takımı, Şenpiliç, TUSAŞ Kadın Yelken Takımı, Tüpraş, Türk Telekom, TWRE ve Uniliver.

Üniversite Takımları; Bahçeşehir Üniversitesi, Bioderma – Galatasaray Üniversitesi, Boğaziçi Üniversitesi, Deniz Harp Okulu, Doğuş Üniversitesi, İstanbul Teknik Üniversitesi, İstanbul Üniversitesi ve Piri Reis Üniversitesi.

Bireysel Takımlar; Arel, Atak Akademi, Atak Akademi – Volitan, Fora Marin Hercai, Gemini, HDA Power – Gemini, Ino Sailing Team, Kupa Kızları, LUCE – Octopus Sailing Academy, Make-A-Wish Vanlı Kızlar, Mare Sailing, Mersin Rota, Minevra, Özay Kadın YK, Özay Sailing, Rota Yelken, Samsun YK, Sirens – Ada Yelken, Sultan of Sea, Team Ladies First Takımı, White Angels Sailing ve Zacapa Kadın Yelken Takımı.

Katılım ve sponsorluk detayları için www.denizkiziyelkenkupasi.com adresi ziyaret edebilir, 0216 418 33 34 numaralı telefondan bilgi alabilirsiniz.

TAYK Trofe 9. Ayak Boğaz Yarışı, 3 Ekim’de “Bülent Atabay Kupası” adıyla düzenlenecek

Türkiye Açıkdeniz Yarış Spor Kulübü’nün Trofe programında olan ve İstanbul Boğazı’nın eşsiz parkurunda gerçekleştirilecek Boğaz Yarışı, 3 Ekim’de ilk kez “Bülent Atabay Kupası” adıyla düzenlenecek. İstanbul’un simgesi Boğaz’da yelken tutkunlarını bir araya getirecek yarış, TAYK Trofesi’nin önemli etaplarından biri olmasının yanı sıra sezonun heyecanını İstanbul’un kalbine taşıyacak. Yelkenlilerin, Boğaz’ın güçlü akıntısı, değişken rüzgârları ve benzersiz coğrafyasıyla mücadele edeceği yarış hem sporcular hem de izleyiciler için özel bir deneyim sunacak. Yarış, TAYK Trofesi’nin 9. ayağı olarak sezonun önemli buluşmalarından biri olacak.

Bülent Atabay Kupası, Türk yatçılık tarihinde iz bırakan 88 yaşındaki Bülent Atabay’ın Orient Express 1’den Orient Express 6’ya uzanan unutulmaz yelken hikayesi; yarışlar, dostluklar, ekip ruhu ve denizde paylaşılan anılarla yeniden hayat bulacak. İstanbul Boğazı’nın eşsiz atmosferinde düzenlenecek yarış, yelken dünyasının farklı kuşaklarından sporcuları, ekipleri ve deniz tutkunlarını 3 Ekim 2026 Cumartesi günü İstanbul Boğazı’nda bir araya getirecek.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Orient Express’in yelken hikâyesi yeniden canlanacak

Orient Express tekneleri, Bülent Atabay’ın 1980’den itibaren tasarım, malzeme teknolojisi ve performans açısından sürekli geliştirdiği altı yarış yelkenlisinden oluşan bir seridir.  Bülent Atabay’ın yelken yarışçılığında sınırları sürekli ileri taşıyan tasarım, üretim ve performans anlayışının yıllar içindeki dönüşümünü temsil eden Orient Express tekneleri, sporcuların, ekiplerin ve dostların anılarıyla yeniden hatırlanacak.

Türkiye’nin köklü ilaç şirketlerinden Atabay’ın, doğa sporları aracılığıyla sürdürülebilirlik bilincinin yaygınlaşmasına katkı sunan kurumsal sosyal sorumluluk programı Atabay Challengers çatısı altında yarışan Orient Express tekneleri, Bülent Atabay’ın yelken mirasının önemli bir bölümünü oluşturuyor.

Rüzgarın kalbinde özel bir buluşma

Boğaz Yarışı’nın ardından gerçekleştirilecek özel program, Bülent Atabay’ın yaşamına ve yelken dünyasında bıraktığı izlere odaklanacak.

Deniz, rüzgar, rota ve yelken kavramları üzerinden Bülent Atabay Kupası’nın ruhunu anlatan arşiv nitelikli bir serginin yer aldığı programda; kupanın amacı, temsil ettiği değerler ve yelken kültürüne katkısı paylaşılacak.

Bülent Atabay’ın yelken serüveninin önemli bir bölümünü oluşturan Orient Express tekneleri, gecenin anlatısının merkezinde yer alacak. Orient Express 1’den Orient Express 6’ya uzanan süreç ve Bülent Atabay’ın yelken mirası farklı yönleriyle ele alınacak.

Bülent Atabay kupası sahiplerini bulacak

Program, saat 20.00’de düzenlenecek TAYK - Bülent Atabay Kupası Ödül Töreni ile devam edecek. İstanbul Boğazı’ndaki mücadelede dereceye giren ekiplere ödülleri takdim edilirken, gecenin en anlamlı anlarından biri olan Büyük Kupa da sahibine sunulacak.

Ödül töreninin ardından gerçekleştirilecek toplu fotoğraf çekimiyle gece; sporcuları, ekipleri ve Bülent Atabay’ın dostlarını aynı karede buluşturan anlamlı bir yelken buluşmasına dönüşecek.

Atabay Challengers sporun gücüyle sosyal etki yaratıyor

Orient Express teknelerinin de yarıştığı Atabay Challengers, sporcuların başarılarını destekleyen bir kurumsal sosyal sorumluluk programı olmanın ötesinde; doğadan ilham alan, çevreye duyarlı, disiplinli ve ilham veren bireylerin yetişmesine katkı sağlayan uzun soluklu bir sosyal etki platformu özelliği taşıyor.

Atabay Challengers sporcuları; Formula Kite, yamaç paraşütü, yelken, açık su ve dayanıklılık sporları ile alp disiplini kayak gibi farklı branşlarda Türkiye’yi ulusal ve uluslararası organizasyonlarda temsil ediyor.

Yelken tutkusunu, deniz kültürünü ve kuşaklar arasında aktarılan değerleri aynı rota üzerinde buluşturacak TAYK - Bülent Atabay Kupası, İstanbul Boğazı’nda hem güçlü bir mücadeleye hem de Türk yelkenciliğinin özel buluşmalarından birine sahne olacak.

PROGRAM

3 Ekim 2026 Cumartesi

TAYK - Bülent Atabay Kupası

İstanbul Boğaz Etabı

18.30 | Özel Program Açılışı

• Kupanın amacı, yelken kültürü ve taşıdığı değerler

• Denizin Kalbine Yolculuk – Fotoğraf seçkilerinden oluşan kısa film

• Orient Express yılları, yarışlar, anılar, dostluklar ve ekip ruhu üzerine özel sohbet

20.00 | TAYK- Bülent Atabay Kupası Ödül Töreni

• Dereceye giren ekiplerin ödüllerinin takdimi

• Büyük Kupa’nın sunumu

• Toplu fotoğraf çekimi

Bodrum Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma kapsamında, İl Emniyet Müdürlüğü Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Bodrum Büro Amirliği ekipleri, Bodrum Liman Başkanlığı'nda lüks yat işlemlerinde rüşvet alındığı yolundaki iddialar üzerine bir süre teknik ve fiziki takip başlattı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Takibin ardından harekete geçen polis ekiplerinin, Bodrum Bölge Liman Başkanı Tuncay A.'ya seri numaraları önceden kaydedilen 12 bin Euro'yu teslim aldığı sırada  suçüstü yaptıkları ve şüpheli sıfatıyla gözaltına aldıkları bildirildi. 
Operasyonda, ekipler Liman Başkanlığı binası ve binanın önündeki sivil ve resmi araçlarda arama yaptı. Bazı materyallere el konulduğu öğrenildi.

Finlandiyalı Nautor Swan, 60’ıncı yıldönümünü İtalya’nın Sardinya Adası’ndaki Porto Cervo’da muhteşem bir buluşma ile kutladı. 23. Rolex Swan Cup için dünyanın 30 ülkesinden gelen farklı tip ve modelde 170 tekne Marina di Porto Cervo'nun pontonlarını doldurdu. Yarışlardan önce ünlü italyan fotoğrafçı Carlo Borlenghi anısına, Keşişler Adası çevresinde “Kuğuların Dansı” sahnelendi.

İtalya’nın Sardinya Adası’ndaki Porto Cervo, 23. Rolex Swan Cup için dünyanın 30 ülkesinden gelen Swan yatlarına ev sahipliği yaptı. Nautor Swan’ın 60. kuruluş yıldönümünün kutlandığı etkinlikte 170 yatla tarihinin en kalabalık filosu Marina di Porto Cervo'da buluştu.
Yacht Club Costa Smeralda’nın (YCCS), Nautor Swan iş birliği ve Rolex’in desteğiyle düzenlediği 23. Rolex Swan Cup böylece görkemli bir etkinliğe sahne oldu. 


Sparkman & Stephens tarafından tasarlanan ilk gezi yatlarından biri olan Swan 36 “Tarantella”dan, çağdaş teknoloji ve zamansız stilin vitrini olan devasa Swan 128 “BeCool”a kadar filo yelkenli yat tasarımındaki evrimin de dikkat çekici bir zaman çizelgesini oluşturdu.
Avustralya, Japonya ve Yeni Zelanda'nın yanı sıra etkinliğin sahnelendiği Porto Cervo’da dalgalanan 30 ülke bayrağının arasında bir Türk bayrağı da vardı. Marmaris Uluslararası Yat Kulübü’nden Erol Algül, Swan 42 Mercury ile Türkiye’yi temsil etti.

13-19 Eylül tarihleri arasında düzenlenen etkinlikte en anlamlı gösteri ise 15 Eylül’de, yarışlar başlamadan önce gerçekleşti. Tüm filo, ünlü yelken fotoğrafçısı Carlo Borlenghi'yi anmak üzere Isola dei Monaci (Keşişler Adası) çevresinde toplandı. Yatlar, özenle koreografisi hazırlanan dairesel bir formasyonda “Kuğuların Dansı”nı sergiledi.

2026 ROLEX SWAN CUP’IN KAZANANLARI
Porto Cervo'da düzenlenen 23. Rolex Swan Cup’ta Swan One Design ve Swan Legacy filoları, bir hafta süren son derece çekişmeli yarışların ardından genel şampiyonlarını belirledi.

Swan sınıflarında, Freya (Swan 90), serinin son üç yarışını kazanarak Swan Maxi şampiyonluğunu elde etti. Arobas (Swan 601) istikrarlı sonuçlarla Swan Mini-Maxi şampiyonluğunu garantilerken, From Now On (Swan 45) ise art arda üç yarış zaferiyle Swan Cruiser Racer sınıfında birinciliği kazandı.
27 tekneden oluşan bu grupta yarışan Erol Algül, “Mercury” adlı teknesi ile 16’ncı sıorada yer aldı.
Swan Legacy yatları arasında Shirlaf (Swan 65), son günde Elan'ı geride bırakarak, çekişmeli geçen Sparkman & Stephens ≥47' sınıfında birinciliği elde etti. Pride (Swan 44), Sparkman & Stephens ≤44' kategorisini kazanırken, Legacy yatları arasında da genel şampiyonluğu elde etti. Lunz am Meer (Swan 651), Classics by Frers sınıfında üstünlük sağlarken, Katia (Swan 39), Swan Legacy filosunda yarışan tek Ron Holland tasarımı oldu. 
Swan Pure Cruising'de, Black Zero (Swan 51) eşitlik bozma kuralıyla zafere uzanırken, Azzurro (Swan 78) ise Swan Maxi Pure Cruising sınıfında üç ardışık galibiyetle dominant bir performans sergiledi.


ClubSwan One Design filoları da oldukça çekişmeli bir final sergiledi. Hendrik Brandis'in sahibi olduğu ve taktiklerini Francesco "Checco" Bruni'nin belirlediği Earlybird, yedi yarıştan beşini kazanarak olağanüstü bir başarı göstererek ClubSwan 50 grubunda birinciliği kazandı. Cuordileone ikinci, Hatari üçüncü oldu.
ClubSwan 43 kategorisinde, 42+1 numaralı takım, altı ardışık zaferin ardından son yarışta elde ettiği ikincilikle şampiyonluğu garantiledi. ClubSwan 42 şampiyonluğuna ise Pez de Abril ile son derece çekişmeli bir mücadelenin ardından Nadir adını yazdırdı. 
Cuordileone, ClubSwan 36'da ilk dört yarışı kazanarak genel klasmanda Goddess ve Fra Martina'nın önünde birincilik elde etti. ClubSwan 28'de Anya Race, Black Swan'ı sadece bir puan farkla geçerek zafere ulaştı, Marcello ise podyumu tamamladı.


NE DEDİLER?

Nautor Swan'ın CEO'su Gianguido Girotti:
“Rolex, Yacht Club Costa Smeralda ve Nautor Swan arasındaki ortaklık, karşılıklı saygıya, paylaşılan değerlere, inanılmaz bir konuma ve Swan sahipleri topluluğu için sadece bir yelken yarışından daha fazlasını yaratmaya dayanmaktadır .”
4

YCCS Genel Sekreteri  Giorgio Benussi:
“Rolex Swan Cup, bir aile buluşması gibi. İster arkadaş, ister amatör, ister profesyonel, ister şampiyon, ister efsane olsun, bu kadar çok denizciyi bir araya getirmesi çok güzel. Zorlu bir yarış, ancak Costa Smeralda Yat Kulübü bu fırsattan keyif alıyor ve üç ortak, her seferinde başarılı olmasını sağlamak için yıllardır birlikte çalışıyor .” 

Rolex Temsilcisi ve Nautor Swan Yönetim Kurulu eski üyesi Paul Cayard:
“Hayatım boyunca denizci oldum. Denizde, rüzgarda mükemmelliğin peşinde koşmak bizim için bir lütuf. Her zaman kazanamayabilirsiniz, Ancak her zaman öğrenebilirsiniz. Kazansanız da kaybetseniz de, Rolex Swan Cup gibi haftalar yolculuğun değerli bir parçasıdır.”

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

54. Balkan Yelken Şampiyonası 10-13 Eylül tarihlerinde Yunanistan’ın Volos kentinde yapıldı. 8 ülkeden 159 sporcunun katıldığı şampiyonada Optimist Kızlar’da FB Doğuş Yelken’den Elif Terece Balkan Şampiyonu, aynı kulüpten Ada Vera Tüfekçiler Balkan İkincisi oldu. Genel klasmanda ise GS Yelken Şubesi’nden Emir Tombuloğlu bir puanla şampiyonluğu kıl payı ile kaçırdı.

70’li yılların ortalarına kadar Balkan ülkeleri arasında çok önemli bir yeri olan ve “Mini Olimpiyat” coşkusu ile gerçekleşen Balkan Yelken Şampiyonası geçen zamanla birlikte maalesef o eski havasını büyük ölçüde yitirdi.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Bu yıl 54’üncüsüne Yunanistan’ın ev sahpliği yaptığı, ILCA 4, ILCA 6 ve Optimist sınıflarında düzenlenen Balkan Yelken Şampiyonası’na 8 ülkeden 159 sporcu katıldı. Türkiye şampiyonada 16 sporcudan oluşan Optimist Milli Takımı ile temsil edildi. 

54. BALKAN’DA KÜRSÜ BAŞARISI
Sporcularımız yüksek performans sergiledikleri 6 yarışlık seride önemli kürsü başarıları elde etti. 
37 sporcunun bulunduğu Kızlar kategorisinde FB Doğuş Yelken’den Elif Terece Balkan Şampiyonluğu’nu kazanırken, aynı kulüpten Ada Vera Tüfekçiler Balkan İkincisi olarak podyuma çıktı.
57 sporcunun yer aldığı Erkekler ve toplam 94 sporcunun bulunduğu Genel Kasman’da GS Yelken Şubesi’nden Emir Tombuloğlu, Balkan Şampiyonluğu’nu sadece bir puanla Yunanlı rakibi Karnavas Georgios’a kaptırdı. Tombuloğlu Balkan İkinciliği, aynı kulüpten Eren Kaan Erendemir ise Balkan Üçüncülüğü dereceleriyle podyum yaptı. 

54. BALKAN YELKEN ŞAMPİYONASI 
10-13 Eylül 2026, Volos (Yunanistan)

KIZLAR
Bu kategoride sporcu sayısı: 37
Yapılan yarış sayısı: 6

01. Elif Terece (FB Doğuş Yelken) Balkan Şampiyonu (35 net) 
02. Ada Vera Tüfekçiler (FB Doğuş Yelken) Balkan İkincisi (60 net) 
08. İrem Arkun (GS Yelken Şubesi) 
11. Melisa Çopur (İstanbul Yelken Kulübü)
14. Mercan Dalgacı (ERA Bodrum Yelken Kulübü)
20. Derin Güzel (İstanbul Yelken Kulübü)


ERKEKLER
Bu kategoride sporcu sayısı: 57
Yapılan yarış sayısı: 6

02. Emir Tombuloğlu (GS Yelken Şubesi) Balkan İkincisi (14 net)
03. Eren Kaan Erendemir (GS Yelken Şubesi) Balkan Üçüncüsü (32 net)
04. Ateş Canuysal (Yalıkavak Yelken Kulübü) 
05. Cengiz Eren Güvenç (Yalıkavak Yelken Kulübü)
12. Metehan Asar (FB Doğuş Yelken)
14. Kağan Küçük (ERA Bodrum Yelken Kulübü)
16. Ahmet Arel Barut (Tekirdağ Yelken İhtisas Kulübü)
18. Doruk Çelikel (İstanbul Yelken Kulübü)
23. Can Ayaz Özer (ERA Bodrum Yelken Kulübü)
29. Nurettin Tuğra Kartal (Turgutreis Yelken Kulübü)

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

YARIŞI KAZANAN KUPAYI KAZANACAK
Bulgar Aboat Time birinciliğini, Levent Peynirci ise Miles&Smiles-Cheese IV ile ikinciliğini 10 net puanla koruyordu. Orient Express VI’nın araya girmesiyle birlikte Doğa Arıbaş’ın Coca Cola İçecek-DAS’ı 4’üncü sıraya geriledi.
Böylece zirveyi zorlayan ekipler arasındaki başa baş puan durumu, favoriyi belirlemekten uzaktı. “Atılamayan” Boğaz yarışını kazanan, kupanın da sahibi olacaktı.

SON GÜN, SON SINAV HEYECANI
Boğaziçi parkurunda start, VIP izleme terasının da bulunduğu Çırağan Palace Kempiski’nin önünden verildi. 
Filo önce pupa seyirle Dolmabahçe açıklarındaki şamandırayı dönecek, ardından Arnavutköy Akıntıburnu şamandırasına orsa seyirle tırmanacak ve Çırağan şamandırasına indikten sonra ikinci tırmanışını Anadoluhisarı şamandırası yönüne yapacaktı. Bu son dönüşün ardından Çırağan önündeki finiş hattı, 25’inci yıl şampiyonunu belirleyecekti.
KUPANIN YENİ SAHİBİ ORIENT EXPRESS VI

Bosphorus Cup 2026'nın genel birinciliğini kazanan Orient Express VI'ya şampiyonluk kupası Çırağan Palace Kempiski önünde, yarışı düzenleyen ORG Sports kurucusu Orhan Gorbon
tarafından denizde verildi.
Düşük hava koşullarında, zaman zaman bastıran sağnakları kollayan ve buna göre taktik geliştiren ekipler arasındaki stress giderek yükselirken, bitiş çizgisine ulaşan ilk tekne Orient Express VI oldu. Onu Miles&Smiles-Cheese IV ile Coca Cola İçecek-DAS izledi. 
Bu sonuçla Orient Express VI, yüksek reytingine rağmen grubunda birinci oldu ve Bosphorus Cup’ın 25 yıllık tarihinde 4’üncü kez şampiyonluğa adını yazdırdı. Bülent Atabay, 2002’de yapılan ilk Bosphorus Cup’ta Orient Express III ile kupayı kucaklamış, ekip daha sonra 2016 ve 2017 yıllarında da şampiyon olmuştu.

İLK ŞAMPİYONUN TEKNESİ BU YARIŞTA DA VAR
Meraklısı için bu noktada bir dip not da ekleyelim.
Bülent Atabay’ın Ed Dubois tarafından 1991 yılında tasarlanan ve Bosphorus Cup’ın ilk şampiyonu olan Orient Express III’ü daha sonra kıdemli yelkencilerimizden Aydın Yurdum satın aldı ve “Goblin 3” adıyla yıllarca yarıştı. 
Üstelik Goblin III ile 2012 yılında Bosphorus Cup'ın şampiyonu oldu. Dubois'nın One Tonner'ı bu etkinlikle 10 yıl sonra ikinci kez sahibine kupa kazandırmıştı. Bu nedenle Orhan Gorbon, Yurdum'a 25'inci yıl anısına bir plaket verdi.   
Daha sonra Aydın Yurdum'dan Oğuz Ayan’a geçen ve “Game Changer” adını alan “One Tonner” tipi bu tekne Bosphorus Cup’ın 25’inci yılında Oğuz Ayan dümenciliğinde ve “Gorbon Ceramics Sailing Team” adıyla parkurdaydı.

BOSPHORUS CUP’IN İKİ KIDEMLİ ŞAMPİYONU EŞ PUANDA
Bosphorus Cup’ta 2010, 2018, 2019 ve 2020 yıllarında 4 şampiyonluğu bulunan Levent Peynirci, Miles&Smiles-Cheese IV’ü ile 17 eş puanla mücadeleyi tamamladı ama averajda ikinci sırada kaldı. Liderliğini baştan itibaren koruyan Petar Dimitrov yönetimindeki Bulgar ekip Aboat Time ise kendine üçüncülükte yer buldu.
Geçen yılın şampiyonu Timofey Zhbankov’un Rossco Racer’ı genel grup sıralamasında IRC1’de birinci oldu ancak genel sıralamada 8’incilikle yetindi.

IRC’DE GRUP BİRİNCİLERİ
IRC puanlamasında gruplarında genel birincilik kazananlar şöyle:
IRC0'da Orient Express VI (Zeynep Atabay Taşkent), IRC1'de Rossco Racer (Timofey Zhbankov), IRC2'de Zacapa (Selim Kakış), IRC3'te TV Plus-Gemini (Mert Gürpınar), Cruiser/Gezi'de Sola (Ivan Balashov).   
Bu arada, Boğaz yarışının start hattında “kara bayrak” uygulandığı için, son bir dakika içinde hattan çıkarak erken start pozisyonuna düşen IRC0’da Bilyoner (Oytun Çalışlar), Cruiser’da Vivace X (Ahmet Kayhan) diskalifiye puanı aldı.  

IRC0-1-2 GENEL OVERALL
(26  tekne arasında ilk 5)

1. Orient Express VI (Zeynep Atabay Taşkent) 27-6-1-1-3-6 (17 net)
2. Miles&Smiles-Cheese IV (Levent Peynirci) 2-2-3-3-12-7 (17 net)
3. Aboat Time (Petar Dimitrov) 3-1-4-2-4-11 (21 net)
4. Zacapa (Selim Kakış) 6-3-6-14-6-2 (23 net)
5. Fenerbahçe Doğuş Yelken Takımı (Orkun Öz) 16-8-2-6-8-1 (25 net)       

ORC’DE BULGAR EKİP BİRİNCİ
IRC’nin yanı sıra ORC sistemine göre de puanlanan 25. Yıl Bosphorus Cup’ta Bulgar ekip Aboat Time, büyük kupayı kaçırsa da ORC 0-A-B grupları Genel Overall’da yer alan 26 tekne arasındaki birincilikle teselli buldu.
ORC C’de ise 6 tekne vardı. 
IRC’de yer almayan Gül Çelikel’in Setur Marinas-Kupa Kızı bu grubun birinciliğini elde etti.  
   
ORC 0-A-B OVERALL
(26 tekne arasında ilk 5)
1. Aboat Time (Petar Dimitrov-BUL) 14.00 (0 / Swan 42 Club)
2. Miles&Smiles-Cheese IV (Levent Peynirci) 16.50 (0 / Farr 40)
3. Coca Cola İçecek-DAS (Doğa Arıbaş) 23.00 (0 / Farr 40)
4. Akkök Holding-Cheese VIII (Güney Kaptan) 25.00 (A / J-122)
5. Rossco Racer (Timofey Zhbankov-ITA/RUS) 25.00 (A / JPK 11.80)
6. Orient Express VI (Zeynep Atabay Taşkent) 26.00 (0 / Farr 55)  

 
Ekim ayında yapılacak olan Deniz Ticaret Odası seçimlerinde Yönetim Kurulu Başkanı olarak  Recep Düzgit ve Şadan Kaptanoğlu adaylıklarını açıklamıştır.
Veda konuşmasında  gelecek kuşaklara  bir kültür, gelenek düsturu olarak miras kalacak “Makamlar gelir geçer. Önemli olan kurumlara bırakılan değerlerdir.” ifadeleriyle hitap eden Tamer Kıran, “Bu dönemde odamızın yönetim sorumluluğunu üstlenecek isim konusunda kanaatimi de açıkça ortaya koymak istiyorum. İki dönemdir yönetimimizde başkan yardımcısı olarak görev yapan, birçok başarı ve zorluğu omuz omuza yaşadığımız kıymetli dostum ve yol arkadaşım Recep Düzgit ’in odamızı daha ileriye taşıyacak bilgi, tecrübe ve birikime sahip olduğuna; bugüne kadar beraber oluşturduğumuz yönetim anlayışı, istişare kültürü ve birlik ruhunu aynı kararlılıkla sürdüreceğine yürekten inanıyorum. Bu kanaatim kurumsal devamlılığa olan inancımın ve kendisinin bilgi ve tecrübesine olan güvenimin sonucudur” diyerek kendisinden sonraki Yönetim Kurulu Başkanı’nı işaret etmiştir. Bu ifade evrensel anlamda bir tarafgirlik olarak görülmemelidir. Fakat Yunan Deniz Ticareti dünyasında olduğu üzere,  geleneksel bir uzlaşı anlayışını işaret etmektedir.

Yunanistan Deniz Ticaret Odası’nın teamaülleri konusunda bir karşılaştırma
Yunan Deniz Ticaret Odası (Hellenic Chamber of Shipping - NEE) yönetim kurulu başkanlığı seçimlerinde, oda teamülleri ve iç işleyiş gereği tek bir aday üzerinde uzlaşılarak seçime gidilmektedir.Odanın yönetim yapısında başkanlık yarışı, genel kurulda çok adaylı sert siyasi mücadeleler yerine, Yönetim Kurulu üyelerinin kendi arasında yaptığı oylama ve üzerinde mutabık kalınan tek bir ismin aday gösterilmesi yöntemiyle belirleniyor. Yunan Deniz Ticaret Odası-NEE başkanlık için bir çekişme makamı olarak görülmemekte ve önceden uzlaşı ile tercih edilen tek adayla devam etmek  gelenekler bakımından onurlu bir sahipleniş sayılmaktadır. Bu nedenle uzlaşı dışında adaylık için başka isimler olmamakta.
Yunanistan Deniz Ticaret Odası (Hellenic Chamber of Shipping - NEE) bünyesinde yönetim kurulu  üyelerinin görev süresi 4 yıldır. Yönetim Kurulu Başkanlığı 2 dönem olarak sınırlandırılmıştır. 
Kısaca tarihçesine bakarsak; Yunanistan Deniz Ticaret  Odası-NEE, 18 Mart 1937'de 83 üyenin katılımıyla ilk genel kurulunu topladı. Kurul, birliğin tüzüğünü onayladı ve George Embiricos'u Başkan, Emmanuel Michalinos ve Panagis Yannoulatos'u ise Başkan Yardımcısı olarak seçti. 
O dönemde Yunan ticaret filosu, toplam 1,8 milyon brüt tonluk 599 buharlı gemi ve 55,5 bin brüt tonluk 714 yelkenli gemiden oluşuyordu. Odanın kuruluşu, Denizcilik Bakanlığı'nın kurulması ve Pireli avukat Defkalion Rediadis'in ilk denizcilik bakanı olarak atanmasıyla aynı zamana denk geldi.
NEE Yönetim Kurulu Başkanları ve Görev Dönemlerini de inceledim. Başkanlar ve görev süreleri şöyle:
Georgios E. Embiricos (1937 – 1939)
(Odanın ilk genel kurulunda seçilen kurucu başkandır)
Nikolaos G. Livanos (1939 – 1949) (2 dönem)
Nikolaos Lykiardopoulos (1949 – 1953) (1 dönem)
Kiriakos Pezatikos (1953 – 1963) (2 dönem)
Stavros Livanos (1963 – 1964)(1 yıl)
Georgios Voyatzis (1964 – 1974)(2 dönem)
Aristomenis Karageorgis (1974 – 1980) ( 6 yıl)
Epameinondas Gourdomichalis (1980 – 1988) (2 dönem)
Vasileios Konstantakopoulos (1988 – 1996) (2 dönem)
Ioannis C. Lyras (1996 – 2000)(1 dönem)
Gerasimos Strintzis (2000 – 2004)(1 dönem)
Georgios A. Gratsos (2004 – 2016) ( 2 sene)
Dr. George D. Pateras (2016 – 2025) (2 dönem)
(Ocak 2025'te kişisel nedenlerle görevinden istifa etmiştir)
George Sp. Alexandratos (2025 – 16 Ocak 2025'te ilk kez seçilmiş, Şubat 2026'daki seçimlerde güven tazeleyerek görevine devam etmektedir.) 

                                                                ****

Vapur  Donatanları ve Acenteleri Derneği arşivindeki 
1906 yılından kalmış bir fotoğrafın anlattıkları
Yazan:Osman Öndeş

Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği genel kurul toplantısına ait arşiv kayıtlarında tespit edilen ilk fotoğraf 1906 tarihlidir. Bu fotoğraf genel kurul toplantısı nedeniyle çekilmiştir. Kayıtlara göre bu fotoğrafta yeralan üyeler soldan itibaren ön sıradakiler; 1-P. Lampros, 2-Alfred Silley, 3-Emille Barbours, 4- C. Decha, 5- W.Petche, 6- J.Seymery, 7- Timothée Reboul, (Arka sıra); 8- N. Aperguis, 9- B. Ardunas, 10- L.Tourter, 11-C.Noykoff, 12- James W. Whittall, 13- W. Seager, 14- R. Lendemann, 15- Théodoridi, 16- G. Schrimph, 17- C.J. Reppen, 18- Bodgan De Jugovich, 19- F.Rizzo, 20- Laurent Reboul, 21- G. Doros, 22- Dimitri Mango, 23- James La Fontaine, 24- Theo C. Curmissi. Kaynak: Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği arşivi.         

Bu fotoğrafta  yeralan üyelerden bazılarının isimlerinde okuma hatası olduğu anlaşılmıştır.   Bu üyelerin kimliği konusunda Rafael Cervati’nin “Annuaire Oriantale” yıllıklarında incelemeler yaptım. Bu çalışma son derece sabır isteyen ve zaman alıcı bir uğraştır. Bu çalışmama  SALT Research’deki “The Oriental Advertiser - Le Moniteur Oriental.” gazetesi  kayıtlarını ekledim. Böylece herbir vapur donatanı ve acentesinin kimlikleri konusunda biraz daha ve doğru bilgiler saptamak mümkün oldu. Arşiv çalışmaları gibi, akademik çalışmalar açısından da  kalıcı olan bu makalemdeki fotoğraflar küresel arşiv kaynakları açısından da ayrıca çok önemlidir ve ilk defa yayınlanmaktadır.Bu fotoğraflar ChatGPT  ve Google Gemini yardımıyla renklendirilmiş ve çerçevelenmiştir. 

 
Panos C.Lambros
Siyah Beyaz fotoğrafta (1) Numarada gösterilen Panos C.Lambros,  Société de Navigation à Vapeur Le Levant -Le Levant Buharlı Vapurculuk Şirketi ile “la Cie de navigation Ionienne Destouni et Yannoulato - Destouni ve Yannoulato İyonya Seyrüsefer Şirketi’nin müdürü,aynı zamanda  “Du conseil de la Chambre Maritime - Pour Entrangeres- Yabancılar için  Deniz Ticaret Odası Meclisi” üyesi idi.Firması Kara Mustafa Paşa Sokak  No.73  Galata ve ev adresi  Şişli Sokağı  11, Pera idi.

  
Conrad Alfredo Silley
Siyah Beyaz fotoğrafta (2) Numarada gösterilen Conrad Alfredo Silley;
 “Khédivial Mail Steamship and Graving Dock Company Limited” şirketinin ana acentesi ve “Du conseil de la Chambre Maritime  Pour Entrangeres- Yabancılar için Deniz Ticaret Odası” saymanı  idi. Ev adresi: Arpa Suyu Caddesi No.8 Feriköy idi.  

  
Emile  C. Barboro 
Siyah Beyaz fotoğrafta (3) Numarada gösterilen Florio & Rubattino  genel acentesi olan Şövalye Emile  C. Barboro Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'un ilk yönetim kurulu üyesi ve Charles Déchaus Yönetim Kurulu Başkanı iken Başkan Yardımcısı idi.  Diğer başkan yardımcısı ise Rus Denizcilik Şirketi genel acentesi M. Petcheneff  idi.Navigazione Generale Italiana armatörlük firmasının  İstanbul’daki başkanı ve denetçisi idi ve İtalyan Ticaret Odası Başkan Yardımcısı  olarak da görev yapıyordu. Ev adresi  Grand Hotel de Londres olarak kayıtlıdır. 

 
Charles Dechaud 
Siyah Beyaz fotoğrafta (4) Numarada gösterilen Charles Dechaud, Compagnie des Messageres Maritimes genel acentesi idi. 1851 yılında  Marsilyalı armatör Albert Rostand ile Ernest Simons'un girişimiyle kurulmuş olan bu şirketin ilk adı “Messageries Nationales” idi. Daha sonra “Messageries Impériales” adını aldı.  1871'de, Fransa'da İmparatorluğun sona ermesini takiben şirketin resmi adı “Compagnie des Messageries Maritimes” olarak değiştirildi.  Merkezi Paris, denizcilik faaliyetlerinin merkezi ise Marsilya idi. Düzenli posta, yolcu ve yük taşımacılığı yapıyordu ve  Fransız hükümeti bunun karşılığında şirkete posta hizmetleri için sübvansiyonlar veriyordu. Messageries Maritimes'in İstanbul'daki faaliyeti 1852'ye kadar gitmektedr. Şirketin Agence de Constantinople adıyla İstanbul'da ayrı bir teşkilatı vardı. İstanbul genel acenteliğinin yöneticileri arasında:C. Beuf ,L. Rouet, M. Girette, M. Barthélemy Saint-Hilaire ,M. Grugoli,E. Labussière,A. Monge yer almıştır. Charles Dechaud zamanında şirket Çinili Rıhtım Hanı'nda bulunuyordu.Charles Dechaud’un ev adresi 1906 yılı kaydına göre; Kabristan Sokak No.35 Pera idi.

 
Wladimir Petcheneff 
Siyah Beyaz fotoğrafta (5) Numarada gösterilen Wladimir Petcheneff,  “Cie de Navigation a Vapeur  et de Commerce Russe” genel acentesi  ve Firma adresi; Fırın Sokak No.36 Feriköy idi.
Compagnie Russe de Navigation à Vapeur et de Commerce kısa adıyla Ropit  1856 yılında Odessa'da, Kırım Savaşı'nın hemen ardından kuruldu. Kuruluşunda özellikle Amiral Nikolay Arkas (Nikolai Arkas) ve Nikolay Novoselskiy öne çıkar. Rus hükümeti  şirketi destekledi; sermayesinin bir bölümünün oluşturulmasına yardım etti, limanlarda arazi tahsis etti ve düzenli seferlerin kurulabilmesi için önemli sübvansiyonlar verdi. Ropit 2 Mayıs 1857'den itibaren ilk seferlere  başladı. İlk yıllarda filosu çok hızlı büyüdü; 1858 sonunda 35, 1859'da ise 41 vapura  ulaşmış durumda idi. 
Zamanla Ropit, Odessa–İstanbul (Constantinople) hattının en önemli Rus işletmecilerinden biri haline geldi. Daha sonra Karadeniz'den çıkarak Ege, Doğu Akdeniz ve Mısır limanlarına kadar uzanan düzenli hatlar oluşturdu. 
1913 tarihli şirket rehberinde ise şirketin İskenderiye–Pire–İzmir –Çanakkale –İstanbul–Odessa arasında posta ve yolcu seferleri yaptığı açıkça görülüyor.
Şirkete ait; Empereur Nicolas II – 7.070  grt, Tchihatchoff – 7.700 grt, Reine Olga – 7.070 grt.  gibi yük/yolcu vapurları İstanbul, Çanakkale bağlantılı sefer yapmakta idiler. 
Şirketin Constantinople'da bir baş acentesi  Wladimir Petcheneff idi. 1899 tarihli bir posta belgesi, Rus şirketinin İstanbul'daki baş acentesini açıkça:“L'Agence principale de la Compagnie Russe de navigation à vapeur et de commerce à Constantinople” olarak kaydetmektedir. Dolayısıyla Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople belgelerinde şirketin adına rastlanılması  şaşırtıcı değildir. Nitekim 1902'de kurulan bu denizcilik odasının kurucu üyeleri arasında Rus şirketleri de bulunuyordu. 
İsim karışılığını önlemek bakımından “Cie de Navigation à Vapeur et de Commerce Russe”
ifadesi, büyük ihtimalle ROPiT – Russian Steam Navigation and Trading Company'dir.
Bu şirketi Flotte Volontaire Russe (Rus Gönüllü Filosu) ile karıştırmamak gerekir. İkisi de Rus devletinin desteğini görmüş, Osmanlı limanlarında faaliyet göstermiş önemli Rus denizcilik kuruluşlarıdır; ancak ayrı denizcilik şirketleri idiler. ROPiT yalnızca bir yolcu ve yük taşıma şirketi değildi. Odessa'daki kuruluşları arasında şirketin gemilerinin bakımı için kuru havuz, yüzer havuz, mekanik atölyeler, kereste fabrikası ve yakıt/kömür  ikmal deposu gibi tesisler de bulunuyordu. 

Alexandru Seymery 
Siyah Beyaz fotoğrafta (6) Numarada gösterilen Alexandru Seymery; 1902'de kurulan Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'un ilk yönetim kurulunda Genel Sekreter — Service Maritime Roumain acentesi olarak kayıtlıdır. Daha da önemlisi, 1895 tarihli Romanya Monitorul Oficial gazetesinde İstanbul'daki Romanya Denizcilik Servisi'nin genel acentesi I. Al. Seymery olarak kayıtlıdır. Aynı ilanda Köstence'daki genel acente D. W. F. Newman, İstanbul'daki ise I. Al. Seymery olarak belirtilmiştir. Bu nedenle “I. Al. Seymery / A. Seymery - Service Maritime Roumain - Constantinople” bilgisi ortaya çıkmaktadır.
Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği arşivinde mevcut olan ve benim Vapur Donatanları ve Acenteleri Tarihi başlıklı eserimde yayınladığım 1906 tarihli fotoğrafta adının J.Seymiri olarak yazılmış olması bence bir okuma yanılma olarak ortaya çıkmaktadır.
1895  yılında “I. Al. Seymery” — İstanbul’da 'da Service Maritime Roumain genel acentesi idi. 6 Kasım  1902’de  Chambre Maritime'in Genel Sekreteri ve aynı zamanda Service Maritime Roumain acentesi olarak temsil edildi.
Service Maritime Roumain - I. Al. Seymery - Seymery/Seymiri ailesi 
- J. Seymiri - Timoleon Seymiri bağlantısı
Özellikle 1880 -1910 İstanbul ticaret rehberlerinde (Annuaire Oriental / Indicateur Constantinopolitain), Lloyd's Register ve Romanya'nın resmî denizcilik kayıtlarında “Seymery” ve “Seymiri” adlarını taramak, kişinin tam adını, adresini, mesleğini ve aile bağlantısını ortaya çıkarabilir düşüncesiyle  “I. Al. Seymery -1895'te Constantinople'daki Romanya Denizcilik Servisi'nin resmî genel acentesi” konusunda da araştırma yaptım.
İsmin aslı değil, okunduğu şekli kayda geçtiğinden  kayıtlarda hata yapılmıştır.  Zira  kayıtlarda J. Seymiri / I. Seymiri biçiminde geçiyor.
27 Ağustos 1896 tarihli Romanya gazetesi Epoca'da İstanbul'daki Romanya Seyrüsefer Acentesi anlatılırken:“d-nul Seymery, şeful Agenţiei Române”yani;“Romanya Acentesi'nin şefi Bay Seymery” ifadesi bulunuyor. Bu çok önemli, çünkü artık Seymery'nin İstanbul'daki varlığının 1902'den değil, en azından 1896'dan beri mevcut olduğunu belgeleyebiliyoruz.
1896 tarihli Romanya gazetesi  Seymery'nin yalnızca Chambre Maritime'a seçilmiş bir kişi olmadığını, 1896'da İstanbul'daki Romanya denizcilik teşkilatının başında bulunan profesyonel bir denizcilik temsilcisi olduğunu gösteriyor. 
23 Ağustos 1895 tarihli Monitorul Oficial al României, İstanbul'daki Romanya Denizcilik Servisi'nin genel acentesini açıkça:“I. Al. Seymery la Constantinopol” şeklinde belirtmek suretiyle bu kaydımı doğrulamaktadır. 
1896 tarihli Epoca gazetesinde de “Seymery, şeful Agenției Române”- “Romanya Acentesi'nin şefi Seymery” ifadesi yer almaktadır; “J. Seymiri” nin tam adı “Seymery Alexandru” dir. 1906 tarihli Buletinul Societății Politehnice yayınında “D-l Seymery Alexandru, actual agent principal…” olarak yazılı oluşu düzeltme imkanı vermiştir.
Yine Romanya’da yayınlanmakta olan  Epoca Gazetesi’nin 27 Ağustos 1896 tarihli nushasında  “Şeful Agenției Române” kaydı da aynı kişiyi doğrulamaktadır. Gazete, İstanbul'da Romanya acentesinin başında bulunan kişiyi:“d-nul Seymery, şeful Agenției Române” yani “Seymery Bey, Romanya Acentesi'nin şefi” olarak veriyor. 
 “Agent de la Service Maritime Roumain”- “NAVROM (Compania de Navigatie Fluviala Romana” nın tanıdığım acentesi Kayhan Berkin idi. Kara Mustafa Paşa Sokağı’ndan Tophane’ye yaklaşırken Frank Han’ın en üst katında olan acentesi ile  kendi toplumundan  uzakta kalarak acentelik yapardı. Bu han günümüzde çok şık bir oteldir.
Frank Han’da alt kat komşusu Alex Dabcovich idi. O da rahmetli olmuştur. Kayhan Berkin’in evi Moda’da Moda Deniz Kulübü’ne inen Hüseyin Bey Sokağın köşesinde idi. Bir zamanlar çok yakın aile dostlarımızdandı. Fakat zamanla aile birliği bozulmuş ve eşinden ayrı bir ömür ile ardından hastalanmış ve hayata veda etmiştir. 
1912’de  NAVROM’un Türkiye acentesi;Q.M. Müller, Agent des Services Maritimes Roumains ve 1928’de . Romanya Vapurları kumpanyası, Monsieur Folé, Galata Merkez Rıhtım Han., Beyoğlu, Tel: 2034.  görülmektedir.

 
C.J.Reppen  
Siyah Beyaz fotoğrafta (7) Numarada gösterilen Norveç’li C.J.Reppen  deniz sigortası,  buharlı gemicilik şirketlerinin acentesi, komisyoncu  ve brokerdir. 
Reppen (C. J.) & Cies. bürosu: Çömlekçi Sokağı No. 14, Galata ve  evi  Kabristan Sokağı No. 39, Pera/Beyoğlu’nda idi.Buradaki “Cies” - Compagnies (şirketler), “Agents de Cies d’assurances” - sigorta şirketlerinin acenteleri, “Navigation à vapeur” - buharlı gemicilik/buharlı deniz taşımacılığı, “Courtiers maritimes” - denizcilik brokerleri/simsarları anlamındadır. Bu kayıt C.J. Reppen firmasının yalnızca ticaret yapan bir şirket olmadığını; sigorta acenteliği, buharlı gemi acenteliği, ve brokerlik  faaliyetlerini birlikte yürüttüğünü  göstermektedir.

 
Nicolas G.Aperguis
Siyah Beyaz fotoğrafta (8) Numarada gösterilen Nicolas G.Aperguis’in asıl mesleği Sigorta Brokerliği idi. Firması Çakmak Sokak No.47 Pera yazılıdır. James W. Whittall, Walter Seager, Timothée Reboul ve Theodore Reppen gibi dönemin İstanbul deniz ticaretine yön veren en büyük Levanten ve yabancı armatör/acenteleriyle birlikte aynı meslek birliğinin kurucu veya kıdemli üyelerinden biri idi. Mezarı  Feriköy Latin Katolik Mezarlığı'ndadır.

 
Eugene Arlaud 
Siyah Beyaz fotoğrafta (9) Numarada gösterilen Eugene Arlaud, “Dersaadet Rıhtımları ve Dokları ve Antrepoları Osmanlı Anonim Şirketi”  Muhasebe Müdürü idi. Bu şirket Marius Michel Paşa'ya verilen imtiyazı gerçekleştirmek amacıyla 26 Eylül 1891 tarihinde Istanbul'da kurulmuştur. Çalışma alanı: Istanbul'da Haliç kıyılarında rıhtımlar inşa etmek, gümrük antrepoları kurmak ve bunları işletmekti. Sermayesi 23.875.000 Frank'tı ve  3000 kurucu hissesi bulunyordu. 1906 yılında toplamı 17.000.000 Frank'lık, yıllık % 4 faizll, herbiri 500 Frank değerinde 34.000 adet tahvil çıkarmıştır. 1929 yılında faaliyetine devam etmekteydi.

 
 Louis Tourtet 
Siyah Beyaz fotoğrafta (10) Numarada gösterilen Louis Tourtet,“Compagnie des Messageries Maritimes” acentesi idi. Firması Pera, Tom Tom Sokağı No.21 kayıtlıdır. Sina Akşin'in İstanbul Hükümetleri ve Milli Mücadele adlı tarihi çalışmasında yer alan bilgilere göre; Louis Tourtet, Mondros Mütarekesi sonrası İstanbul'daki Fransız Ticaret Odası (Chambre de Commerce Française de Constantinople) bünyesinde etkin rol oynamış ve yazmanlık (sekreterlik) görevini üstlenmiştir. İstanbul'un işgal döneminde müttefik devletlerin ticari ve bürokratik faaliyetlerinde yer alan Tourtet, o dönem resmi yazışmalara ve raporlara imza atan kilit isimlerden biridir

  
Chavdarov Noicoff 
Siyah Beyaz fotoğrafta (11) Numarada gösterilen Chavdarov Noicoff, Bulgar Buharlı Vapur Anonim Şirketi -Bulgarsko Rechno Plavane” ve “Bulgarsko Turgovsko Parohodno Druzhestvo” acentesi idi ve Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople üyesi idi. Firma adresi: Kara Mustafa Paşa sokak Cite Français No.17 Galata ve ev adresi:  Thamm apartmanı No.4 Pera idi.

 
James Whittall 
Siyah Beyaz fotoğrafta (12) Numarada gösterilen James Whittall ünlü bir Moda’lıdır. 
Whittall ailesinden James Whittall 1819 yılında İzmir- Bournabat(Bornova)’da  Big House dedikleri evinde dünyaya geldi. C.Whittall & Co.’nun kurucusu  Charlton Whittall ve Magdelen Blanche Giraud  Whittall’un oğlu idi. Annesi Magdelen Blanche Giraud 1823 doğumlu idi. 1912 yılında vefat etmiştir. Pilexandre Giraud’un kızı  ve Jean Baptiste Giraud’un torunu idi.İstanbul’da  J.W. Whittall & Co. vapur acentesi firmasının kurucu olan Sir James William Whittall aynı zamanda British Chamber of Commerce- İngiliz Ticaret Odası’nın kurucusu ve başkanı idi. 1910 yılında  Moda’daki evinde vefat etmiştir. Mezarı Haydapaşa’daki Kırım Harbi /İngiliz Mezarlığı’ndadır.Eşi Samuel Barker’in kızı Buca 1840 doğumlu  Edith Anne Barker idi. 1935 yılında vefat etmiştir.

 
Walter  Seager 
Siyah Beyaz fotoğrafta (13) Numarada gösterilen Walter  Seager ailesinin geçmişi Kırım Savaşı günlerine kadar uzanmaktadır; Osmanlı İstanbul’nda adı geçen ilk Seager Kırım Harbi sırasında ilk buharlı gemiyi getirmiş ve  Kırm Harbine bu vapuru ile katılmışsa da Balakalava Muharebesi'nde öldü. O sırada İstanbul’a yerleşmiş olan ailesinden 17 yaşındaki oğlu John Seager, birçok tanıdığının desteğiyle nakliye şirketini yeniden canlandırdı. Kırım Savaşı kurbanları için bir hastane işleten Florence Nightengale ile arkadaş oldu ve  çok ihtiyaç duyulan malzemeleri temin etmede büyük ölçüde yardımcı oldu. En büyük oğlu Walter Konstantin Seager’dir. 
Seager ailesinden;Edward Seager- 1809'da Poole, Dorset'te doğdu. Gemi sahibi ve nakliye acentesiydi. Türkiye'ye yerleşen ilk Seager'dı. 1847/48'de ailesiyle birlikte İstanbul'a taşındı. Boğaz'a buharlı gemi taşımacılığını başlattı. İngiliz ordusu için Kırım, Rusya'ya nakliye işlerini yürüttü. 1854'te (45 yaşında) Balaklava, Kırım'da öldü.
Edward Seager’in oğlu John Seager 1838'de Poole, Dorset'te doğdu. Genç yaşta ailesiyle birlikte İstanbul'a taşındı. Yün/mohair tüccarı oldu ve Cunard nakliye acenteliğini aldı. 1907'de (69 yaşında) Wimbledon, Londra'da öldü.
John Seager’in oğlu Walter Konstantin Seager- 1876'da Bebek'te doğdu. Vapur acentesi (Cunard) ve diğer işletmelerle uğraştı. Walter Seager & Co.'yu kurdu. 1934'te (58 yaşında) Bebek'te vefat etti. Walter Seager de çok girişimci bir tüccar idi.  Kurucusu ve başkanı olduğu “Walter Seager & Co.” Galata Rıhtım Caddesi Çinili Rıhtım Han’da idi.  “British Insulated And Helsby Cables Ltd.Prescot  & Helsby” fabrikaları  acentesi olarak  11 Kasım 1913 tarihinde Midilli Adası’nın elektrikle aydınlatılması tesisatını üstlenmek üzere teklifte bulunmuş ve teklifi kabul edilerek Midilli Adası’nda ilk aydınlatma ve işletme hakkını almıştır.

 
L.Endemann 
Siyah Beyaz fotoğrafta (14) Numarada gösterilen (Chambre de Commerce Française de Constantinople) bünyesinde etkin rol oynamış ve yazmanlık (sekreterlik) yapmıştır.

C.A. Theodoridi 
Siyah Beyaz fotoğrafta (15) Numarada gösterilen C.A. Theodoridi, Théodoridi &Co. firmasının sahibi olarak broker ve  Cies de Navigation a Vapeur’un acentesi idi. Firması Galata Rıhtım Caddesi   Lloyd Han No. 86-91’de idi. C. Théodoridi aynı zamanda Belçika ve ABD adına Liman Kaptanı idi.

 
Georges Schrimpf 
Siyah Beyaz fotoğrafta (16) Numarada gösterilen Georges Schrimpf Cie Marseillaise de Navigation a Vapeur Fraissinet  & Cie. genel acentesi isi.  Firması Cité Yazıcı Apartmanı Helbig No.17 Pera’da idi.

   
Theodore Reppen 
Siyah Beyaz fotoğrafta (17) Numarada gösterilen Theodore Reppen, Norveç fahri konsolosu ve Cies Navigation a Vapeur  ve Cie Lux temsilcisi idi. Firması Voyvoda Caddesi İnayet Han No.52 Galata’da idi.  Evi  Cité Yazıcı Apartmanı. Helbig No.5 Pera idi.

 
Bodgan De Jugowich 
Siyah Beyaz fotoğrafta (18) Numarada gösterilen Bodgan De Jugowich Rus ticaret gemilerine ait firmaların genel acentesi idi. Firma adresi: Galata, Ali Han K.3 ve ev adresi; Galatasaray Pasajı No.10 Pera idi.

 
John F.Rizzo  
Siyah Beyaz fotoğrafta (19) Numarada gösterilen  John F.Rizzo  Tünel Pasajı’nda F.Heald et Rizzo firmasının sahibi  idi.  Galata Küçük Millet Han No.20-21’de olan Edgar F. Rizzo  brokerdi. Ev adresi  Tünel Pasajı Maison  No.1 Pera(Beyoğlu)  idi

 
Laurent Reboul   
Siyah Beyaz fotoğrafta (20) Numarada gösterilen Laurent Reboul   Cervati’nin “Indicateur Oriantle” 1908 yıllığında Timothee Reboul kayıtlı iken  mevcut değildir. Ancak 1914 yıllığında kaydı görülmektedir.1914 yıllığında Timothée Reboul  N.Paquet et Cie. ve Cie Nationale Belge de Transports Maritimes ( Adolphe Deppe d’Anvers) genel acentesi olarak ve Adres olarak Tophane rıhtımları  olarak yeralırken,  Laurent Reboul, Hamalbaşı Sokak No.44 Galatasaray Pera adresinde N.Paquet et Cie. ve Cie Nationale Belge de Transports Maritimes ( Adolphe Deppe d’Anvers) genel acentesi olarak kayıtlıdır. Vapur acentesi ve donatanı Timothée Reboul, İstanbul’daki Reboul ailesinin önemli üyelerinden biriydi ve Fransız/Levanten Reboul ailesinin bir mensubuydu. 6 Kasım 1902'de kurulan Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'ın ilk yönetim kurulunda yer aldı. 1912 yılında başkan seçildi. Başkanlığı 1912–1919 dönemine kadar devam etti; bu dönem Balkan Savaşı ve I. Dünya Harbi yıllarını kapsıyordu. 1912'deki seçim kaydında mesleği/konumu “Agent de la Compagnie A. Deppo” olarak yeralmıştır İstanbul'da vefat etti ve Feriköy Latin Katolik Mezarlığı'na defnedildi. 
Reboul ailesinde Timothée, Laurent, Alexandre, Jean César, Lucien Laurent gibi isimler tekrar tekrar kullanılmış. Rebul ailesinden Reboul Eczanesi 'nin kurucusu Jean César Reboul'ün babası k Lucien  Laurent Reboul idi. İstanbul’a yerleşmiş Reboul ailesinin iki önemli kolundan birinin Alexandre Timothée Reboul tarafından Fransız vapur şirketleri acenteliğiyle, diğerinin ise Jean César Reboul tarafından eczacılıkla temsil edilmiştir. 
Reboul ailesinin evleri Kadıköy-Moda/ Bahariye’deki  Saint Joseph Lisesi  yokuşu karşısındaki
sıra everde  yeralıyordu.
Fransız tüccarların yurt dışına yerleşmek için Marsilya Ticaret Odası'ndan izin almaları gerekiyordu. Marsilya Ticaret Odası Arşiv  kayıtlarına  göre, Reboul ailesinden 4 Ağustos 1800  Marsilya doğumlu Alexandre Jean Baptiste Gaspard Reboul Kapitülasyonların sağladığı imkanları görerek İzmir’e yerleşmeye karar verdi. Alexandre Jean Baptiste Gaspard Reboul’a  izni 9 Aralık 1823'te verildi. 1824'te İzmir'e geldi ve 1 Haziran 1825'te İzmir'de St. Polycarpe'de Fransız bir tüccarın kızı Elisabeth Hélène Séraphine Tricon ile evlendi. Ailenin İzmir'de ve 1830'larda taşındığı İstanbul'da 8 çocukları oldu. Alexandre Reboul 6 Mart 1857'de İstanbul'da öldü. 
Indicateur Oriantale 1885 yıllığında César Reboul ve Timothée Reboul hakkındaki bilgilerin olduğu sayfada, Timothée Reboul  Fransız Paquet et Cie ve Le Cercle de Transport  sigorta şirketi temsilcisi kaydı vardır.Adres ise Mumhane, Kılıç Ali Paşa Caddesi No.114 Galata’dır.
Timothee Reboul aynı zamanda Chambre de Commerce Français de Constantinople- Fransız Ticaret Odası –İstanbul üyesi idi.

Vapur acentesi ve donatanı olan Timothée Reboul
Vapur acentesi olan Timothée Reboul 6 Kasım 1902'de İstanbul'da kurulan Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople’un ilk yönetim kurulunda yeraldı. Compagnie Deppe  İstanbul’un ve Navigation Paquet & Cie. ‘nin acentesi idi. Timothée Reboul 1912'de ise Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'a  başkan seçildi ve I. Dünya Harbi koşullarında  1919 yılına kadar bu göreve devam etti. Olağanüstü koşullar nedeniyle başkanlığı 1919'a kadar sürdü. 

22 Eylül 1828 tarihli Hollanda İzmir Konsolosluğu kaydında, Reboul ailesinden Laurent Reboul Alexandre Timothée Reboul & Elisabeth Tricon çiftinin oğlu Laurent Timothée Reboul  olarak belirtilmiştir. Belgede tanıklar arasında İzmir'in ünlü tüccarı Charlton Whittall de yeralmaktaydı. Akademik bir araştırmada Laurent Charles Timothée Reboul'ün 21 Eylül 1828'de İzmir'de doğduğunu, 1858'de İstanbul'da Marie Iphigénie Marinovic ile evlendiğini ve Trabzon'da dört çocuğu olduğu belirtilmiştir. Trabzon’da Messageries Maritimes, Paquet, Fabre Lines gibi Fransız denizcilik şirketlerinin acentesi idi ve 1865'te Belçika'nın Trabzon konsolosu oldu. Fahri konsolosluk tüm levanten gemi acentelerinin çok önem verdiği bir dış  ülke ilişkisi sayılmaktaydı ki, Cumhuriyet yıllarından bugüne aynı  alışkanlıkların devam ettiği görülür.Reboul ailesinden İstanbul yaşamış olanlar; Alexandre Reboul, César Reboul, Gustave Reboul, Jean César Reboul, Laurent Reboul ve Timothée Reboul’dür. Timothée Reboul'ün kızı ve Laurent Reboul'ün torunu Yvonne Reboul 1917'de  Michel Akavi ile evlenmiştir. 
Vapur donatanlerı ve Acenteleri tarihi’ni  çalışırken Timothee Reboul ailesi hakkında şu bilgilere ulaşmıştım;Timothée Reboul’ün aile kökleri 1682 yılına Marsilya’ya kadar gidiyor. İzmir’e göçeden ilk Reboul ise Alexandre Jean Baptiste Gaspard “Timothée” Reboul. 4 Ağustos 1800’de Bouches - du - Rhone, Cote d’Azur’de dünyaya geldi. İzmir’e göçetti ve 1 Haziran 1825’de Bornova’daki Saint Policarpe Kilisesinde Elisabeth Helene Séraphine ile evlendi. Reboul ailesinin bir grubu İstanbul’a yerleşti. 6 Mart 1857 tarihinde 56 yaşında İstanbul’da öldü. 1902 yılında yönetim kurulunda yeralan Timothée Reboul, 1912-1914 yılları arasında “Dersaadet Şambır Maritime de Campani dö Navigasyon Etranger Cemiyeti”nin başkanlığını üstlendi. Böylece kuruluştan itibaren ilk başkan M. Charles Dechaud’dan sonra yönetim kurulu başkanlığını üstlendi. İstanbul’da vefat etmiştir. Mezarı Feriköy’deki Latin Katolik Mezarlığındadır. Timothée Reboul’dan sonra yönetim kurulu başkanı seçilen E. Laboussiere Messageries Maritimes’in Vapur Acentesi’ydi. 

 
Elie L. Efremiedes 
Siyah Beyaz fotoğrafta (21) Numarada gösterilen Elie L. Efremiedes kaydı vardır.  Francfortoise, La Fédérale, Caisse Paternelle & de la Cie  Pataleon Denizcilik şirketi  sekreteri ve veznedarı olarak  belirtilmiştir. S.Efremides aynı soyadı taşıyan bir başka kişi olmalıdır.

 
Demeter Mango 
Siyah Beyaz fotoğrafta (22) Numarada gösterilen Demeter Mango  XIX. yüzyılda Sakız’dan İstanbul’a gelen baba tarafından Ceneviz kökenliydi ve Katolik olarak vaftiz edildiği halde İstanbul’da Ortodoksluğu benimsemişti. Cornucopia Dergisi Sayı:19, Yıl 199’da Mango ailesi hakkında  önemli bir anlatım yayınlanmıştır. Mango ailesi Yunan ayaklanması (1821) sırasında Sakız Adası'nı terk ederek Kiklad Adaları'ndaki Syra adasına sığınmıştı. Osmanlı İmparatorluğu Tanzimat reformları altında refaha kavuşmaya başlarken, Yunanistan özgür ama açlık çekiyordu; bu nedenle 1840'ların başlarında İstanbul'a taşındı. Adalardan Osmanlı Türkiye'sine yapılan önemli bir göçün parçasıydı. İstanbul’a göç eden Mango ailesinden Anthony Mango,  1880'ler ve 1890'larda Hamburg'dan Karadeniz'e kadar kömür ikmal istasyonları kurarak büyük bir servet kazandı ve ardından Foscolo Mango Buharlı Gemi Şirketi'ni kurdu. Ortağı Foscolo ise Korfu adasında Venedikli bir aileden geliyordu.Kömür ikmal istasyonları girişimi, Hamburg'dan Odessa'ya kadar uzanan ve Pire, İstanbul, Novorossisk gibi Akdeniz çevresindeki istasyonları da içeren, kendi başına yaptığı devasa bir girişimdi. Mango ailesi kömür ticareti  ve daha sonra nakliye işi sayesinde çok zengin oldu . Nakliye işi yüksek maliyetli bir iş olduğu ve atıl gemilerin hızla büyük bir yükümlülük haline geleceği için, ailenin serveti Büyük Buhran ile iflas etti.
1918-1922 yılları arasındaki Müttefik işgali sırasında, aile şirketi aslında Marine Manutention adı verilen bir kartel oluşturan diğer gemi acenteleriyle bir araya geldi. "Manutention" kelimesi; gemi acentelerinin hizmetlerini sürdürmesini  anlamına gelmektedir.  Ancak bu dönemin ardından İstanbul, Rusya ile ticaretin kesilmesi ve Türkiye'deki yeni milliyetçi rejimin geleneksel ticari faaliyetleri giderek kısıtlaması nedeniyle büyük bir düşüş yaşanmış ve 1929'daki büyük ekonomik bunalım Mango ailesinin   sonu olmuştur.

 
James La Fontaine 
Siyah Beyaz fotoğrafta (23) Numarada gösterilen Türkiye’deki  James La Fontaine ailesi;
İlk James La Fontaine, Jean Gedeon La Fontaine ve eşi Marie Francoise'in (kızlık soyadı Morier) ikinci oğlu olup Cenevre'de doğmuştur. Çok gençken, dedesi Isaac Morier'in (Vevey'li) teşvikiyle İngiltere'ye gitmiş ve yedi yıl orada kaldıktan sonra, III. George döneminde İngiliz vatandaşı olmuştur. James  La Fontaine,Levant Şirketi'ne üye olduktan sonra İzmir'e gitti ve burada Londra'dan Edward Hayes ile ortaklık kurarak Hayes La Fontaine ve Co. adıyla iş yaptı. 
1797'de İzmir'de Venedik kökenli Maria Cocchini della Grammatica adlı bir İzmirli kadınla evlendi. Bu evlilikten dokuz çocuk dünyaya geldi; isimleri şunlardır:Charles Constantine, Frederick, Edward, James, Marianne, Caroline, Henriette, Anna, Adéle. James la Fontaine , 3 Temmuz 1826'da öldü ve İzmir'deki Point'te bulunan Anglo-Alman Mezarlığı'na defnedildi.
Aileden Charles La Fontaine, İstanbul'daki imtiyaz sahipleri Zarifi Kardeşler ile bağlantılı olarak ve onların isteği üzerine, Makedonya'daki Pelion Gümüş Kurşun Madenlerinin yönetimini üstlendi; burada, Zaghora'da veya yakınlarında, cevher kırmak için bir değirmen kurulmuştu. Fakat bir zaman sonrasında Makedonya'daki görevinden istifa ederek İstanbul'a döndü ve varışından kısa bir süre sonra, 1856 veya 1857'de İzmir'deki Osmanlı Bankası Müdürlüğü teklifini kabul etti. İzmir'de çok uzun süre kalmadı; İstanbul'daki Banka Müdürü Bay Ede'nin istifasının ardından, Bay Ede'nin yerine başkente atandı ve bu arada kardeşi Frederick İzmir'e görevlendirildi. Birkaç yıl sonra, bir dizi İngiliz ve Fransız finans devi, Sultan Abdülmecid'den Türkiye genelinde şubeleri olan İmparatorluk Osmanlı Bankası'nı kurmak için bir izin aldı. Osmanlı Bankası varlığını sona erdirdi ve daha büyük kuruma dahil edildi. Charles, İstanbul'daki Dette Publique'e Genel Müdür olarak atandı ve bu görevi 23 Aralık 1884'teki ölümünden bir yıl öncesine kadar sürdürdü. Zarifi Kardeşler ile bağlantısından önce, Charles, babasının 1825'teki ölümünden sonra İzmir ve İstanbul'daki Hayes La Fontaine & Co. firmasının kıdemli üyesiydi. Kendisi ve büyükbabam Edward, İstanbul şubesini yönetiyordu. Kardeşi Frederick ise İzmir'deki firmanın müdürüydü. Hayes La Fontaine & Co. firması 1852 veya 1853 civarında tasfiye edildi.
Edward la Fontaine , en büyük kardeşi Charles Constantine ile birlikte Hayes La Fontaine & Co. firmasının İstanbul şubesini yönetti. 1852 veya 1853'te tasfiye edildikten sonra, Kırım Savaşı sırasında (1853-56) kendi hesabına ve kendi adına iş kurdu, çeşitli İngiliz Buharlı Gemi Şirketleri için acentelik yaptı ve ayrıca kömür, bakır, demir ve zift ticareti yaptı. Daha sonraki yıllarda, Bibby Buharlı Gemi Hattı'nın (daha sonra Fredk. Leyland & Co.) ve Royal Insurance Co.'nun acentesiydi. 

 
Theodor Nicolaus Curmisi   
Siyah Beyaz fotoğrafta (24) Numarada gösterilen Theodor Nicolaus Curmisi   Cervati’nin “Indicateur Oriantle” 1908 yıllığında N.Curmusi olarak mevcuttur ve  Galata Mehmed Ali Paşa Han No.18  adresinde “N. et Cie Courtiers Maritimes” brokeri olarak yeralmaktadır.
Bu sayfada başka mesleklerde olan  Galata’da Alexandre Curmissi ve İzmir’de Demonstone G.Curmissi  soyadları görülmektedir. SALT Araştırma dijital arşivlerinde yer alan kayıtlara ve dönemin belgelerine göre, Theodor Nicolaus Curmusi (Theo. N. Curmusi), 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başında Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti İstanbul'da faaliyet göstermiş Levant kökenli bir iş insanı, ithalatçı ve gemi acentesi idi.
1890 yılında kurduğu şirketiyle İstanbul limanlarında uluslararası deniz taşımacılığı yapmıştır. Özellikle İtalya merkezli Navigazione a Vapore Triestina "COSULICH" gibi büyük denizcilik şirketlerinin İstanbul genel acenteliğini üstlenmiştir. Ofisi Galata rıhtımındaki Çinili Rıhtım Han'da bulunmaktaydı.Amerikan ürünlerinin Osmanlı pazarına girmesinde etkin  rol oynamış, ABD menşeili tarım ve sanayi mallarının İstanbul ve Romanya distribütörlüğünü/ithalatçılığını yürütmüştür. İstanbul’daki  “American Chamber of Commerce”  yönetim kurulu üyeliğini ve denetçiliğini üstlenmiştir. 
Giritli bir aileye mensuptur. Girit Adası'ndan Nikolaus Curmusi’nin oğlu olup, ailesi İzmirli ünlü tütün tüccarı Panayotis Lagoudakis'in kızı Aspasia Lagoudakis ile evlenmiştir. 
Margharita Curmusi ile evliydi ve geniş bir aileye sahipti. Aileye ait kişisel fotoğraflar ve dönemin anı belgeleri (Cristina Casanova Arşivi vb. üzerinden) günümüze aktarılmıştır. 
Cumussi konusunda araştırma yaparken 1906 tarihli fotoğrafta yeralmayan bazı acente görevlilerinin  isimlerine de rastladım. Bu isimlerden biri Constantine Lentzo’dur. Tatavla/Kurtuluş Caddesi 12 Pera adresindeki Rus Buharlı Gemi Seyrüsefer Şirketi acentesinin işletme bürosunda yükleme-boşaltma (tahmil- tahliye) işlerinde görevli idi.

I.Dünya Harbi sonrasında Vapur Donatanları ve Acenteleri’nin tarihsel süreci
I. Dünya Harbi sona ermiş, Osmanlı İmparatorluğu tarihe karışmış ve yerine Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştur. Böylece 1925 yılı Mayıs kayıtlarına baktığımızda İstanbul’da faaliyet gösteren gemi acenteleri şöyle verilmektedir: 
-A.John Galani, Merkez Rıhtım Han, Galata. 
-A. Cabaud (Theodore N. Curmussi’nin varisi) ve White Star, White Star 
-Dominion & Red Star düzenli hat firmalarının genel acentesi; Merkez Rıhtım Han, Galata. 
- C. Vuccino, Cité Français, Galata. 
-D. Brazzafolli, Mumhane, Galata. 
- Dabcovich & Co., Eski Lloyd Han, Rıhtım Cad. Galata. 
- Danon & Danon, Kendros Han, Galata. 
-Eustathopoulo, Nap. & Sons. Kara Mustafa Sokak, Ali Ekber Han, Galata. 
-Edward La Fontaine & Sons; Mehmed Ali Paşa Han. No. 56-57 Galata. 
-Jacob Lupovitz, Voyvoda Cad. Voyvoda Han, Galata. 
-James. W. Whittall. Ltd., Aşirefendi Cad. Sansar Han, Sirkeci. 
-Lourent Reboul, Galata. 
-Mango Foscolo, Mango & Co. Ltd., Hovagimyan Han, Rıhtım Cad. Galata 
-Manuelidis G.A., Bros, Cité Français, Galata. 
-Nahum & Gormezano., Büyük Kınacı Han, Galata. 
-Pauer, E.C. & Co. Soc. An. Commerciale Fiumana, Erzurum Han No. 21-22, Galata.
- Rizopoulos, C.P. & D. G. Araboğlu, Rıhtım Cad. No. 46, Galata. 
-Tagaris T.P. Merkez Rıhtım Han, Galata. 
-The Turkish American Shipping & Trading Co., Hayri Araboğlu & Co. Arabyan Han VI Galata. 
-Victor Algranti, Yeni Han, Sirkeci. 
-Walter Seager & Co., Çinili Rıhtım Han, Galata. 
                                                                         ***
 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

12 Eylül 1980 askeri darbesinden sonra Kenan Evren ve arkadaşları tarafından kapatılan Türk Donanma Vakfı tarafından çıkartılan Derya mecmualarından derlenmiştir.

B. Hulusi GÜRBÜZ Arşivi

Yelkende bir İstanbul klasiği olan Bosphorus Cup, 25’inci yılı nedeniyle 17 farklı ülkeden yabancı yelkencileri ülkemize davet etti. 17-19 Eylül tarihlerinde planlanan 6 yarış öncesinde dün Haliç’te genç yelkenciler Optimist ve RS Feva sınıflarında mücadele etti. Bugün de Bosphorus Cup tarihinde ilk kez yat sınıfında Double Handed yarışı düzenlendi.  

ORG Sports tarafından Vira Yatçılık ve Kürek Kulübü işbirliğinde bu yıl 17-19 Eylül tarihlerinde 25’inci yılını kutlayacak olan Bosphorus Cup, etkinliğin açılışını dün Haliç’te geleceğin yelkencileri için Optimist ve RS Feva sınıflarında düzenlenen yarışlarla yaptı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Aralarında İstanbul dışındaki kulüplerden gelenler de olmak üzere 75 sporcunun katıldığı mücadele “İBB Haliç Yelken Yarışları” adıyla anıldı. Altyapı sporcularına yönelik gençlik sınıflarına açık etkinlikte geçen yıl 30 sporcu yer almıştı.


Bugün ise etkinlik tarihinde ilk kez yat sınıfına eklenen ancak Bosphorus Cup’ta genel değerlendirme dışında tutulan Double Handed (iki kişilik ekiple) formatlı yarışlar yapıldı. 
Ancak katılım için gereken “ORC International” sertifikası yüzünden Fenerbahçe - Adalar rotalı yaklaşık 18 deniz mili mesafeli coğrafi parkurda rekabet üç tekne arasında yaşandı.
(Bu iki etkinlikle ilgili derece sıralaması haberin altındadır.)

KAYIT VEREN 40 TEKNEDEN YARISI YABANCI EKİP
Yarış Kurulu Başkanlığı’nı Alper Şakaklı’nın üstlendiği 25. Bosphorus Cup’ta 17-19 Eylül tarihleri arasında toplam 6 yarış hedefleniyor. 
İlk iki gün Caddebostan - Adalar parkurunda orsa - pupa rotalı şamandıra yarışları yapılacak. Etkinliğe adını veren coğrafi rotalı İstanbul Boğazı’ndaki mücadele ise 19 Eylül Cumartesi günü gerçekleşecek.
Geçen yılın şampiyonu Rus yelkenci Timofey Zhbankov, Rossco Racer’ı ile yine parkurda olacak. 
Bulgaristan’dan Petar Dimitrov da Aboat Time’ı ile Bosphorus Cup’a katılan yabancılar arasında dikkat çekiyor. Çoğu yabancı ekip yarışlarda İstanbul’da kiraladıkları tekneleri kullanacak.

25. BOSPHORUS CUP ETKİNLİK TAKVİMİ

12-13 Eylül
     Bosphorus Cup gençlik sınıfları Haliç yarışları

15 Eylül Salı
     Double Handed (Sadece ORC International sertifikalı teknelere açık)

16 Eylül Çarşamba
     19.00: Skipper Brifingi (İYK)

17 Eylül Perşembe
     09.00-10.30: Skipperlar Kahvaltısı (İYK)
     - Marmara yarışları (en çok 3 yarış)

18 Eylül Cuma 
     - Prens Adaları rotası (en çok 3 yarış)
     20.30-22.30: Yelkenciler Partisi (İYK)

19 Eylül Cumartesi
     12.00-16.00: Boğaz Yarışı (Çırağan-Anadoluhisarı-Akıntıburnu)
     11.00-17.00: VIP Yarış Seyir Terası (Çırağan Palace Kempiski)
      -Yarıştan sonra denizde kupa tevzi
      20.30: Ödül Töreni (Çırağan Palace Kempiski) 
 
ÖZEL KUPALAR
Ödül töreninde IRC0-1-2 sınıfları genel birincisi “Bosphorus Cup”ın sahibi olacak. IRC3-4 sınıfları genel birincisine ise “İstanbul Kupası” verilecek. ORC sınıfındaki “büyükler” overall birincisi “Fatih Gorbon Kupası”, “küçükler” overall birincisi “Marmara Kupası” ile ödüllendirilecek.
   
25. BOSPHORUS CUP İBB HALİÇ YELKEN YARIŞLARI
      12-13 Eylül 2026

OPTİMİST GENEL
Kayıtlı tekne sayısı: 9
Yapılan yarış sayısı: 4
1. Elif Yamaç (Heybeliada SSK)
2. İlay İmamoğulları (Dikili Yelken ve Kano SK)
3. Oğuzhan Balaban (Marmara YK)
4. Duru Sargın (Haliç Yelken ve Kürek SK)
5. Kağan Karataş (Marmara YK)

OPTİMİST KIZ
1. Elif Yamaç (Heybeliada SSK)
2. İlay İmamoğulları (Dikili Yelken ve Kano SK)
3. Duru Sargın (Haliç Yelken ve Kürek SK)

OPTİMİST JUNIOR GENEL
Kayıtlı tekne sayısı: 44
Yapılan yarış sayısı: 4
1. Miray Işılar (Marmara YK)
2. Kuzey Metehan Özer (Samsun YK)
3. Emir Ertuğrul Aslancan (Tuzla Yelken ve SSK)
4. Korhan Tekcan (Samsun YK)
5. Kemal Demir Kutluğ (Tuzla Yelken ve SSK)

OPTİMİST JUNIOR KIZ
1. Miray Işılar (Marmara YK)
2. Ela Balçık (İstanbul YK)
3. Alin Kargacı (Marmara YK)

RS FEVA
Kayıtlı tekne sayısı: 4
Yapılan yarış sayısı: 4
1. Arya Fazıloğulları - Emir Ali Tulpar (İstanbul YK)
2. Defne Gökçiçek - Biricik Baş (Samsun YK)
3. Batuhan Şahbaz - Bartu Önal (İstanbul YK)

25. BOSPHORUS CUP
DOUBLE HANDED YAT YARIŞI
15 Eylül 2026, Salı
(18 millik coğrafi rota)

Kayıtlı tekne sayısı: 3
Start saati: 11.00
1. SYS Yatçılık-Alchera (First 34.7) 14.20.42
2. Anadolu Hayat Emeklilik-Pupa (First 34.7) 14.22.53
3. Code Zero Sailing Team (Farr 280 OD) 14.23.43

TCG Işın ile Girne açıklarında batan “Filo Jet”te kayıp 6 kişinin cansız bedenini yüzeye çıkaran TCG Alemdar, arama çalışmalarında görevini sivil işletmeye ait “Optimus Prime”a devrederek bölgeden ayrıldı. KKTC Başbakanı Ünal Üstel, “Kayıplarımızın bulunması için yeni bir aşamaya geçtik” dedi. Cumhuriyet Meclisi Genel Kurulu’nda araştırma komitesi kurulması kararı alındı.

Girne'nin 4 deniz mili açığında 30 Ağustos günü yaşanan facianın üzerinden iki hafta geçmesine rağmen kayıp 14 kişiye halen ulaşılamadı. Alabora olduktan sonra batan ve 554 metre derinlikte dibe oturan “Filo Jet” adlı katamaranda bir hafta önce çıkarılan bir cansız bedenle 20 kayıptan 6’sına ulaşılmış, böylece hayatını kaybedenlerin sayısı 14’e yükselirken, kayıp sayısı da 14’e düşmüştü.
Türk Deniz Kuvvetleri’ne ait derinsu arama-kurtarma gemileri TCG Işın ve TCG Alemdar tarafından çalışmalar aralıksız devam ederken, KKTC Başbakanı Ünal Üstel, arama operasyonuna bir sivil gemiyi dahil edeceklerini açıkladı. Ardından Ankara’ya gelerek devletin üst kademelerinde ve Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Ercüment Tatlıoğlu ile bir dizi görüşme gerçekleştirdi.
Ankara’da geçtiğimiz günlerde farklı firmalarla da görüşen Başbakan Üstel, özel donanıma sahip bir derin su arama gemisinin kiralandığını ve aramaların 3 gemi ile birlikte sürdürüleceği bilgisini paylaştı. 

1986’da Norveç’de inşa edilen R/V Optimus Prime 79.70 metre  uzunluğunda, 18 metre genişliğinde derin denizlerde hidrografik,  oşinografik, jeofiziksel ve jeoteknik araştırmalarda kullanılıyor.
SİVİL GEMİ GELDİ, TCG ALEMDAR AYRILDI
Merkezi Ankara’da bulunan Derinsu Sualtı Mühendislik şirketinden kiralanan “R/V Optimus Prime” adlı 79.7 metre boyundaki gemi bugün (14 Eylül) Girne’ye ulaştı. 
TANAP, TPAO ve BOTAŞ gibi büyük projelerde de yer aldığı öğrenilen geminin gelmesinden sonnra TCG Alemdar “görevini tamamladığı” gerekçesi ile bölgeden ayrıldı. Optimus Prime’ın çalışmalarını TCG Işın ile birlikte yürüteceği belirtildi.

TCG Alemdar'ın lojistik ihtiyaçlar, mürettebatın dinlendirilmesi ve bir sonraki olası acil durumlara hazırlık  amacıyla ana üssüne döndüğü öğrenildi. 
Ulaşan bilgilere göre Optimus Prime’daki ekipler, gelişmiş sualtı robotu ROV ile giriş noktalarını temizleyip yer açarak enkaza girmeye ve kayıp kişilere ulaşmaya çalışacak.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

FİLO JET İÇİN ARAŞTIRMA KOMİTESİ KURULACAK
Bu arada, Girne açıklarında batan “Filo Jet” adlı gemiyle ilgili olarak 10 Eylül’de yapılan Cumhuriyet Meclisi Genel Kurulu’nda araştırma komitesi kurulması kararı alındı. 
Meclis üyelerinin oybirliği ile aldığı kararla oluşturulacak araştırma komitesi “Filo Jet Faciası”nı tüm yönleriyle inceleyecek.
“ŞAMPİYON MELEKLER” ADI GERİ ÇEKİLDİ
KKTC’de bir gelişme daha yaşandı. 

Özgür Gazete’nin haberine göre, Şampiyon Melekleri Yaşatma Derneği, Filo Denizcilik’e ait bir gemiye “Şampiyon Melekler” adının verilmesi için daha önce verdiği onayı geri çekti.
Haberde yer alan bilgilere göre dernek, şirkete ihtar göndererek daha önce verilen isim hakkı izninin iptal edildiğini bildirdi. Dernek ayrıca hukuki işlemlerin yarın avukatları aracılığıyla başlatılacağını açıkladı.
Şampiyon Melekler, 6 Şubat 2023 tarihinde gerçekleşen Kahramanmaraş merkezli depremlerde, Adıyaman’daki Isias Otel'in yıkılması sonucu hayatını kaybeden Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nden (KKTC) Gazimağusa Türk Maarif Koleji kız ve erkek voleybol takımı kafilesiydi.
Kıbrıs Türk halkını derinden sarsan bu faciada, turnuva için Adıyaman'da bulunan 24 sporcu çocuk, 3 öğretmen ve 8 veli olmak üzere toplam 35 KKTC vatandaşı yaşamını yitirmişti.  

TUTUKLULUK SÜRESİ BİR HAFTA DAHA UZATILDI
Öte yandan, Girne Kaza Mahkemesi'nde yürütülen ceza soruşturması kapsamında aralarında şirket direktörü Ali Özdülger ve gemi kaptanı Mustafa Öz'ün de bulunduğu 9 zanlı 11 Eylül’de bir kez daha hakim karşısına çıktı.
Mahkeme, "tedbirsizlik sonucu ölüme sebebiyet vermek" suçlamasıyla tutuklanan zanlıların tutukluluk süresini 7 gün daha uzattı. Ayrıca olayla bağlantılı olduğu değerlendirilen ve haklarında gözaltı kararı bulunan 5 kişinin daha arandığı belirtildi.
MARMARA’DAKİ KAYIPLARDAN İZ YOK

Türkiye’nin güneyinde hal böyle iken, kuzeyinde, “Tuğberk İmamoğlu” gemisinin içindeki 10 denizciyle birlikte 2 Eylül günü batması ile sonuçlanan diğer faciada henüz bir gelişme kaydedilmedi.
Marmara Denizi’nde Silivri’nin 18 deniz mili güneyinde “Alsu” adlı kimyasal tankerle çatışan rulo sac yüklü "Tuğberk İmamoğlu" adlı dökme yük gemisinin yeri Deniz Kuvvetleri’nin gönderdiği TCG Akın tarafından kısa sürede 720 metre derinlikte belirlendi. ROV aracılığı ile elde edilen görüntüler incelendi, ardından bu görüntüler kayıp yakınları ile paylaşıldı.
Ne var ki, olayın üzerinden 12 gün geçmiş olmasına rağmen kayıp 10 denizciden hiçbirine ulaşılamadı. İlk günlerde peş peşe yapılan açıklamalar ise kesildi.  

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

2026 J/70 Dünya Şampiyonası, Portekiz’in Cascais kentinde 4-12 Eylül tarihlerinde yapıldı. 26 ülkeden 100 takımın yer aldığı çekişmeli yarışların ardından Onur Erardağ liderliğindeki Team Nautique genel sıralamada ilk 10’a girdi, "One Pro" kategorisinde Dünya Şampiyonluğunu kazandı. Batu Özonur dümenciliğindeki Marmara Yelken ekibi ise "Gençler"de Dünya İkincisi oldu.Clube Naval de Cascais ev sahipliğinde Atlantik Okyanusu'nun zorlu sularında gerçekleşen J/70 Dünya Şampiyonası’na 26 ülkeden hepsi de oldukça iddialı 100 takım katıldı. 
Türkiye’yi Cascais’te Onur Erardağ liderliğindeki Team Nautique Yachting-İYK, Ahmet Eker dümenciliğindeki TAYK-Eker Kaymak, Batu Özonur yönetimindeki Marmara Yelken ve Gülboy Güryel kaptanlığındaki Denizcik ekipleri temsil etti.


GÜÇLÜ RÜZGAR, SERT DALGA
23-25 knot’lık güçlü rüzgar ve sert dalgalar eşliğinde yoğun rekabetin yaşandığı 10 yarışlık serinin ardından Onur Erardağ, Doğa Arıbaş, Arda Baykal ve Fırat Şahin’den oluşan Team Nautiğue Yachting-İstanbul Yelken Kulübü, genel sıralamada ilk 10’a girdi, “One Pro” kategorisinde ise Dünya Şampiyonu oldu.




GENÇ YELKENCİLER MÜTHİŞ BİR DENEYİM YAŞADI
Batu Özonur dümenciliğinde Can Güngördü, Ege Tümambay, Dalyan Soyaslan ve Hira Turan gibi genç sporculardan kurulu Marmara Yelken Kulübü ekibi ise dünyanın en yüksek seviyesindeki yelkencileri ile start hattında buluştuğu için oldukça heyecanlıydı.
Gençler, uluslararası arenada müthiş bir deneyim kazanma fırsatını, yarıştıkları “Young” (Genç) kategorisinde Dünya İkinciliği ile taçlandırdı.  

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

AHMET EKER VE DENEYİMLİ EKİBİ ONE PRO'DA 4'ÜNCÜ, GENEL'DE 42'NCİ
Yurt dışı deneyimi hayli fazla olan Ahmet Eker liderliğindeki TAYK-Eker Kaymak ekibinde Uğur Esen, Levent Peynirci ve Burak Zengin vardı. Team Nautique gibi “One Pro”da yarışan TAYK-Eker Kaymak, genel overall’da 100 tekne arasında 42’nciliğe yerleşti.
TAYK-Eker Kaymak, “One Pro”da da İspanyol ve Danimarkalı ekiplerin ardından 4’üncü oldu.

Gülboy Güryel yönetimindeki Denizcik ekibinde Ali Tezdiker, Pedro Rebello de Andreade ve Lorenzo Bressani gibi deneyimli yelkenciler yer aldı. “Open” kategoride yarışan Denizcik, şampiyonayı genel overall’da 94’üncü sırada tamamladı. 

BREZİLYALI EKİP DÜNYA ŞAMPİYONU
Portekiz’in Cascais kentindeki 2026 J/70 Dünya Şampiyonası’nda genel birincliği Haroldo Solberg liderliğindeki Brezilya ekibi OceanPact kazandı. 
Çekişmenin son ana kadar hız kesmediği şampiyonada Luis Bugallo dümenciliğindeki İspanyol Marnatura ekibi ikinci, Portekizli yelkenciler Gonçalo Ribeiro ve Paulo Manso ile yarışan John Heaton liderliğindeki ABD’li Empeiria takımı üçüncülük elde etti.

Sayın Cumhurbaşkanımız,
Yardımcılarınızdan biri belki bu yazdığım yazıyı sizin dikkatinize arz edecektir.
Anlatmak istediğim husus; kalan adacıklarımıza Camilerin inşa edilmesi ve bu adacıklarda Türklerin yaşamaya başlamaları için gerek iskan açısından ve gerekse turizm sanayii açısından kalıcı stratejilerin tesis edilmesidir.
Bazı gazeteler “Yunan Başbakanı Kriyakos Mitsotakis..Kaş ilçesine 1800 metre uzaklıktaki Kızılhisarlı (Meis) Adası’nı  ziyaret etmekle kalmamış ve  ayrıca  yine çok yakındaki  Kara Ada(Ro) adacığı ile Stogyli adacıklarındaki askerleri ziyaret etmiş” diye yazıyorlar. 
Sayın Cumhurbaşkanım; yine gazeteler Türklerin Ege’deki Yunan Adaları’na akının artarak devam ettiğini ve Yunan adalarında tatil yapan Türklerin sayısının 2 milyona ulaştığını da büyük bir heyecanla yazıyor.
Atalarının sahip çıkamadığı Ege’deki adalara, Türkler akın akın giderek tatil yapmayı pek sevmiş durumdalar.
Bir barışık, bir darışık olduğumuz komşumuz Yunanistan nire, Meis Adası nire….. Ro Adacığı nire……
Sayın Cumhurbaşkanımız,
Biz Türkler adaların kıymetini bilemedik ve zaten de Adalı olamadık..
Sevgili komşumuz Yunanistan senelerdir Ege’deki adalara ve adacıklara her anlamda yerleşmeye devam ediyor. Çoğu zaten II. Dünya Harbi sonunda, Potsdam Konferansı ardından tarafsız kaldı deyip Türkiye gözardı edildi ve Ege’deki adaların tamamı Yunanistan’a verildi. 
Şimdi arz edeceğim asıl konuyu yazacağım;
Yunanistan kendi sınırlarına eklediği bu adalara ve adacıklara muhakkak yerleşim yerleri inşa ediyor, birkaç ailenin yerleşmesini teşvik ediyor ve geçimlerini sağlıyor. Elektrik ve su imkanlarını tesis ediyor.  En yakın adayla devamlı ulaşım ağını kuruyor. Buralara çoğunlukla Sahil Güvenlik birimleri için bir anlamda kışla ve lojman inşa ediyor ve askerlerini yerleştiriyor. Adacıkları ve hatta kayalıkları ayırım yapmadan turizme açıyor ve turistlerin günlük zyaretlerini teşvik ediyor veya küçük pansiyonların hayata geçmesini devlet korumasında destekliyor. Bu adalarda muhakkak bir Sahil Güvenlik botu veya hücumbot tip askeri deniz aracı birlik olarak bulunuyor.
Ve adacıklara kadar kiliseler inşa ediyor ve din adamlarını görevlendiriyor. Onların ailece yaşayacakları lojmanlarını inşa ediyor..
Yunanistan’ın Ege Adalarına olan Türklerin akınını ve sevdasını The New York Times bile “36 Saatte Sifnos” başlığıyla yazdı..
Hürriyet’te “O haritaya meydana okuyan karar” başlığıyla bir yazı yayınladıysa da, ben  duraladım….
Yunan Cumhurbaşkanı, Genel Kurmay Başkanı ve Başbakanı Meis’e kadar ziyaret etmekle kalmıyor, Ro Kayalığında görevli askeri birliği bile ziyaret ediliyor. 

Konunun bütünü Meis Adası değil. Yunanistan’dan böylesine çok uzaklarda olan Meis Adası’nın yerleşik nüfusu 500 olarak verilmekte. Yine dini  tesisleri internetten aradım. Şöyle yazılı; Meis Adası (Kastellorizo/Megisti) çok küçük olmasına rağmen, Meis Belediyesi'nin kendi sitesinde başlıca ibadet yapıları arasında şunlar belirtiliyor:
1-Aziz Konstantinos ve Helena Katedrali – 1835 
2-Panagia (Meryem Ana) Kilisesi 
3-Agios Spyridon 
4-Agios Georgios Santrape 
5-Agios Georgios tou Pigadiou (Kuyu Aziz Georgios'u) 
6-Agios Georgios tou Vounou Manastırı – 1759 
8-Agios Stefanos 
9-Panagia tou Kastrou 
10-Mandraki karşısındaki Agios Georgios adacığındaki şapel 
Ayrıca Paleokastro çevresinde başka küçük kilise ve şapeller. 
Meis (Kastellorizo) Adası'nın batısındaki Ro (Ρω) adacığında bir kilise/şapel vardır. Adacığın küçük limanının yanında bulunan bu yapı Agios Georgios (Άγιος Γεώργιος – Aziz Georgios) adına yapılmış küçük bir şapeldir. Özellikle dikkat çekici olan nokta, şapelin “Kyrá tis Ro” (Ro Hanımefendisi) Despina Achladioti'nin mezarının hemen yanında bulunmasıdır.
Yunanistan Ege Adaları’nda  olduğu üzere  Meis Adası’nda; Megisti (Μεγίστη) ve burada Yunanistan Sahil Güvenlik Teşkilatı (Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή / Hellenic Coast Guard)- Yunan Sahil Güvenlik Komutanlığı birimi mevcuttur.

Kaş’ın yine karşısında ve haliyle komşumuz Yunanistan’a ait olan Ro  adacığında  bir Yunan Kara Kuvvetleri askerî gözetleme karakolu (Surveillance Outpost / Επιτηρητικό Φυλάκιο) bulunmaktadır. Yunan Savunma Bakanlığı, 21 Mayıs 2025'te Ro'daki yeni askerî gözetleme karakolunun açılışının yapıldığını açıklamıştır. 
12 Eylül 2026'da Yunanistan Başbakanı Kyriakos Mitsotakis Ro ve Stroggyli'yi ziyaret etmiş, Ro'daki “επιτηρητικό φυλάκιο”da (Gözetleme karakolu) görev yapan Silahlı Kuvvetler personeliyle görüşmüştür. 

Adalarda milli bayrak dalgalanıyor
Yunanistan'ın Ege'deki adalarında ve özellikle küçük, ıssız adacıklarında yüksek bir noktaya Yunan bayrağı dikilmesi oldukça güçlü bir gelenektir. Yunanistan için bayrak, Millî egemenliğin görünür simgesidir, onurudur. Özellikle Türkiye kıyılarına yakın küçük adacıklarda bayrak, “Burası Yunanistan'a aittir” mesajını çok görünür biçimde verir. Ro (Rho) Adacığı, bu geleneğin adeta sembolü haline gelmiştir.

Türkiye’nin iskan edilmiş veya adeta terk edilmiş gibi  kimsesiz duran Ege Ada veya kayalıklarının tepelerinde de  Türk bayrağı cdalgalanması bir milli onur olması gerekirken hiçbirinde Türk bayrağı yoktur.
Bu adacıklarda komşumuz Yunanistan gibi yerleşik  Sahil Güvenlik Komutanlığı birimi de yoktur.  Türkler de yaşamamaktadır!

Ben yıllardır İstanbul’dan Bodrum’a göçmiş biriyim. Arada  yamaçlara, tepelere bakarım.. Son yıllarda Kargı’nın yamaçlarına çift minareli cami  ve çok sayıda lojman da inşa edildi. Ama  o yamaçlardan denize doğru  bakın- Nasılsa bize kalmış adacıklarda ve sıradan birinin Kara Ada dediği, Bodrum’un bir karış karşısındaki Uğur Adası’nda insan yok, Türkler yok, ve Cami yok,yerleşik yaşam yok!
Sadece Bodrum Yarımadası değil.. Tüm kıylıar boyunca araştırma yapılsın..
Komşumuz Yunanistan’da kayalıklara kadar kiliseler kurmayı asla ihmal etmiyor.
Lütfen yadımcılarınıza talimat veriniz; hiç olmazsa İslamiyet’e yakışır bir cami  ve din adamları için lojmanlar Uğur Adası(Karaada dedikleri)’na da inşa edilsin. Bu adalarımız da turizme açılacak şekilde devlet starejisine dahil edilsin. 
Uğur Adası bir  başlangıç olsun. Bu adaya Sahil Güvenlik birimi yerleşsin. Marina inşa edilsin. Uluslar arası anlamda turistik oteller inşa edilsin.. Ve Ege adalarından nasılsa Türkiye’ye kalmış adacıklar neler ise sizin talimatınız devletimizin ebedi düsturu olarak  kaydedilsin, sahiplenilsin. Bu bir başlangıç olsun..
Size  geçen sene neşredilmiş olan “Bayrak Kadın” başlıklı makalemi arz ediyorum.

Saygılarımla
Osman Öndeş
===========================================
 

Bayrak Kadın-“Despina Achladiotou”nun Öyküsü
Yazan: Osman Öndeş (Araştırma Makalesi)

 Yunanlı Bayrak kadın Despina Achladiotou’un öyküsünü iki Yunanlı yazarın makalesinden yararlanarak hazırladım; “Ro” , Meis Adası’nın batısında kalan bir adacıktır. Yunanca adı (Ρω- Ro)’dur. Etimolojik olarak Karaada olarak anılmaktadır. Ada, Kaş ilçesi karşısında, Türkiye kıyıları yakınlarında yer almaktadır. İdari olarak Güney Ege bölgesine bağlı Meis- (Türkçede Kızılhisar) Belediyesi sınırları içerisindedir. (Kaynak:Wikipedia).Lady Ro diye anılan “Despina Achladiotou 1890 yılında bir Osmanlı tebaası olarak Meis Adası’nda dünyaya geldi. İtalyan işgali yıllarında Meis Kastellorizo olarak adlandırıldı. Ro Hanımı -Despina Achladiotou ve Bayrak Kadın’ın yaşam öyküsünü Myrto Katsigera (Lady Ro Kimdi?) başlıklı makalesinde şöyle anlatır; (Kaynak;Myrto Katsigera “Who was Lady Ro”, 15 Ocak 2020).

 
Onlarca yıldır Meis Adası’nın (Kastellorizo)nun batısındaki uzak adacıkta Yunan bayrağını dalgalandıran efsanevi Ro Hanımı Despina Achladiotou 'nun (1890- 1982) öyküsü, çağdaş Yunanistan'ın en dokunaklı vatansever öykülerinden biridir.“Çoğu insan hayatını amaçsız yaşar. Despina Achladiotou'nun yaşamının bir amacı vardı: Yakından geçen gemilere Ro adacığının Yunan olduğunu anlatmak. Bir gemiyi görür görmez sahildeki bayrak direğine koşuyor ve Yunan bayrağını birkaç kez kaldırıp indiriyordu. Gemiden fark edildiğinde uluslararası denizcilik nezaket kurallarına göre kendi bayrağını arya ve toka ederlerdi. Yani halk diliyle gemi bayrağı indirir ve yeniden yukarı çekerdi..
Bunlar, “Bayrak  Kadın”ı ülke çapında meşhur eden “Eikones” dergisinin Nisan 1956 tarihli yazısının açılış cümleleriydi. O zamana kadar Despina Achladiotou zaten 30 yıldır Ro'da (Karaada) yaşıyordu; bu sürenin yarısından fazlasında tek başınaydı. Bu küçücük kadının dünyadaki en olağan şeyler olarak gördüğü; adasını terk etmemek, Yunan bayrağını dalgalandırmak gibi şeyler, zamanla efsanevi boyutlara bürünürken, kendisi de kahramanlığın ve vatanseverliğin simgesi haline geldi. Onunla tanışma ve cömert misafirperverliğini deneyimleme fırsatına sahip olanlar şanslıydılar; o da, misafir ağırlamaktan çok memnun olurdu. 

 
Despina Achladiotou 1890'da Meis- Kızılhisar Adası’nda doğdu. 1927'de İtalyan yönetimi sırasında kocası Kostas'la birlikte Ro'ya yerleşti. O dönemde bu adacık, Türkiye ile Oniki Ada arasında ıssız bir sınır hattıydı ve belediye burayı Kastellorizo'lu hayvan çobanlarına kiralamıştı.
Kalışlarından yaklaşık bir yıl sonra bir gün, Türk askerinden oluşan küçük bir ekip bir motorbottan indi ve Ro'ya Türk bayrağı çekti. Despina, olayı Kastellorizo'daki yetkililere bildirdi. İtalyan hükümeti şikayeti üstlendi ve adada yerleşim olduğunu ve bu nedenle gruptaki diğer adalar gibi Ro adacığının da İtalya'ya ait olduğunu ileri sürdü. Türk bayrağı direkten indirildi… Çoğu insan amaçsız yaşar. Despina Achladiotou'nun bir amacı vardı: Geçen gemilere Ro Adacığının Yunan olduğunu anlatıyordu. Gemiyi görünce sahile doğru direğe koşuyor ve bayrağı indirip yine toka ediyordu. Ve gemi, uluslararası deniz kurallarına göre kendi sancağını arya ediyor ve sonra toka ederek, Ro’yu ve bilmediği bir kadını selamlıyordu.

Karaada’da tek başına bir kadın
Bunlar, “Bayraklı Kadın”ı ülke çapında meşhur olan “Eikones” dergisinin Nisan 1956 tarihli yayımının açılış cümleleriydi. O zamana kadar Despina Achladiotou zaten 30 yıldır Ro’da- Karaada’da yaşıyordu; bu sürenin yarısında da tek başınaydı.
Bu küçük kadının adasını terk etmemesi ve Yunan Bayrağını muntazaman bu adacık üzerinde dalgalandırması efsanevi boyutlara bürünürken, kendisi de kahramanlığın ve vatanseverliğin simgesi haline geldi. Evlenmiş ve eşi ile Karaada’da yaşama devam ediyorlardı. Onunla ve eşi Kostas ile tanışma ve cömert misafirperverliğini deneyimleme fırsatına sahip olanlar çok heyecanlıydılar; Despina ve eşi Kostas misafirlerini ağırlamaktan çok memnun olurdu.

 
Despina ve Kostas, 1940 yılına kadar adanın tek sakinleriydi. Fakat o sene Kostas’ın sağlık durumu bir olay sonrasında bozuldu ve Kastellorizo'da kimse onun tehlike sinyali olarak yaktığı üç ateşi fark etmediğinden yardım çok geç geldi. Kostas Kastellorizo'ya götüren teknede öldü.
Despina, Kostas’ın cenazesi için gerekli düzenlemeleri yaptıktan sonra annesiyle birlikte Ro'ya döndü. Bu sırada Yunanistan ve İtalya savaşa girmişti. Despina, çaresiz adacıktan ayrıldı ve Kastellorizo'ya döndü. 1943'te İtalya'nın teslim olmasının ardından İngilizler Kastellorizo ve çevre bölgelerin boşaltılmasını emretti. Ancak Despina Achladiotou, Kasım 1943'teki ağır Alman bombardımanından sonra bile adasını terk etmeyi reddetmişti.. Bir söyleşide şunları söyledi: “Ateş ediyorlardı ve kayaların parçalandığını görebiliyordunuz. Kendi kendime ‘Bu bizim sonumuz’ dedim.”

II.Dünya Harbi hâlâ devam ederken, Orta Doğu'da görev yapan Yunan Donanması denizcileri karaya çıktılar ve Ro'da, kendilerini evlerinde karşılayan ve onlara yemek ikram eden bir kadın ve onun yaşlı annesinin yaşadığını keşfettiler. Üslerine döndüklerinde komutanlarına haber verdiler ve onlar da bir tekne dolusu malzeme gönderdiler. O tekne ayrılırken Ro'nun üzerinde Yunan bayrağının dalgalanıyordu.
O andan itibaren bayrağı şafak vakti toka etmek, akşam karanlığında arya etmek Despina Achladiotou için günlük bir görev haline geldi. Bu, simgesel ağırlıklı bir görevdi.

Yunanlı yazar Marie Karioti, 1981 tarihli "Kastellorizo" adlı kitabında Ro Leydisi’ne yapılan hoş bir ziyareti şöyle nakletmiştir; “Bana onu evde bayrakla bulacağım söylendi. Ve öyleydi. Adada her gün doğudan batıya dört bayrak dalgalanıyordu. Büyük bir tanesi kulede, biri Sahil Güvenlik binasında, biri otelde ve diğeri de Ro Hanım'a ait olan evde.“Basamaklardan yukarı çıktım ve onu açık penceresinin ahşap pervazında otururken buldum. Bozulmamış evinin duvarında birçok fotoğrafın yer aldığı bir ikon nişi vardı. Gururla sergilediği Atinalı ünlülerin fotoğrafları  ve denizlerin çok ötesinde yaşayan akrabalarının fotoğrafları.
“Onu dinledikçe, izledikçe, topraklarımızın bu özgün kadının topraklarımıza kıskançlığa yaklaşan bir gurur duyduğunu hissettim.
“Bir çobanla evlenip onunla birlikte Ro adasına yaşamaya başlamasının üzerinden uzun yıllar geçmişti. Çocukları yoktu. Evin yalnızlığında, keçilerini, sığırlarını güderken saatlerce, günlerce, yıllarca çocuk düşüncesinin acısını çektiğini hayal ettim.
“.. Kış akşamları için Ro Hanım'ın beş kitabı vardı: Erotokritos'un bir kopyası; bir hagiografi; Yunan devrimci kahramanı Tzavellas'ın biyografisi ve fener ışığında okuduğu, isimlerini hatırlamadığım diğer iki kitap..
Despina Achladiotou, Yunan Deniz Kuvvetleri tarafından ödüllendirildi ve Savunma Bakanlığı, Atina Akademisi, Rodos Belediyesi ve diğer kurumlardan onur ödülleri aldı. 1982 yılında 92 yaşında vefat etti ve son arzusu üzerine Ro'da (Karaada) Yunan bayrağı dalgalandıran direğin yanına gömüldü.

Bir gün bir ineğin kafasında çıban çıktı. Kocası dağlamak için demiri ısıttı, ama inek onun göğsüne tekme attı. Yaralanmıştı ve her geçen gün durumu daha da kötüleşti. Kıştı ve deniz dalgalıydı. Bir sinyal gönderildi... Farkedildiler ve gönderilen bir motor ile Kastellorizo'ya doğru yola çıktılar. Ancak kostas daha yolda iken hayatını kaybetti. Tekne Kastellorizo limanına ulaştığında yas başladı.
 
“Achladiotou bir süre Kastellorizo'da kaldı, ama geçimini Ro adasından sağlamaya devam etti. Bu yüzden bir akrabasıyla birlikte geri döndü. Ama yüreği hâlâ acı ve yalnızlıktan sızlıyordu ve sanki eski mutluluğunun son kırıntısını da yok etmek istermişcesine beş kitabını ateşe attı ve kışı tek başına ocağın önünde alevleri izleyerek geçirdi.

  
“Yunan bayrağını her sabah direğe çeker, akşam karanlığında indirirdi. Adanın yanından geçen gemilerdeki kaptanlar, Leydi'yi, Ro'yu, ya da bayrağı selamlamak için düdük çalarlardı. Zaman geçtikçe gemi düdüklerinin çalınması bir gelenek haline geldi.
“Ve böylece yıllar geçti. Ro Hanımı sonunda Kastellorizo'daki eski evinde yaşamaya başladı. Orada her sabah küçükbalkonunda bayrağı dalgalandırıyordu. Herkes onu sevgiyle anıyordu ve tüm Yunanistan da ondan saygı ile bahsediliyordu. Gün geldi ve o da her fâni gibi bir dünyadan ayrıldı. 

 
Mezarı isteği doğrultusunda Ro-Karaada’dadır. Meis Adası’nda bir meydanda ise 
anısına bir büst dikilmiştir.

 
 Meis Adası’nın batısında uzakta olan adacık Ro’da Yunan bayrağı dalgalanır..Bu adacık Lozan Antlaşması Madde 15’de belirtilen; “adalar arasında Türkiye aşağıda sayılan Adalar üzerindeki tüm hak ve senetlerinden İtalya yararına vazgeçer” ifadesinde “Bunlara bağlı olan adacıklar” denilerek Bodrum’daki Karada gibi onlarca ada ve adacık ve Meis (Castellorizo) Adası gibi İtalya’ya bırakılmış ve daha sonra Yunanistan’ın ilhak ettiği adacıklardan biridir.
Kaynak: Bayrak Kadın ”Despina Achladiotou”nun Öyküsü - Osman Öndeş 

Siyah beyaz fotoğrafından  aktarılmış renkli kalem tablosu ile hakkında bilgi ilettiğim  Alexandru Seymery’nin  kısa yaşam öyküsünü özellikle Vapur  Donatanları ve Acenteleri  Derneği arşivi  ve bir de tarih meraklısı okurlar için bu çalışmayı yaptım.
Lloyd's Register, Ticaret rehberleri, Annuaire Oriental Yıllıkları/ Galata-Pera adres ve ticaret rehberleri ile Fransız ve İngiliz arşiv kayıtlarından izleyerek önemli bir düzeltme yapabildiğimi belirtmeliyim; 1902'de kurulan Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'un ilk yönetim kurulunda: Alexnadru Seymery — Genel Sekreter — Service Maritime Roumain acentesi olarak kayıtlıdır. Bunu doğrudan Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği'nin tarihçesi de doğrulamaktadır. Daha da önemlisi, 1895 tarihli Romanya Monitorul Oficial gazetesinde İstanbul'daki Romanya Denizcilik Servisi'nin genel acentesi I. Al. Seymery olarak geçiyor. Aynı ilanda Köstence'daki genel acente D. W. F. Newman, İstanbul'daki ise I. Al. Seymery olarak belirtilmiş. Bu nedenle “I. Al. Seymery / A. Seymery - Service Maritime Roumain - Constantinople” bilgisi ortaya çıkmaktadır.Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği arşivinde mevcut olan ve benim Vapur Donatanları ve Acenteleri Tarihi başlıklı eserimde yayınladığım 1906 tarihli fotoğrafta adının J.Seymiri olarak yazılmış olması bence bir okuma yanılma olarak ortaya çıkmaktadır.
1895  yılında “I. Al. Seymery” — İstanbul’da 'da Service Maritime Roumain genel acentesi idi. 6 Kasım  1902’de  Chambre Maritime'in Genel Sekreteri ve aynı zamanda Service Maritime Roumain acentesi olarak temsil edildi.
Service Maritime Roumain - I. Al. Seymery - Seymery/Seymiri ailesi 
- J. Seymiri - Timoleon Seymiri bağlantısı
Özellikle 1880 -1910 İstanbul ticaret rehberlerinde (Annuaire Oriental / Indicateur Constantinopolitain), Lloyd's Register ve Romanya'nın resmî denizcilik kayıtlarında “Seymery” ve “Seymiri” adlarını taramak, kişinin tam adını, adresini, mesleğini ve aile bağlantısını ortaya çıkarabilir düşüncesiyle  “I. Al. Seymery -1895'te Constantinople'daki Romanya Denizcilik Servisi'nin resmî genel acentesi” konusunda da araştırma yaptım.
İsmin aslı değil, okunduğu şekli kayda geçtiğinden  kayıtlarda hata yapılmıştır.  Zira  kayıtlarda J. Seymiri / I. Seymiri biçiminde geçiyor.
Çok daha eski bir belge
27 Ağustos 1896 tarihli Romanya gazetesi Epoca'da İstanbul'daki Romanya Seyrüsefer Acentesi anlatılırken:“d-nul Seymery, şeful Agenţiei Române”yani yaklaşık olarak:
“Romanya Acentesi'nin şefi Bay Seymery” ifadesi bulunuyor. Bu çok önemli, çünkü artık Seymery'nin İstanbul'daki varlığının 1902'den değil, en azından 1896'dan beri mevcut olduğunu belgeleyebiliyoruz.
1896 tarihli Romanya gazetesi  Seymery'nin yalnızca Chambre Maritime'a seçilmiş bir kişi olmadığını, 1896'da İstanbul'daki Romanya denizcilik teşkilatının başında bulunan profesyonel bir denizcilik temsilcisi olduğunu gösteriyor. 

23 Ağustos 1895 tarihli Monitorul Oficial al României, İstanbul'daki Romanya Denizcilik Servisi'nin genel acentesini açıkça:“I. Al. Seymery la Constantinopol” şeklinde belirtmek suretiyle bu kaydımı doğrulamaktadır. Buradaki “Al.” bir isim kısaltmasıdır; fakat mevcut belgede açılımı verilmemiştir. Dahası, aynı kayıt I. Al. Seymery'nin Constantinople'daki genel acente olduğunu açıkça ortaya koymakta. 
Çok değerli bir başka bulgu
1896 tarihli Epoca gazetesinde de “Seymery, şeful Agenției Române” ifadesi geçiyor; yani “Romanya Acentesi'nin şefi Seymery”. Bu, 1895'teki I. Al. Seymery ile 1896'daki Seymery'nin aynı görev zincirinde bulunduğunu güçlendiriyor. “J. Seymiri” değil, asıl adının “Seymery Alexandru” ortaya çıkmakta. 1906 tarihli Buletinul Societății Politehnice yayınında “D-l Seymery Alexandru, actual agent principal…” olarak yazılı oluşu düzeltme imkanı vermiştir.

Yine Romanya’da yayınlanmakta olan  Epoca Gazetesi’nin 27 Ağustos 1896 tarihli nushasında  “Şeful Agenției Române” kaydı da aynı kişiyi doğruluyor. Gazete, İstanbul'da Romanya acentesinin başında bulunan kişiyi:“d-nul Seymery, şeful Agenției Române” yani “Seymery Bey, Romanya Acentesi'nin şefi” olarak veriyor. 
Pek kimseleri ilgilendirmese de ben çalışmalarımda Osmanlı son yüzyılındaki vapur acentelerinin İstanbul’da  evinin hangi semtte olduğunu da tespite önem vermişimdir. Nitekim, İngiliz levantenlerin evleri Moda ve İstinye’de,  Fransız levantenler Moda, Bahariye Saint Joseph Lise’si karşısındaki sokaklarda, çok azının Kadıköy Çarşısı Haci Bekir Şekercisi’nin olduğu sokak çevresinde olduğunu saptamışımdır. Romen  (Eflak/Boğdan) asıllı olarak saptanan “Alexandru Seymery” ailesi hangi adreste oturuyordu, eşi,çocukları kimlerdi gibi bu konuda yaptığım araştırma,bazı yüksek lisans tezleri ve İstanbul Tarihi bazlı eserlere dayalı olarak; Pera/Beyoğlu,Tophane, Pangaltı/Tatavla gibi semtlerde  yoğunlaştıklarını göstermekte. Ayrıca Fenerli Rum ailelerle çok yakın oldukları  ve Fener, Balat, Kumkapı, Arnavutköy, Tarabya, Yeniköy, Büyükdere gibi semtleri tercih ettikleri işaret edilmekte.
Buna karşın hemen tüm vapur acentesinin  adresleri Galata’daki hanlarda idi. “Agent de la Service Maritime Roumain”- “NAVROM (Compania de Navigatie Fluviala Romana” nın tanıdığım acentesi Kayhan Berkin idi. Kara Mustafa Paşa Sokağı’ndan Tophane’ye yaklaşırken Frank Han’ın en üst katında olan acentesi ile  kendi toplumundan  uzakta kalarak acentelik yapardı. Bu han günümüzde çok şık bir oteldir.
Frank Han’da alt kat komşusu Alex Dabcovich idi. O da rahmetli olmuştur. Kayhan Berkin’in evi Moda’da Moda Deniz Kulübü’ne inen Hüseyin Bey Sokağın köşesinde idi. Bir zamanlar çok yakın aile dostlarımızdandı. Fakat zamanla aile birliği bozulmuş ve eşinden ayrı bir ömür ile ardından hastalanmış ve hayata veda etmiştir. 
1912’de  NAVROM’un Türkiye acentesi;Q.M. Müller, Agent des Services Maritimes Roumains ve 1928’de . Romanya Vapurları kumpanyası, Monsieur Folé, Galata Merkez Rıhtım Han., Beyoğlu, Tel: 2034.  görülmektedir.
                                                         ***

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

12 Eylül 1980 askeri darbesinden sonra Kenan Evren ve arkadaşları tarafından kapatılan Türk Donanma Vakfı tarafından çıkartılan Derya mecmualarından derlenmiştir.

B. Hulusi GÜRBÜZ Arşivi

Gemi acentesi ve donatanı  Timothée Charles Reboul 
ve oğlu ünlü Reboul Eczanesinin kurucusu Jean Cesar Reboul
Yazan: Osman Öndeş
  

Bu fotoğrafın aslı Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople üyelerinin toplu olarak çekilmiş olarak 
Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği arşivindedir.

Vapur acentesi ve donatı Timothée Reboul, İstanbul’daki Reboul ailesinin önemli üyelerinden biriydi ve Fransız/Levanten Reboul ailesinin bir mensubuydu. 6 Kasım 1902'de kurulan Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'ın ilk yönetim kurulunda yer aldı. 1912 yılında başkan seçildi. Başkanlığı 1912–1919 dönemine kadar devam etti; bu dönem Balkan Savaşı ve I. Dünya Harbi yıllarını kapsıyordu. 1912'deki seçim kaydında mesleği/konumu “Agent de la Compagnie A. Deppo” olarak yeralmıştır İstanbul'da vefat etti ve Feriköy Latin Katolik Mezarlığı'na defnedildi. 
Reboul ailesinde Timothée, Laurent, Alexandre, Jean César, Lucien Laurent gibi isimler tekrar tekrar kullanılmış. Rebul ailesinden Reboul Eczanesi 'nin kurucusu Jean César Reboul'ün babası k Lucien  Laurent Reboul idi. İstanbul’a yerleşmiş Reboul ailesinin iki önemli kolundan birinin Alexandre Timothée Reboul tarafından Fransız vapur şirketleri acenteliğiyle, diğerinin ise Jean César Reboul tarafından eczacılıkla temsil edilmiştir. 
Reboul ailesinin evleri Kadıköy- Moda/ Bahariye’deki  Saint Joseph Lisesi  yokuşu karşısındaki sıra everde  yeralıyordu.
Fransız tüccarların yurt dışına yerleşmek için Marsilya Ticaret Odası'ndan izin almaları gerekiyordu. Marsilya Ticaret Odası Arşiv  kayıtlarına  göre, Reboul ailesinden 4 Ağustos 1800  Marsilya doğumlu Alexandre Jean Baptiste Gaspard Reboul Kapitülasyonların sağladığı imkanları görerek İzmir’e yerleşmeye karar verdi. Alexandre Jean Baptiste Gaspard Reboul’a  izni 9 Aralık 1823'te verildi. 1824'te İzmir'e geldi ve 1 Haziran 1825'te İzmir'de St. Polycarpe'de Fransız bir tüccarın kızı Elisabeth Hélène Séraphine Tricon ile evlendi. Ailenin İzmir'de ve 1830'larda taşındığı İstanbul'da 8 çocukları oldu. Alexandre Reboul 6 Mart 1857'de İstanbul'da öldü. 

 
Indicateur Oriantale 1885 yıllığında César Reboul ve Timothée Reboul hakkındaki bilgilerin olduğu sayfada, Timothée Reboul  Fransız Paquet et Cie ve Le Cercle de Transport  sigorta şirketi temsilcisi kaydı vardır.Adres ise Mumhane, Kılıç Ali Paşa Caddesi No.114 Galata’dır

Vapur acentesi ve donatanı olan Timothée Reboul
Vapur acentesi olan Timothée Reboul 6 Kasım 1902'de İstanbul'da kurulan Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople’un ilk yönetim kurulunda yeraldı. Compagnie Deppe  İstanbul’un ve Navigation Paquet & Cie. ‘nin acentesi idi. Timothée Reboul 1912'de ise Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Étrangères Constantinople'a  başkan seçildi ve I. Dünya Harbi koşullarında  1919 yılına kadar bu göreve devam etti. Olağanüstü koşullar nedeniyle başkanlığı 1919'a kadar sürdü. 

22 Eylül 1828 tarihli Hollanda İzmir Konsolosluğu kaydında, Reboul ailesinden Laurent Reboul Alexandre Timothée Reboul & Elisabeth Tricon çiftinin oğlu Laurent Timothée Reboul  olarak belirtilmiştir. Belgede tanıklar arasında İzmir'in ünlü tüccarı Charlton Whittall de yeralmaktaydı. Akademik bir araştırmada Laurent Charles Timothée Reboul'ün 21 Eylül 1828'de İzmir'de doğduğunu, 1858'de İstanbul'da Marie Iphigénie Marinovic ile evlendiğini ve Trabzon'da dört çocuğu olduğu belirtilmiştir. Trabzon’da Messageries Maritimes, Paquet, Fabre Lines gibi Fransız denizcilik şirketlerinin acentesi idi ve 1865'te Belçika'nın Trabzon konsolosu oldu. Fahri konsolosluk tüm levanten gemi acentelerinin çok önem verdiği bir dış  ülke ilişkisi sayılmaktaydı ki, Cumhuriyet yıllarından bugüne aynı  alışkanlıkların devam ettiği görülür.Reboul ailesinden İstanbul yaşamış olanlar; Alexandre Reboul, César Reboul, Gustave Reboul, Jean César Reboul, Laurent Reboul ve Timothée Reboul’dür. Timothée Reboul'ün kızı ve Laurent Reboul'ün torunu Yvonne Reboul 1917'de  Michel Akavi ile evlenmiştir. 
Vapur donatanlerı ve Acenteleri tarihi’ni  çalışırken Timothee Reboul ailesi hakkında şu bilgilere ulaşmıştım;Timothée Reboul’ün aile kökleri 1682 yılına Marsilya’ya kadar gidiyor. İzmir’e göçeden ilk Reboul ise Alexandre Jean Baptiste Gaspard “Timothée” Reboul. 4 Ağustos 1800’de Bouches - du - Rhone, Cote d’Azur’de dünyaya geldi. İzmir’e göçetti ve 1 Haziran 1825’de Bornova’daki Saint Policarpe Kilisesinde Elisabeth Helene Séraphine ile evlendi. Reboul ailesinin bir grubu İstanbul’a yerleşti. 6 Mart 1857 tarihinde 56 yaşında İstanbul’da öldü. 1902 yılında yönetim kurulunda yeralan Timothée Reboul, 1912-1914 yılları arasında “Dersaadet Şambır Maritime de Campani dö Navigasyon Etranger Cemiyeti”nin başkanlığını üstlendi. Böylece kuruluştan itibaren ilk başkan M. Charles Dechaud’dan sonra yönetim kurulu başkanlığını üstlendi. İstanbul’da vefat etmiştir. Mezarı Feriköy’deki Latin Katolik Mezarlığındadır. Timothée Reboul’dan sonra yönetim kurulu başkanı seçilen E. Laboussiere Messageries Maritimes’in Vapur Acentesi’ydi. 

Aileden Eczacı Jean Cesar Reboul'un babası Laurent Timothée Charles Reboul  idi.
Soyağaçları 1685 yılına kadar Marsilya'ya kadar takip edilebilmektedir. 18. ve 19. yüzyıllarda birçok Reboul, Kahire, İskenderiye, Rosette, Selanik gibi Levant bölgelerine gelmiştir, ancak bunlar ailenin farklı kollarından olabilirler.
Jean César Reboul Beyoğlu’nda açtığı ünlü Reboul Eczanesi ile tanınmıştır. Reboul Eczanesi ’nin yeraldığı Rumeli Han, Ragıp Paşa’nın Afrika ve Anadolu Pasajları ile birlikte inşa etirdiği üç handan biridir. Cephesi barok ağırlıklı, neo-Klasik vurgulu eklektik tarzda bezenmişti.  Paris Fransız Eczacılık Fakültesi'nden mezunu idi. Hopa ile Trabzon arasındaki Doğu Karadeniz karayolu bağlantısında mühendis olarak çalışan babasını ziyaret etmiş ve İstanbul'da 'La Grande Rue de Pera' üzerinde "Grande Pharmacie Parisienne" adıyla bir eczane açmaya karar vermiştir.. 

 
Yıllar sonrasında Jean Cesar Reboul'un kalite ve mükemmelliğe olan sarsılmaz tutkusu, İstanbul'un en ikonik ve tanınmış eczanesi olan ve sayısız nesil sadık müşteri tarafından sevilen Jean Cesar Reboul, 1936 yılında Kemal Müderrisoğlu’nu  eczaneye ortak olmaya davet etti ve eczanenin adı "Kemal ve Rebul Eczanesi" olarak değiştirildi. Jean Cesar Reboul 1939'da Fransa'ya dönmeye karar verdiğinde, çok sevdiği eczanesini yetenekli öğrencisi ve iş ortağı Kemal Müderrisoğlu'na bıraktı. Kemal Müderrisoğlu da derin saygı duyduğu akıl hocasının anısına eczanenin adını “Rebul Eczanesi” olarak değiştirdi. Jean César Reboul 5 Mart 1944’de İstanbul'da vefat etmiş ve Férikoy Katolik mezarlığına defnedilmiştir. 

 
Timothéee Reboul, Indicarteur Oriantale 1890 yıllığında da
N.Paquet et Cie. vapur acentesi olarak yeralmaktadır. Fakat 
Adresi  Cité Français 65 Galata olarak değişmiştir.

Reboul ailesinin denizcilik faaliyetleri 
Vapur Acentesi ve armatör Larent Reboul
Genel merkezi Marsilya’da kurulu Fransız N.Paquet & Cie ‘nin  Çanakkale, İstanbul,Trabzon, Samsun, İzmir genel vapur acentesi olan bu muztazam hat vapurculuk şirketinin çok yoğun olan liman uğraklarını da temsil etmekteydi.  Indicateur Oriantale yıllıklarında yeralan reklamlarında belirtildiği üzere

Şirketin “Anatolie”, “Armenie”, “Mingrelie”, “La Gaule”, “Meus”, “Les Meurthe”, “Les Vosges” ve “ La Moselle” isimli yük yolcu vapurlarının İstanbul’daki genel acentesi Timothée Reboul iken, tâli acenteler; Trabzon’da Migurdiç Missir, Batum ve Poti’de Henri Garahhon, Çanakkale’de Michael Christides, İzmir’de Arachtingi Kaardeşler, Ordu’da Edvard Cuma, Tiflis’te Raynaud idi.

Reboul ailesinden Laurent Reboul de tanınmış bir vapur donatanı ve acentesi olarak Messageries Maritimes Vapur Acentesi ile yoluna devam ederken, aynı zamanda Voyvoda Caddesi (Bankalar Caddesi)’ndeki Selanik Bankası’nın hissedarıydı ve yönetim kurulu üyeleri arasında yeralıyordu. 11 Eylül 1961 Salı günü İstanbul’da vefat etti. Vefatı üzerine Selanik Bankası adına Milliyet Gazetesi’ne verilen ilanla “Selanik Bankası İdare Meclisi Reisi ve azaları mesai arkadaşlarından Bay Laurent Reboul’ün 11 Eylül 1961 Salı günü vefat ettiğini teessürle öğrenmiştir. Mütevaffanın yüksek bilgisi, engin tecrübesi ve işlere derin vukufu bundan böyle eksikliğini bize daima üzüntüyle hissettirecektir. Ufulü bütün kendisini tanıyanları ve Selanik Bankası camiasını elem ve teessüre garketmiştir” deniliyordu. 
Laurent Reboul’ün vefatı üzerine başkan seçilen Hugh La Fontaine, Whittall ailesiyle akraba  idi. Akrabalıkları evliliklere dayanır; Charlton Whittall ile Frederick La Fontaine’in kızı Helen La Fontaine’in İzmir’deki evliliklerinden; Frederick James Whittall, Edward Walter Whittall, James Charlton Whittall, Adelaide Fanny Whittall, Mary Constance Whittall, Wilfred Augustus Whittall, Oscar Whittall, Luise Alice Whittall, Helen Branche, Jane Edith Whittall, Theophanie Augusta ve Blanche Innocense Whittall adını verdikleri 12 çocukları oldu. 
Laurent Reboul ile ortak olarak armatörlük yapan Gabriel Couteaux hakkında yaptığım araştırmalarla yaşamları hakkındaki belgelerdeki isimlerden biri de Gabriel Couteaux olmuştur; Son derece faal bir işadamıydı. Couteaux ailesi Çarlık Rusya’sından kaçarak İstanbul’a göçetmişti. Gabriel Couteaux’nun firması Karaköy’de Yolcu Salonunun karşında sağdaki köşedeki kendi adıyla anılan Couteaux Han idi. Aynı zamanda Belçika fahri konsolosuydu. Son derece efendi ve kibar ve geniş kültürü olan bir şahsiyetti. Rusça dahil dokuz lisanı mükemmel konuşur ve yazardı. Gemi Acentası devrinin öndegelen deniz ticaret firmalarındandı. American President Line, Japan Osaka Line, Messagerie Maritime, Paquet, Fabre Line, Prudential Line gibi büyük kumpanyaları temsil ediyordu. 

Laurent Reboul ile Gabriel Couteaux’nın 
ortaklaşa  armatörlük denemesi
Bu ortaklığın  sahip olduğu vapur Thoroy 1893 yılında Newcastle upon Tyne Tersanesi’nde inşa edilmişti. İnşa sırasındaki adı Snowflake ’di. 1913’de eldeğiştirmiş ve Kremlin adı verilmiştir. Üçüncü kez 1922’de satıldı ve Velløy adı verildi. 1925 Ağustos ayında Bryde & Dahls Hvalfangerselskap A/S isimli Norveç armatörlük firması tarafından satın alınarak Thoroy adını aldı. 1940 Nisan ayında Almanlar Norveç’i istila ederken Müttefik Kuvvetler’e katılacak şekilde İngiltere’de bir limana sığınmıştı. II. Dünya Harbi  yıllarında Transatlantik kovoylarında yeraldı ve Alman U-Bot’larının saldırılarından kurtulmayı başardı. Ocak 1941’de Alman bombardıman uçaklarını saldırıları sırasında yara aldıysa da, onarılarak yeniden seferlerine başladı. 8 Nisan 1947’de Laurent Reboul & Gabriel Couteaux ortaklığına satıldı ve gemiye Anne de France adı verildi. 

Gabriel Couteaux ile ilgili birdiğer isim ise  Reboul ailesinin damadı, yine Kadıköy’lü Mişel Akavi ve Akavi ailesidir; Osmanlı İmparatorluğu’nun bir eyaleti olan Beyrut’tan işbulmak amacıyla İstanbul’a göçeden Akavi ailesinden Mişel Akavi İstanbul’a geldiğinde henüz beş yaşındaydı. İstanbul’da büyüdü ve genç yaşlarında aşık olduğu kız, yine ünlü bir gemi acentesi olan Fransız asıllı Reboul ailesinden Laurent Reboul’un kızkardeşiydi. Raboul ve Akavi ailesinin evliliğinden doğan Jan Akavi ise, annesinin ve babasının yaşamına ait anıları şöyle aktarmıştı: “Annem Ivonne Reboul ailenin en büyük kızıydı ve 1889’da İstanbul’da dünyaya geldi. Kardeşleri Laurent Reboul, Gil Reboul, Jacques Reboul’dü. Gemi Acentası olan Laurent Reboul’dür. Dedem ve anneannem Kadıköy’de çarşı içinde Hacı Bekir Şekerci dükkanının yanındaki evde otururlardı. Annem de o evde dünyaya gelmiştir. Laurent Reboul annemden iki yaş küçüktür. 1910 civarında gemi acentası olarak başlamıştır. I. Dünya Harbi sonrasında Gabriel Couteaux ile ortaklık kurdular. Couteaux ve  Reboul’ların  vapur acentelikleri ileri dönemlerde birleşince, şirketin adı L. Reboul & G. Couteaux Gemi Acentası olmuştur. 
Jan Akavi 1920’de Kadıköy- Moda/ Bahariye’deki Saint Josef Lisesi’nin yanındaki sokakta yeralan evlerinde dünyaya geldi. Bahariye o yıllarda Çevizlik olarak anılıyordu. Gabriel Couteaux ve Laurent Reboul ailelerinin evleri birzamanlar Moda gibi tamamiyle levantenlerin tercih ettiği semtlerden olan Fenerbahçe’deydi. Couteaux Konağı’nın 2001 yılında restorasyondan sonra boş olarak muhafaza edildiği bilinmektedir. 

 
8 Nisan 1947’de Laurent Reboul & Gabriel Couteaux ortaklığına
satılan Thoroy isimli 1893 inşa gemiye Anne de France adı verildi.
Fotoğraf gemi Marmara’da seyrederken
çekilmiştir. Kaynak: Osman Öndeş arşivi

Av.Jak Hatem’in anlattıkları
Av.Jak Hatem’in bürosu  Gümüşsuyu’nda Devres Han’da idi. Kendisini ziyaret etmiştim ve bana yaşamı hakkında herbiri tarihe ışık tutacak bilgiler anlatmıştı.
Laurent Reboul, Gabriel Couteaux ve Pascal Serres’in yakın dostlarından Av.Jak Hatem Vapur Donatanlar ve Acenteleri Derneği’nin bir dönem yönetim kurulu üyesi olarak da görev yapmıştır. Laurent Reboul, Gabriel Couteaux, Pascal Serres ile yakın dostlukları ve uzun yıllar Hukuk Danışmanı olan Jak Hatem doğasından gelen bir ilgiyle zamanla hukuk alanına yönelmiş fakat bu büyük arzusuna rağmen, hukuk fakültesine girmek istediğinde, yaşının küçük olması nedeniyle üniversiteye kabul edilmemişti. Üstelik de ailesine de yardımcı olmak istiyordu. Zira ailede biri kendisinden daha küçük olmak üzere kardeşlerine ve genç yaşta rahatsızlanmış olan babası nedeniyle de çalışarak ailesine bir katkı sağlamalıydı. 
Evleri  Kuruçeşme’de idi. Kuruçeşme o yıllarda, hep bir büyük mahalle yaşamının hakim olduğu, insanların büyüklü küçüklü birbirlerini tanıdığı ve hatta kocaman bir aile olarak yaşam sürdürdükleri  saygın semterden biriydi.. 1910 yılında Hukuk Fakültesinde öğrenime başladı ve üç yıl süren bu öğrenimini başarıyla tamamlayarak avukat oldu. Lisana karşı büyük bir yeteneği vardı.Fransızca, İtalyanca dillerine hakimdi. İngilizcesi ise daha azdı. Yabancı hukuk büroları kapanınca, Jak Hatem yasaların verdiği bir hakla çalıştığı büronun başındaki tek isim olmuştur. Zamanla mesleğinde önemli başarılar sağlamış ve devrinin çok değerli bir hukukçusu olan Bension Galin’le ortak olmuştur. Böylece hukuk bürosunun adı Jak Hatem ve Bension Galin Hukuk Bürosu olarak değiştirilir. Bension Galin’in hukuk bilgisi çok kuvvetliydi, buna karşılık mahkemelerle müvekkillerle olan ilişkilerde ise Jak Hatem çok başarılıydı. Çok ahenkli bir çalışma düzeni kurmuşlardı. Jak Hatem oğlu İzzet Hatem’i doğrudan Bension Galin’in yanına vermiştir. 
Hukuk öğrenimi sırasında, o dönemin çok ünlü bir gemi acentesi olan Laurent Reboul ve Gabriel Couteaux Gemi acentesinde çalışarak hem para kazandı ve hem de denizcilik mesleğinin pekçok alanında deneyim elde etti. Bu acentede öğrenciliği sırasında konşimento kestim, manifesto doldurdu, navlun sözleşmeleri hazırladı. 

 Av.İzzet Hatem şöyle anlatmıştır; Laurent Reboul ve Gabriel Couteaux Gemi acentesi ayrıca ticaret işlerinde de çok faaldi. Örneğin Citroen Otomobillerinin ve Michelin Otomobil lastiklerinin Türkiye genel acentesiydiler. Gibbs acentesiydiler. Hatta birgün Mösyö Reboul beni çağırdı ve Citroen otomobillerini pazarlayan memurun çok hasta olduğunu belirterek, onun yerine görev yapmamı istemişti. Laurent Reboul ve Gabriel Couteaux Gemi Acentesi’yle Citroen Otomobilleri acenteliğimiz aynı binada, fakat ayrı katlardaydı. De Chevaux olarak tanınan bir Citroen modeli vardı. Adeta sardalya kutusuna benzerdi. Böylece Citroen otomobillerini satmak suretiyle ilk kazandığım parayla ilkkez bir otomobil sahibi oldum. 
Laurent Reboul ve Gabriel Couteaux Gemi acentesi o yıllarda Prudential Line, Grimaldi Line, Pathe Line, Fabre Line gibi armatörlük firmalarının Türkiye genel acentesiydiler. 

 Arşiv kayıtlarında tespit edilen ilk fotoğraf 1906 tarihlidir. Bu fotoğraf genel kurul toplantısı nedeniyle çekilmiştir. Kayıtlara göre bu fotoğrafta yeralan üyeler soldan itibaren ön sıradakiler; 1-P. Lampros, 2-Alfred Silley, 3-Emille Barbours, 4- C. Decha, 5- W.Petche, 6- J.Seymiri, 7- Timothée Reboul, (Arka sıra); 8- N. Aperguis, 9- B. Ardunas, 10- L.Tourter, 11-C.Noykoff, 12- James W. Whittall, 13- W. Seager, 14- R. Lendemann, 15- Théodoridi, 16- G. Schrimph, 17- Theodore Reppen, 18- Bodgan De Jugovich, 19- F.Rizzo, 20- Laurent Reboul, 21- G. Doros, 22- Dimitri Mango, 23- James La Fontaine, 24- Theo C. Curmissi. Kaynak: Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği arşivi.

Jean Cesar Reboul ile Kemal Müderrisoğlu'nun hikâyesi
Cumhuriyet döneminin ilk eczacılarından Kemal Müderrisoğlu, 1920 yılında genç bir eczacı adayı olarak Reboul'un yanında çalışmak üzere eczaneye başvuruyor. Zaman içinde aralarında yalnızca usta-çırak ilişkisi değil, baba-oğul yakınlığında bir dostluk ve ortaklık oluşuyor. 
1936'da Reboul, Kemal Müderrisoğlu'nu eczaneye ortak ediyor ve işletmenin adı “Kemal ve Rebul Eczanesi” oluyor. 1939'da ise Reboul Fransa'ya dönmeye karar vererek eczaneyi Kemal Müdderrisoğlu'na  bırakıyor. Buradan da Rebul adı doğuyor.
                                                    ****
 

Yıl 1951/1952 ders yılı, Adapazarı Sabiha Hanım İlkokulu 3’üncü sınıfındayım. Biraz haşarı bir çocuktum. Unuttum, geçmiş gün ama herhalde bir muzurluk yaptım ki makam-ı cennet, kabri gülistan olası sevgili öğretmenim İsmet Hanım ihtar babında kulağımı hafifçe çekerek okşamakla sevmek arası bir ufak tokatla şereflendirdi zatımı. Eve geldim okul dağılınca, tabi evin tek oğluyum, olabildiğince şımarığım, ana-babama nazım geçiyor, bir hışımla girdim içeri, surat mahkeme duvarı, hemde birinci ağır ceza. Çantamı fırlattım bir yana, önlüğümü çıkarttım. Rahmetli annem ‘’Ne oldu oğlum?’’ dedi. Şımarıklık tam gaz. ‘’Öğretmen bana vurdu, okula filan gitmiyorum.’’ Dedim. Başını salladı. ‘’Tamam oğlum, akşam baban gelsin söyleriz, gitmezsin.’’ Dedi. Fırladım sokağa, koşup oynadım. Velhasıl akşam oldu, rahmetli peder teşrif etti. Tabi bende surat mahkeme duvarını geçti, temyiz dairesi oldu. Babamdan bir ses seda yok, bekliyorum konuyu açsınlar da şımarabildiğim kadar şımarayım. Nihayet peder ‘’Hayırdır oğlum!’’ dedi. Annen söyledi. ‘’Okula gitmek istemiyormuşsun.’’ Açtım muslukları, zoraki bir-iki damla yaş akıtmaya çabaladım. ‘’Öğretmen bana vurdu, ben bir daha okula gitmem.’’ dedim. ‘’Ya!’’ dedi peder. ‘’Nerene vurdu, gel bakayım oğlum göster.’’ Yanaştım yanına, sağ yanağımı işaret ettim. Buraya vurdu dememle iskele tarafımda bir tokat patladı ki ya hey. ‘’Öğretmenin vurduğu yerde gül biter, bir daha öğretmenin hakkında şikayet istemem. Sabahta okula gideceksin.’’ Tamam; karar alınmış, kalem kırılmıştı hemde temyiz-i gayri kabil olmak şartıyla. Sonra ne mi oldu, hiçbir şey. Hayat normal devam etti ve hayatta dayaklar devam etti; askerlikte, okulda ve hatta iş yerinde.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Vakti zamanı geldi, teslim olduk İzmir Poligon acemi alayına. 36 aylık vatan borcunu ifa etmeye. Bismillah ikinci mi, üçüncü mü unuttum geçmiş gün başladı dayak faslı, hemde ne dayak. Tüfek harbisi ile, copla, sopayla, palaskayla Allah ne verdiyse… Atanında eli sağ olsun, hep adam olmamız için. Velhasıl tezkere alana kadar sürdü bu dayak fasılları zaman zaman. kKmi zaman hak ettik, kimi zaman b..k yoluna gittik ama hepsi de bizim iyiliğimiz içindi dedim ya itiraz ne mümkün!

Tezkere alıp mesleğimize döndük. D.B. Cargo’da gemiciyiz o zamanlar. Esasında rad.off.iz ama kaptan olabilmeyi kafaya koymuşuz. Hayat-ı bahriyeyi ikmal için usta gemici olarak çalışma süresini doldurmamız gerekiyor. Tenzili rütbeyi kabul ile başladık gemici olarak çalışmaya. İnebolu’nun Zarbana kariyesinden Kargacı lakaplı İsmail Kaya ağabeyim ile aynı kamarayı paylaşıyoruz. Kendisi ahşap çektirmelerden yetişmiş prima gemici, duayen bir denizci, aynı zamanda postabaşım ve ben baş postada görevliyim. M/V GENÇLİK ile Amerika New orleans’a gidiyoruz,Atlantiğin ortasında filika güvertesinin vardevela ve tente puntellerini boyuyoruz, hava sakin, güneşli neşe içinde çalışıyoruz ve ben ne akla hizmet sancak vardevelalara çıkmış gayet laubali ve lakayt şekilde boya yapıyorum. Birden rahmetlinin sesi kendime getiriyor. ‘’İn ulan aşağı, oradan bir düşsen doğru pervaneye kıyma olmaya.’’ Anında iniyorum güverteye ve akabinde patlıyor suratımda bir tokat. ‘’Bir daha böyle b..k yersen kendini kapının önünde bulursun.’’

Dikkat buyurun bunu yapan bir usta gemici ve tokadı yiyen de onunla aynı hakka sahip bir gemici ve ağzımı açıp tek kelime etmiyorum, edemiyorum çünkü posta başım haklı. Ve yıllar sonra süvari olarak gittiğim M/T ESDEN’de nakliyattan emekli olduktan sonra armatörde çalışan rahmetli İsmail ağabeyimi Gv.Lostromom olarak karşımda bulunca 2. kaptanım ve personelimin önünde hemen sarılıp o mübarek ellerinden öpüyorum büyük bir saygı ile. Bu olay şaşkınlık yaratıyor personel üzerinde ve olayı izah ediyorum. ‘’Ustam diyorum bu adam, benim ustam. Elini de öperim başıma da koyarım hem de zevkle.’’

Yaş haddi dediler, ihtiyarsın dediler, hattı zatında üç kağıtçı bir armatörün altı ay süresince personeline bir kuruş para ödemediği gemisini İtalyada tutuklatıp İTF yaptığım ve personelimin tüm haklarını bir tamam aldıgım için, kısaca kaptanlık yaptığım için beni karada yaşamaya mahküm ettiler. Ben de teselliyi fakirhaheye yakın bir mahalde yeni açılan bir denizcilik meslek okulunda fahri eğitmenlik yaparak bulmaya çalıştım. Bu yıl nasip olursa ilk mezunlarımızı vereceğiz. Makine ve güverte sınıfından bu evlatlar bizlere fide olarak emanet edildi. Saygıdeğer öğretmen arkadaşlar ve gayr-i min haddin bendeniz bilgilerimiz ile bu fideleri  gübreleyerek birer genç fidan haline getirmeye çalıştık ve mevzuat gereği haftanın üç günü staj yapıp iki gün okula gelmeleri gerektiği için ayrı ayrı staj yapacakları işletmeleri buldu öğretmen arkadaşlar. Kolay bir iş değildi ama yılmadı arkadaşlar ve bütün evlatlar yerleştirildi staj yapacakları işletmelere, atölyelere. Hayatta ilk defa para kazanacaklar ve paranın nasıl kazanılacağını, kısaca hayatın manasını öğreneceklerdi ama daha stajlarının üçüncü günü bir evlat, annesinin refakatinde okula geldi ve muhterem veli ‘’Benim oğluma stajda atölyeyi süpürtüp, çöp döktürmüşler. Yorulmuş, eve gelince ayaklarını tuzlu su ile yıkadım. Ben evladıma evde hiç iş yaptırmazken bu ne demek oluyor?’’ diye sual etti.

Şimdi soruyorum ve hakikaten öğrenmek istiyorum. Tamam biz çağ dışıyız, dinazoruz, bizim jenerasyon artık Dünya’ya selam vere vere öteye kavaço ediyor fakat bu adam sendecilik nedir? Bu yapılanlar eğitim mi, evlada yardım mı vallahi anlayamıyorum. İhtiyarlığıma verin, bunaklığıma verin ama lütfen beni aydınlatın da mütenevvir olayım. Saygı ve hürmetlerimle…

Esfarıbaide kaptanı

H.Tuncay Alpman

Filo Jet adlı katamaranın Girne açıklarında batmasının üzerinden 8, M/V Tuğberk İmamoğlu gemisinin Silivri açıklarında sulara gömülmesinin üzerinden 5 gün geçti. Girne’deki operasyonu TCG Alemdar’da Güney Deniz Saha Komutanı, Silivri’de TCG Akın’da Kuzey Deniz Saha Komutanı yönetiyor. Bu arada Girne’de hayatını kaybedenlerin sayısı 14’e yükseldi, kayıp sayısı ise 14’e düştü. 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Deniz Kuvvetleri Komutanlığı, yurdun kuzeyinde ve güneyinde yaşanan facialarla ilgili arama çalışmalarını zor koşullarda ama büyük bir titizlikle gece-gündüz aralıksız sürdürüyor. 
Girne açıklarında 30 Ağustos'ta alabora olduktan sonra batan ve 554 metre derinlikte dibe oturan “Filo Jet” adlı katamaran batığında kayıp arama çalışmalarını ana arama-kurtarma gemisi TCG Alemdar’da Güney Deniz Saha Komutanı Tümamiral Mehmet Baybars Küçükatay yönetiyor.


Facianın 8’inci gününde kayıp kişilerden 6’sının cansız bedenlerine ulaşılmış durumda. Böylelikle olayda hayatını kaybedenlerin sayısı 14’e yükselirken, kayıp sayısı da 14’e indi. 
ENKAZIN ÇIKARILMASI DÜŞÜNÜLÜYOR
Arama çalışmalarına desteği nedeniyle Türkiye’ye ve gayretlerinden ötürü tüm arama ekiplerine teşekkür eden KKTC Başbakanı Ünal Üstel, 554 metre derinlikteki Filo Jet adlı katamaran enkazının çıkarılması için girişimlerde bulunduklarını açıkladı. 
Derinsu çalışmaları alanında deneyimli özel kuruluşların teknik personelleri ile kazanın meydana geldiği bölgede ve batıkta gerekli incelemelerin yapıldığını söyleyen Başbakan Üstel, “Hazırlanacak ön raporlarla enkazı çıkarıp çıkaramayacağımız önümüzdeki günlerde netleşecek” dedi.

MARMARA’DAKİ ÇALIŞMALARDA İŞ DAHA ZOR
Bu arada M/T Alsu adlı kimyasal tankerle 2 Eylül günü Silivri açıklarında çatıştıktan sonra inanılmaz bir hızla batan M/V Tuğberk İmamoğlu’nda kayıp olan 10 denizciye ulaşabilmek için de çalışmalar aralıksız sürüyor.
Ancak Kuzey Deniz Saha Komutanı Koramiral Ramazan Özoğul’un TCG Akın gemisinde yönettiği ekibin işi daha zor görünüyor. Zira M/V Tuğberk İmamoğlu, 720 metre derinlikte. Yani Girne’deki Filo Jet batığından 206 metre daha aşağıda. 

TCG Akın komutanı Deniz Yarbay Fuat Uyanık, gemiye getirilen kayıp yakınlarına son durum hakkında ROV cihazından aktarılan görüntüler eşliğinde bilgi verdi. Görüntülerde, M/V Tuğberk İmamoğlu’nun gövdesindeki büyük yırtığın, taşıdığı ağır yükün (rulo sac) de etkisi ile geminin hızla batmasına yol açmış olabileceği değerlendiriliyor.
Şu ana kadar kayıp 10 mürettebatın izine rastlanılamadı. 

İstanbul Yelken Kulübü’nün 2026 Yat Trofesi’ne puan veren 74 yıllık geleneksel etkinliği Altınkilit Kupası’na 27 tekne katıldı.
Caddebostan parkurunda düşük rüzgar nedeniyle bir saat gecikmeli başlayıp, ikinci yarış rüzgarın yönü değişince abandone edilmesine rağmen, planlanan sürede hedeflenen üç şamandıra yarışının tamamı yapıldı.
74. Yıl Altınkilit Kupası’nın yapılacağı 5 Eylül Cumartesi günü rüzgarın hızı oldukça düşüktü. Bu nedenle Yarış Kurulu Başkanı Alper Şakaklı, saat 09.30’da planlanan start saatini bir saat öteleyerek 12.00’a alındığını ekiplere duyurdu. Ardından, sahadaki durumu gözlemek üzere Komite Botu ile denize açıldı.
Rüzgar hızının ertelenen saate doğru 190 dereceden 5-6 knot ile kendini göstermesi üzerine Şakaklı, 27 tekneden oluşan filoyu 3 şamandıra yarışının hedeflendiği Caddebostan parkuruna davet etti.   
Rüzgarüstü şamandırası ORC A ve B grupları için rüzgarın son olarak karar kıldığı 210 dereceye ve 1.1 deniz miline atıldı, start düdüğü 12.10’da çaldı. ORC C-D ve Gezi sınıflarının startı da 0.9 deniz milindeki orsa şamandırası yönüne saat 12.19’da verildi. 
ABANDONE SONRASI PARKURA "TAKLA" ATTIRILDI
Lider teknenin 51 dakikada tamamladığı mücadelenin ardından ikinci yarışın hazırlıkları, başladı ve start işareti verildi. Ne var ki, ilk orsa kolu tamamlanıp, öncülerin pupa seyre geçtiği sırada Komite Botu’nda (İşaret Teknesi) rüzgarın yönü 330 derece olarak okununca yarış abandone edildi.
Parkura “Takla attırıldı” ve orsa şamandırası 180 derecelik değişiklikle 020 dereceye kaydırıldı. Rüzgar hızının artması üzerine orsa kolu ORC A-B’ler için 1.4, ORC C- D’ler için 1.2 deniz miline uzatıldı.

SON UYARI ÖNCESİNE 3. YARIŞ SIĞDIRILDI
Son tekneler beklenirken Başhakem Alper Şakaklı’nın gözü saatindeydi. Zira günün son uyarı işareti 16.30 olarak belirlenmişti. Ekipler etrafında “3’üncü yarış olacak mı?” soruları ile dolaşırken, onun düşüncesi startı vermek ve hedef yarış sayısını tutturmaktı. Nitekim öyle de oldu. Sürenin dolmasına 5 dakika kala, 16.25’te ilk grubun (ORC A-B), 16.32’de ikinci grubun (ORC C-D ve Gezi) start işareti verildi.
Günü “3.5 yarışla” tamamlayan ekipler yorgun ama keyifliydi. 
Günün birinciliklerini ORC A’da Beymen Club-Atlas (Ahmet Köroğlu), ORC B’de Zacapa Women Team (Selim Kakış), ORC C’de Anadolu Hayat Emeklilik-CDT-Pupa (Bartu Özsoy), ORC D’de Marmara Yelken Kulübü-MAYK (Sarp Yetginer) elde etti. Batu Özonur liderliğindeki “A Takımı”, J/70 Dünya Şampiyonası'na gittiği için MAYK “B Takımı” ile parkura çıkmıştı.  
74. Altınkilit Kupası Yat Yarışı’nda dereceye girenlere ödülleri İstanbul Yelken Kulübü’nde düzenlenen törenle dağıtıldı.   

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

İYK-74. ALTINKİLİT YAT YARIŞI
5 Eylül 2026, Cumartesi
(Tüm sınıflarda 3 yarış yapıldı)

ORC A
Kayıtlı tekne sayısı: 3
1. Beymen Club-Atlas (Ahmet Köroğlu) 2-1-1 (4)
2. UrbanCare-7 Bela (Ayhan Karaca) 1-2-2 (5)
3. STM Yelken Takımı-Hedef Yelken 40 (Levent Özgen) 3-3-4 RET (10)

ORC B
Kayıtlı tekne sayısı: 10
1. Zacapa Women Team (Selim Kakış) 3-2-2 (7)
2. Logo Yelken Takımı-Logo (Onur Bilgen) 6-1-3 (10)
3. MAD Parfumeur-Mary (Deniz Yılmaz) 1-3-7 (11)

ORC C
Kayıtlı tekne sayısı: 10
1. Anadolu Hayat Emeklilik-CDT-Pupa (Bartu Özsoy) 1-2-2 (5) 
2. Nordex-Electron (Cenk Tekkaya) 2-3-1 (6)
3. TV Plus-Gemini (Berk Gürpınar) 3-1-3 (7)

ORC D
Kayıtlı tekne sayısı: 3
1. Marmara Yelken Kulübü-MAYK (Sarp Yetginer) 1-1-1 (3)
2. İstanbul Yelken Kulübü-Jerry (Berke İpek) 2-2-2 (6)
3. Sebago-Alize G 28 (Metin Efendioğlu) 3-3-3 (9)

GEZİ
Kayıtlı tekne sayısı: 1
1. TSK Spor Gücü-DHO Akova (Muhammet Ali Şahin) 1-DNC-DNC (1)

Şimdi ben tanıklığınma devam edeceğim
Kahraman Sadıkoğlu Savarona’nın kamaralarını  birzamanlar uzun süreli kiramak için planlama yaptı ve Savarona Miami’ye gitti.. Arşivimde fotoğrafı vardır..Bu tasarısı sırasında başbakan Mesut Yılmaz’ı Tuzla’daki tersanesi’ne davet etmiştir. Beni de haberdar etmişti. Birlikte fotoğrafları arşivimdedir.
Savarona yatının akıbeti konusunda buraya bir not düşmeliyim;  Burada yazacaklarım öncelikle o yılların Deniz Kuvvetleri Komutanlığı’na dönüktür. O yıllardaki tüm komutanlar vefat ettiğinden dolayı, sadece Allah rahmet eylesin diyeceğim. Fakat Savarona’yı böyle terkeden, yokluğa gönderen, tarihi kıymetini önemsemeyen ve  bir şahsa terk ederek böyle maçlara yem edenler, tarih önünde vicdanı sorumluluk içinde olmalıdırlar. Fatih Altaylı’nın anlattığı olaydaki Savarona’nın maruz bırakıldığı olaylar, benim için devlet katından gelen  azap verici bir ilgisizliği gösterir.
Savarona Deniz Kuvvetleri Komutanlığı emrinde iken Deniz Harp Okulu eğitim gemisi olarak görev yaptı. Ama sadece Harp I ve II mezunları yaz aylarında  30 günlük  uluslar arası gezilere götürüldüler ve bu sürede  uygulamalı ders gördüler. Savarona askeri bir eğitim gemisi değildi.. Bu çok absürd karardır. Hatta baş tarafına 7.62’lik bir top monte etmişlerdi.. Çok zavallı bir nesne idi..Sadece deniz Harp Okulu zabit namzetlerine baştan  köprüüstüne kadar izin veriliyordu. Kıç tarafa kadar olan güverteden başlayarak tüm kamaralar ve salonlara girmek yasaktı. Biz ancak görevli Osman Efendi’ye çok rica ederdik. O da birkaç kere gruplar gelinde, o da  güverteden içeri bakarak buraları görmemize müsaade ederdi.
Savarona Heybeliada önünde demir yatarken terör eylemine maruz kaldı ve dedikler ki bir hain o muhteşem gemiyi yaktı… Ben Savarona’nın yanışını, batmasın diye Büyükada sığlığında oturtuluşunu ve  basılan sulardan dolayı sancak tarafına doğru yatışını kahrolarak, ağlayarak izlemiştim..
Dilerim ki günümüz Deniz Kuvvetleri Komutanlığı komutanları, bu tarihi yatı bir müze gemi olarak envanterine katacaktır.
Çılgıncasına, akıl almaz Hyatt Otel  olayı
Kahraman Sadıkoğlu’nu anlatmaya devam için Temmuz 1999 tarihine gideceğim; Basına şu haber gelmişti ve yayınladılar; Japon Kajima Grup, hem sahibi hem de işletmecisi olduğu İstanbul'daki Hyatt Regency Otel'i satışa çıkardı. Kajima Grup'un 45 milyon dolar (19.1 trilyon lira) değer biçtiği otele Doğuş Holding'in de aralarında bulunduğu altı talip olduğu belirtiliyor.
Japonlara'a ait İstanbul Taksim'de kurulu Hyatt Regency Otel satışa çıktı. Otelin hem işletmecisi hem de mal sahibi olan Japon Kajima Grup, otele talip olan altı grupla sıkı bir pazarlık sürdürmeye başladı. Hyatt Regency Otel'e Doğuş Holding'e bağlı Antur Turizm'in teklif verdiği ve pazarlığın sürdüğü öğrenildi. Otele teklif verenler arasında Orjin Holding'in de bulunduğu belirtildi.
1994 yılında işletmeye açılan Hyatt Otel için Kajima'nın 45 milyon dolar (19.1 trilyon lira) değer biçtiği söyleniyor. 2000 yılına kadar otelin işletmesini yapmak üzere sözleşme yapan Kajima Grup, Türkiye stratejisini ise yeniden gözden geçiriyor. 360 oda, değişik suitler, apartman daireleri ve konferans salonları olan Hyatt Otel 44 bin metrekarelik bir alanda kurulu.
İki Grup Tetikte
Hyatt Otel'e talip olan Doğuş Holding'e bağlı Antur Turizm yetkilileri konuyla ilgili bir açıklama yapmıyorlar. Antalya Sheraton, Marmaris Grand Azur ve Antur Tatil köyü ile 5 marina sahibi olan Doğuş Holding'in İstanbul'da beş yıldızlı bir otel almayı planladığı ve Hyatt'la çok yakından ilgilendiği söyleniyor. Geçmişte o zamanki adıyla Mövenpick Otel'i satın alan holding, daha sonra bu oteli kumarhane zinciri sahibi Sudi Özkan'a satmıştı.
Hyatt Otel'e teklif veren ve pazarlık yapan bir başka sürpriz isim ise Orjin Grup. Orjin Deri ismiyle kamuoyunun yakından tanıdığı Orjin Grup ise farklı büyüme stratejisi ile son beş yılın en ilgi çekici grubu.
Kajima Rakamda Israrlı
Türkiye'de sadece tek otelin sahibi ve işletmecisi olan Kajima'nın pazardan çok fazla memnun olmadığı iddia ediliyor. Otelin işletmesini 2000 yılına kadar sürdürecek olan Kajima'nın otel için 40 milyon değer biçtiği ve bunun altındaki teklifleri değerlendirmeye almadığı belirtiliyor. İki yıldır mal sahibi olduğu oteli satmaya çalışan Kajima, altı ay önce otelin satşı için merkezi İngiltere'de bulunan bir emlak şirketi ile anlaştı. Fakat yapılan çalışmadan memnun kalmayan Kajima, iki ay önce oteli kendisi satmaya karar verdi.
Satışla ilgili bilgi veren Hyatt Regency Otel yetkilisi, ‘‘Konu görüşülüyor. 6 hafta içinde bir karara varılacak. Detay vermemiz mümkün değil’’ diyor.
Hyatt Regency İnternational Ltd. şirketinin Türkiye öyküsü ilginç. Bedrettin Dalan'ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olduğu dönemde Elmadağ'da otelin bulunduğu arazi 49 yıllığına armatör Kahraman Sadıkoğlu'na verilmişti. Sadıkoğlu, bu araziyi Kajima Grup'a yüzde 50 ortaklık karşılığında vermişti. Daha sonra iki grup arasında yapılan anlaşmayla Sadıkoğlu, yüzde 50 hissesini satıp otelin işletmeciliğini de yapacak Kajima'ya bırakmıştı.
Japonya’nın uluslar arası firmalarından Kajia Group ve Kahraman Sadıkoğlu
Kahraman Sadıkoğlu bir makalenin birkaç sayfasında anlatmak imkansızdır. Buna karşın 2006 yılında Balçiçek  Pamir’in 30 Nisan 2006 günü Sabah Gazetesi’nde “Kadına iltifat Hyatt’ı getirdi”  başlıklı neşredilmiş bir söyleşisi Kahraman Sadıkoğlu’nu biraz olsun tanımak için etkin olacaktır. Bu söyleşi şöyledir;
*Armatör Kahraman Sadıkoğlu: 'Otomobille su kayağı yaptım. 25 metrede balıklarla rakı içtim'.
*Hyatt Otelleri sahibi bir türlü randevu vermiyordu. Chicago'ya gittim. Eşi ile yemek yerken şampanya ile masalarına oturdum, oteli Türkiye'ye getirdim.
*Armatör Kahraman Sadıkoğlu "Hayatımda hiçbir zaman 'olmaz' sözcüğünü kabul etmedim. İmkânsız kelimesi lügatimde yok" diyor "25 metreye bir masa bir sandalye indirip balıklarla rakı içtim. Ama çıkarken ölüyordum. Tekne pervanesi başımın yanından teğet geçti".
*Kahraman Sadıkoğlu'nu anlatmak için sayfalar yetmez. "Karşısına bir otur bak ne hikâyeler çıkar" diyenler yanılmıyormuş. Hayatımda hiçbir röportajda bu kadar gülmemiştim. Sadıkoğlu'nun lügatınde imkansız, yapılamaz, olmaz kelimeleri yok. Ama gerçekten de yok. Öyle bir hayatı var ki nereden başlasam bilemiyorum. Karadenizli armatörün Galatasaray Lisesi'ni bitirdikten sonra anne zoruyla İngiltere'ye üniversite okumaya gönderilmesinden mi bahsetsem, yoksa her gece okulun köpeklerini kasaptan aldığı etle besleyerek üniversiteden kaçmasını mı anlatsam?
Birini Uyutabilirim
Batık Independenta gemisini çıkaran o. Hyatt Regency'i Türkiye'ye getiren o. Göcek'te ilk yüzer evi yaptıran yine o. Basra Limanı'ndaki batık gemileri çıkaran Sadıkoğlu aynı zamanda Dubai Sultanı'na dünyanın en büyük yatını da yaptı. Üstelik Atatürk'ün yatı Savarona'nın da işletmecisi. En iyisi sihirbazlık merakından başlamak. Kahraman Sadıkoğlu okumak için gittiği İngiltere'de bir sihirbazın gösterisinden çok etkilenerek bütün parasını sihirbazlık alet edevatına yatırmış. Örneğin birini uçurabiliyor, parçalara bölebiliyor, uyutabiliyor ve bir kadının sutyenini dokunmadan çıkarabiliyor. Nasıl mı?
“Uçurma işlemi çok basit. Yukarıda bir mıknatıs vardır, uçacak kişinin beline bir metal bağlanır. O kadar basit. İkiye bölme durumu hep aynalarla göz yanılsaması. Birden uyutmak ise tamamen krem işi. Nemlendirici krem gibi bir şey. İki parmağınıza sürüp boyun altına uyguluyorsunuz, insan bir süre sonra uyuyor. İngiltere'den döndüğümde eve arkadaşları, aileyi topladım, gösteri yapacağım. Kurban da evin aşçısı. Fakat o heyecanla kreme fazla daldırmışım parmakları adam ona dokunur dokunmaz küt dedi düştü bayıldı. 20 dakikada ayıltamadık. Böyle kazalar oluyor tabii. Geçenlerde sutyen numarasını deniyorum. Pek de tanımadığım bir kalabalık. İşin sırrı bir eşarpta. Eşarbı kadının sutyeninin içine koyuyorsunuz, onu çekip çıkarınca kendiliğinden eşarp sutyen şeklini alıyor herkes öbürü çıktı zannediyor. Ben de onu deniyorum. Fakat denemeyi yaptığım hanım göğüsleri güzel gözüksün diye fazla destek yapmış. Benim eşarbı çekmemle birlikte bütün destekler de ortalığa fırladı. Çok fena oldu tabii."
Soyadının Öyküsü
Kahraman Sadıkoğlu tam bir deniz tutkunu. Kayak kadar dalmaya da meraklı. Hatta 25 metreye bir masa bir sandalye indirip balıklarla rakı içmişliği bile var. Gülerek anlatıyor. “Yüzeye çıkarken ölüyordum. Mustafa Taviloğlu teknesiyle yanaşıyormuş, beni fark etmemiş, pervanesi başımın yanından teğet geçti.” 
O Türkiye'nin en eski armatör ailesinin en küçüğü. 142 yıl önce Naravazovski, Odessa, Oti hattında takalarla başlayan serüvendeki o zamanki isim Sadıkzade. Ardından Kalkavanlar ve Sadıkoğulları geliyor. Bir süre önce vefat eden anne Vuslat Sadıkoğlu Atatürk'ün yaveri Kemal Kalkavan'ın kızı. "Atatürk yaverine 'Git dağdan eşkıyanın elinden silahları al silahımız yok' demiş. En sonunda toprak karşılığında eşkıya dağdan inmişler. Atatürk'ün ordusunda silahlı olarak ilk vazife yapanlar eşkıyadır. Bu başarısından sonra Ata, yaverine Kahraman demiş. Benim ismim oradan."
Cenazede Kırmızı Halı
Dayanamayıp araya giriyorum. Geçtiğimiz günlerde annenizin cenazesinde camiye kırmızı halı serildiği için eleştirildiniz. Niye kırmızı halı? "Haberimiz bile yoktu" diyor. "Ama düşünüyorum da Vuslat Hanım'a da kırmızı halı yakışırdı. Cumhuriyet kadınıydı annem. Atatürk'ün kucağına çıkmışlığı vardır bir-iki yaşındayken." Vuslat Sadıkoğlu gibi otoriter bir anne için Kahraman Sadıkoğlu gibi ele avuca sığmayan bir oğlana sahip olmak kolay mı? Değilmiş. "Annemi anlamanız için bir şey anlatacağım. O zamanlar ünlü bir sanatçı ile aşk yaşıyordum. Annem çok mutsuzdu. O zamanın Deniz Kuvvetleri Komutanı'na söylemiş. Ben de komutanı ziyarete gittim. Komutan beni kasımpaşa'da küçücük bir odaya attırdı. Üç saat sonra geldi ve 'Ayıp değil mi askerden kaçmak, seni NATO'da bir boşluk var oraya gönderiyorum, San Francisco'ya' dedi. Eve gitmeme bile izin vermedi. Havaalanına vardığımızda bir baktım dört ablam ve annem beni geçirmeye gelmişler. Meğer annem organize etmiş her şeyi. Amaç beni sevgilimden ayırmak. Askerliği 18 ay San Francisco'da yaptım."
Kâhine Çok İnandım
Ya kaçırılma olayı? Saddam'ın askerleri tarafından iki ay rehin tutuldunuz. Korkmadınız mı? "İngiltere'de bir kahine gitmiştim. Ellerinizi siyah bir boyaya batırıyor sonra beyaz bir sayfaya bastırtıyor sonra geleceğinizi söylüyor. O bana 80'li yaşlara kadar yaşayacağımı söylemişti. Yine o kahine giden bir akrabamız, 31 yaşına dikkat et uyarısıyla karşılaşmış ve o yaşta vefat etmişti. Ben bu olaydan çek etkilendim ve sonumun Irak'ta olmayacağına inandım. Kurtarıldıktan sonra askeri bir hastanede kontrole alındım. Doktor 'Ben senin gibi rehine görmedim' dedi. 'Sinirlerin hiç yıpranmamış.' O kadar inandım yani öldürülmeyeceğime." Kahraman Sadıkoğlu'nun vasiyeti de hayatı kadar ilginç. Savarona'dan denize gömülmek istiyor. Bolero eşliğinde. "Mümkünse deniz temiz olsun" diyor gülerek. Vedalaşırken takılıyorum, falcı başka neler söyledi. "Siyaset" diye cevap veriyor, göz kırparak. "Siyasete atılacakmışım."
Patronu ikna eden cümle
Hyatt  Otelleri'ni Türkiye'ye getirmek için sahibine başvurdum. Adam oralı bile değil. Tam 4 ay telefonuma bile geri dönmedi. En sonunda atladım Chigaco'ya gittim, en büyük Hyatt'lardan birine yerleştim. İyi de adamı nasıl bulacağım. Kapıdakine biraz rüşvet verip patronun arka kapıdan çıktığını öğrendim ve arka kapıda nöbet tutmaya başladım. Bir gün evine kadar izledim. Konuşmak ne mümkün, izliyorum. En sonunda bir seferinde bir restorana gitti. Meğer bir aile yemeği varmış. Restorana girmeye çalıştım, rezervasyon yok. Ben de otelin lobisinden restoranı arayıp binbir güçlükle barda kendime bir yer ayırttım. Gittim oturdum. Sonra elimde bir şişe en iyi şampanya ile adamın masasına gittim. Eşi Marien Cindy  Friend Hanım’a 'Bu gecenin en güzel hanımı sizsiniz' dedim. Kadın tabii çok memnun oldu dönüp kocasına 'Ne kadar centilmen insanlar var sen bir gün bile böyle şeyler söylemezsin' dedi. 'Hanımefendi' dedim, “Ben de kocanızdan şikâyetçiyim. 4 aydır bana bir randevu vermiyor.” Adam şaşırdı. Yani elinde şampanya ile olan bu adam kim, ne randevusu? Kadın oturmamı istedi ama ben ayakta “10 dakikalık bir randevu alıp gideceğim” dedim. Marien Cindy Hanım  kendi özel telefonunu verdi “Yarın beni ara sana 10 dakika randevu alırım kocamdan” dedi. Kocası da masada, dinliyor. 
Ertesi gün randevuyu aldım. Adam ben içeri girer girmez dedi ki "Ben bir Türk'ten büyük kazık yedim. (Sonradan bu kişinin Mustafa Süzer olduğunu öğreniyoruz) ve İstanbul'u kafamdan sildim." Ben de "O insanı siz bulup kazığı yediğiniz için siz hatalısınız" dedim. Bir insan için İstanbul silinir mi? Hayal kırıklığına uğradım. Vedalaşıp izin istedim. Tabii kalbim küt küt atıyor. Büyük blöf attım, görülmesi lazım. Tam dış kapıdan çıkacakken adamlarından biri gelip "Patron sizi tekrar görmek istiyor" dedi. Hyatt maceramız böyle başladı.

Ancak çok özel üyelere açık olan kulübe kaçak girdim
Savarona’nın eski sahibi bir Amerikalı olduğu için New York Yat Kulübü'ne gidip bilgi almaya karar verdim. Kapıdaki görevli  kesinlikle beni içeri sokmadı. Kavga dövüş. Mümkün değil. Müdürünün telefonunu istedim, bir numara verdi. Cebimde 50 dolar var. Dışarı çıktım bozdurmaya çalışıyorum, ankesörlü telefon için, kimseler yok. En sonunda bir dilenci gördüm. Önündeki iki adet 25 cent'i aldım 50 dolar bıraktım. Geldim verdiği numaraya telefon ettim. Meğer adam kendi telefonunu vermiş, müdüre bağlamıyor. Şaka gibi.. Orası öyle bir kulüpmüş ki, birinin koluna takılıp giremiyorsunuz. En az 10 yıllık arkadaşlık lazım. O sırada kalabalık bir grup geldi, kapıdaki görevliyle bir şeyler konuşmaya başladılar. Ben de fırsattan istifade koşarak içeri girdim. Bir üst kata çıktım. Büyük bir salon düşünün. Koltuklarda oturanların kimisi ölmüş gibi, yani o derece yaşlı, kimisi de uyuyor. Hepsine yüksek sesle "Beyler" diye seslendim. "Beyler ben Savarona'nın sahibiyim. Buraya bilgi almaya geldim ama siz beni kapıdan almadınız. Bu nasıl misafirperverlik?" 
Bir süre sonra ben salonda ortada oturuyordum, etrafımı sarmış beni dinliyorlardı. Bir de şampanya ısmarladım garsona. Beni sonradan kulübe hemen üye yaptılar.
Ölü balığı oltaya takıp Japon işadamına pastırmayla balık tutmuş gibi yaptım
O zamanlar  biz Japon işadamı Kajima ile ortağız. Ama ben Savarona'da da ortak olalım istiyorum. Görüşmeleri yaparken onu Göcek'e davet ettim. O zaman yirmi metre teknem var. Kajima'nın adamları gelip tekneyi bir güzel yıkadı, temizledi, kıyafetlerini yerleştirdi. En sonunda yola çıktık. Kajima özel bir olta takımı almış gelmiş. Seyahat boyunca balık avlamaya çalıştı. Ama beceremedi. Çünkü oltanın ucunda yapma yem var. Birkaç kez uyardım, "Minik balık koyalım" diye, kulak asmadı. En sonunda aşağıdaki mutfaktaki aşçıyla anlaştım.
"Mevsim balıklarından bir tanesini aşağıya sallayacağım oltaya tak" dedim. Yukarı çıkıp “Bak Mr. Kajima dedim Biz balığı pastırma ile tutarız”. 
Aşçı sallandırdığım balığı oltaya taktı. Ben de sanki canlıymış gibi büyük bir hava içinde balığı sallayarak çekmeye başladım. Aslında balık ölü. Bütün Japonlar, korumaları, adamları Japonca bağrışmaya başladılar. Öyle havaya girmişim ki balığı kamışla birlikte bir çektim teknenin öbür ucuna uçtu. Güleceğim gülemiyorum. Elimde ölü balığı sallıyorum canlıymış gibi. Tutturdular "Bir kez daha" diye. Bu sefer kaşar peyniri taktım. Ama aşağıdaki aşçı durumu bilmiyor. Önüne olta tekrar gelince, bir balık daha takıyor ama takarken balığın gözünün tekini aceleden yanlışlıkla çıkartıyor.
Yine aynı sinema.. Japonlar bağırışıyor. Kajima "Dur" dedi "Bak bu balık tek gözlü." O gece yemek yerken gerçeği anlatmak istedim ama adam inanmadı. "Yok" dedi "Sen biz tutmadık diye kendimizi iyi hissetmemiz için bu yalanı söylüyorsun." 
Adamı şaka yaptırdığımıza bir türlü inandıramadım.

Su kayağını karadaki otomobile bağladım
Kral Faysal bana bir çift su kayağı hediye etti. Tabii sürat teknemiz yok. Ben de kayakları iple annemin Vosvos'una bağlardım. Direksiyona da bir arkadaşımı geçirirdim. Annemin haberi yok tabii. Otomobil gider, ben ona bağlı kalarak denizde kayak yapardım. Kıyı kıyı giderdik, direğe rastlayana kadar. Ortaköy'den başlar, annemin yalısına, Bebek'e kadar giderdik. Çok erken saatte çıkardık ki kimseyle karşılaşmayalım diye.
Tabii çok düştüm, kaza geçirdim. Belim boynum büküldü, omzum çıktı. Sonra bir ara, "Ben niye kayak yaparken uçmamayım" dedim. Rahmi Koç bir çift kanat hediye etmişti. Bir sefer onunla havalanmayı denedim. 30 metreden suya kötü düştüm. Bu sefer bir süre mecburen su kayağından uzak kaldım.

Financial Times'ın içinde Red Kit okurum
Belimden, boynumdan rahatsızım. Uçakta uçarken boynumu mecburen arkaya yaslamak zorunda kalıyorum. Sıkılıyorum tabii. En sevdiğim Red Kit, Teksas, Tommiks falan okumak. First ya da Business Class'ta da işadamları ya tarihi roman okur ya da ciddi ekonomik kitaplar. Ben de Financial Times'ın içine Red Kit koyar okurdum. Ciddi gözükeceğiz ya. Bir gün Concorde'un içinde uçağın kalkmasını bekliyorum. Bir kadın dışardan bağırıyor "Orası benim yerim" diye.
Meğer benim oturduğum 1A yeri için kavga ediyormuş. 1A meraklıları çokmuş dünyada. Ben de yerimi verdim, yan tarafa geçtim. Kadın meğer Ivana Trump'mış. (Donald Trump'ın eski eşi). Sohbet etmeye başladık. "Benim teknem sizinkinden büyük" deyince kadın inanmadı. Ben de Savarona'nın planlarını çıkartıp o daracık Concorde uçağı içinde kendisine anlattım. Tekneye davet ettim. İki kez Savarona'ya geldi. Miami ve Fransa'da. Oturduğunuz yerde susup kalmayacaksınız. Sosyal olmak lazım.(Kaynak:Balçiçek PAMİR-Sabah Gazetesi)

 
Jay Arthur Pritzker kimdi
26 Ağustos 1922 tarihinde Chicago, Cook County, Illinois, ABD’de dünyaya geldi. 23 Ocak 1999 günü 76 yaşında kalp krizi sonucu vefat etti. Chicago Üniversitesi ve Northwestern Üniversitesi ( Lisans , Hukuk Doktorası )’nden mezun olmuştu. Hyatt Corporation'ın kurucu ortağı.Eşi Marien Cindy Friend idi. 101 yaşında vefat etmiştir. Alabildiğine yardım sever bir hanımefendi idi. Jay Pritzker Chicago, Illinois'te Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Pritzker'in büyük anne ve babası 1881'de Kiev'den Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmişti .  
Fanny (née Doppelt) ve Abram Nicholas Pritzker'in oğlu olan Pritzker'in Donald ve Robert Pritzker adında iki erkek kardeşi vardı .  Pritzker, 14 yaşında Chicago Üniversitesi'ne kabul edildi .  Daha sonra 1941'de Northwestern Üniversitesi'nden lisans derecesi ve 1947'de Northwestern Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden hukuk doktoru derecesi aldı.  Pritzker, II. Dünya Savaşı'nda deniz havacısı olarak görev yaptı. [
Mesleki birikimi
Pritzker, o dönemde amcası Harry tarafından yönetilen Pritzker & Pritzker hukuk firması ve babası ile amcası Jack'in yaptığı yatırımlardan oluşan Chicago merkezli aile şirketini çeşitlendirerek Marmon Group holding şirketini kurdu.  Kardeşi Robert ile birlikte 60 çeşitlendirilmiş sanayi şirketinden oluşan bir portföy oluşturdu. 1957'de kardeşi Donald Pritzker ile birlikte Hyatt Otel zincirini kurdu ve 1983-1988 yılları arasında Braniff Havayolları'nın sahibi oldu.
1979'da Pritzker Mimarlık Ödülü'nü tesis etti . 1982'de Ticketmaster'ı satın aldı ve genişletti, Ardından 1993'te %80'ini Microsoft'un kurucu ortağı Paul Allen'a 325 milyon dolardan fazla bir fiyata sattı.  1979'da Pritzker, Amerikan Başarı Akademisi'nin Altın Plaket Ödülü'nü aldı.1996 yılında kendisi ve eşi Cindy , Ulusal Bina Müzesi'nin Onur Ödülü'nü aldı. 

Marian “Cindy” Friend Pritzker kimdir 
Jay Pritzker , Illinois temyiz hakimi Hugo Friend'in kızı Marian "Cindy" Friend ile 51 yıl evli kaldı. Beş çocukları oldu.  Jay Pritzker, 23 Ocak 1999'da Chicago'daki Northwestern Memorial Hastanesi'nde öldü ve Skokie'deki Memorial Park Mezarlığı'na defnedildi. 
Bir  iyilik meleği olan eşi Marian  “Cindy” Pritzker (evlilik öncesi soyadı Friend ; 15 Aralık 1923 – 15 Mart 2025) Amerikalı bir hayırseverdi. Chicago Halk Kütüphanesi yönetim kurulu başkanlığını yaptı ve Pritzker Mimarlık Ödülü'nün kurucu ortaklarından biriydi . Hyatt Otelleri'nin kurucu ortaklarından Jay Pritzker'in eşi olarak , Pritzker ailesinin anaerkiliydi .
Hayırseverlik
1984 yılında Pritzker, Belediye Başkanı Harold Washington tarafından Chicago Halk Kütüphanesi Kurulu'na atandı .  Kurulun başkanlığını yaptı ve 1991'de açılan Harold Washington Kütüphane Merkezi'nin inşası için bir çabaya öncülük etti. Marian Pritzker aynı zamanda Chicago Halk Kütüphanesi Vakfı'nın kurucu başkanıydı.  Eşiyle birlikte 1979'da Pritzker Mimarlık Ödülü'nü kurdu. Eşinin 1999'daki ölümünün ardından, mimar Frank Gehry'ye Millennium Park'taki Jay Pritzker Pavyonu'nu tasarlaması için görev verdi . 1996 yılında kendisi ve kocası Ulusal Bina Müzesi'nin Onur Ödülü'nü aldı.
15 Mart 2025'te 101 yaşında vefat etti  ve Skokie'deki Memorial Park Mezarlığı'na defnedildi
Kahraman Sadıkoğlu böyle muhteşem iki insana ulaşmayı, onlara kendini anlatmayı ve sevdirmeyi başarmıştı.. Bu müthiş bir olaydır!
Japon Kajima Group’u nasıl buldu
Kahraman Sadıkoğlu’nun Japonya’nın uluslarası sanayi ve ticaret devi Kajima Corporation’ı nasıl bulduğu, onları nasıl ikna ettiği de akıllar sığmaz bir olaydır.Dönemin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Bedrettin Dalan tarafından kendisine 49 yıllığına tahsis edilen Elmadağ'daki araziyi, %50 ortaklık karşılığında Japon Kajima Group ile paylaşmış, bu sayede hem Hyatt Regency Otel'in inşasını hem de Atatürk'ün tarihi yatı Savarona'nın restorasyonunu bu ortaklıkla finanse eden Kahraman Sadıkoğlu idi..Chicago’daki The Standard Club of Chicago’ya  nasıl girebilmişti..Bunu ve bunları başaran Kahraman Sadıkoğlu idi.. Allah rahmet eylesin.
                                              ***
 

Deniz ve denizcilik konulu kitapları ve yazılarıyla tanınan ODTÜ Mimarlık Fakültesi eski dekanı, TÜBİTAK Yapı Araştırma Enstitüsü eski direktörü ve Bilkent Laboratuvar Okulları (BLIS) kurucu genel müdürü Prof. Dr. Mustafa Pultar, 86 yaşında hayata veda etti.

Acı haberi paylaşan Bilkent Üniversitesi, cenaze programının henüz netleşmediğini duyurdu.

Bugüne kadar kaleme aldığı pek çok kitap ve çeşitli yayın organlarında yayınlanan denizcilik konulu yazıları ile tanınan Prof. Dr. Mustafa Pultar (86) yaşamını yitirdi.

Bu acı haberi paylaşan Bilkent Üniversitesi, duyurusunda şu ifadelere yer verdi:
“1991-2022 yılları arasında Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü’nde görev yapmış, aynı zamanda 1993-1998 yıllarında Özel Bilkent Laboratuvar Okulları’nın (BLIS) kurucu Genel Müdürlüğü’nü üstlenmiş, değerli hocamız Prof. Dr. Mustafa Pultar’ın 5 Eylül 2026 tarihinde vefat ettiğini derin bir üzüntüyle öğrenmiş bulunuyoruz.
Merhuma rahmet, ailesine, tüm yakınlarına, öğrencilerine, meslektaşlarına ve Bilkent camiasına başsağlığı dileriz.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

DENİZCİLİK YAZILARINI INTERNETTE TOPLADI

Doktorasını yaptığı ABD'deki Princeton Üniversitesi'nde daha sonra öğretim üyeliği de yapan, Türkiye’ye döndükten sonra ODTÜ Mimarlık Fakültesi’nde dekanlık, TÜBİTAK Yapı Araştırma Enstitüsü’nde direktörlük görevlerinde de bulunan Prof. Dr. Mustafa Pultar, emekliliğinin ardından zamanını deniz ve denizcilik konularına ayırarak değerlendirdi.
Denizcilik hakkında yıllar boyu yazdığı, derlediği ya da çevirdiği kitapları, dergi ya da yayınladığı makaleleri, toplantılarda sunduğu bildirileri meraklıları yararlansın diye hazırladığı “pultar.org” adlı internet sayfasında bir araya getirmişti.
Değerli hocamızın ailesine, dost ve yakınları ile öğrencilerine sabır ve başsağlığı diliyoruz. 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Uzun yılların deneyimli saygın gazete yazarı Necati Doğru 4 Eylül 2026 tarihli Sözcü Gazetesi’ndeki köşesinde “Sorularıma cevap isterim” başlığı ile Kasımpaşa’daki Divanhane binasının Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan Müzesi olacağını işleyen bir yazı yazmış.
Bu konuda geçen senelerde Prof.Dr. İlber Ortaylı Bey ( Allah rahmet eylesin) de yazdı ve ben tekrar yazdım.Necati Doğru Bey’in bugünkü yazısı üzerine neşredilmiş yazımı birkez daha okunur umudu ile yayınlıyorum;
Tarihteki adıyla Kasımpaşa’daki Divanhane, sonraları nice asırlar Bahriye Nezareti ve Türkiye Cumhuriyeti ile birlikte Kuzey Deniz Saha Komutanlığı olmuş bu tarihî binanın benzersiz tarihi fırsatı yeniden değerlendirilebilir ve  bu devletin askeri denizcilik tarihine saygılı ve bu idrak içinde “Osmanlı’dan Cumhuriyet’e Divanhane ve Bahriye Nezareti Müzesi” olabilirdi. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Müzesi olarak açılıyormuş..

Dünyada böylece ilk defa bir ülkenin tarihi ile eşdeğer olan  deniz kuvvetleri komutanlık binası bir cumhurbaşkanına verilen armağanları içeren bir müze olarak şekil değiştirmekte ve o ülkenin askerî deniz tarihi buradan silinmektedir. Ben bu kararı doğru bulmuyorum ve Cumhurbaşkanımızın çok geç olmasına rağmen, bu tarihi binayı aslına ve anlamına uygun şekilde bir müzeye dönüştürülmesini tercih edeceğini umuyorum.
Ben Kasımapaşa - Kuzey Deniz Saha Komutanlığı olduğu yıllara tanık oldum. Diğer birçok değerli komutanlarımız gibi çok daha yakından tanıdığım; Oramiral Fahri Korutürk, Oramiral Celal Eyiceoğlu, Oramiral Bülent Ulusu,Oramiral Emin Göksan, Oramiral İrfan Tınaz, Oramiral Vural Beyazıt,  sınıf arkadaşım Koramiral Mustafa Turunçoğlu bu tarihi binada komutanlık yaptılar.
Divanhane, mimari yapısı, bahriyeye ait resimlerle bezenmiş tavanları ve mobilyaları dahi hatta tarihin acı olaylarına tanık olmuş, Osmanlı İmparatorluğu Deniz Kuvvetleri’nin belleği, saygısı, tarihi idi. Daha da ötesi; Osmanlı Bahriyesi’nde efsaneleşmiş bir mabet gibiydi. Bizler de genç bahriyeliler olarak derin bir saygı ile mermer basamaklarından çıkar ve kocaman bir avluda soluk alır ve sonra yine ayni derin saygı ile Komutanlarımızın huzuruna çıkardık. 

 Kuzey Deniz Saha Komutanlığı  restorasyon safhasında.

 I.Dünya Harbi yıllarında İstanbul’u işgal edenler, alay ederek, aşağılayarak Bahriye Nezareti’ni karargah olarak kullandılar.
Yıllarca tanıdığım, büyüğüm komutanlar sohbetleri sırasında bu muhteşem tarihi eserin  “Osmanlı’da Divanhane oluşundan Bahriye Nezareti olarak görev yaptığı yılları aksettiren bir müze” görüşündeydiler.
Denizcilik tarihine saygılı Amerika Birleşik Devletleri’nde, İngiltere’de, Almanya’da, Fransa’da, İspanya’da, Portekiz’de, İtalya’da, Yunanistan’da, İsveç’te, Norveç’te, Finlandiya’da, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği’nden gelen Rusya’da, Avustralya’da vs. hep böyledir.
Bizim zamanımız olan; 1954 ve sonrası ise, XVIII Yüzyıldan beri gelen Kaptan-ı Derya Gazi Hasan Paşa Vakfiyesi (İnşaat tarihi 1782) Kalyoncu Kışlası içindeki cami bir ibadethane olduğu kadar, Türk-İslâm  mimarisinin ve hat sanatının şaheser örnekleriyle bezenmişti.
Görev yaptığım senelerde gemide görevli olsak da, geçici görevle geldiğimizde bize, Kaptan-ı Derya Cezayirli Gazi Hasan Paşa emaneti olan “Kalyoncular Kışlası’nda kışlamamızın emredildiği zamanları da hatırlarım. Ahşap döşemelerin inanılmaz bir sessizliği vardı..Sanki leventler dolaşır gibiydi. Bu kışlanın camisini da hatırlarım. Kaptan-ı Derya Cezayirli Gazi Paşa vakfı sayılan bu camiyi mazisiyle hatırlar hürmet ve saygı ile suskun kalırdık.
Değil ki; Kasımpaşa; asırlarca bahriyelilerin üssü ve bahriyeli ailelerin semti, muhiti oldu.
Makalemin başında yer alan fotoğrafa dikkatle bakınız; O fotoğrafta fark ettiğiniz her bina Bahriyeye ve Bahriyelilere aittir. Aileler de çoğunlukla Kasımpaşa’da, ya da Fener, Balat’ta, Hasköy’de yaşadılar.
Cezayirli Gazi Hasan Paşa “Kaptan-ı Derya Çeşmeleri” adıyla kayda aldığım o müstesna  çeşmeleri vakfetti. Saka gediği olmasını reddederek mahallelinin susuzluğuna çare oldu, derman oldu.
Divanhane- Kuzey Deniz Saha komutanlığı’nı,  Bahriyedeki yıllarımda nice defalarla sağlık muayenesine ve bir başka görevle  gönderildiğimiz Gazi Hasan Paşa Kışlası’nı müze kavramında bir külliye olarak ülke kültürüne  tarihine kazandırılmasını beklerdim. İsminin dahi değiştirilmesini asla kabul edemediğim, Kasım Paşa Deniz Hastanesi ’nin heybetini ve mermer basamaklarına kadar dalga dalga yayılan Cezayirli Gazı Hasan Paşa’nın ruhunu asla unutmadım. 
Kasımpaşa; Türk Bahriyelileri için Osmanlı’ndan Türkiye Cumhuriyeti’ne özünü, sevgisini artırarak özlem olmaya, saygıyla, sevgiyle hatırlanmaya devam etti. Bu muhteşem tarihi bina “Osmanlı’dan Cumhuriyet’e Divanhane ve Bahriye Nezareti Müzesi” olarak tüm milletimize, devletimize armağan edilebilir ve Dünya kültür mirası arasında haklı yerini alabilirdi.

Osmanlıyı yıkan kışkırtma
Tersane Toplantısı (23 Aralık 1876) Kasımpaşa Bahriye Nezareti Binası’nda yapılıyor
İstanbul Toplantısı  (Tersane Konferansı), 1875’te Hersek ayaklanmasıyla başlayıp bir yıl sonra Bulgar ayaklanması ve Osmanlı-Sırp, Karadağ savaşlarıyla devam eden Balkan bunalımını görüşmek üzere Divanhane’de yapılmıştır. 
Osmanlı Devleti’nin yıkılışına çok acı bir dönüm noktası Tersane Toplantısı sonunda kaydedildi. İngiltere’yi Lord Salisbury ve Sir Henry Elliot, Fransa’yı Kont Bourgoing ve Kont Chaudordy, Avusturya-Macaristan’ı Kont Zichy ve Baron Calice, Rusya’yı İgnatyev, İtalya’yı Kont Corti, Almanya’yı Baron Werther, Osmanlı Devleti’ni de Hâriciye Nâzırı Saffet Mehmed Esad Paşa ile Berlin Elçiliği’nden Şûrâ-yı Devlet reisliğine getirilen İbrâhim Edhem Paşa temsil etti. Ciddi bir müzakere konusu bile edilmeyen Türk önerileri, toplantının göstermelik bir konusu olarak kaldı. Dolayısıyla büyük devlet temsilcileri Türk tekliflerini reddedip toplantının bittiğini ilân etti ve daha önce kararlaştırıldığı gibi yerlerine birer maslahatgüzar bırakarak şehri terk ettiler. Böylece İstanbul-Tersane Toplantısı  sona ererken gelecekteki Osmanlı-Rus savaşının kapısı da aralanmış oluyordu..(Kaynak:İslâm Ansiklopedisi. Konu Müellifi: Mithat Aydın. Sırbistan ve Karadağ için bağımsızlık kararı alınmış ve Bulgaristan ve Bosna-Hersek‘e özerklik verilmesi kararlaştırılmıştı.)

Osmanlı İmparatorluğu'nda
Bahriye Nezareti veya Bahriye Nazırlığı,
Osmanlı Deniz Kuvvetleri’nden sorumlu bakanlığa verilen isimdir.
Osmanlı Devleti'nin kuruluş yıllarından başlayarak 1867 yılına gelinceye kadar Osmanlı Donanması'nın en yüksek derecedeki sorumlusu Kaptan-ı Derya idi. Ancak 1867 yılında yapılan yeniliklerde  Heyet-i Vükela, yani Bakanlar Kurulu oluşturulmasına karar verildi. Bu kurulda Osmanlı Donanmasını temsil etmek üzere de Bahriye Nazırlığı kuruldu. İlk önceleri Kaptan-ı Deryalık görevini de Bahriye Nazırı yürütmekteydi. Ancak daha sonraları tekrar Bahriye Nazırı’nın altında görev yapan bir Kaptan-ı Deryalık kurumu oluşturuldu.
Osmanlı Bahriye Nezareti’nin binası İstanbul'un Kasımpaşa semtinde Kuzey Deniz Saha Komutanlığı olarak kullanılmakta olan binaydı. 1922 yılında Bahriye Nazırlığı’nın işlevi son buldu.

Kasımpaşa Deniz Hastanesi son yıllarda
Kuzey Deniz Saha Komutanlığı olmak üzere restore edildi!
AA’nın bir  basın duyurusunda “”Osmanlı Donanması’nda bir süre askeri eğitim amaçlı kullanıldıktan sonra savaşlarda yaralanan askerlere şifa dağıtan, 186 yıllık Kasımpaşa Askeri Deniz Hastanesi restorasyonu ardından yeniden Türk Donanması’nın hizmetine girecek.” deniliyordu.
Haberde hastanenin tarihçesi veriliyor ve şöyle deniliyordu; “Kuzey Deniz Saha Komutanlığı’nın karargahı olarak kullanılmak üzere 2021 yılında Milli Savunma Bakanlığınca teslim alınan yaklaşık 20 bin metrekarelik alanda, İstanbul Valiliği Yatırım İzleme ve Koordinasyon Başkanlığı tarafından restorasyon çalışmasına başlandı.“Restorasyonun 1. etabı kapsamında, H blok yapısının, er yatakhane ve yemekhane binası olarak kullanılacak şekilde mimari projeleri hazırlandıktan sonra tadilat ve yenilenmesi  tamamlanıp, geçen yılın haziran ayında Kuzey Deniz Saha Komutanlığına teslim edildi.
Kasımpaşa’daki eski Divanhane- Bahriye Nezareti, Kuzey Deniz Saha Komutanlığı  
Haliç’in kıyısına yer alan ve uzun yıllar Kuzey Deniz Saha Komutanlığı karargâhı olarak kullanılan tarihi Divanhane binası restorasyonu ihalesi Valdos Yapı Restorasyon İnşaat A.Ş’ye verilmişti. Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı Divanhane binasının da yer aldığı toplam 30 bin metrekarelik bir alanın imar planını değiştirmişti. Tarihi bina 2022 yılında Milli Savunma Bakanlığı’ndan Cumhurbaşkanlığı’na tahsis edildiği bilinmekte. 
İstanbul Kasımpaşa’da bulunan Divanhane Binası İstanbul’un fethinden itibaren Osmanlı Donanmasının inşa edildiği ve yönetildiği Haliç’in kuzeyinde Kasımpaşa semtinde bulunmaktadır. En son Kuzey Deniz Saha Komutanlığı olarak hizmet veren bina Balyanlar tarafından 1860’lı yıllarda inşa edilmiş ve aynı yere yapılan 5. Divanhane Binası olarak Bahriye Nezareti Binası olarak kullanılmıştı. 
Söz konusu binanın yanında Karakol Binası da bulunmaktadır. Yapılara ait rölöve, restitüsyon ve restorasyon projeleri hazırlanmışmış ve İstanbul 2 Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulundan ve TCMB Milli Saraylar İdaresi Başkanlığından onaylatılmıştır. Çok zorlu geçen 2 yıllık restorasyon uygulaması sırasında İşveren firmaya uygulama müşavirliği hizmeti verilmiştir.
2023 tarihi Proje Hakkındaki bilgilerde İşveren Sembol İnşaat-Tersane İstanbul ve Durum maddesinde “Tamamlandı” yazılıdır. 

Divanhane-Bahriye Nezareti Binası
Divanhane oluşundan Bahriye Nezareti olduğu son seneye kadar bu
komutanlıkta; 1867 yılından itibaren, 1922 yılı Kasım ayı sonuna kadar; 
İsmail Hakkı Paşa (1867-1868)
Mahmud Nedim Paşa (1868-1871)
Abdülhamid Ferid Paşa (1871)
Fosfor Mustafa Paşa (1871-1872)
Hasan Samih Paşa (1872)
Moralı İbrahim Paşa (1872)
Ahmed Esad Paşa (1872)
Fosfor Mustafa Paşa (1872)
Mehmed Namık Paşa (1872-1873)
Hüseyin Avni Paşa (1873)
Hasan Rıza Paşa (1873)
Kayserili Ahmed Paşa (1873-1875)
Ahmed Esad Paşa (1875)
Mehmed Rauf Paşa (1875)
Hasan Rıza Paşa (1875)
Mehmed Namık Paşa (1875)
Hasan Rıza Paşa (1875)
Derviş İbrahim Paşa (1876)
Abdülkerim Nadir Paşa (1876)
Kayserili Ahmed Paşa (1876-1877)
Mehmed Rauf Paşa (1877)
İngiliz (Eğinli, Büyük) Said Paşa (1877-1878)
Moralı İbrahim Paşa (1878)
Ahmed Vesim Paşa (1878-1879)
Rasim Paşa (1879-1881)
Bozcaadalı Hasan Hüsnü Paşa (1881-1882)
Ahmed Ratip Paşa (1882)
Bozcaadalı Hasan Hüsnü Paşa (1882-1903)
Mehmed Celaleddin Paşa (1903-1907)
Hasan Rami Paşa (1907-1908)
Alizoti İbrahim Halil Paşa (1908)
Arif Hikmet Paşa (1908-1909)
Hüseyin Hüsnü Paşa (1909)
Ali Rıza Paşa (1909)
Emin Paşa (1909)
Arif Hikmet Paşa (1909-1910)
Alizoti İbrahim Halil Paşa (1910)
Salih Hulusi Paşa (1910)
Mahmud Muhtar Paşa (1910-1911)
Hurşid Paşa (1911-1912)
Mahmud Muhtar Paşa (1912)
Çürüksulu Mahmud Paşa (1913-1914)
Cemal Paşa (1914-1918)
Rauf Bey (1918)
Ali Rıza Paşa (1918-1919)
Mehmed Şakir Paşa (1919)
Ahmed Avni Paşa (1919)
Salih Hulusi Paşa (1919-1920)
Mehmet Esat Paşa (1920)
Kara Mehmed Said Paşa (1920)
Çakacı Ahmed Hamdi Paşa (1920)
Salih Hulusi Paşa (1920-1921)
Çürüksulu Ziya Paşa (vekil) (1921)
Salih Hulusi Paşa (1921-1922)
Bahriye Nazırı olarak görev yaptılar.

Kasımpaşa’daki Kuzey Deniz Saha Komutanlığı Karargahında görev yapan 
Kuzey Deniz Saha Komutanı amiraller şöyle idi;
Amiral Mehmet Ali Ülgen,
Amiral Sadık Altıncan,
Amiral Fahri Korutürk,
Amiral Salih Zeki Özak,
Amiral Necdet Uran,
Amiral Celal Eyiceoğlu,
Amiral  Kemal Kayacan,
Amiral Hilmi Fırat,
Amiral Bülent Ulusu,
Amiral Nejat Tümer,
Amiral Zahit Atakan,
Amiral Emin Göksan,
Amiral İrfan Karabulut,
Amiral İrfan Tınaz,
Amiral Vural Beyazıt,
Amiral Mustafa Turunçoğlu,
Amiral Güven Erkaya,
Amiral Salim Dervişoğlu. 

Sultan II. Abdülhamid devri   Son Bahriye Nazırı Hasan Rami Paşa da 
Kasımpaşa’daki bu Bahriye Nezareti’nde görev yaptı.

 
Uzun seneler Bahriye Nazırı olarak görev yapan Hasan Hüsnü Paşa ’dan sonra yine uzun seneler Bahr-ı  Sefid  Komutanı olarak görev yapan   Hasan Rami Paşa da  Sultan II.Abdülhamid devrinin son Bahriye Nazırı oldu. Meşrutiyet İhtilali sonrasında görevinden alınmıştı. Bahriye hayatını  yazmıştır ve Artin Asaduryan Matbaası’nda yayınlanmıştır. Ben bu hatıratı aylarca çalıştım.  
Sultan II. Abdülhamid Devri  Donanmasına ve Kasımpaşa’daki Bahriye Nezareti’ne  ait harika fotoğraflar,  Sultan II. Abdülhamid  Yıldız albümleri’nde mevcuttur. 

 
Bu eserimi  Alfa Yayınevi neşretmişti.
Sultan Vahdettin devri son Bahriye Nazırlarından olan Ahmet Avni Paşa bir kara subayı idi ve kısa bir süre  Kasımpaşa’daki bu Bahriye Nezareti’nde Bahriye Nazırı olarak görev yaptı. Hatıratını Fransa’da yaşayan akrabaları yakın yıllarda bana ilettiler. Bu hatıratı Timaş Yayınevi “Avni Paşa Anlatıyor” başlığı ile yayınladı. Vakıa başıma gelmedik kalmamıştır.. Hüsran ile hatırlarım..

Türkiye Cumhurbaşkanı 
Recep Tayyip Erdoğan Müzesi oluyor
Neden diye sormak isterim.. Neden bu tarihi bina seçilmiştir?
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan; Osmanlı İmparatorluğu’ ndan Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne ve yakın yıllara kadar, dünyanın en eski Bahriye Nezareti ve Deniz Kuvvetleri Kuzey Deniz Saha Komutanlık karargahının  Cumhurbaşkanına verilen armağanlardan oluşan bir müze haline getirilişini şöyle açıklamıştı; “Kasımpaşa’da Kuzey Deniz Saha Komutanlığı vardı, adeta harabeydi, orayı restore ettik, bu fakir adına müze haline getiriyoruz, bu fakire ne hediye ettilerse, hat sanatı olsun, kitap olsun, her türlü eser olsun, hepsini orada sergileyeceğiz, halkımıza açacağız” dedi.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın  “Adeta harabeydi” demesi karşısında, bu muhteşem tarihi eserin  Türk Deniz Kuvvetleri tarafından nasıl harabe hale getirildiğini anlayamadım ve bu bir gerçek ise diye derin üzüntü duydum. Türk Deniz Kuvvetleri Komutanlığı’nın böylesine bir muhkem binayı  harabe haline getirerek bıraktığını birtürlü hayal edemiyorum. 
Zaten bu bina  lumbar ağzı dediğimiz  ana kapıdan girildiğinde tamamiyle mermer zemin üzerinde son derece geniş bir avludan ve etrafındaki merdivenlerle üst kata çıkan merdivenlerdenden oluşuyordu. Üst katta çepeçevre odalar ve Haliç’e bakan kısımda ise binanın denizyüzüne paralel komutanlık  odası ki bir salon halinde idi ve ayrıca tarihi bir diğer toplantı salonu vardı. Karargahtaki her eser  ve tüm tavanlardaki bezemeler  ve Osmanlı devri harp gemilerinden oluşan  yağlıboya resimler titizlikle  korunurdu ve uzun asırlardır bir kuşaktan diğerine  emanet edilmişti. 
Haliç kıyısındaki  ve son adıyla Kuzey Deniz Saha Komutanlığı İstanbul’un fethinden beri “Bahriye Divanhanesi”ydi, “Bahriyte Nezareti” idi  ve  salavatla  mermer basamaklarını çıkar, huşu ile içeri adım atardık. Avluda bir kadırga replikası teşhirde idi.
Osmanlı Devleti son yıllarının deniz subaylarından dedem Ordu’lu Nazif Kaptan İstanbul’un işgali sırasında  Bahriye Nezareti yanında Haliç sahilindeki cephaneliklerden Anadolu’ya nasıl cephane, silah kaçırdıklarını anlatırdı. Babam Mk.Alb. Nurettin Öndeş dahi bir süre Kuzey Deniz Saha Komutanlığı Teknik Daire Başkanı olarak bu karargahta görev yapmıştı.
Bu karargah; Osmanlı’nın Deniz Kuvvetleri Komutanlığı binası idi. 2022 yılında, çevre ve şehircilik Bakanlığı’nın Kuzey Deniz Saha Komutanlığı’nın  da yeraldığı  bölgenin askeri alan vasfını kaldırdı ve  Cumhurbaşkanlığına tahsis etti.  
Türk Deniz Kuvvetleri görevileri bu muhteşem tarihi karargahı  nasıl olur da “Harabe” haline getirmişlerdir.. “Harabeyi restore ediyoruz” denilmesi, rahmete kavuşmuş tüm komutanlarımızı, her rütbeden subay ve astsubaylarımızı derinden üzmüş olmalıdır  ve   hangi rütbede olursa olsun Türk deniz subayını ve astsubayını derinden yaralamış olması  gerekir!  
Sayın Cumhurbaşkanı  Recep Tayyip Erdoğan’ın  Divanhane- Bahriye Nezareti  ve Kuzey Deniz Saha Komutanlığı’nı  96 yaşıma bastığım   ömrümün son katresinde devletimizin tarihine saygı ile  korumasını dilerdim ve ben hasretle anacağım!

                                                      *****
 

2016 yılı olmalıdır. Türk Armatörleri Tarihi konulu belge çalışmalarıma devam ediyordum. O tarihe kadar 4 cilt yayınlamıştı. Beşinci ciltte yeralacak eski armatör ailelerimizden Mete ailesi konusunda Halim Mete Bey Kardeşimizle  Tuzla’daki şirketinde buluştuk.
Bana “Mete ailesini en etraflı anlatabilecek  kişi Kaptan Hasan Bari Mete’dir. Ben kendisine söyleyeceğim. Sonra size haber veririm..” demişti.
Birkaç gün sonra aradı. Hasan Basri Mete  Maltepe’deki İyidere Vakfı’nda beni bekleyecekti. Aradan bir hafta kadar zaman geçti ve Hasan Basri Mete Bey beni aradı. Kararlaştırdığımız gün Maltepe’deki İyidere Vakfı’na gittim.
Karşımda hoşgörü sahibi, Karadeniz’in direncini, yürekli halini ve vefasını anlatan ve çelebi  bir çehre ile Kaptan Hasan Basri Mete vardı.
Salon gibi bir mahalde bir masanın kenarına iskemlesini çekti.. Ben de masanın öbür tarafında teybimi açtım.. Mete ailesini kökleriyle anlatabilmek amacıyla  hayli kayıtlar yazılı dosyasına da bakarak. anlatmaya başladı.. Anlattıklarının tamamı Türk Armatörleri Tarihi Cilt V.’de yeralmıştır.
Birkaç gün oldu.. Halim Mete Bey Kardeşimiz Kaptan Hasan Basri Mete’nin vefatını duyurdu. Ailenin bir vefakar büyüğü de  ebedi ayrılık şerbetini içmişti.
Cenazesi, 2 Eylül 2026 Çarşamba günü öğle namazına müteakip Altunizade İlahiyat Fakültesi Camii'nde kılındı ve Kuzguncuk Aile Mezarlığı'na sonsuzluğa uğurlandı.
Hatırladım ve üzüldüm ve Rahmet diledim..
Arşivimde o sohbetimiz sırasında çektiğim iki fotoğrafı kalmıştı.
İyidere Eğitim Kültür Ve Dayanışma Vakfı kurucularındandı. Denizcilikle geçen uzun yıllarının yanı sıra İyidere Vakfı aracılığıyla yüzlerce öğrenciye sağladığı burslar ve hayırseverliğiyle tanınmaktaydı. 
Yapraklar Mahallesi'nden, İyidere Vakfının kurucu üyelerinden olan  Kaptan Ali Mete'nin Hatice Mete’nin oğlu; Nuri, Seher, Fatma, Sema ve merhum Ali Mete'nin babası idi.  
Hasan Mete “Mete Ailesi”ni Anlatıyor başlığı ile anlattıklarını kaydetmişim. Şöyşe anlatmıştı; Annemin babası Batum’dan göçetmiştir. Batum onların yaşadığı devirde, Doğu Karadeniz’in İstanbul’u sayılırmış. kahvahaneleri varmış. Batum’da Yelkenli gemi zamanında “40 karış” dedikleri tekneleri varmış. Halim Mete’nin babası Yetim Osman çok iyi bir makinistti. Allah Rahmet eylesin, çok yakından tanırdım. Kayınpederinin gemilerinde başlamıştır. Sonra kum tekneleri yaptı. Hatta Halim Mete’nin amcası Şaban Mete de kum tekneleri yapmıştır. Mete ailesinde denizcilik bir gelenek olmuştur. Büyük dedemiz Mehmet Ağa’nın dokuz oğlu olmuştur. Dokuz kardeşden denizciliğe girenlerden biri İbrahim Ağa’dır. Onun soyundan gelen denizciler; Mehmet Mete Kaptan, Osman Reis, Salih Reis, Ali Kaptan, Recep Kaptan, Niyazi Kaptan, Recep Kaptan ve armatör olarak Ali Rıza Kaptan, Sait Mete Kaptan hem de dolmuş motoru armatörüdür. Ömer Mete Kaptan’ın amcasının oğlu Yüksek Denizcilik Okulu mezunu uzakyol kaptanıdır. Ayrıca makinist olarak Suat Mete, Ender Mete Kaptan da aynı zamanda makinistti. Ali Rıza Mete Kaptan’la ortaklığımız olmuştur. Bizden evvel onun bir tankeri vardı. Dolayısyla kaptan ve armatördü. 
Tahir Ağa soyundan gelenler; Mehmet Kaptan, Tahir Kaptan, Şükür ve Ahmet, İsmail, Hilmi, ve Halit Kaptan’ı sayacağım. Bu saydıklarım hep yelkenli teknelerin armatörüydüler. İkinci oğlu Tahir Mete Ağa soyundan gelen denizciler; Mehmet Kaptan, Tahir Kaptan, Şükür Kaptan ve onun oğlu Ahmet, İsmail ve Halit Kaptan’dı. Bunlar ahşap gemi armatörüydüler ve çektirme tabir edilen tipi 200 tonluk yelkenlileri vardı. Ben Ahmet Kaptan’ın ‘Başak’ isimli çektirmesini hatırlıyorum. 
Tahir Mete Kaptan’ın denizci torunları; Sami, Rahmi, Recep kaptanlardır. Bunlar dolmuş motoru armatörüydüler. Tahir Kaptan oğlu Nuri Salih Kaptan. Halim Mete’nin dedesi İbrahim Hantal ve Şevki Hantal. Beşir Mete Ağa soyundan denizci olanlar ise ki benim aile grubumu meydana getirir; Ali Mete, Hasan Mete Kaptan saç gemi armatörüydü. Gemilerinin isimleri, Ceyhun, Demirtaş, Kenan’dı ve bu gemiler takribi 200 - 300 tonluk eski posta vapurlarından tadil edilmiş, motor takılmışlardı. Ceyhun Marmara’da batmıştır. Demirtaş 300 tonluktu. Daha sonra Kenan isimli bir gemileri daha vardı. Bu posta gemisinin eski adı Küçük İnönü idi. Bu gemiyi Kalafatyeri’nde perçinlerini dahi kendileri yenileyerek tadil ettiler. Tüm işleri babam yapardı. Babam vefat ettiğinde ben bir buçuk yaşındaydım. Bu gemiler babamın ve babamın amcasının oğlu Hasan Kaptan’ın ortaklığındaydı. sonrasında motor takılan bu eski posta vapurları 3 - 4 mil sürat yaparlardı! Tadil Hasan Kaptan Adapazarı’ndan Kuvayı Milliye teşkilatına katılmış Hüseyin Efendi’nin oğludur. Mustafa Kemal babasına yüzbaşı rütbesi vermiş bir milli kahramanlardan biriydi. Biz onlarla kardeş çocuklarıyız. 
Ali Mete Kaptan soyundan denizci olanlar; Ağabeyim Nuri Kaptan ahşap gemi armatörüydü. Çektirme tipi gemileri Sevil, Uluza ve diğerleriydi. Ben bunları görmedim. Ahmet Mete Kaptan ahşap çektirme tipi gemi armatörüydü. Ömer Mete Kaptan yine ağabeylerimden biri olan denizciydi ve dolmuş motoru armatörlüğü yapardı. Mehmet Mete Kaptan, İbrahim Mete Kaptan ahşap gemi ortaklığı yaparlardı. Gemilerinden hatırladıklarım “Lûtfuhuda”, “Mete” yaklaşık elli, yüz tonluk çektirmeydiler. Çocukluğumda evlerinin duvarında Lûtfuhüda’nın fotoğrafı olduğunu hatırlıyorum. 
Derviş Mete ağa soyundan gelen denizciler; Mehmet Mete Kaptan ve oğulları Hızır Musa, Derviş ve dolmuş motoru armatörleridir. Halen devam ediyorlar. Osman Mete Bey soyundan gelen denizciler; Halil Efendi oğulları İsmail Kaptan, İlyas Kaptan, Hızır Kaptan, Salih Kaptan, Ali Kaptan, Hasan Kaptan, Mehmet Kaptan, Erol Kaptan, Metin Kaptan, Kaptan Meto Halim Ağa. Birkısmı dolmuş motoru armatörüdürler. Ancak Ali Mete Kaptan römorkörlerde kılavuz kaptanlık yapmıştır. Kaptan Meto Halim Ağa’nın dolmuş motoru vardı. Askeri bir teknede kaptanlık yapmıştır. 
Abdurrahim Mete Ağa soyundan olan denizciler; Abdurrahim Kaptan “Kırk Karış” boyunda yelken gemisi armatörüydü. Batum’da yaptırmıştı. Vefat ettiğinde bu tekne henüz bitmiş ve ticarete girmemişti. Bu tekneyi sattılar. Abdurrahim’in kardeşleri Tufan Reis, Süleyman Reis, Kâmil Mete makinist denizci, Ali Mete Kaptan, Ali Mete Kaptan, bunlar babamla teyze çocuklarıdır ve babamın gemilerinde kaptanlık yapmışlardır. 
Ömer Mete Ağa soyundan gelen denizler; Tahsin Kaptan Ali Sohtorik’in annesi Tahsin Reis’in ablası olduğundan dayısıdır. Tahsin Kaptan’ın oğulları Hızır Mete Baş makinist, İlyas Mete Kaptan, Bahri Mete armatör, aynı zamanda sigorta şirketinde önemli bir mevkide idi. Koç’un yaptırmış olduğu Aygaz tankerindeydi. Bu gemi alabora olup battığında şehit düşmüştür. Murat Mete Efendi’nin denizci olan oğulları; Ali Rıza Mete, Ali Sohtorik’in dayısının oğludur. Ben de pratikten Uzakyol Kaptanı ehliyeti aldım. Bu amaçla Ortaköy’deki Yüksek Denizcilik Okulu’nda imtihanlara girdim. Fakat her meslek alanında olduğu üzere ayrı okullardan gelenler arasında çekişmeler vardı. 
Yüksek Denizcilik Okulu’nda Seniye Abla dediğimiz bir hocamız vardı. Onun yardımıyla gece gündüz demeden çalıştım ve ilk imtihanda başarılı oldum. Son zamanlarda Türk Armatörleri Birliği’nden halamın oğlu İbrahim Mete de üye olarak heyette yeralıyordu. Bahriyenin “Uyanık” isimli bir gemisi kadrodışı bırakıldığında talip oldular ve büyük onarımdan sonra yük gemisi olarak hizmete aldılar. Bu gemiye “Ararat” adını vermişlerdi. Kardeşleri İsmail Mete de denizciydi. Çetin Mete, Ali Rıza Kaptan’ın oğlu güverte zabitiydi. Genç yaşta vefat etmiştir. Nihayet Murat Mete Kaptan. Alemdarzâde Biraderler’in sahip oldukları 1186 grt. ve 1780 dwt.’luk 1880 yapısı “Canik” isimli kuruyük gemisi Fransız şirketine ait iken adı “Ararat”tı. Bu bakımdan benim belirttiğim “Ararat” ile alâkası yoktur. Ömer Mete Ağa soyundan gelen denizciler; Hamit Mete Reis, Dursun Mete Reis ve Ömer Mete Kaptan’dır. 25 Şubat 2014 Salı günü vefat etmiş olan Hasan Fehmi Mete, Rize İyidere eşrafından Kaptan Recep Mete ve Emine Mete’nin oğluydu. Eşi Filiz Mete, çocukları Metehan ve Atahan’dı. Niyazi Mete, Sevcan Aynacı, Fatma Mete, Meral Konan ve Hayal Sürmeli ile amca çocukları olurlar. Cenazesi 27 Şubat 2014 Perşembe günü öğle namazını müteakiben Ataköy 5. Kısım Camii’nden kaldırılarak Kuzguncuk Nakkaştepe’deki aile kabristanlığına defnedildi. 
Bana gelince armatörlük yaşamıma nokta koydum. Gemideki adamlarım çok uzun yıllar bizlerde çalışmış ustaydılar. Mete ailesinde annem Hatçe Mete, Abdürrahim Mete’nin en ufak kızıydı. Babam Ali Mete Kaptan 41 yaşında vefat ettiğinde Rize’nin İyidere Yapraklar Mahallesi’nde oturuyorduk ve ben bir buçuk yaşındaydım. Biz Nuri, Ahmet, Ömer, Hasan olmak üzere dört kardeştik. İlkokulu İyidere’de okudum. Ortaokul Rize’de vardı. Ama Rize’ye gitmek çok zordu. Annem durmadan kilo alayım diye şuruplar içirirdi. Bir de uzaklara gidip hastalanırım diye Rize’ye göndermekten çekindiler. Demokrat Parti’nin ilk kurucularından Mehmet Fahri Mete babamın akrabasıydı. Beni yanına almak istedi. Fakat hastalanırım diye vermediler. Annem dul kaldığında 24 yaşındaydı. O sıralarda çay fabrikaları başlamıştı ve oradaki akrabalar da beni denize göndermek istemiyorlardı. Çay fabrikalarında çalışırsam, biz ailece ölmeyiz, ama olmayız da. Bunu anneme söyledim; Ben de dedemin gibi denizci olarak şanını yaşatmak istiyordum. O kadar israr ettim ki sonunda annem benimle baş edemedi ve halamın oğlu Ali Rıza Kaptan’a emanet edildim. Annem kışın geri gelmem kaydıyla bana müsaade etti. 
Teknelerdeki ilk işim kamarotluk oldu. İsmini tam hatırlayamıyorum ama, bahriyeden emekli Bülent Talu olacak bir denizci kaptandı. Fakat her şey aslında halamın oğlunun elinin altında oluyordu. O yıllarda gemiler çok ilkeldiler. Buz odaları yoktu. Bunedenle et ihtiyacı için hayvanı canlı olarak gemide beslerdik. Baştaraflarda gladoralar olurdu. Seferlerde kömür oralara stok edilirdi. Hayvanları orada samanla besledik. İhtiyaç oldukça hayvanları keserdik. Kamarot olmakla kalmadım, tüm armadorluk işlerini öğrendim. Ali Sohtorik’in dayısının oğlu Ömer gemiye alınmıştı ve kaptan ona ders verirken yanlarında durur dikkatle dinlerdim. Miyar pusulayı, kertelerine kadar ve kullanmasını o seferlerde öğrendim. Pratik yönden yetiştiğime inandığımdan Kıyı Kaptanlığı ehliyetimi aldım. O sırada Ali İpar’ın gemileri vardı. Babası Hayri İpar’ın Emirgan’da büyük yalıları vardı. Ali İpar Haşim Mardin’in “Haran” isimli bir gemisini hacizli olduğu Ticaret Bankası’ndan satın aldı. Ali İpar gemiyi aldıktan sonra, adını “Necip İpar” olarak değiştirdi. Ardından Liberty sınıfı “Virginia İpar, “Mehmet İpar” ve “Nezihi İpar” adını verdiği üç gemi daha satın aldı. O seneler biz Amerikadan varillerde soya yağı taşıdık. Bu seferlerde Kaya Demirsoy Kaptan’la tanıştım. Zamanla güverte zabitliği imtihanına girdim ve ehliyet aldım. Faik Zeren’in “Türkiye” gemisiyle İzmir’den Amerika’ya sefer yaptık ve buğday yükleyerek Poti’ye tahliye ettik. Oradan sonra Zonguldak’tan kömür yükledik ve İstanbul’da tahliye ettik. Bu seferlere dördüncü kaptan olarak katılmıştım. Yavuz’un son komutanı Güverte Albay Hilmi Okçugil üçüncü kaptandı. Böylece üçüncü kaptanlığa yükseldim. Atlantik seferlerinde gemiyi tamir ederdik. Bizim denizlerdeki yaşamımız böyleydi. 
Sohtorik’te de çalıştım. Cerrahoğulları’nda Mehmet Ereğli gemisini almaya gittiğimizde üçüncü kaptan olarak bulundum. Başkaptanımız Zonguldak’lı tam denizci biriydi ki, adını hatırlayamadım. Kosterlerde de başkaptan olarak çalıştım. İlk gemim “Profilo” isimli bir gemiydi. Bu gemiyi Karahasan firması satın almıştı. Kaptanoğullarının “Şadan Kaptanoğlu” gemisinde bir iki sene çalıştım. Yine Şevket Yardımcı’nın 2.000 tonluk “Hüseyin Yardımcı” gemisine kaptan oldum. 

 Şevket Yardımcı hem arkadaşımdı ve hem de çok akıllı adamdı. Oğulları da beni amca gibi bilirler! Zamanla ben Rum ve Türk arkadaşlarla beraber Yunanistan’dan 3,000 dwt’luk bir gemi satın aldım. Daha sonra Tahsin Kalkavan’ın da olduğu birbaşka ortaklıkla gemi daha satın aldık. Elefsis’te geminin tüm bakımlarını yaptırttım. Ömrüm denizlerde geçti ve artık denizlerdeki yaşama nokta koydum. Bizim gençlik yıllarımızda özellikle yelkenli gemilerde, ya da posta vapurlarından tadil edilmiş küçük gemilerde yaşam son derece zordu. Özellikle yelkenli teknelerde çalışmak için herkes yatağını yastığını yorganını denk yapar getirirdi. Kumanya olarak biraz zeytin, peksimet veya ekmek, biraz soğan verilirdi. Baştarafta sancak iskele başaltında tahta ranzalar olurdu. Bir de herkesin tahta küçük dolapları vardı. Yiyeceklerimizi oralara koyardık. Ama heryeri kakalaklar basardı. Kış geldi mi gemiler ya karaya çekilir veya korunaklı koylara bağlardı. Kış süresince teknede kalınır, onarımlar yapılır, ama yevmiye verilmezdi. Gemiciler iş bulmak için karada kahvehenelerde bekler, işbulurlarsa sevinirler, bulamazlarsa denklerini yeniden sırtlarına vurur, köylerine dönmek zorunda kalırlardı. Türk denizcilik tarihi ni okuyanlar, o insanların hangi zor koşullarda çalıştıklarını hatırlamalıdırlar…”
Kaptan Hasan Basri Mete’nin bir hatıra olarak belgelere yazılmış anlattıklarının sona geldim.
Bir sonbahar daha başlıyor.. Nice yazlar oldu, nice kışlar geçti.. O geride kalan yıllarda nice dostlar sonsuzluğa uzaklaştılar. O dostlardan biri  Erol Yılmaz Akçal idi.. Sonraki yıllarda İrfan Cerrahoğlu, Nuri Cerrahoğlu, Semih Sohterik, Pekin Baran, Turgut  Kıran,  Asaf Güneri, Kahraman Sadıkoğlu ve daha nice dostlar, tanıdıklar sonsuzluğa uzaklaştılar. 
Bu dünyadan dün de bir Kaptan Hasan Basri Mete geçti.. Allah rahmet eylesin.
                                                      ****

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Deniz Zeyrek   şöyle yorumlamış…(Hürriyet -07 Ağustos 2026 ) “Malum yaz aylarındayız.
İnsanlar yaz tatillerini yapıp döndüler, hali hazırda yapıyorlar ya da eylül sonuna kadar yapmayı planlıyorlar. Bugün sizinle ülkemizde yaşayan insanların tatil tercihine dair bazı istatistikleri ve görüşlerimi paylaşacağım;2023 yılında 11,1 milyon Türk yurt dışına çıkmış. Bu sayı 2024’te 11,39 milyon olmuş. 2025’in rakamı ise 12 milyonu bulmuş.
Türkler, 2025 yılında yurtdışında yaklaşık 10 milyar dolar harcamış.
2025’te sadece Yunan adalarına giden Türklerin sayısı 1,5 milyonu aşmış.
Üstelik bu 1,5 milyon kişinin Yunan adalarına giriş sayısı 2,6 milyonu bulmuş (Bazı insanlar birden çok gitmiş).
Yunanistan 2025 yılında 1,1 milyon Türk’e kapıda vize vermiş.
Türklerin sadece Yunan adalarında 2025 yılında harcadığı para ise 500 milyon euroyu bulmuş.
Feribot seferlerindeki rezervasyon artışlarına göre bu rakamların 2026 sonunda yüzde 25-30 civarında artması bekleniyormuş. Belli ki Türkiye’ye yakın Yunan adaları, Türk tatilciler için çekim noktası olmuş.
Yunanistan’a olan ilgi Türklerle de sınırlı değil. İngilizler, Almanlar, kuzey Avrupa ülkelerinin vatandaşları Yunan Adalarına akın ediyor. Bugün itibariyle turizm Yunanistan Milli Gelirinin yaklaşık yüzde 25’ine dolaylı ya da doğrudan katkı sağlıyor. Yüzbinlerce insana istihdam yarattığı gibi ülkenin en büyük döviz kaynağına dönüşmüş.

Peki neden?
Yunanistan bunu sağlamak için neler yapmış?
“Bakalım:
- 2009 borç krizinden sonra döviz kazandıracak sektörleri büyütmeye karar vermiş. Turizmi ekonomik büyümeye katkı sağlayacak stratejik bir sektöre dönüştürmüş.
- Genel KDV oranı yüzde 24 iken, otellere, restoran ve yemek hizmetlerine yüzde 13 KDV uygulaması başlatılmış. Daha da önemlisi Midilli, Sakız, Sisam, Kos ve bazı küçük Ege adalarında KDV oranları yüzde 30 indirimli uygulanıyor. Böylece bazı işlemlerde efektif oran yüzde 17, yüzde 9 ve yüzde 4 seviyelerine kadar düşmüş.
- 2024’te başlayan kapıda vize uygulaması diplomatik bir açılımdan öte ekonomik bir avantaja dönüşmüş. Adalar için İzmir, Aydın, Muğla, Balıkesir, Manisa gibi kentler “yakın pazar” sayılmış ve o kentlerde yaşayan insanlar potansiyel turist olarak hedeflenmiş. Bu sayede Türkiye’ye yakın adalarda esnafın en önemli müşteri kitlesi Türkler olmuş.
- Ulaşım maliyetleri düşürülmüş. Adalara feribotla 30-90 dakikaya varılabilmesi insanlarda “Yurtdışına gidiyorum” düşüncesinden çok, “karşı kıyıya geçiyorum” algısı ortaya çıkmış.
(Gidiş dönüş bilet ücretleri şöyle: Çeşme-Sakız 50, Ayvalık-Midilli 45, Bodrum-Kos 48, Marmaris-Rodos 95 ve Fethiye-Rodos 85 euro.)
- İşletmeler sıkı denetlenerek, fiyat istikrarı korundu, “Ucuz ve kaliteli tatil” algısının bozulmaması için çaba gösterildi.
- Adalarda otomobiller için park, insanlar için plaj ücreti alınmıyor. Araç kiralama kolay ve ucuz hale getirildiğinden adaya gelen insanların araç kiralayarak bütün adayı dolaşmasına imkân veriyor.”
Aradaki farktan da anlayacağınız gibi en önemli faktör fiyat.
Pahalı ve kalitesiz değil, ucuz ve kaliteli bir tatili tercih ediyor insan.
Bir de güne operasyon haberleriyle uyanılan, tutuklamaların, kavga gürültünün gırla gittiği bir ülkede herkesin üzerine sinen, yüzlerine yansıyan o negatif enerji ve yüksek gerilimin olumsuz etkisi var.
Ne yalan söyleyeyim:
İnsan, birbirine karşı saygılı, nezaketli, gülümseyen, eğlenen, şarkı söyleyen, dans eden mutlu ve neşeli insanların yaşadığı bir yerde tatili daha çok hissediyor.
Rodos, Kos, Midilli, Sakız, Sisam ve Meis gibi popüler rotaların da dahil olduğu kapıda vize programı, özellikle hafta sonu kaçamakları ve kısa yaz tatilleri için pratik bir seçenek. Eğer bu yaz rotanızı Ege’ye çevirmeyi düşünüyorsanız, kapıda vize ile gidebileceğiniz Yunan adalarını listeledik;Rodos,Kos,Midilli,Meis,Sakız,Sisam(Samos),Smi, Kalimnos,Patmos, Laros.

Yunanistan bir ada devletidir,  Yunanlı adalıdır.
Yunanistan'ın toplam ada ve adacık sayısı kaynaklara göre 1.200 ile 6.000 arasında değişmektedir. Bunlardan üzerinde yerleşim bulunan (insan yaşayan) ada sayısı ise yaklaşık 166 ila 227 civarındadır. 
Çoğu coğrafi tanıma göre 3.000'in üzerinde ada ve kayalık/adacık olduğu kabul edilir, ancak en geniş hesaplamalarda bu sayı 6.000'i bulur.Yaklaşık 227 adada sürekli yaşam vardır.
Saygın armatörlerimizden Asaf Güneri, kalp krizi geçirerek vefat ettiği sırada yakın arkadaşı Yunanlı Armatör Lou Kollakis ’in Yatı’nda ve Lou  Kollakis’in ata yurdu, memleketi 800 kişinin yaşadığı Oinousses Adası önlerinde idiler.  (Stelyo Berberakis; “Dilediği gibi yaşadı, dilediği gibi hayata veda etti”- T24  6 Ağustos 2026).
Bu adada elektrik, su, kanalizasyon, yol bakımı, manastır ve kiliseler ve bütününde devlet idaresi, muntazam deniz ulaşımı, sağlık hizmetleri vardır. Tüm Yunan Ada ve adacıklarında Devlet tüm varlığıyla mevcuttur. Yollar son derece bakımlıdır ve yerlerde tek çöp yoktur. Sahilde feribotların yanaşabilmesi muntasan bir rıhtım ve iskele ve yatlar için bağlama babaları, halkalar, elektrik ve su  bağlantıları olan  dolaplar vardır..Bu husus taaaaaaa..  en uçtaki Meis Adası ve hatta yakınındaki RO kayalıkları denecek adacık için de aynen geçerlidir.

Pîrî Reis’in Kitâb-ı Bahriye’sinde bugün Oinousses (İnûsalar) adıyla bilinen, Sakız Adası’nın doğusundaki küçük ada grubunun Osmanlı-Türk denizcilik geleneğindeki adı Koyun Adaları’dır. Bu adlandırma, Yunanca Oinousses adının kökeninden bağımsız olarak, Osmanlı ve Türk denizcilerinin kullandığı Türkçe coğrafi addır. Ada grubu Sakız’ın (Chios) hemen kuzeydoğusunda, Anadolu kıyılarına yakın konumdadır.
Pîrî Reis’in güzergâh sıralamasında: Foça - İzmir - Karaburun - Koyun Adaları / Kara Ada / Aldırı Körfezi - Sakız Adası şeklindeki sıralama görülmektedir. Bu nedenle Koyun Adaları, Sakız'ın doğu ve kuzeydoğu çevresindeki küçük ada ve kayalıklar bağlamında ele alınmaktadır. Ardından gelen bölüm doğrudan Sakız Adasına ayrılmıştır. Pîrî Reis’in Kitâb-ı Bahriye’sinde, Sakız çevresindeki bu coğrafî bölge “Koyun Adaları” başlığı altında anlatılmaktadır. 

Oinousses Adası

Bir örnek olması açısından Oinousses adasını ele alacağım; Oinousses, Aignousa veya Egnousa Yunanistan'ın Sakız Adası'nın kuzeydoğu kıyısından yaklaşık 2 kilometre (1 mil) açıkta ve Türkiye'nin 8 km (5 mil) batısında bulunan, 1 büyük ve 8 küçük adadan oluşan çorak bir adalar kümesidir. İdari olarak adalar, Kuzey Ege bölgesinin bir parçası olan Sakız bölgesel birimi içinde bir belediye oluşturmaktadır . Adaların ana kasabası ve belediye merkezi de Oinousses olarak adlandırılır. 
Oinousses'in  800 civarında  bir yerleşik nüfusu vardır ve bu nüfus çoğunlukla adanın  Oinousses kasabasında yaşamaktadır. Kasaba, bir meydan ve küçük bir liman etrafında kurulmuştur; Bir okul, Aziz(Agios) Nikolaos  kilisesi ve Evaggelismos Manastırı, bir Ticari Denizcilik okulu ve bir denizcilik müzesini içermektedir. Yunan Denizcilik Bakanlığı ve Deniz Ticaret Odası’nca desteklenen bu okuldan  muhtelif adalardan da gelen yüzlerce Yunan genci  kaptan olarak yetişmişlerdir. 
Yerleşim yeri olarak kullanılabilecek diğer  yerler Kastron ve Aspalathrokampos'tur. Adanın işgücünün büyük çoğunluğu denizcilik, balıkçılık ve keçi yetiştiriciliğiyle uğraşmaktadır. Lemos, Pateras, Hadjipateras, Samonas, Kollakis ve Lyras aileleri gibi başarılı gemi sahibi ailelerin sıra dışı bir kümesinin kökeni olarak bilinir. Ailelerin çoğu artık yılın büyük bölümünü başka yerlerde geçiriyor olsa da, adalar ve kasaba güçlü bir denizcilik bağlantısıyla iyi bir şekilde korunmaktadır. Yurtdışındaki Oinousslular, endüstriyel taşımacılık sektöründeki başarılı girişimcilik becerileriyle tanınırlar. 1960'lardaki altın çağlarından bu yana Oinousslu gemi işletme şirketlerinin sayısı azalmış olsa da, endüstriyel taşımacılık sektöründe hala güçlü bir konumdadırlar.
Armatör Asaf Güneri’nin  çok sevdiği Türkiye ile Yunanistan’ı ayıran ya da birleştiren Ege denizindeki Sakız adası’nın açıklarında ve Türkiye kıyılarına yalnız 4 mil uzaklıktaki  İnousses adasında yüzerken aniden hayatını kaybetmesi, her iki ülkedeki yakın çevresinde şok etkisi yaratmıştı.   Stelyo Berberakis “Ama tek tesellimiz, Asaf’ın hem 50 yıllık arkadaşı Yunan armatör Lou Kollakis ile birlikteyken ve çok sevdiği Ege denizinde hayata gözlerini yumarken, herhalde “Hayata veda etmek için böyle bir sonu tercih ederdi diyerek kendimizi avutuyoruz.” diye yazmıştır.

Biz Türkler Adalı değiliz..
Neyazıktir ki,çok az sayıda Türk bir adada yaşamayı tercih eder. Genelde Türkler Adalı değildir..Sadece Ata Demirer ve Şark Ekspres Gemi Acenteliği kurucu ortaklarından Kosta Şönef Bozcaada’lıdır. Yani istisnai olan adalı iki isimdir..Yaz aylarında Bozcaada’da yaşarlar..
Yunanlılar Ege’de durmadan kayalıklara, adacıklara yerleştikçe, silahlandırdıkça sadece  çok uzun yılların usta gazetecisi Yaşar Anter isyan eder, haber yapar..
Hatta yaşadığı Bodrum’un karşısındaki Karaada dedikleri Uğur Adası için haber yapsa, çevreci geçicinen birileri şiddetle karşı çıkar, bazıları da “Oraya da  müteahhitler  evler mi yapacak..” diye söylenir!
Türkiye devleti ve yarı resmi deniz ticaret kurumları dahi  adalara, adacıklara uzaktan bakmaktadır. Herhalde bu nedenledir ki adalar Piri Reis’in Kitabı Bahriye sayfalarında kalmıştır.Kapdudan-ı   Derya Barbaros Hayrettin Paşa zamanında Ege’deki adalarda kurulmuş olan Türk hakimiyeti, devlet zayıfladıkça adalar terk edilmiştrir. Bu idrak edemeyişden dolayıdır ki, komşu Yunanistan, şimdilerde komşu Türkiye’yi sahillerine hapsetmek için durmadan adımlar atmakta, birbiri ardından Ege adacıklarına, hatta kayalıklara bile yerleşmektedir. Bu adacıklara Yunan Cumhurbaşkanı, Genel kurmay Başkanı, Deniz Kuvvetleri Komutanı  filan da resmi ziyaret yapmaktadır!
Türkler, Kapıda Vize kolaylığını  çok sevmiştir. Yunanistan ve Yunan adaları ahalisi, esnafı filah çok, ama çok daha fazla sevmiştir. Ençok sevinenler ise Meis Adası ahalisidir. Kuş uçmaz kervan geçmez bu adada ahalisi Kaş üzerinden gelen Türk turistler sayesinde rahat geçim sağlamakta, neşelenmektedirler!
Türkler, Kapıda Vize kolaylığını, kapıda bazan saatlerce kuyrukta bekleselerde adaları çok sevmiştir. Ancak adaları mı sevmişlerdir, yoksa daha ucuza yurtdışı seyahat yapıyoruz diye özenmektedirler, değerlendirmeye açıktır..
Bazılarının “Biz Laros’ta iken.. Biz Mikonos’ta iken.. Biz Simi’de iken.. Biz Kos’ta iken.. Biz Rodos’ta iken.. Biz Midilli’de iken.. Biz Meis’te iken.. ve ilah övünmeleri dalgalar hainde yayılmaktadır..
                                                          ****
 

58 takım ve 600’ü aşkın sporcunun katılımıyla İstanbul Boğazı’nda görsel bir şölene sahne olan Cumhurbaşkanlığı 7. Uluslararası Yat Yarışları'nın üçüncü etabı Zafer Kupası tamamlandı. Zorlu mücadelenin ardından kupayı Selim Kakış yönetimindeki “Zacapa” teknesi kazandı.

Cumhurbaşkanlığı himayelerinde; T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı ile T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın katkılarıyla, İstanbul Valiliği ve Türkiye Turizm Tanıtım ve Geliştirme Ajansı (TGA) iş birliğinde İstanbul Açık Deniz Yat Yarış Kulübü tarafından düzenlenen Cumhurbaşkanlığı 7. Uluslararası Yat Yarışları’nın üçüncü etabı olan Zafer Kupası, 30 Ağustos Zafer Bayramı coşkusuyla İstanbul Boğazı’nda start aldı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

58 takım ve 600’ü aşkın sporcunun katıldığı dev organizasyon, İstanbul Boğazı’nda renkli görüntülere sahne oldu. Yarışlar, 30 Ağustos Zafer Bayramı’nda Çırağan Sarayı önünden start aldı. Türk bayraklarıyla donatılan yelkenliler, Boğaziçi'nin eşsiz atmosferinde izleyenlere unutulmaz anlar yaşattı.

Yelkenler Zaferin İzinde

30 Ağustos Zafer Bayramı’nın şanlı mirasına saygı niteliği taşıyan özel etapta yelkenler, İstanbul Boğazı’nın zorlu rüzgarlarına karşı açıldı. Yaklaşık 600 sporcu, Çırağan Sarayı-Arnavutköy arasında rüzgara karşı strateji ve taktiklerin öne çıktığı kıyasıya bir mücadele verdi. İstanbul halkı da Boğaz’ın sahil şeridinden, 30 Ağustos Zafer Bayramı’nın coşkusunu yelkenlerle buluşturan bu özel yarışa büyük bir ilgiyle tanıklık etti.

Zacapa Zafer Kupası’nın Sahibi Oldu

Milli Mücadele’nin meşalesinin yakıldığı 30 Ağustos Zafer Bayramı’nın anısına düzenlenen Zafer Kupası, sportif rekabeti tarihi bir günde buluşturdu. Zorlu mücadelenin sonucunda Zafer Kupası’nın sahibi Selim Kakış yönetimindeki “Zacapa” teknesi, oldu. Oğuz Ayan yönetimindeki “Angel’s Of CMC Holding” takımı ikinciliği elde ederken, Levent Peynirci yönetimindeki “Enka” yarışı üçüncü olarak tamamladı.

“Sadece Bir Spor Müsabakası Değil, Aynı Zamanda Geçmişimize Olan Minnetimizin Bir Göstergesi”

Organizasyonun anlam ve önemine değinen İstanbul Açık Deniz Yat Yarış Kulübü Başkanı Ekrem Yemlihaoğlu, şu değerlendirmelerde bulundu: "Milli Mücadele’nin meşalesinin yakıldığı bu anlamlı günde, 30 Ağustos Zafer Bayramı’nın coşkusunu dünyanın en güzel parkurlarından biri olan İstanbul Boğazı’na taşımaktan büyük bir gurur duyuyoruz. 600’ü aşkın sporcumuzun bayrağımızla süslenmiş yelkenlilerle verdiği bu mücadele, şanlı tarihimize ve zaferimizin mirasına yakışır bir görsel şölen sundu. Sadece bir spor müsabakası değil, aynı zamanda geçmişimize olan minnetimizin bir göstergesi olan bu dev organizasyona katkı sunan tüm kurumlarımıza ve sahilleri doldurarak bu coşkuyu bizimle paylaşan İstanbullulara teşekkür ediyorum."

Türk yelken sporunun duayen isimlerinden Cahit Üren’in anısını yaşatmak amacıyla Marmara Yelken Spor Kulübü (MYSK) ev sahipliğinde ve Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK) iş birliğiyle bu yıl ikinci kez düzenlenen MYSK–Cahit Üren Kupası, 29 Ağustos Cumartesi günü Caddebostan - Adalar parkurunda gerçekleştirildi.

TAYK Trofesi’nin 8. ayağı kapsamında düzenlenen yarışta IRC 0, IRC 1, IRC 2, IRC 3, IRC 4 ve IRC GO sınıflarında 32 tekne ve 277 sporcu mücadele etti. Yarış öncesinde denizde Cahit Üren anısına saygı duruşunda bulunuldu. Ardından değişken rüzgâr koşullarının etkili olduğu parkurda yarışlara geçildi. Günün ilk yarışında rüzgârın farklı yönlerden esmesi ve yaklaşık 8 knot seviyesinde seyretmesi nedeniyle şamandıra yarışı için uygun koşullar oluşmadı. Rüzgârın 340–50 derece aralığında yön değiştirmesi üzerine Yarış Komitesi tarafından ilk yarışın coğrafi rotalı olarak gerçekleştirilmesine karar verildi. Rüzgârın zaman zaman hızını kaybetmesine rağmen kuzeyli havanın parkura ulaşmasıyla yarış tamamlandı.

Startın ardından rüzgâr zaman zaman hızını kaybetse de kuzeyli havanın parkura ulaşmasıyla birlikte yarış tamamlandı. Coğrafi yarışın ardından parkurun daha stabil rüzgâr koşullarına kavuşmasıyla tüm sınıflar için ikinci yarış olarak şamandıra yarışı gerçekleştirildi. Yarış sırasında rüzgârın 10–12 knot seviyelerine ulaşmasıyla ekipler parkurda mücadele etti. Günün üçüncü yarışı ise Cahit Üren Anma Etkinliği ve Ödül Töreni programı nedeniyle zamanlama açısından yeterli süre bulunmadığı için gerçekleştirilemedi.

Cahit Üren denizcilik ve yelken sporuna adanan bir ömür bıraktı

Yaşamını denizciliğe ve Türk yelken sporunun gelişimine adayan Cahit Üren, Deniz Kuvvetleri’ndeki görevlerinin ardından yaklaşık 38 yıl boyunca TAYK Genel Müdürlüğü yaptı. Türkiye Yelken Federasyonu Asbaşkanlığı, uluslararası yelken kuruluşlarında Türkiye delegeliği, milli yelken hakemliği ve antrenörlük görevlerini de üstlenen Üren, yetiştirdiği çok sayıda yelkenci ve Türk yelken sporuna yaptığı katkılarla camiada kalıcı bir iz bıraktı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Yelken dünyasında “Komutan” olarak anılan Cahit Üren’in azmini, deniz sevgisini ve yelken sporuna kazandırdığı değerleri gelecek nesillere aktarmak amacıyla düzenlenen organizasyon, anma programı ve ödül töreninin ardından sona erdi.

Cahit Üren anısına düzenlenen törende ödüller sahiplerini buldu

Yarışların tamamlanmasının ardından Marmara Yelken Spor Kulübü’nde Cahit Üren Anma Etkinliği ve Ödül Töreni gerçekleştirildi. Törene Cahit Üren’in ailesi, yakınları ve yelken camiasından çok sayıda davetli katıldı. Anma programında Cahit Üren’in Türk yelken sporuna yaptığı katkılar ve denizcilik alanında bıraktığı miras anılırken, yarışlarda dereceye giren ekipler de ödüllerini aldı. IRC 0, IRC 1, IRC 2, IRC 3 ve IRC 4 sınıflarında dereceye giren takımlara ödülleri takdim edildi. Törende MYSK Yönetim Kurulu Başkanı Dr. Sedat Soybay, Cahit Üren’in kızı Işıl Kıraç Üren, TAYK Genel Müdürü Ceren Veziroğlu ve DAKSAR Yönetim Kurulu Başkanı Turgay Aytaç konuşmalar gerçekleştirdi.

Yarışta dijital takip teknolojisi kullanıldı

TAYK Trofesi 8. Ayak MYSK–Cahit Üren Kupası’nda Vakaros RaceSense sistemi de kullanıldı. Sistem sayesinde start geri sayımı ve yarış başlangıcına ilişkin bilgiler teknelere elektronik olarak aktarılırken, finiş bilgileri de sistem üzerinden kaydedildi.

Kahraman Sadıkoğlu’nun vefat haberini okuduğumda, rahmete kavuşalı nice yıllar olmuş kıymetli şairlerimizden Yahya Kemal Beyatlı’nın “Sessiz Gemi” başlıklı şiirini mırıldanmaya başladım;
Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli
Günlerce siyah ufuka bakar gözleri nemli
Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden

50 yıla yakın evimizin olduğu Moda’dan Kartal’da 9 Palmiye Sitesi’ne taşınmıştık. Buradan Tuzla Teraneler bölgesine ulaşmam çok kolay oluyordu ve en büyük dost kişi Kahraman Sadıkoğlu idi. Birgün yine telefon etti, “Rahmi Koç Bey gelecek, hemen gel ..”dedi.Uçarcasına gittim. Rahmi Koç Bey Sadıkoğlu Tersanesi’ne geldi ve ikisi tersanede onarımda olanm FPSO Firenze’nin kıç tarafında yanyana durdular, hatıra olsun diye fotoğraflarını çektim. Makalemdeki fotoğraf arşivimdeydi..
Rahmi Koç Bey, Kahraman Sadıkoğlu’na bilgeç bir tavırla, ama öğrenmek merakı ile hep soruyor, Kahraman Sadıkoğlu coşku ile cevap veriyordu.
Daha önceleri  Taksim Divanyolu yokuşunda Grand Hyatt Hotel projesi konusunda tesis ettiği başarının heyecanı içindeydi. Odasının dışında da yine bir Japon yatırımcıyla başardığı Savarona Yatı’nın yeniden yaratılması gibi bir proje çalışılıyordu.
Nasıl biriydi Kahraman Sadıkoğlu.. Nasıl da durmadan yaratıcı olabiliyordu ve yaratıcılık ruhu asla  eksilmiyor ve daha da enginlere ulaşıyordu.
Grand Hyatt Hotel’e ait yaşam öyküsünü hayranlıkla, şaşkınlıkla ve yeniden ağzım açıkta dinlemişimdir. Bu yatırım için gittiği ABD’deki yarattığı öykü, muzipçedir ve asla olağan bir insanın işi olamazdı..
Tuzla’da  Ertan Balin’den itikal eden tersane çok gerilerde kalmıştı.. Nasıl oldu da İtalya Cenova Liman’ın senelerdir atıl yatan dünyanın en büyüklerinden iki beton yüzer havuzu buldu ve satın aldı.. Haber vermişti “Havuzun biri fırtınadan Çeşme açıklarında battı..Gel..” diye..Yedekleyen römorkörden fırtınada bu yüzer havuzun son saatleri filme kaydedilmişti.. Seyrettik..
Tersaneye giderken çok, ama çok üzgündüm.. Baktım ki Kahraman Sadıkoğlu “Benim antika yelkenli gemi modellerimin olduğu konteyner acaba bulundu mu..” diye dönüp dolaşıyordu.. Römorkörler Çeşme kıyılarında aradılar ve konteyner su almamıştı, Tuzla’daki  tersaneye getirdiler.Çok geniş bir salon gibi olan çalışma odasındaki gemi maketleri bunlardı..

Kıza zaman sonrasında Genova Limanı’nda atıl duran ve tamamlanmamış  dünyanın en büyük beton yüzer havuzunu da Tuzla’ya  getirdi ve bu ytüzer havuz Türk teksiyenlerin çalışmalarıyla çalışır hale geldi. Oysa İtalya’da bazı gazetelerde hafif alaycı yazılar bile çıkmıştı.. Sus pus oldular.
Durmadı “Super Bacino” denilen 3000 ton kaldırma gücüne sahip bir yüzer vinci satın almış ve Tuzla’ya  getirmişti.
Durmuyordu ki.. Çok modern 3 Dradger satın almıştı.. Bunlar da Tersaneye geldi..
Savarona yatını her hizmet dışı harp gemisine uygulandığı üzere hurdaya çıkartan Deniz Kuvvetler Komutanlığı idi.Hizmet dışı kalan gemiler Kültür Bakanlığı’na ve oradan Maliye Bakanlığı’na intikal eder ver zamanı gelince açık artırma ile satılırlardı.
Nasıl oldu da Kahraman Sadıkoğlu Savarona’yı keşfetti, sahiplenmeyi ve yeniden yaratmayı vicdani ve mill sorumluluk gördü.. İnanılması imkansız bir serüvendir ve ben her safhasına tanık olmuşumdur.. Savarona’yı Almanya’daki arşivler dahil olmak üzere, ABD yıllarındaki dekorasyonun kopyalarına varıncaya kadar  temin eden ve onları aynen ve olası en kaliteli olarak yaratan Kahraman Sadıkoğlu id. Ben bunları aylarca yaşadım, tanık oldum.
“Savarona Atatürk’ün anısına gün gelecek müze olacaktır..” diyen Kahraman Sadıkoğlu idi.

Bir akşam vakti idi. Evdeydim.. Telefonum çaldı. Costa Crociere’in CEO’su Gian Liugi Fosci, İstanbul Swiss Hotel’de kalıyormuş ve Kahraman Sadıkoğlu ile sohbet amaçlı tanışmak istediğini ve benim yardımcı olmamı rica ettiler. Kahraman Sadıkoğlu’nu aradım. Mutlulukla buyursunlar dedi.
Ben Swiss Hotel’e intikal etmiş ve Gian Luici Fosci ile henüz sohbete başlamıştım ki bir görevli yanında biri ile geldi. Kahraman Sadıkoğlu’nün şöförü imiş, ve bizi almaya gelmiş.
Dışarı çıktık.. Bineceğimiz otomobil resmen klasik ve herhalde  30 yıl öncesinin sisli açık mavi renkli bir Pontiac idi. Gian Luici Fosci’nin adeta sendelediğini farkettim.
Aklımda kaldığına göre koltukları çok açık sarımsı  deve derisindendi ve ışıklar reostalı idi. Boğaz Köprüsü’ni geçtik ve Boğazın yamaçlarında bir yerleşime geldik. Kahraman Sadıkoğlu karşıladı ve “Bana Cadillah aracımı getirin.. Onunla gideceğiz” dedi.
Çelgelköy civarında sahilde çok eski bir taş binada olan rustik bir balıkçı lokantasında geçen gece, herhalde yıllarca iz bırakmış olmalıdır. 
Bir gün Lloyd’s List Genel Yayın yönetmeni Londra’dan gelmişti. Kahraman Sadıkoğlu ile görüşmek üzere gün ve saat rica etti.
Birlikte gittik.. Kahraman Sadıkoğlu yine o rahat, mütebessim haliyle kendini ve tersaneyi anlattı. Tersanenin fotoğrafları istenince “Bana onbeş dakika müsaade” dedi.
Biraz sonra bir helikopter sesi duyduk. Kahraman helikopteri ile havalanmıştı. Dünyanın en profesyonel fotoğraf makinelerine  sahipti.. Dediği gibi on beş dakika sonra helikopteri yeniden tersanedeki alana indi ve Kahraman Sadıkoğlu bir adamına “ Bunları Tuzla’da benim fotoğrafçıya götür, hemen tabetsin al gel..” dedi.
Biz yarım saat kadar sohbete devam ettik ve görevli geri geldiğinde çok kaliteli ve çok ustalıklı çekilmiş fotoğrafları Lloyd’s List Genel Yönetmeni’ne uzatırken o kişi hayran, hayranlık ve şaşkınlık içinde kalmıştı.

 
Dünyanın son Okyanus aşırı Transatlantiği S.S. United States idi..Nasıl oldu da Finlandiya’da bir müteşebbisle ortaklaşa New Tork’daki ihaleye katıldı, kazandılar ve S.S. United States ilk ve son defa Akdeniz’den  ve Marmara Denizi’nde geçerek Tuzla Tersaneler bölgesinde Sadıkoğlu Tersanesi’ne klasik turistik yolcu gemisi olmak üzere bağlandı!
Bu gemiye hiçbir şekilde işçi filan girmediği halde asbest var  diye acımızsızca saldırdıklarında bana TV’de kendisini anlatacağını, benim de gelmemi ve kanuşma yapmamı rica etmişti. Derhal  katıldım ve TV programında anlattık, ama Kahraman Sadıkoğlu’nu asla ve asla anlamadılar.
Zaten ABD’de maziye ait kültür mirası bir eserin terk edilmiş olmasına karşı yükselen itirazlar sonucu, S.S. United States transatlantği son kez ve ebediyen Akdeniz’den Atlantik Okyonosu’na yedeklendi.  S.S. United States Preservation Association’in gördüğü muazzam ilgi sonucu birkısım parçaları müze yapıldı ve ana gövdesi le  Miami Körfezi bölgesinde sığ suda sualtı müzesi olmaya hazırlanmaktadır. Asbestos diye bağıran, mangalda kül bırakmayanlar nedense ABD’de görünmediler..

Savarona Yatı için, neleri öğrenmek veya okumak isterseniz, internet kayıtlarında onlarcasını bulursunuz. Ben Savarona’yı bir Deniz Harp Okulu son sınıf güverte zabiti namzeti olarak sınıfça yaşadığımız dönemden hatırlayacağım; Savarona Yatı Deniz Kuvvetleri Komutanlığı emrine verilmiş ve  eğitim gemisi yapılmıştı.. Celal Bayar’ın talebiyle 1951 yılında okul gemisi olarak kullanılmak üzere Deniz Kuvvetleri Komutanlığı’na devredildi. Bakımı, tamir ve tadilatı yapılan Savarona’nın baş tarafına öylesine bir top monte edilmişti. Bu top selamlık atışları dışında   öylecene  kaldı. Savarona artık Deniz Harp Okulu’na devredilmiş bir eğitim gemisiydi. 
Biz Harp II.’de iken bir üst sınıf  65 zabit namzeti Savarona’da Hindistan- Pakistan olmak üzere  eğitim gezisine çıkmışlardı. Bir yıl sonra biz Savarona’ya intikal ettik. Gemi Komutanı Gv. Yb. Vedat Burak, Seyir subayımız  Gv. Yzb. İzzettin Tamer idi. Gv. Üstgm. Mert Bayat, Gv.Yzb. Arif Akdoğanlar ve diğerleri  ile Savarona’daki eğitimimize devam edildi. 
Savarona Cumhurbaşkanı Celal Bayar’ın yunanistan’a yapacağı resmi ziyaret için görevlendirilmişti. 19 Kasım 1952 günü Haliç’ten çıkarak mazot ikmali için Gölcük’e intikal edildi. Ertesi günü Yunanistan’a yapılacak resmi ziyarette   kafile komutanı Tuğamiral Tacettin Talayman komutasında  Savarona’ya refakat edecek olan Sultanhisar ve Demirhisar muhripleri ile Gölcük’ten hareketle Dolmabahçe önlerine intikal ettik. 
25 Kasım 1952 gününe kadar tüm hazırlıklar ve ikmaller tamamlandı ve o gün Saat  15.00’de Cumhurbaşkanı Celal Bayar Acar motoru ile Savarona’ya intikal ettiler. Muhriplerden ve Savarona’dan  selamlık atışları yaparken tüm Harp II. Zabit namzetleri olarak çımariva mevkiinde sıralanmıştık ve Cumhurbaşkanını verilen komutalarla selamladık.  Cumhurbaşkanı ve refakatinde zevat Saat 16.00’da tamamiyle Savarona’ya intikal ettikler. Bu sırada bando İstiklal Marşı’nı çaldı ve müteakiben Celal Bayar  Kafile Komutanı Tuğamiral Tacettin Talayman, Gemi komutanı Gv. Yb. Vedat Burak ve  tabura geçmiş olan tüm Savarona zabitlerinin ellerini sıkarak kıç tarafa geçti.
Biraz sonra Başbakan Adnan Menderes ve bakanlar  ve İstanbul Valisi ile komutanlar  Savarona’ya gelerek Cumhurbaşkanı’na hayırlı yolculuk dileklerinde bulundular. Kafile Komutanı Amiral Talayman Cumhurbaşkanı’dan hareket etmek üzere müsaadelerini arz etti. Saat 16.25’de Vira demire başlanıldı. Savarona  ve dümen suyunda Sultanhisar ile Demirhisar muhripleri olmak üzere kafile Marmara’ya yol verdi. Akşam yemeği büyük bir neş’e içinde ve uzun bir sohbetle devam etti. Cumhurbaşkanı bir ara köprüüstüne gelerek zabitanla görüştü ver seyir aletleri hakkında bilgi aldı. Harp II. talebeleriyle konuşan Cumhurbaşkanı zabit namzetlerinin vardiya alarak görev yapmalarından memnun olduğunu söyledi. Birara seyir kamarasında Savarona’nın büyük resmine bakarak  gemi komutanı Gv. Yb. Vedat Burak’a ;“Şu geminin güzelliğine bakınız. Bu hiç satılır mı idi! Hem de bakınız halen ne kadar hayırlı bir maksada tahsis edilmiş bulunuyor. Gemi şimdi yerini buldu” demek suretiyle memnuniyetini  ifade etti. Ardından verilen izahattan çok memnun olduğunu belirterek köprüüstünden ayrıldı.
Bir süre sonra Savarona ile planlandığı üzere  Avrupa limanlarına doğru bir eğitim gezisine çıktık.. ve Savarona Malta Adası’nda Valetta’da demirledi.. Günü geldiğinde Fransa’nın Brest Limanı’na, oradan Gibraltar’a uğranıldı.. Derken Okyonus’a açıldık ve  İspanya’nın kuzey batısındaki Vigo Limanı’na uğradık.. Vigo’dan sonra Biscay Körfezi’ni aşarak Almanya’nın Hamburg liman kentine rota verildi ve Kiel Kanalı’ndan geçerek  Hamburg’da hareketli bir duba rıhtıma yanaşıldı. Karşımızda Blohm Und Voss Tersanesi görülüyordu.. Yorgun ve hâlâ kendini toplamaya çalışan muhteşem bir gemi inşa tersanesi idi.
Hamburg’dan sonra çok yoğun sisler altında İngiltere’nin güneyindeki  Dover Limanı’nına ulaştık..Dover’de kaldığımız günlerde  bizleri İngiltere’nin Devon Kenti rivierası  olan Torquay’de ağırladılar ve bir başka gün  Dartmouth’daki British Naval Academy (BRNC) British Royal Naval Collage’e davet ettiler.  Böylesine bir askerî okulun heybeti ve haşmeti karşısında bakakalmıştık.. Sonra yemek adabının titizlikle korunduğu  sofralarda  bizlere kahvaltı ikramında bulundular..Servis yapan garsonlar herhalde  amiral üniforması gibi kıyafetler giymişlerdi..
Savarona’nın vasattan kıça kadar olan yaşam alanlarını hep merak eder ve Atatürk’ün kısa ömründe yaşadığı kamarasını ve salonu görmek isterdik. Tam bir İstanbul efendisi olan kamarot Osman Efendi bizleri alır, buraları gezmemize nezaret ederdi.
Savarona’yı ikinci kez, Heybeliada’da Deniz Harb Okulu önünde demirde yatarken sabotaj sonucu yanmaya başladığı sıralarda gördüğümde Dragos’taki evimizde idim.. Yüreğim  parçalanacak sandım.. Felaketi saniyelerle  izledim..  Alevleri söndürmek için durmadan  su sıkılıyordu, fakat Savarona  giderek sancağa doğru yatmaya başlamıştı.. Römorkörler iterek  Büyükada sığlığında oturttular.. O yıllar ihanetin boy verdiği felaket seneleriydi.. Hıyanet Savarona’yı dahi yakmayı kahramanlık saymıştı. Bir sabotaj sonucu yakılan ve “Kuşkulu” denilerek ucu açık bırakılan bu yangında, Savarona dönemin Cumhurbaşkanı Fahri Korütürk’ün emriyle Gölcük Tersanesi’nde süratle onarılmış,  fakat yanan ve harap olan mobilyalar yerine bir mobilya firmasından hazır mobilyalar alınmıştı. Hayli sıradan mobilyalardı!

Savarona Hizmetdışı bırakılıyor
Yıl 1986 - Gemide çok ağır materyal yorgunluğu vardı. Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Zahit Atakan imzasıyla  27 Temmuz 1986 tarihinde Savanora’nın  hizmet dışına çıkarıldığı resmi bir yazıyla duyuruldu. Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Savarona’yı  kendi envanterinden çıkartarak Kültür Bakanlığı’na devretti.  Kültür Bakanlığı da, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı gibi,  bu gemiyi bir müze gemi gibi korumak fikrine sahip olamadığından Maliye Bakanlığı’na devretti. Böylece Savarona sökülmek üzere MKE’ye devredilmiş oldu.  
İşte bu noktada hakkında bu konuda bin tane lâf etseler de, Kahraman Sadıkoğlu  Savarona’ya sahip çıktı ve 2035 yılına kadar olmak üzere 49 yıllığına Maliye Bakanlığı’ndan kiraladı. Türkiye’yi felaketlerden kurtaran, büyük komutan, emsalsiz devlet adamı Mustafa Kemal Atatürk’ün  anısına hürmet etmek yerine  yokluğa itilen Savarona Yatı ilk defa Sadıkoğlu Tersanesi’ne  yedekleniyor ve  yüzerhavuza alınıyordu.
Ben Savarona’yı  yeniden Kahraman Sadıkoğlu’nun Tuzla’daki Tersanesi’nde gördüğümde ağlamaklı olmuştum..
Gördüğüm ve gördüklerim asla unutulur şeyler değildir! O tarihten itibaren Kahraman Sadıkoğlu’nun Savarona’yı nasıl yeniden hayata döndürdüğünü hayranlıkla izledim. Zamanla ve emsalsiz bir bilgeçlikle, sanat anlayışı ve tarihe olan sadakatle Savarona tüm ihmallerden, terk edilmişlikten kurtularak yeniden doğmaya başladı. Kahraman Sadıkoğlu bunları nasıl başardı, akıl alacak gibi değildir.
Kahraman Sadıkoğlu ele avuca sığmayan kocaman bir şahsiyet idi.. Mucizeler yaratan bir belleği vardı.. Daima tebessüm edişini asla unutmadım. Düşündüm düşündüm ve ona “Ele avuca sığmaz dahi” dedim.
Harley Davidson bir motorsıklet vardı ve motorsıklet tutkunu idi.. Birgün Gebze taraflarında çok ağır bir kazaya maruz kaldığını okudum. Vücudunda kırılmadık yeri kalmadı diyorlardı.. Kartal Devlet Hastanesi’nde derhal ameliyata alınmıştı ve hatırladığım kadarıyla aylarca yatmak zorunda kaldı.
Zaman geçti.. Boğaziçi’nden  Etiler tarafında bir siteye taşınmıştı.. Bir seferinde telefon ettim. Bir bilgiye ihtiyacım vardı.. Bana yorgun bir sesle “Hepsi bodrum katında sandıklar içinde artık..” dedi..
Bir de bugün vefat ilanını okudum.
Bilmediğim bir yerlerden “Sessiz Gemi” şiirinin okunduğuna duydum; 
Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli
Günlerce siyah ufuka bakar gözleri nemli
Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden
                ****
 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Geçen yıl ikinci olan ekip, 10. Aegean Link Regatta’da bu yıl hem ORC A genel klasmanında hem de ORC A1 sınıfında birinciliğe ulaştı.

Arkas M.A.T. Sailing Team, Çeşme’de düzenlenen 10. Aegean Link Regatta’yı çifte birincilikle tamamladı. İpek Kırkavak dümenciliğindeki Blue Moon, ORC A genel klasmanında ve ORC A1 sınıfında birinci olarak iki kupanın sahibi oldu. Geçen yıl aynı organizasyonda ORC A genel klasmanını ikinci sırada tamamlayan ekip, bu yıl performansını zirveye taşıdı.

Ege Açıkdeniz Yat Kulübü (EAYK) tarafından Çeşme Marina katkılarıyla düzenlenen regatta, 18-23 Ağustos tarihleri arasında Çeşme’de gerçekleşti. Dört yarış gününe yayılan programda ekipler hem coğrafi hem de şamandıra parkurlarında mücadele etti.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

18 Ağustos’taki kayıt ve açılış programının ardından tekneler 19 Ağustos’ta coğrafi yarış için start hattına geldi. 20 Ağustos’ta iki şamandıra yarışı gerçekleşirken, 21 Ağustos dinlenme günü olarak programa dahil edildi. Mücadele 22 Ağustos’taki iki şamandıra yarışıyla devam etti. Regatta, 23 Ağustos’taki coğrafi yarış ve ödül töreniyle sona erdi.

Çeşme’nin yönü ve şiddeti gün içinde değişen rüzgârı, yarış boyunca ekiplerin stratejilerini belirleyen temel unsurlardan biri oldu. Coğrafi rotalarda rüzgâr değişimlerini ve doğru hattı okuma becerisi öne çıkarken, teknik şamandıra yarışlarında start zamanlaması, manevralar, yelken ayarları ve ekip koordinasyonu sonuçlara doğrudan etki etti.

Blue Moon’dan İki Klasmanda Birincilik

Arkas M.A.T. Sailing Team, farklı yarış karakterlerini aynı organizasyonda buluşturan Aegean Link Regatta’da istikrarlı performansıyla öne çıktı. Blue Moon, yarışların sonunda ORC A genel klasmanının yanı sıra kendi sınıfı ORC A1’de de zirveye çıkarak Arkas M.A.T. Sailing Team’e iki birincilik kazandırdı.

Takımın yarıştığı M.A.T. 1220 model Blue Moon, Arkas ile İzmirli yat üreticisi M.A.T. arasında 2018’de başlayan iş birliğinin ürünü. 12,20 metre uzunluğundaki, Mills Design tasarımı tekne; hem açık deniz hem de kısa ve teknik parkurlardaki performansı gözetilerek geliştirildi. Bu hibrit yarış karakteri, coğrafi ve şamandıra parkurlarının bir arada yer aldığı Aegean Link Regatta’da Blue Moon’a farklı koşullarda rekabet gücü sağladı.

İpek Kırkavak dümenciliğindeki ekip, 2026 sezonunda Blue Moon ile ulusal yarış programındaki mücadelesini sürdürdü. Sezon boyunca elde ettiği podyum derecelerinin ardından Aegean Link Regatta’ya gelen takım, Çeşme’de sezonun önemli sonuçlarından birine imza attı.

Geçen Yıl İkincilik, Bu Yıl İki Birincilik

Aegean Link Regatta, Arkas M.A.T. Sailing Team’in yarış takviminde uzun yıllardır önemli bir yere sahip. 2025 yılında 20 takımın katıldığı 9. Aegean Link Regatta’da Blue Moon-Arkas, İpek Kırkavak ve ekibiyle ORC A genel klasmanını ikinci sırada tamamlamıştı. Bir yıl sonra aynı sularda yeniden start alan ekip, bu kez ORC A genel klasman ve ORC A1 birinciliklerini birlikte kazandı.

Blue Moon’un Aegean Link Regatta ile ilişkisi teknenin ilk yarışına kadar uzanıyor. M.A.T. 1220 model Blue Moon, denize indikten sonra katıldığı ilk Aegean Link Regatta’da kendi grubunda birinci, genel klasmanda ise ikinci olmuştu. Arkas M.A.T. Sailing Team’in yıllar içinde Çeşme parkurunda kazandığı derecelere 2026’da iki yeni birincilik daha eklendi.

Arkas M.A.T. Sailing Team’in Çeşme’de elde ettiği çifte zafer, Arkas yelken takımlarının ağustos ayındaki başarılı sonuçlarının da devamı oldu. Arkas Sailing Team’in Palermo-Montecarlo’da üç kategoride kazandığı birinciliklerin ardından, bu kez Arkas M.A.T. Sailing Team’in ORC A ve ORC A1 zaferleriyle Arkas ekipleri Akdeniz’den Ege’ye uzanan başarı serisini sürdürdü.

Türk yelken sporunun duayeni, Marmara Yelken Spor Kulübü’nün, Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü ve yelken camiasının unutulmaz değeri Cahit Üren, 29 Ağustos Cumartesi günü düzenlenecek MYSK–Cahit Üren Kupası’nda anılacak.

Marmara Yelken Spor Kulübü ev sahipliğinde ve Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK) iş birliğiyle gerçekleştirilecek organizasyonda ilk uyarı işareti saat 11.55’te verilecek. Yelken ekipleri saat 12.00’de denizde Cahit Üren’in anısına saygı duruşunda bulunacak. Yarışın ardından ödül ve anma töreni saat 19.00’da Marmara Yelken Spor Kulübü’nde gerçekleştirilecek.

IRC 0, IRC 1, IRC 2, IRC 3, IRC 4 ve IRC GO sınıflarında mücadele edecek ekipler, İstanbul’un maviliklerinde dereceye girebilmek için yelken açacak. Hava koşullarının uygun olması durumunda iki şamandıra yarışı ile bir coğrafi rotalı yarış yapılması planlanıyor.

Caddebostan–Adalar yarış alanında belirlenecek coğrafi rotalar; Kınalıada, Burgazada, Yassıada ve Sivriada çevresinde, yaklaşık 7,5 ile 12 deniz mili arasında değişen parkur seçeneklerinden oluşacak. Uygulanacak rota, günün rüzgâr ve hava koşullarına göre Yarış Komitesi tarafından belirlenecek.Türk yelken sporunun köklü geleneklerinden biri olan Komodorlar Serisi, farklı kulüplerin yarışçılarını ve yöneticilerini aynı denizcilik kültürü etrafında buluşturan önemli organizasyonlar arasında yer alıyor.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Türk yelken sporunda silinmez izler bıraktı

Yaşamını denizciliğe ve Türk yelken sporunun gelişimine adayan Cahit Üren, Deniz Kuvvetleri’ndeki görevlerinin ardından yaklaşık 38 yıl boyunca TAYK Genel Müdürlüğü yaptı. Türkiye Yelken Federasyonu Asbaşkanlığı, uluslararası yelken kuruluşlarında Türkiye delegeliği, milli yelken hakemliği ve antrenörlük görevleri üstlenen Üren, yetiştirdiği çok sayıda yelkenci ve denize duyduğu tutkuyla camiada kalıcı izler bıraktı.

Yelken dünyasında “Komutan” olarak anılan Cahit Üren’in azmini, deniz sevgisini ve yelken sporuna kazandırdığı değerleri yaşatmayı amaçlayan organizasyon, tüm yelken dostlarını bu anlamlı buluşmaya davet ediyor.

Yarışta dijital takip teknolojisi kullanılacak

TAYK Trofesi 8. Ayak MYSK–Cahit Üren Kupası’nda Vakaros RaceSense sistemi kullanılacak. Teknoloji sayesinde start geri sayımı ve yarış başlangıcına ilişkin bilgiler teknelere elektronik olarak aktarılırken finişler de sistem üzerinden kaydedilebilecek.

Yarışa katılacak teknelerin gerekli belgelerini en geç 28 Ağustos Cuma günü saat 13.00’e kadar iletmeleri gerekiyor. Bu tarihten sonra kayıt kabul edilmeyecek.

Yarış Programı

Tarih: 29 Ağustos 2026 Cumartesi

Ev sahibi: Marmara Yelken Spor Kulübü

Yarış alanı: Caddebostan–Adalar

İlk uyarı işareti: 11.55

Denizde saygı duruşu: 11.45

Ödül ve anma töreni:19.00 – Marmara Yelken Spor Kulübü

Arkas Sailing Team, Akdeniz'in en prestijli açık deniz yarışlarından Palermo-Montecarlo 2026'yı ORC Overall, ORC Group 1 ve IRC klasmanlarında birincilikle tamamladı. Palermo'dan Monte Carlo'ya uzanan yaklaşık 500 deniz millik zorlu parkurda yarışan Türk ekip, Line Honours'ta da üçüncü sırada yer alarak sezonun en önemli offshore yarışlarından birinde tarihi bir başarı elde etti.

Arkas Sailing Team, Akdeniz açık deniz yelkenciliğinin en önemli organizasyonlarından Palermo-Montecarlo 2026'da üç klasmanda birden birincilik elde etti. Takımın TP52 sınıfındaki teknesi Arkas Blue Moon, ORC Overall, ORC Group 1 ve IRC klasmanlarında ilk sırada yer alarak organizasyonun öne çıkan ekibi oldu.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Bu yıl 21'incisi düzenlenen Palermo-Montecarlo yarışı, 18 Ağustos'ta Palermo'dan başladı. Porto Cervo'daki zorunlu geçişin ardından Monaco'da sona eren yarış, yaklaşık 500 deniz millik (926 kilometre) bir parkurda, gece gündüz durmaksızın gerçekleştirildi. 18-23 Ağustos tarihleri arasında düzenlenen organizasyona altı kıtadan 42 tekne katıldı. Maxi, Group 1, Group 2 ve IRC sınıflarında gerçekleştirilen yarışta Black Jack 100, Marta 07, Fiamme Gialle Nice ve Chocolate 3 gibi güçlü rakipler mücadele etti.

Değişken Koşullar Ekiplere Zor Anlar Yaşattı

Yarışın ilk bölümünde filoyu 10-15 knot seviyesindeki batılı rüzgârlar karşıladı. Rüzgârın zaman zaman 20 knot'a ulaşan hamleleri ve yarış boyunca yaşanan değişken hava koşulları, ekiplerin taktik performansını ön plana çıkardı.

Akdeniz'in en önemli offshore yarışları arasında gösterilen Palermo-Montecarlo, Circolo della Vela Sicilia tarafından Yacht Club de Monaco ve Yacht Club Costa Smeralda iş birliğiyle düzenleniyor. Yarış, İtalya Offshore Şampiyonası'nın yanı sıra IMA Mediterranean Maxi Offshore Challenge'ın da final ayağı olma özelliğini taşıyor.

Sezonun Önemli Zaferlerinden Biri

Takım sahibi Bernard Arkas'a ait TP52 Arkas Blue Moon, skipper Serhat Altay liderliğinde yarıştı. Tamamen Türk yelkencilerden oluşan 14 kişilik ekip, Akdeniz'in önde gelen açık deniz takımlarına karşı mücadele ederek ORC Overall, ORC Group 1 ve IRC klasmanlarında birinciliğe ulaştı.

Arkas Blue Moon, parkuru gerçek zamanda üçüncü sırada tamamlayarak Line Honours'ta üçüncülüğü elde ederken, düzeltilmiş zaman hesaplamaları sonucunda ORC Overall, ORC Group 1 ve IRC klasmanlarında zirvede yer aldı.

Türk Yelkenciliği Adına Önemli Başarı

Palermo-Montecarlo'da elde edilen sonuç, Arkas Sailing Team'in 2026 sezonunda ulaştığı önemli uluslararası başarılar arasına eklendi. Loro Piana Giraglia 2026 genel birinciliğinin hemen ardından gelen bu sonuç, takımın aynı sezondaki ikinci büyük Akdeniz zaferi oldu. Arkas Sailing Team, aynı sezonda iki prestijli Akdeniz açık deniz yarışında birden zirveye çıkarak Türk yelken tarihinde bir ilke imza atarken, Palermo-Montecarlo'da Türkiye'nin bugüne kadarki en başarılı performansını da gerçekleştirdi. Takım, elde ettiği bu sonuçla Türk yelkenciliğini uluslararası arenada bir kez daha kürsünün en üst basamağına taşıdı.

• Türkiye’de tüm hükümranlık sahillerini temsil eden Türkiye Deniz Ticaret Odası örgütlenmesine ihtiyaç var mıdır?.. Yok mudur?
• Günümüzden gerilere doğru bakıldığında Mersin’de ortaya çıkan kırılganlığın, gerek MDTO-Mersin merkezinden ve gerekse  gerikalan tüm Türkiye sahilleri kapsamında İMEAK Deniz Ticaret Odası’nın yorumlaması olası mıdır?

“Neden-MDTO Mersin Deniz Ticaret Odası” konulu yazım şöyle idi; 
TOBB’a bağlı Oda ve Borsalar, 08 Mart 1950 tarih ve 5590 sayılı Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu ile kurulmakta ve denizcilik sektörü mensupları farklı Odalara üye olmakta iken, ülkemizde denizciliğin de ayrı bir Oda olarak temsil edilmesi ihtiyacından hareketle Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu’nda 24 Aralık 1981 tarih ve 2567 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile Deniz Ticaret Odalarının kurulmasına imkân tanınmıştır. Akabinde, Ticaret Bakanlığı’nın 04 Mayıs 1982 tarih ve 14 (630.2/201) 21262 sayılı onayı ile 26 Ağustos 1982 tarihinde “İstanbul Deniz Ticaret Odası” kurulmuştur. Başlangıçta sadece İstanbul Deniz Ticaret Odası olarak 744 üye ile kurulmuş bulunan Oda, faaliyetlerini giderek artan etkinliklerle sürdürmüştür. Deniz ticaretinin tabiatında yatan evrensellik ve ihtiyaçların gerektirmesi üzerine Odamız faaliyet alanı, Marmara Denizi’ne kıyısı olan illerimizi ve daha sonra da Ege ve Akdeniz’i ve nihayet Mayıs 1989’da Karadeniz’e kıyısı olan illerimizi kapsayacak şekilde genişletilmeye yönelmiştir. Bu süreçte İstanbul Deniz Ticaret Odası; Karadeniz, Marmara, Ege ve Akdeniz’deki çeşitli liman kentlerinde Şubeler ve Temsilcilikler açarak, “İstanbul ve Marmara, Ege, (Mersin hariç) Akdeniz, Karadeniz Bölgeleri Deniz Ticaret Odası” adını almıştır.
 
1981 yılında Mersin Deniz Ticaret Odası kuruluyor
Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nın 13.03.1989 tarih ve 12521 sayılı onayları ile Mersin Deniz Ticaret Odası kurulmuştur..Ama neden…
Neden  Mersin’de olumsuzluk yaşandı
Ziya Kalkavan Meclis Başkanı olarak Mersin ve İskenderun’a seyahat etmek ve bu liman kentlerinde de Oda’nın örgütlenmesine katkıda bulunmak istemişti. İstanbul DTO’dan sonra ikinci bir bağımsız deniz ticaret odasının kurulması aslında ters bir olgudan dolayıdır. Deniz Ticaret Odası’nın Türkiye kıyı kentlerin boyunca örgütlenme çalışmaları sırasında  Meclis Başkanı olan Ziya Kalkavan kendi kültür ve liderlik dünyasında bir adım atmış ve önce Mersin’i ve sonra İskenderun’u ziyaret etmişti. Bu ziyaretinde benim de bulunmamı istediğinden her iki sahil kentindeki  olaylara tanık olmuşumdur. 
Mersin için önce uçakla Adana’ya geldik.  Mersin’e yerleşmiş Rize’li veya Karadenizli eşraftan bazıları Ziya kalkavan’ı karşılamak amacıyla havaalanına gelmişlerdi. Bir Buick otomobil ile Mersin’e intikal ettik.  Ziya Kalkavan aklımda kaldığı üzere Mersin’de Sabah Han’ın giriş katında Karadenizli eşraf ile sohbet ederken, vakit öğle olduğundan, hayli büyük  bir ahşap masa etradında lahmacunla taam edildi.
Konuşmasında Deniz Ticaret Odası’nın Mersin’de de teşkilatlanması için Karadenizli esnaftan çalışmalarını istemişti. Mersin’den hareket ederek aynı Buick otomobil ile İskenderun’a geldik. Bir otelde yer ayırmışlardı. İskenderun’da Ernest Boutros karşılamıştı. Akşam Belen’de bir kır lokantasına davet etti. Masada İskenderun’daki bazı denizcilik firmalarının genç  mensupları da vardı. Ziya Kalkavan Bey bu ziyaretinden çok memnun kaldı ve Deniz Ticaret Odası’nın İskenderun’da da  örgütlenmesinin önemini anlattı. Bu sözleri olumlu karşılanacak ve zamanla İskenderun’da Deniz Ticaret Odası İskenderun şubesi kurulacaktır.
Fakat Ziya Kalkavan’ın Mersin’e gelmiş olması ve bu liman kentinde de Deniz Ticaret Odası’nın örgütlenmesi Karadenizli esnaftan  istemesi tepkiye neden olmuştu. Sanırım Mersin’de o yıllarda mevcut  tek denizcilik örgütü olan Vapur Donatanları Derneği üyeleri kendileriyle görüşülmemesine, birbakıma bir kenara itilmiş olmalarına tepki göstermişlerdi.
Bir zaman sonrasında Mersin’e gittiğimde ayrı bir deniz ticaret odası  oluşumunun ilk toplantısına da tanık oldum. Bu toplantı, bir gece  Atako’nun başkanı ve saygın bir meslek erbabı olan Hanri Atat başkanlığında ve Vapur Donatanları Derneği merkezinde yapıldı.
Dar uzunca küçük bir oda diyeceğim.  Bu odada  yine  orta büyüklükte uzun bir masanın etrafında toplanmışlardı ve  sol başta Hanri Atat başkanlık ediyordu. Yıllar geçtiğinden hatalı olarak hatırlamış olabilirim: Bu toplantıda- Remon Kumdereli, Mişel Şaşati, Erol Kuzeyman, İrfan Solmazer, Albert Botros gibi ve diğer isimler vardı.
Konuşmalarda Ziya Kalkavan’ın Mersin ziyareti ve o güne ait konuşmalar naklediliyor ve kendilerinin bir kenarda bırakılmış olmasına kırgınlıklar tepkiye dönüşüyordu. Sona doğru “Mersin’de ayrı bir deniz odası kurulması” fikri ağırlık kazanmıştı. 
Mersin’deki denizcilik erbabı toplumunda meydana gelen olumsuzlukları gidermek amacıyla Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu  Başkanı Hilmi Sönmez başkanlığında 4 kişilik bir heyet Mersin’e gitti. Burada konu dışında kalan bir olay da yaşandı:Hilmi Sönmez’i Adana’dan Mersin’e giderken kendisine telefonlu bir otomobil bulunmasını istemişti. Bu isteği Hanri Atat Bey öğrenmiş ve kendi otomobilini Adana’ya göndermiş..  Bu olay da  Hilmi Sönmez dışında kendisiyle birlikte olan armatörlerin tepkisine neden olmuştu ki “Nasıl olur da bize karşı olanların başının otomobiline bindirildik…” diye söylentileri hatırlarım. Oysa oraya yanlış anlamaları gidermek amacıyla gidilmişti..Bu da bir sonuç vermedi ve 1989’da MDTO kısa adıyla Mersin Deniz Ticaret Odası  yasal olarak hayat buldu.
Bu olaylardaki  bir ikilemi hatırlatmak isterim; Ziya Kalkavan’ı İskenderun’da Ernest Butros karşılamıştı ve buradaki konuşmasında İskenderun’da da Deniz Ticaret Odası’nın örgütlenmesi bir sohbet halinde geçmişti. Ardından İskenderun, İstanbul Deniz Ticaret Odası’nın ülke kıyıları boyunca örgütlenmesine katılan ilk liman kenti oldu.
Türkiye’de “Türkiye Deniz Ticaret Odası” olamamıştır..”

Rusya ve Ukrayna’nın karşılıklı saldırıları giderek hız kazanırken, denizde Türk denizciler kayıp vermeye devam ediyor. Rusya’nın Novorossiysk Limanı açıklarında saldırıya uğrayan “Ural” adlı gemide 47 yaşındaki aşçıbaşı İlker Lazoğlu hayatını kaybetti. Lazoğlu, bir süre önce vurulan “Necibe” adlı gemiden sağ olarak kurtarılan mürettebat arasındaydı. Bu kez ölüm haberi geldi. 

Karadeniz'de ticari gemilere yönelik saldırılar can almaya devam ediyor. Bir süre önce İHA’lara hedef olan ve patlamalar sonucu büyük yangın çıkan "Necibe" adlı kargo gemisinden 18 denizciyi kurtaran "Ural" isimli Ro-Ro gemisi de Novorossiysk açıklarında saldırıya uğradı. Olayda bir  denizci hayatını kaybederken mürettebattan 8 kişi de yaralandı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Cumhuriyet’te yer alan habere göre, saldırıda hayatını kaybeden aşçıbaşı İlker Lazoğlu'nun amcası Faruk Lazoğlu, yeğeninin daha önce vurulan "Necibe" adlı gemide aşçıbaşı olduğunu belirterek, “Gemi bombalandıktan sonra beni aradı, sağ olduğunu, merak etmememi istedi.  Yakın bir zamanda kendilerini almaya ş ailamaybaşka bir gemiye geçeceğini söylemişti" dedi.


TEMAS KESİLDİ ARDINDAN ACI HABER GELDİ
İlker Lazoğlu, amcasına söylediği gibi kendilerini kurtarmaya gelen "Ural" adlı Ro-Ro gemisine geçti. Ancak bu andan sonra yakınları ile teması kesildi. 
Sonunda haberleşmenin neden kesildiği anlaşıldı. Kalyoncu Denizcilik’e ait “Ural” adlı gemi dün gece Rusya’nın Novorossiysk Limanı açıklarında birden fazla İHA ile gerçekleştirilen hava saldırısına hedef olmuştu. Olayda 47 yaşındaki aşçıbaşı İlker Lazoğlu hayatını kaybederken, mürettebattan 8 kişi de hafif yaralanmıştı.

MÜRETTEBATI KURTARAN GEMİ DE VURULDU

Bu arada “Ural”ın bir süre önce İHA’lar tarafından vurulan ve büyük yangın çıkan TQ Ship Management tarafından işletilen “Necibe” adlı kargo gemisinin yardımına gittiği ve aralarında İlker Lazoğlu’nun da olduğu 18 mürettebatı salimen kurtardığı öğrenildi.  
Aldığı hasara rağmen hareket yeteneğini yitirmeyen “Ural”, bugün romorkörler eşliğinde Samsun Limanı’na yanaştı ve iki çocuk babası İlker Lazoğlu’nun naaşı ailesine teslim edildi. Yaralılar ise ambulanslarla Samsun’daki çeşitli hastanelere kaldırılarak tedavi altına alındı. 

Madame Anne Cingria Köşkü- Gabriel Couteaux Köşkü.
Fotoğraf:Osman Öndeş
Bu yazım, 6 Kasım 1902 tarihinde kurulmuş olan  “Chambre Maritime des Compagnies de Navigation Etrangères Constantinople - Yabancı Gemi Şirketleri İstanbul Deniz Ticaret Odası” -Vapur Donatanları  ve Acenteleri Derneği’ne 1964’de yönetim Kurulu Başkanı seçilen Gabriel Couteaux’yu ve   Fenerbahçe’deki köşkü’nü anlatmaktadır.1981 yılında vefat etti. Mezarı Feriköy Latin Katolik Mezarlığı’ndadır.
Fenerbahçe’deki köşkü inşa eden ve eşi Anne Cingria ve çocukları ile bu köşkte oturan Mimar –Mühendis Alphonse M.Cingria, 19. yüzyılın son çeyreğinde Osmanlı payitahtı İstanbul'da yaşamış ve şehre büyük altyapı hizmetleri sunmuş çok yönlü bir Belçikalı mimar, mühendis ve tasarımcı idi. Özellikle Galata, Karaköy ve Pera bölgelerinin Avrupai tarzda modern bir görünüme kavuşmasında kritik roller oynamıştır. Kendisi aynı zamanda İsviçreli ünlü yazar Charles-Albert Cingria'nın da amcasıdır. 

Hayatı ve İstanbul Dönemi
Cingria ailesinin kökenleri Ragusa'ya (Dubrovnik) dayanır ve Osmanlı İmparatorluğu döneminde İstanbul'a yerleşerek zenginleşmiş bir Levanten aile olarak bilinir. Alphonse Cingria, İstanbul'un köklü kurumlarından biri olan Galata'daki Saint-Benoit Fransız Lisesi'nde eğitim almıştır. Mezuniyetinin ardından mimarlık ve mühendislik alanında uzmanlaşarak şehrin en hareketli döneminde (1880 - 1900 arası) Galata Rıhtımları  inşaatında  Marius Michel Pacha ile birlikte  ve özellikle Pera bölgesinde  inşaatlarıyla    tanınmıştır. 
Charles-Albert Cingria
Charles-Albert Cingria İstanbul’da yaşayan “Italo-Franco-Levantine”lerdendi. Ailenin evi Nişantaşı Pangaltı’da idi. Cingria ailesi  Hırvatistan’ın Ragusa bölgesinden İstanbul’a göçetmiştir ve annesi Polonyalı idi. Ancak aslında İsviçreli olup,bir süre Friborg’da da yaşamış ve  Cenova’da vefat etmiştir(1883-1954). Mimar/Mühendis Alphone Cingria’ya karşın  monografik eserleriyle tanınmış bir yazardı. 

Adolphonse Cingria- Soluk siyah beyaz 
fotoğraftan renklendirme. 

Adolphones M. Cingria’nın başlıca Mühendislik ve Mimari Projeleri
Adolphe Cingria, Paris’teki ünlü Fransız mühendislik okulu Architect et Ingenieur de l’Ecole Centrale- École Centrale des Arts et Métiers’den  mezun olmuştur.   Galata Rıhtımları Kanalizasyon Projesi (1900)-İstanbul rıhtımlarının inşası ve modernizasyonu sürecinde, Fransız mühendis L. Guérard liderliğindeki çalışmalarda yer almıştır. Galata rıhtımları için hazırladığı kapsamlı kanalizasyon ve altyapı projesi dönemin en ileri mühendislik uygulamalarından biri kabul edilir. 
Mezun olduğu  Saint-Benoît Fransız Lisesi Binaları (1875-1880) binalarının modern standartlara uygun şekilde yeniden tasarlanması ve inşa edilmesi süreçlerini yönetmiştir.
Pera ve Galata Konutları: 19. Yüzyılın sonunda Levanten burjuvazisi için Pera (Beyoğlu) civarında inşa edilen birçok kagir apartman ve iş merkezinin tasarımında imzası bulunur. Tasarımlarının birçoğu İtalyan mimar ve müteahhit Guglielmo Semprini tarafından hayata geçirilmiştir. Kadıköy bölgesinde yaşayan Katolik/Latin cemaatinin çocukları için okul binası ve öğretmen lojmanlarının mimari çizimlerini ve şantiye yönetimini üstlenmiştir.

Arşivlerde Alphonse M.Cingria
Alphonse Cingria’nın İstanbul'daki finansal ve mesleki faaliyetlerine dair dönemsel belgeler günümüzde de korunmaktadır. Örneğin, Salt Araştırma bünyesindeki Osmanlı Bankası Arşivi'nde kendisine ait esham, tahvilat emanet kartları ve resmi Fransızca yazışmalar (Letter C) araştırmacıların erişimine açıktır. 

Rafael Cervati’nin  “Annuaire Oriental du Commerce l'Industrie de l'administration et de la Magistrature.”   1885 yıllığındaki kayda göre; Mimar Alphonse M. Cingria’nın ofisi Galata’da Saint –Louis Çıkmaz Sokağı’ndaki Helbig Han ikinci katında idi.

Yine Rafael Cervati’nin  “Annuaire Oriental du Commerce l'Industrie de l'administration et de la Magistrature.”   1889 yıllığındaki kayda göre; “Architect et Ingenieur de l’Ecole Centrale des arts et métiers”mezunu Alphonse M.Cingria’nın adresi Grand Rue(Beyoğlu) No.371 olarak kayıtlıdır.

1900 yılındaki adreste mesleği; “Ingenieur Conseil de la Société des Quais,Docks et Entrepots de Constantinople- İstanbul Rıhtım, Dok ve Antrepo Şirketi Danışman Mühendisi” olarak kayıtlıdır ve adresi; Alléon Sokak 7 Perpignani Apartmanı” yazılıdır. Cingria ailesinin 1921 yılında  Pangaltı Nişantaşı No.21’deki adreste yaşadığı kaydı mevcuttur. Cingria'nın mimari üslubu, tasarladığı binaların günümüzdeki tam konumları (adresleri) hakkında daha ayrıntılı bilgileri edinmek mümkündür. Genel Sekreter olarak yeraldığı Société Anonyme Ottomane des Quais, Docks et Entrepôts de Constantinople kuruluş ilk genel kurulu, 26 Eylül tarihinde İstanbul'da yapılmıştır.
Toplantıda Başkan olarak Marius Michael Paşa, Gabriel Aubaret(Başkan Yardımcısı, Felix Granet ve Alphonse M.Cingria Genel Sekreter ve Duparchy’yi temsilen Aubineau ile Vekil ve Yönetim Kurulu Üyesi Delpech’in Granet temsil etmiştir. (Kaynak- Le Journal des chemins de fer, des mines et des travaux publics, 6 juin 1891) (Le Journal des chemins de fer, des mines et des travaux publics, 6 Haziran 1891)
The Levant Herald and Eastern Express gazetesine göre inşaatın ilk kısmı Nafia Nezareti komisyonuna 26 Haziran 1899’da teslim edilmiş, törene şirket direktörü M. Granet, genel müfettiş Verlaque ve diğer yetkililer katılmıştır (Kaynak: The Constantinople Quays). İnşaatın ikinci kısmı Galata Rıhtımı inşasında edinilen tecrübeden dolayı daha kısa sürede inşa edilmiş baş mühendisliğini Alphonse M.Cingria’nın yaptığı ve toplam uzunluğu üç yüz yetmiş metre olan Eminönü Rıhtımı’nın inşaatı 1900 yılında tamamlanmıştır.
Aile yaşamı için Fenerbahçe ile Kalamış bitişiğinde yeralan 40 dönüm geniş bir araziyi satın almış ve burada Osmanlı konak biçimi ahşap/kagir bir konak inşa etmiş ve yaz aylarında ailesiyle burada yaşamıştır. Fenerbahçe'deki Madam Anne Cingria Köşkü (halk arasında Çıngırlı Köşkü veya Çıngırlı'nın Bahçesi) bilinmektedir.
Fenerbahçe'deki geniş arazi, Yavuz Sultan Selim Vakfı'na aitken 1873–1874 tarihli bir temessük senediyle Alphonse Cingria  ve eşi Anna Cingria'ya intikal etmiş. Alphonse M. Cingria bu arazi üzerinde daha sonra görkemli köşk inşa etmiştir. 
Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği'nin yayınladığı “Vapur Donatanları ve Acentelerş Tarihi” başlıklı eserimde,Cingria'nın Belçikalı mühendis olduğu, eşi Anne Cingria'nın ise Fransız uyruklu olduğu kayıtlıdır. Bazı kaynaklar arasında Anne Cingria'nın uyruğu konusunda Belçikalı, birincil nitelikteki tarihî derlemede ise Fransız olduğunu yeralmaktadır. 
Köşk, 1986'da Sakıp Sabancı tarafından satın alınmış, 2001'de ise yeniden el değiştirmiştir. 
Özellikle Osmanlı Arşivi, Levanten aile kayıtları, İstanbul Fransız/Belçika konsolosluk kayıtları, Galata Rıhtımı şirket kayıtları, eski gazeteler ve 19. yüzyıl İstanbul salnameleri üzerinden araştırarak "Madam Anne Cingria'nın tam biyografisi ve Cingria ailesinin İstanbul'daki soyağacı" şeklinde kapsamlı bir çalışma yapılmasını gerekmektedir.
Cingria ailesinin aslında İsviçre kökenli olması varsayımı  Levantine Heritage Foundation (Criag Encer) sitesinde yer almaktadır..Bu kaynakta Fenerbahçe araştırmasında, Albert Cingria adlı başka bir Cingria ailesi mensubunun konağından söz edilirken, Cingria ailesinin İsviçre kökenli olduğu, ancak ailenin üç çocuğunun Fransız vatandaşlığı aldığı, sonraki kuşakta ise Albert'in oğulları Alexander ve Charles'ın yeniden İsviçre vatandaşlığına döndüğü belirtilmektedir. Daha sonra bu mülk Belçika kökenli avukat, iş adamı ve gemi brokeri Gustave Couteaux'nun mülkiyetine geçmiştir. 

Madame Anne Cingria. 
(Kaynak: Genealogia- Cingria Family)

1873–1874: Fenerbahçe arazisinin satın alınması

Madame Anne Cingria'nın hayatındaki en önemli tarih, 1873–1874 yıllarıdır.
Gabriel Couteaux konusunda yaptığım belge çalışmasında Madame Cingria Köşkü olarak bilinen bu köşk hakkında şu bilgi yeralmaktadır; Fenerbahçe'deki yaklaşık 40 dönümlük arazi, başlangıçta Yavuz Sultan Selim Vakfı'na aitti. Arazi, 1873–1874 tarihli bir temessük senedi ile Madame Anne Cingria'ya satıldı. Bu bilgi, Anna Cingria'nın İstanbul'daki ekonomik ve sosyal statüsünü anlamamız açısından son derece önemlidir. Bu çok büyük arazi Fenerbahçe'nin önemli bir bölümünü kapsıyordu, denize yakın konumdaydı, daha sonra büyük bir köşk ve bahçeye dönüştürüldü. 
Arazinin edinilmesinden sonra burada büyük bir konak/köşk inşa edildi.Kaynaklar köşkün mimari karakterini Osmanlı tarzında yapılmış bir Levanten köşkü olarak tanımlamaktadır.
Gabriel Couteaux’dan kalan bazı evraklara göre; köşkün alt katı büyük dikdörtgen Malta taşlarıyla döşenmişti. Ahşap merdivenle çıkılan bir sofa bulunuyordu. Sofanın iki yanında geniş odalar vardı. Odalarda çift kapılı yüklük ve dolaplar bulunuyordu. Zeminlerde parke yerine geniş Romanya keresteleri kullanılmıştı. 
Mutfak bahçede ayrı bir yapıydı. 
Yüksek tuğla bacası uzaktan bile fark ediliyordu. 
Bu özellikler, yapının klasik bir Avrupa villasından ziyade Osmanlı konut mimarisi ile Levanten yaşam tarzının birleştiği bir yapı olduğunu göstermektedir. 
Köşk zamanla: “Cingria Köşkü”,“Kırmızı Köşk”,“Çıngırlı'nın Bahçesi” adlarıyla tanınmıştır.

 Cingria Ailesinin Yaşam Düzeni
Gabriel Couteaux konusunda yaptığım belge çalışmalarına  göre Cingria ailesi yaz aylarında Fenerbahçe'de, kış aylarında ise Beyoğlu, Alyon Sokağı'ndaki evlerinde yaşamaktaydı.Bu, 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında İstanbul'daki varlıklı Levanten ailelerin yaşam biçimiyle de uyumludur.Nitekim kış aylarında çoğu aileler Beyoğlu’na dönerdi. Sadece Moda’da yaşayan ve çoğu İngiliz olan levantenler yaz kış Moda’da yaşamlarına devam etmişlerdir.
Fenerbahçe, yazlık ve sayfiye bölgesi olarak kullanılırken, Pera/Beyoğlu şehrin sosyal ve ticari merkeziydi. Cingria ailesine ait başka bir ahşap evde Karmelit Rahibeleri yaşmaktaydı (Osman Öndeş “Kadıköy’ün  Sayfiyesi Moda”- K Yayıncılık). 

19. yüzyılın ikinci yarısında önde gelen bir inşaatçı, mühendis ve mimar  Alphonse M.Cingria’nın aile mezarı Feriköy Latin Katolik Mezarlığında’dır.  Mermer mezarında baştarafında  “Famillie Beaquet  et Gingria Privileccia” isimleri yeralır. Bu üç aile de kendi yöntemleriyle İstanbul'un kent ve mimari tarihiyle bağlantılıydılar. Blacque Bey, 19. yüzyılın ortalarında Beyoğlu'nda kurulan ilk belediye meclisinin yöneticisi ve başkanıydı. Alphonse M.Cingria, 19. yüzyılın ikinci yarısında önde gelen bir inşaatçı, mühendis ve mimardı ve Privileggio ailesinden bir kadın, ülkenin en etkili İtalyan Levant mimarlarından biri olan, Saint Antoine'ın mimarı Giulio Mongeri ile evliydi.Bu üç ailenin ayni mezar kısmında olması aralarındaki akrabalık bağlarından dolayıdır.(Kaynak: Monica Fritz 21 Aralık 2020 Cornucopia)
XIX. Yüzyılın başlarında Fenerbahçe'deki Cingria mülkü hâlâ ailenin önemli varlıklarından biriydi. Bu köşkün   Anne Cingria ve eşi Alphonse M.Cingria’nın vefatında sonra çocukları tarafından Chambre Maritime Pour Etrangers – günümüzdeki adıyla Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği başkanı olan  Gabriel Couteaux satın almıştır.Bu tarihin 1923 ve sonrası olması da mümkündür! Soldan: Ernest Boutros, Jr.Skouras, Hendrik Dutilh ve Gabriel Couteaux.

Gabriel Couteaux’nun satın aldığı Cingria Köşkü
Couteaux ailesi Çarlık Rusya’sından kaçarak İstanbul’a göçetmişti. 1926 yılında Türkiye ile Belçika arasındaki ekonomik, ticari, sosyal ve kültürel ilişkilere destek olmak amacıyla İzzet Akosman, Afif Tektaş, Willi Marguery ile birlikte “Türk Belçika Ticaret Derneği” ni kurmuştur. 
Aytrıca Trieste’li bir İtalyan olan Giacomo Anderlich tarafından 16 Mart 1838 tarihinde kurulmuş olan İstanbul Harbiye’deki Artigiana Düşkünler Evi’nin birsüre Yönetim Kurulu Başkanı olarak çok etkin hizmetler vermiştir. 16 Mart 1838 tarihinde Trieste’li bir İtalyan olan Giacomo Anderlich tarafından kurulmuş olan ve Sultan Abdülaziz, Avusturya İmparatoriçesi Arşidük François Charles, Arşidük Maximilien, Bavyerya Başpiskoposu gibi ünlü insanların destek verdiği düşkünler evi ilk zamanlarda kimsesiz çocuklara hizmet vermekteydi. 1950-1960 yılları arasındaki yönetim kurulu başkanı ve aynı zamanda Belçikalı iş adamı olan Gabriel Couteaux’nun etkili çalışmaları sonucunda eski müstakil küçük evler yıktırılarak yerlerine 1500 metrekarelik bir bahçenin etrafında, daha modern ve daha kullanışlı bir bina inşa edilmiştir. 
Gabriel Couteaux’nun kendi adıyla anılan Couteaux Han, Karaköy’de Yolcu Salonunun karşında sağdaki köşedeki handı. Aynı zamanda Belçika fahri konsolosuydu. Son derece efendi ve kibar ve geniş kültürü olan bir şahsiyetti. Rusça dahil dokuz lisanı mükemmel konuşur ve yazardı. 
Gabriel Couteaux Gemi Acentası devrinin öndegelen deniz ticaret firmalarındandı. American President Line, Japan Osaka Line, Messagerie Maritime, Paquet, Fabre Line, Prudential Line gibi büyük kumpanyaları temsil ediyordu. İstanbul’lu gemi acentası Laurent Reboul ile ortaklaşa bir de armatörlük denemesi olmuştur. Sahip olduğu gemi Thoroy 1893 yılında Newcastle upon Tyne Tersanesi’nde inşa edilmişti. Geminin inşa sırasındaki adı Snowflake’di. 1913’de eldeğiştirmiş ve Kremlin adı verilmiştir. Üçüncü kez 1922’de satıldı ve Velløy adı verildi. 1925 Ağustos ayında Bryde & Dahls Hvalfangerselskap A/S isimli Norveç armatörlük firması tarafından satın alınarak Thoroy adını aldı. 1940 Nisan ayında Almanlar Norveç’i istila ederken Müttefik Kuvvetler’e katılacak şekilde İngiltere’de bir limana sığınmıştı. II. Dünya Savaşı yıllarında Transatlantik kovoylarında yeraldı ve Alman U-Bot’larının saldırılarından kurtulmayı başardı. Ocak 1941’de Alman bombardıman uçaklarını saldırıları sırasında yara aldıysa da, onarılarak yeniden seferlerine başladı. 8 Nisan 1947’de Laurent Reboul & Gabriel Couteaux ortaklığına satıldı ve gemiye Anne de France adı verildi. 
Belçika ve İngiliz Ticaret Odası’ın üyesi Çeşitli ticaret alanlarında faaliyet gösteren Gabriel Couteaux, Belçika ve İngiltere Ticaret Odalarının seçkin yönetim kurulu üyelerindendi. İstanbul’da, Fransa tarafından kurulan Chambre de Commerce Française d’Istanbul, 1885 yılında faaliyete geçti. Bu Oda’nın fahri başkanı aynı zamanda Fransa’nın İstanbul’daki büyükelçisiydi. Odanın fahri heyeti ve bir de idare meclisi vardı. Üyelerin bir kısmı Levanten tüccarlardan oluşuyordu ki, ancak yarım asır sonrasında Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği olarak yeniden şekillenecek olan Chambre Maritime Des Compagnies de Navigation Etrangéres’i 1902 kuranlardan Gabriel Couteaux da bu üyelerden biri olarak görülmektedir. Oda yönetim kurulu Fransa’nın dış ticaretinin gelişmesine ilişkin yasalar, tüzükler ve kararlar doğrultusunda çalışmakta, görüş bildirmekte, Fransız tüccarlarının çıkarını sınırlayanlara veya ihlâl edenlere uyarıda bulunduğu gibi, durumu doğrudan Fransız resmî makamlarına da iletmekteydi. Fransız bayraklı ticaret gemilerinin bazı malların navlunlarına ait tarifeleri rekabetçi kılmak üzere düşürmesi, Fransız postalarının eşya örneği nakliyatını özel tarife tâbi tutması gibi konular hakkında oda tarafından yöneltilen başvurular Fransız hükümeti tarafından dikkate alınırdı. Oda’nın faaliyetleri arasında, Fransa’nın ihracatının teşviki ve geliştirilmesi amacıyla her yıl bir miktar Fransız gencine Türkiye’de iş bulmasını ve bu gençlerin ticarethanelere yerleştirilmesi de yer almaktaydı. 
“The British Chamber of Commerce of Turkey - “Türkiye, İngiliz Ticaret Odası” ise 1887’de kuruldu. Osmanlı kavramında “Dersaadet İngiliz Ticaret Odası”na yalnız İngiliz uyruğunda bulunanlar veya bir İngiliz işletmesini temsil edenler üye olabiliyorlardı. Bu kural odanın yalnız İngilizlerden oluştuğunu akla getirse de, Derasaadet İngiliz Ticaret Odası’na kayıtlı bulunan ve sayısı 120’yi bulan üyelerin çoğu İngiliz değildiler. Belçika uyruklu Gabriel Couteaux gibi, İzmir’li gemi acentesi sahibi Van Der Zee ve La Fontaine’in İngiliz Ticaret Odası’na üye olabilmeleri özel bir yasa sayesinde olabilmiştir. 
Gabriel Couteaux’ya tanıklık eden bir Macar Ömrünün yirmibeş yılı Nusaybin - Karkamış’ta geçen bir hırvat mühendisin oğlu Eskişehir doğumlu Remi Marinçiç, Gabriel Couteaux Gemi Acentesi’nde göreve başlaması sayesinde, denizle devam eden uzun bir maziye de tanık olmuştur. Zamanla bu şirketin acenta müdürü olarak sorumluluklar da üstlenmiştir. Gabriel Couteaux ile ilgili birdiğer isim ise yine Kadıköy’lü Akavi’lerdir; Osmanlı İmparatorluğu’nun bir eyaleti olan Beyrut’tan işbulmak amacıyla İstanbul’a göçeden Akavi ailesinden Mişel Akavi İstanbul’a geldiğinde henüz beş yaşındaydı. Genç yaşlarında aşık olduğu kız, yine ünlü bir gemi acentesi olan Fransız asıllı Reboul ailesinden Laurent Reboul’un kızkardeşiydi. Raboul ve Akavi ailesinin evliliğinden doğan Jan Akavi ise, annesinin ve babasının yaşamına ait anıları şöyle aktarmıştı: “Annem Ivonne Reboul ailenin en büyük kızıydı ve 1889’da İstanbul’da dünyaya geldi. Kardeşleri Laurent Reboul, Gil Reboul, Jacques Reboul’dü. Gemi Acentası olan Laurent Reboul’dür. Dedem ve anneannem Kadıköy’de çarşı içinde Hacı Bekir Şekerci dükkanının yanındaki evde otururlardı. Annem de o evde dünyaya gelmiştir. Laurent Reboul annemden iki yaş küçüktür. 1910 civarında gemi acentası olarak başlamıştır. I. Dünya Harbi sonrasında Gabriel Couteaux ile ortaklık kurdular. 
Couteaux’larla Reboul’ların uzaktan akrabaydılar. Laurent Reboul gemi acentesi İstanbul’daki en eski acente sayılır. Sonra Gabriel Couteaux ile birleşince, şirketin adı L. Reboul & G. Couteaux Gemi Acentası olmuştur. Laurent Reboul otuz seneye yakın Chambre Des Maritime Pour Etrangeres - Yabancıları için Deniz Ticaret Odası’nın Başkanlığını yapmıştır. Vefatından sonra bu görevi Gabriel Couteaux üstlenmiştir.” 

Jan Akavi 1920’de Kadıköy’de Bahariye’deki Saint Josef Lisesi’nin yanındaki sokakta yeralan evlerinde dünyaya geldi. Bahariye o yıllarda Çevizlik olarak anılıyordu. Gabriel Couteaux ve Laurent Reboul ailelerinin evleri birzamanlar Moda gibi tamamiyle levantenlerin tercih ettiği semtlerden olan Fenerbahçe’deydi. Ancak Gabriel Couteaux ailesi kışın  Kadıköy/Bahariye sahil yokuşundaki evlerinde yaşardı. Gabriel Couteaux Kadıköy’dan Galata’ya vapurla gider ve gelirdi. 

İngiliz Ticaret Odası’nın 1953 yılındaki dış ilişkiler komitesi üyeleriyle yaptığı bir toplantısı Soldan sağa: Eddie la Fontaine, Thomas John Victor Ferid Tucker, Jack Kernick, Kenny Whittall, Harry Downing, Bilinmiyor, Cuthbert Evelyn Binns ve Edith Mildred’ın oğlu Victor Middleton Binns, Sidney Nowill, W.J. Perkins, Hugh La Fontaine, Tony, Osmanlı Bankası Genel Müdürü Richard Coleman. Oturanlar: Laurent Reboul, Belçikalı saygın işadamı ve gemi acentesi Gabriel Couteaux, Başkan Percy Johnson, Başkan Yardımcısı Donald Riddle. Kaynak:Osman Öndeş arşivi.

Günümüzde bu köşk, Fenerbahçe'nin tarihî Levanten köşklerinden biri olarak anılmaya devam etmektedir. Kültür Envanteri de yapıyı Fenerbahçe'deki tarihî bir köşk olarak kayda geçirmiştir. 

                                                      ****

Kaynaklar
-Osman Öndeş-Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği, Vapur Donatanları ve Acenteleri Tarihi — Fenerbahçe'deki Cingria ailesi, Anna Cingria, 1873–74 temessük senedi, Belçikalı mühendis ve Fransız uyruklu Anna bilgileri. 
-Craig Encer-Levantine Heritage Foundation, Modern views of Fenerbahçe on the Sea of Marmara — Cingria ailesinin İsviçre kökeni ve vatandaşlık bilgileri. 
-Gazete Kadıköy, Emre Muşazlıoğlu, Fener Bahçesi — Cingria ailesinin Dubrovnik, Salzani & Cingria ve Lorando ailesi bağlantılarına ilişkin bilgiler. 
-Kültür Envanteri, Madam Anna Cingria Köşkü — Köşkün Fenerbahçe'deki konumu ve Anna Cingria'nın Levanten kimliği. 
-the Magger, Caddenin Eski Sakinleri: Kalamış'tan Erenköy'e Tarihi Köşkler — Çıngırlı'nın Bahçesi, 1873–74 arazi satışı ve köşkün sonraki mülkiyet tarihi. 

Bodrum’un yelken altyapısından bir Dünya Şampiyonu daha çıktı. Yalıkavak Yelken Kulübü sporcusu 16 yaşındaki Derin Bartan, Danimarka'nın Aarhus kentindeki 2026 ILCA 6 Gençler Dünya Şampiyonası'nda U17 Kadınlar kategorisinde Dünya Şampiyonu oldu. Derin Bartan, 2025 yılında, bu kez ILCA 4’te Kızlar kategorisinde Avrupa ve Dünya Şampiyonluğu elde etmişti.

Yalıkavak Yelken Kulübü'nün 16 yaşındaki sporcusu Derin Bartan, 11-19 Ağustos tarihlerinde Danimarka'nın Aarhus kentinde düzenlenen 2026 ILCA 6 Gençler Dünya Şampiyonası'nda U17 Kadınlar kategorisinde birinci oldu. 
Aarhus Körfezi'nde 8-25 knot arasında değişen rüzgar nedeniyle sık sık ertelenen yarış programı, gerek organizasyon görevlilerine, gerek sporculara hayli zor ve gerilimli bir hafta yaşattı. 
Bu sıkıntılı koşullara rağmen Bartan, eleme serisinde 2.'lik, altın filodaki final serisinde de 4.'lük başarısıyla öne çıktı. 

Kadınlar kategorisinde 35 ülkeden 122 sporcunun mücadele ettiği şampiyonada Bartan, gerçekleşen 10 yarışın ardından 86 puanla zirveye yerleşti. Genç yelkenci, tüm yaş gruplarını kapsayan genel klasmanda ise 8. sırada yer aldı. 

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

DİĞER SPORCULARIMIZIN DERECELERİ
Kadınlar kategorisinde Duru Alpkökin (GS Yelken Şubei) 19., Naz Tulumcu (İstanbul Ferdi) 71. sırada şampiyonayı bitirdi. 
307 sporcunun mücadele ettiği Erkekler kategorisinde ise Ali Özdemir (İzmir Ferdi) 138 puanla elde ettiği 8.’lik derecesi ile ilk 10'a girdi. 
Efe Arbak (GS Yelken Şubesi) 25., Arya Can Polat (B.B. Bodrumspor) 103., Faruk Timur Goça (FB Doğuş Yelken) 117. sırada yer aldı.

Havalimanında böyle karşılandı.

YELKENLE 2016'DA YAZ OKULUNDA TANIŞTI
Derin Bartan, yelkenle 2016 yılında Yalıkavak Yelken Kulübü’nün düzenlediği Yaz Okulu’nda  tanıştı. 2021 yılında Optimist sınıfı ile başlayan yarışçılık kariyerinde bugüne kadar çeşitli sınıflarda milli sporcu olarak ülkemizi temsil etti. 
Kısa sürede iddiasını elde ettiği derecelerle ortaya koyan başarılı sporcumuz 2024’te ILCA 4 Kızlar Avrupa 3’üncülüğü sonrasında, 2025’te ILCA 4 Gençler Avrupa Şampiyonası’nda (Polonya, Puck) Kızlar’da Avrupa ve hemen ardından Los Angeles’te U16 Kızlar’da Dünya Şampiyonluğu’na adını yazdırdı. Bartan, Los Angeles’da Kızlar Genel klasmanda da 3’üncü oldu.
Bu başarılarını, 2026’da Selanik’te ILCA 6 U17 Kadınlar Avrupa 2’nciliğinin ardından sezonun son unvan yarışında U17 Kadınlar Dünya Şampiyonluğu ile taçlandırdı.  

CoğrafiHarita ve Atlasları Keşfetme

İzmir Ticaret Borsası Başkanı Işınsu Kestelli ve beraberindeki 9 kişiyi taşıyan Türk bayraklı lüks katamaran, 14 Ağustos gecesi Atina’nın güneyindeki Fleves Adası’nın batısında seyrederken su almaya başladı. 
Kısa sürede teknenin kıç tarafı suya gömülünce, acil durum çağrısı yapıldı. Yunan Ana Arama Kurtarma Merkezi derhal bölgeye iki Sahil Güvenlik botu sevketti. Ancak botlardan önce olay yerinde bulunan Cayman Adaları bayraklı “Opera” adlı motoryatın personeli yaşanan can pazarında sudaki kazazedeleri salimen kurtarmayı başardı.

Olay, 14 Ağustos'ta Atina'nın güneyinde Saronik Körfezi'ndeki Fleves Adası'nın yaklaşık 2 deniz mili batısında meydana geldi. 
Ardından Yunan Sahil Güvenlik ekiplerine teslim edilen kazazedeler Vouliagmeni Marina’da sağlık kontrolünden geçirildi ve durumlarının iyi olduğu öğrenildi. Işınsu Kestelli ve beraberindekiler daha sonra Türkiye’ye döndü. Yunan makamları da olayla ilgili inceleme başlattı.

KATAMARANLARIN EN ZAYIF NOKTASI
Olayın Yunan ana karasına yakın ve yoğun trafik hattı üzerinde meydana gelmesi, müdahale süresini kısalttı böylece muhtemel bir facia olabildiğince ucuz atlatıldı. Şimdi nedeni araştırılıyor.
Raporlar, olay sırasında bölgede kuzeyli 5 Bofor gücünde rüzgar gösteriyor ki, bu da 17-21 knot aralığında “fırışka” denilebilecek bir kuvvet. Bu gücün 17.5 metre boyunda ve 25 ton ağırlığındaki Bali 5.8 tipi katamaranı etkilemesi pek olası değil.



Akla ilk gelen nokta, katamaranın güvertesini taşıyan tüplerin iç tarafında yer alan “Acil Çıkış” pencereleri.
Bu pencereler (hatch), teknenin alabora (ters kapak) olması durumunda içeride kalanları kurtarmak için tasarıma eklenen bir “güvenlik” ekipmanı.
Ancak zaman içinde yaşanan olaylara bakıldığında “ciddi bir güvenlik riski” barındırdığı da ortaya çıkıyor.
Bu riskler “üretim hatası” olabileceği gibi, “hatalı kullanım” da öne çıkıyor.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Zira “Escape Hatch” denen “Acil Kaçış Pencereleri”nin kesinlikle her durumda kapalı olması gerekiyor.
Ne var ki, sakin bir koyda hele de gece konaklama yapıldığında, “kabin havalandırması” amacıyla açılması ya da “aralanması” söz konusu olabiliyor. Daha sonra ya açık, ya da aralık unutuluyor.  Teknede seyir sırasında oluşan titreşim ve çarpan sular pencereyi tamamen açınca içeri su girmesine yol açabiliyor.
Aslında bu pencereler açık kaldığında “uyarı” vermesi gerekiyor. Ne var ki, yukarıda andığımız nedenlerle “alarm uyarısı rahatsızlık yarattığı” için sistem devre dışı bırakılabiliyor.
Diğer neden ise üretim kaynaklı… Nitekim 2020 yılında dört büyük katamaran üretiicisi Lagoon, Fountaine Pajot, Catana-Bali ve Nautitech tarafından yayınlanan ortak açıklamada, GOIOT Systems tarafından üretilen bu ekipmanlarda “sorun yaşanabileceği” duyurulmuş, “camın, seffaf panel çerçevesinden ayrılabileceği” ifade edilmişti.     
Nisan 2025’te GOIOT Systems, bu sorunla ilgili vakalar yaşandığını doğrulamış ve belli üretim tarihlerindeki teknelerin servisler tarafından kontrol edilmesi çağrısı yapmıştı.

FİZİKİ KONTROL “ALIŞKANLIK” OLMALI

Sonuç olarak yaklaşık fabrika çıkış fiyatı 1 milyon 650 bin ile 1 milyon 980 bin Euro bandında seyreden Bali 5.8’i böylesine basit bir sorunun batırmış olma olasılığı hayli yüksek görünüyor. Ama kesin neden Yunanlı makamların incelemesi sonucu ortaya çıkacak. 
Yine de aklınızda bulunsun. Eğer çok gövdeli bir tekne ile seyre çıkıyorsanız, belli periyotlarla bu “sabıkalı” noktaları “elle” ve “gözle” kontrol etmenizde sonsuz yarar var.
Elbette, denizle “şaka” olmayacağı için sadece çok gövdeliler değil, denize çıkan tüm teknelerin belli noktalarını, aralıklarla kontrol etmek de unutulmamalı.   
Bu vesile ile Işınsu Kestelli hanımefendi başta olmak üzere tüm kazazedelere "geçmiş olsun" diyoruz.     

NOT:
Bazı fotoğraflar sadece "konuyu tanımlama" amacıyla kullanılmıştır. Yaşanan olayla bir ilgileri yoktur.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

12 Eylül 1980 askeri darbesinden sonra Kenan Evren ve arkadaşları tarafından kapatılan Türk Donanma Vakfı tarafından çıkartılan Derya mecmualarından derlenmiştir.

B. Hulusi GÜRBÜZ Arşivi

“Rüzgârı Yakala” mottosuyla 7-16 Ağustos tarihleri arasında İstanbul’un farklı parkurlarında düzenlenen 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, İstanbul Boğazı’ndaki Yat Sınıfı finalinin ardından düzenlenen ödül töreniyle tamamlandı. Başarılı ekipler, Setur Kalamış Marina’da düzenlenen törende kupa ve madalyalarına kavuştu.

Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK), Türkiye Yelken Federasyonu ve Eker Süt Ürünleri iş birliğiyle gerçekleştirilen 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, yelken tutkunlarını İstanbul’un farklı noktalarında bir araya getiren yoğun bir yarış programının ardından sona erdi. 16 Ağustos’ta İstanbul Boğazı’nda gerçekleştirilen Yat Sınıfı yarışıyla final yapan organizasyonda, farklı sınıflarda dereceye giren takımlar için Setur Kalamış Marina’da ödül töreni düzenlendi.

On gün boyunca rüzgârın peşinde

“Rüzgârı Yakala” mottosuyla gerçekleştirilen organizasyonda sporcular; J70, J70 Match Race, Hareketli Salma, IOM Sınıfı (International One Metre) ve Yat sınıflarında mücadele etti. Marmara Denizi’nin farklı parkurlarında gerçekleşen yarışlarda yelkenciler, değişken rüzgâr koşulları karşısında hız, strateji ve takım uyumlarını ortaya koydu.

Final yarışının tamamlanmasıyla birlikte 14. TAYK–Eker Olympos Regatta’nın dereceye giren ekipleri de belli oldu. Organizasyonun son akşamında düzenlenen şampiyon ekipler alkışlar eşliğinde sahneye çıkarak ödüllerini aldı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Şampiyonluk coşkusu Türk Gecesi ile taçlandı

Ödül töreni, yelken dünyasının buluşma noktalarından biri haline gelen organizasyonun final coşkusunu da zirveye taşıdı. Kupa ve madalyaların sahiplerini bulduğu gecede, “Türk Gecesi” temasıyla özel bir etkinlik de gerçekleştirildi.

Yelkenciler, ekipler, organizasyon paydaşları ve konukların bir araya geldiği gecede, yoğun yarış temposunun ardından sezonun önemli yelken buluşmalarından birini birlikte kutlama fırsatı yakalandı. Ödüllerin heyecanı ve Türk Gecesi’nin renkli atmosferiyle 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, geride unutulmayacak anılar bırakarak tamamlandı.

14. TAYK–EKER OLYMPOS REGATTA’NIN PANORAMASI

J70 sınıfı yarışlarında Team Nautique Yachting ekibi şampiyon oldu

14. TAYK–Eker Olympos Regatta’nın ilk üç gününe J70 sınıfının yüksek tempolu mücadelesi damga vurdu. 7-8-9 Ağustos’ta Kalamış açıklarında yapılan J70 yarışları; değişken rüzgâr, yağmur ve dalgalarla şekillendi. Ekipler, hız kadar doğru zamanlama ve stratejik hamleleriyle öne çıkmaya çalıştı. Genel klasman sonuçlarına göre Onur Ererdağ yönetimindeki Team Nautique Yachting ekibi, J70 Türkiye Turu 3. Ayak Yarışı’nda birinci sıraya yerleşerek şampiyonluğu elde etti.

J70 Match Race yarışında zafer Eker Kaymak’ın oldu

14. TAYK–Eker Olympos Regatta kapsamında Türkiye’de üçüncü kez düzenlenen J70 Match Race yarışları, Moda Deniz Kulübü ev sahipliğinde 11-12 Ağustos’ta iki gün boyunca yüksek tempolu maçlara sahne oldu. Altı ekibin teknik beceri, taktik hamle ve stratejilerini ortaya koyduğu toplam 29 yarış sonucunda şampiyonluğa; Ahmet Eker yönetimindeki Eker Kaymak uzandı.

Şampiyonlar Büyük Final’de karşı karşıya geldi

14. TAYK–Eker Olympos Regatta’nın bu yılki yeniliklerinden biri olan “J70 Match Race – Eker Match Cup” ise şampiyonluk mücadelesini farklı bir boyuta taşıdı. 2026 şampiyonu Eker Kaymak, geçen yılın şampiyonu Doğa Arıbaş Sailing ile karşı karşıya geldi.

Üç puana ulaşan ekibin kazanacağı Büyük Final’de ilk iki yarışı Doğa Arıbaş Sailing kazandı. Üçüncü yarışta Eker Kaymak farkı azaltırken, Doğa Arıbaş Sailing son yarışta da üstünlüğünü koruyarak Büyük Final’i lider tamamladı.

133 genç yelkenci rüzgârla yarıştı

Olympos Regatta’nın bir diğer önemli ayağı olan Hareketli Salma yarışlarında ise genç yelkenciler sahne aldı. Fenerbahçe Yelken Kulübü ev sahipliğinde 11-12-13 Ağustos tarihlerinde gerçekleştirilen yarışlarda 7-20 yaş arasındaki 133 genç sporcu; Optimist, Optimist Junior, ILCA 4 ve ILCA 6 sınıflarında mücadele etti.

Yat Sınıfı Yarışları

Olympos Regatta programı kapsamında 14 Ağustos akşamı yapılması planlanan Off-Shore Çınarcık rotasında, olumsuz koşullar nedeniyle değişikliğe gidildi. 

IRC 0 - IRC 1 - IRC 2 birincisi Orient Expres

Rüzgâr koşulları ve denizdeki mevcut şartlar değerlendirilerek, yarışçıların can güvenliğinin öncelikli tutulması amacıyla Yarış Komitesi tarafından Adalar Rotası ilan edildi.  IRC 0, 1, 2, 3, 4 ve GO sınıflarındaki Yat Yarışları, 14 Ağustos akşamı Adalar Rotası’yla başladı. 15 Ağustos’ta ise şamandıra parkurunda In-Shore yarışları yapıldı.

IRC 3 ve IRC 4 birincisi Electron Canias

Uzaktan kumandalı teknelerle IOM sınıfı yarışları yapıldı

14. TAYK–Eker Olympos Regatta, farklı yelken sınıflarını aynı organizasyon çatısı altında buluşturarak yelken sporunun çeşitliliğini ortaya koydu. Organizasyonun yarış programında yer alan IOM sınıfı ise, yelken tutkusunu teknoloji ve uzaktan kumandalı tekneler aracılığıyla farklı bir boyuta taşıdı. Yarışlar, 15-16 Ağustos tarihlerinde İstanbul’da Moda açıklarında gerçekleştirildi.

35 teknenin katıldığı Yat Sınıfı yarışlarında “Büyük” kupanın sahibi “Orient Express 6 - Atabay Challengers” takımı oldu

14. TAYK–Eker Olympos Regatta 16 Ağustos’ta, İstanbul’un simge parkurlarından Boğaz’da gerçekleştirilen Yat Sınıfı yarışıyla tamamlandı. Görkemli yat filosu, Çırağan’dan Beykoz’a uzanan yaklaşık 35 kilometrelik parkurda değişken rüzgârlar ve güçlü akıntılarla mücadele ederken, Boğaz’ın iki yakasında yarış heyecanını takip eden İstanbullular da final coşkusuna ortak oldu. IRC0, IRC1 ve IRC2 sınıflarında topladığı puanlarla genel klasmanın zirvesine yerleşen “Orient Express 6 - Atabay Challengers”, Yat Sınıfı’nın “Büyük” kupasını kaldıran ekip oldu. IRC3 ve IRC4 sınıflarında genel klasmanın lideri ise “Electron - Canias – CTD” takımı oldu. IRC GO sınıfında ise “BAU Club - Sail Go” ekibi yer aldı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

35 teknenin katıldığı Yat Sınıfı yarışlarında “Büyük” kupanın sahibi “Orient Express 6 - Atabay Challengers” takımı oldu

Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK), Türkiye Yelken Federasyonu ve Eker Süt Ürünleri iş birliğiyle düzenlenen 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, İstanbul Boğazı’nda yapılan Yat Sınıfı yarışı ile sona erdi. Boğaz’ın güçlü akıntıları ve değişken rüzgârları arasında yapılan finalde; IRC0, IRC1 ve IRC2 sınıfları genel klasmanında en çok puanı toplayarak ilk sırada yer alan “Orient Express 6 - Atabay Challengers” takımı “Büyük” kupanın sahibi oldu.

Türkiye’nin en uzun yelken haftası 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, İstanbul’un simge parkurlarından Boğaz’da gerçekleştirilen Yat Sınıfı yarışıyla tamamlandı. Görkemli yat filosu, Çırağan’dan Beykoz’a uzanan yaklaşık 35 kilometrelik parkurda değişken rüzgârlar ve güçlü akıntılarla mücadele ederken, Boğaz’ın iki yakasında yarış heyecanını takip eden İstanbullular da final coşkusuna ortak oldu. IRC0, IRC1 ve IRC2 sınıflarında topladığı puanlarla genel klasmanın zirvesine yerleşen “Orient Express 6 - Atabay Challengers”, Yat Sınıfı’nın “Büyük” kupasını kaldıran ekip oldu. IRC3 ve IRC4 sınıflarında genel klasmanın lideri ise “Electron - Canias – CTD” takımı oldu. IRC GO sınıfında ise “BAU Club - Sail Go” ekibi yer aldı.

Yelkenler Boğaz’da açıldı, final heyecanı İstanbul’a yayıldı

7–16 Ağustos tarihleri arasında İstanbul’un farklı parkurlarında düzenlenen 14. TAYK–Eker Olympos Regatta; J70, J70 Match Race, Hareketli Salma ve IOM sınıflarındaki yarışların ardından Yat Sınıfı mücadelesiyle final yaptı.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

Organizasyonun son gününde yelkenliler, İstanbul’un eşsiz siluetinin ortasında Boğaz’ın akıntı ve rüzgâr koşullarıyla başa çıkmaya çalıştı. Çırağan’dan start alan filo; Boğaz’ın köprüleri, Rumeli Hisarı, Beykoz ve Kız Kulesi gibi İstanbul’un simge noktaları eşliğinde ilerleyerek Moda Deniz Kulübü’ndeki finiş hattına ulaştı.

Final yarışında ilk dakikalardan itibaren teknelerin birbirine yakın seyretmesi, start hattındaki mücadeleyi daha da hareketlendirdi. Kuzeye ilerleyen ekipler güçlü akıntının etkisini azaltmak için kıyıya yaklaşırken, güneye dönüşte akıntının avantajından yararlanmak için farklı rotalar ve manevralar denedi. Rüzgârın zaman zaman zayıflaması ise takımların stratejilerini yarış boyunca yeniden şekillendirmesini gerektirdi.

Boğaz’ın kendine özgü koşullarında doğru zamanı kollayan, manevraları başarıyla uygulayan ve akıntıyı en iyi okuyan ekipler avantaj sağladı. Tarihi yapıları ve İstanbul siluetiyle çevrelenen parkur, yelkenciler için zorlu olduğu kadar benzersiz bir yarış deneyimine dönüştü.

Moda Deniz Kulübü’nde finiş veren tekneler, 10 gün boyunca devam eden Olympos Regatta’nın son yarışını geride bırakırken organizasyon da coşkulu bir finalle noktalandı.

“Büyük” kupa Orient Express’in

Yat Sınıfı finalinde zirve mücadelesi yarışın son anlarına kadar devam etti. IRC0, IRC1 ve IRC2 sınıflarının genel klasmanında en yüksek puana ulaşan “Orient Express 6 - Atabay Challengers”, 14. TAYK–Eker Olympos Regatta’nın “Büyük” kupasının sahibi oldu. Bu kategoride ikincilik “Cheetah - Team Acadia” takımının, üçüncülük ise “DAS - Coca Cola İçecek” ekibinin oldu.

IRC3 ve IRC4 sınıflarında ise genel klasmanın ilk sırasında “Electron - Canias – CTD” yer aldı. Bu kategoride “MAYK - Marmara Yelken Spor Kulübü” ikinci, “PUPA - Anadolu Sigorta – CTD” ise üçüncü oldu.

SONUÇLAR:

IRC0, IRC1 ve IRC2 sınıfları genel sıralama:

1. Orient Express 6 - Atabay Challengers

2. Cheetah - Team Acadia

3. DAS - Coca Cola İçecek

4. Cheese IV - ENKA

5. Eker 40 - Eker Sailing Team

6. Sensei - Ant Yapı Yelken Takımı

7. Alize M12 - Gözalan

8. Cheese VIII - Akkök Holding

9. Çılgın Sigma 2 - Borusan Racing

10. Carina - Eker Sailing Team / Das

11. Logo - Logo Yelken Takımı

12. Agent - CCN Holding Yelken Takımı

13. Cheese V - Garanti BBVA

14. Yayık Ayran - Eker Sailing Team

15. Atlas - Beymen Club Sailing Team

16. Blackwater - ÇİMSA

17. Fenerbahçe 5 - TÜPRAŞ

18. Infinito - GSU Yelken Takımı-Bioderma

19. Vhagar - MSI

20. North and South - BW Racing

21. Code-Zero - Team Zero

22. Mary - Mad Parfumeur

23. Edith – 1 - Zena Enerji

24. Fifty Fifty - Penti – CTD

25. Alize M - ETİ

IRC3 ve IRC4 sınıfları genel sıralama:

1. Electron - Canias – CTD

2. MAYK - Marmara Yelken Spor Kulübü

3. PUPA - Anadolu Sigorta – CTD

4. GEMINI III - Sahibinden

5. Alchera - Doğuş Üniversitesi Yelken Takımı

6. Gemini - Hitit

7. Alize - Shell

8. Alize G 28 - Sebago

9. Zig Zag - Ekizoğlu

IRC GO

1. BAU Club - Sail Go

“Güvenli ve başarılı bir hafta sonunu geride bıraktık”

Yat Yarışları Başhakemi Utku Bircan Balkal, organizasyonu şu sözlerle değerlendirdi: “Boğaz Yarışı’nı planlanan saatte gerçekleştirdik. Önceki günlerde yaşanan sorunlar nedeniyle Nox ve Fenerbahçe 1 yarışa katılamadı.

35 teknenin katılımıyla gerçekleştirilen yarışta iki ayrı start uygulandı. İlk start IRC 0-1-2 sınıfları, ikinci start ise IRC 3-4-Go sınıfları için verildi. Start sırasında rüzgâr 12-13 knot civarında seyrederken, rüzgârın şiddeti zaman zaman 0.30 ve 0.50 derece arasında değişen bir yön farkı gösterdi.

Yarışın ardından küçük sınıflardaki tekneler Anadolu Hisarı’na, büyük sınıflardaki tekneler ise Beykoz’a yöneldi. Tüm teknelerin finişleri saat 15.20 itibarıyla Moda Deniz Kulübü önünde tamamlandı. Yarışın herhangi bir kaza veya olumsuzluk yaşanmadan tamamlanması bizim açımızdan son derece memnuniyet verici oldu.

Böylece TAYK-Eker Olympos Regatta’nın yat yarışları programını; cuma günü gerçekleştirilen offshore yarışı, cumartesi günkü şamandıra yarışı ve bugün düzenlenen Boğaz Yarışı ile tamamlamış olduk. Özellikle offshore yarışında hava koşullarının sertleşmesi üzerine parkuru adaların arkasına almak konusunda doğru bir karar verdiğimizi düşünüyorum. Genel anlamda güvenli ve başarılı bir hafta sonunu geride bıraktık.”

Türkiye’de bir ilk: Vakaros RaceSense yarış yönetiminde kullanıldı

TAYK–Eker Olympos Regatta, yarış yönetiminde teknoloji kullanımı açısından da önemli bir yeniliğe ev sahipliği yaptı. 14–16 Ağustos tarihlerinde gerçekleştirilen TAYK Trofesi 7. Ayak Yat Yarışı’nda, dünyanın önde gelen yelken organizasyonlarında kullanılan Vakaros RaceSense teknolojisi Türkiye’de ilk kez bir yat yarışında uygulandı.

GPS tabanlı sistem sayesinde start süreci daha hassas ve şeffaf biçimde takip edilirken, yarış komitesi gerçek zamanlı veriler üzerinden daha hızlı ve güvenilir karar alma imkânına kavuştu. Start hattındaki olası ihlallerin anlık olarak tespit edilmesini sağlayan RaceSense, sporcular açısından daha adil bir yarış ortamının oluşmasına katkı sağlarken Olympos Regatta’nın uluslararası yarış standartlarıyla uyumlu yapısını da güçlendirdi.

Olympos Regatta heyecanı ekranlardan Türkiye’ye ulaştı

TAYK–Eker Olympos Regatta’nın yarış heyecanı, kapsamlı canlı yayın prodüksiyonuyla İstanbul’un dışına taşındı. 2024 Paris Olimpiyatları açılışının grafik ve 3D modellemelerini hazırlayan ekibin görev aldığı yayınlarda 25 kamera ve 45 kişilik ekip çalıştı.

Teknelerin içinden gerçekleştirilen özel çekimler, yelkencilerin yarış sırasında verdiği kararları, uyguladığı stratejileri ve ekip içindeki iletişimi izleyicilere yakından aktardı. İstanbul’un ikonik manzaralarıyla birleşen görüntüler, yelken sporunun dinamizmini ekranlara taşırken yarışları takip eden izleyicilere de parkurun içinde olma hissi verdi.

16 Ağustos’taki final yarışında Emre Avcı’nın sunumu ve deneyimli yelkenci Can Ergün’ün yorumlarıyla zenginleşen yayınlar; D-Smart Spor Smart, HT Spor, Eker Süt Ürünleri YouTube hesabı ve Tribün Dergi’nin X hesabı üzerinden sporseverlerle buluştu.

10 gün boyunca İstanbul’un farklı noktalarında rüzgârın peşinden giden 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, Boğaz’ın muhteşem manzarası eşliğinde gerçekleştirilen final yarışıyla bir kez daha yelken tutkusunu İstanbul’un kalbine taşıdı

İskenderun ve Mersin’den bazı portreler ve anılar
Yazan: Osman Öndeş

Soldan itibaren Hatay Yağları şirketinin kurucusu ve sahibi Strati Gylptis ve onun solunda Catoni Vapur Acentesi kurucusu Josef Catoni görülmekte. Ortalara doğru önde yerde oturmuş bir hanım iki beyden ortadaki, Catoni Vapur Acentesinin müdürü Marcel Balit ’tir. Yine sağa doğru Luigi Levante, ve ön sırada biraz şişmanca olanve bir sehpanın yanındaki hanım, Luigi Levante ’nin eşi Lucie Levante’dir. Solundaki hanım Antoine Makzume ’nin annesi Lila ve Forbes’in mühendisi Watt ve eşidir. Diğerleri sırasıyla Lyonel Makzume ’nin ağabeyi Raymond Makzume, arka sırada Forbes’in Müdürü Bay Joyce, Emil Makzume, Ernest Boutros’un babası Emile Boutros yer almaktadır. Sağ tarafta yer alanlardan biri de İskenderun Belediye Başkanı Nicola Philippi ’dir. En sağda ön sırada bir iskemle görülmektedir. Bu iskemlenin sağında ayakta duran kişi Edwar Butros ve hemen arkasında kısmen görünen çocuk Antoine Makzume’dir. Sağındaki koyu renkli giysili ve oturan hanım Lyonel Makzume’nin annesi Henriette’dir.Yerde oturan şapkalı hanım Lyonel Makzume’nin kızkardeşi Mirelle Makzume’dir. Kaynak: Eduardo Levante-Osman Öndeş arşivi 

Ekim ayında İMEAK Deniz Ticaret Odası ve MDTO Mersin Deniz Ticaret Odası’nda genel kurul seçimleri yapılacak. Her iki Oda’da adaylar belirlendi ve isimleri ilan edildi. Deniz Ticaret Oadası’nın adayı halen Yönetim Kurulu Başkanı Vekili Recep Düzgit ile  diğer aday Şadan Kaptanoğlu. Kaptan Salih Zeki Çakır ile birlikte seçim kampanyasını yürütmekteler.
Dikkatime çeken bir husus olmuştur: Tamer Kıran  sekiz yıl öncesinde başkanlığını ilan ettiğinde; Tamer Kıran, Salih Zeki Çakır, Recep Düzgit ve Şadan Kaptanoğlu birlikte bir fotoğrafta yer almışlardı ve bu dörtlü seçimleri kazanmıştı. Salih Zeki Çakır Meclis Başkanı, Şadan Kaptanoğlu Meclis Başkanı Yardımcısı/Vekili, Tamer Kıran yönetim Kurulu Başkanı ve Recep düzgit Yönetim Kurulu Başkanı Vekili olarak görev almışlardı.Fakat ne olduysa bir zamanda sonrasında Salih Zeki Çakır bu görevden ayrıldı ve yerine Başaran Bayrak görevlendirildi. Şadan Kaptanoğlu da dörtlü fotoğrafta yoktu.
Günümüzde Şadan Kaptanoğlu ikinci başkan adayı olarak seçim kampanyalarına Salih Zeki Çakır ile birlikte katılmakta.
MDTO- Mersin Deniz Ticaret Odası seçimlerine 1989’dan buyana Yönetim Kurulu Başkanı olarak görev yapmakta Cihat Lokmanoğlu ve ilk kez “Değişim Hareketi” adıyla Murat Uçar yeralmakta.
Mevcut yönetim anlayışının değişmesi gerektiğine dikkat çeken “Değişim Hareketi” öncüsü Murat Uçar, “Mersin Deniz Ticaret Odası, Türkiye'de yalnızca İstanbul ile birlikte müstakil deniz ticaret odası statüsüne sahip iki kurumdan biridir. Böylesine önemli bir kurumun güçlü, etkin ve çözüm odaklı olması hepimizin ortak beklentisidir. Ancak bugün geldiğimiz noktada uzun yıllardır değişmeyen yönetim anlayışı artık odamızın sahip olduğu potansiyeli ortaya koymakta yetersiz kalmaktadır. Kurumumuzun dinamizmi zayıflamış, karar alma süreçleri yavaşlamış, üyelerimizle iletişimde önemli kopukluklar yaşanmaya başlamıştır. Mersin Deniz Ticaret Odası için artık değişim zamanı gelmiştir" demiştir.
Murat Uçar,  MDTO’un  çağın gerekliliklerine cevap verememediği görüşündedir. Değişimin yalnızca isimlerin değişmesi olmadığını söyleyen Murat Uçar, “Bizim ifade ettiğimiz değişim; yönetim anlayışının değişmesidir. Şeffaflığı esas alan, üyeleriyle sürekli iletişim kuran, çözüm üreten, katılımcılığı önceleyen, kurumsal hafızayı güçlendiren ve ortak aklı esas alan yeni bir yönetim anlayışıdır. Mersin Deniz Ticaret Odası'nın artık çağın gerektirdiği yönetim anlayışına kavuşması gerektiğine inanıyoruz. Bizler Mersin Deniz Ticaret Odası'nın yeniden güçlü, etkin ve saygın bir kurum kimliğine kavuşabileceğine inanıyoruz. Bu değişim yalnızca yönetimin değil; anlayışın, vizyonun ve çalışma kültürünün değişimidir. Tüm üyelerimizi ortak aklı, liyakati, şeffaflığı ve üretkenliği esas alan Değişim Hareketi'ne destek vermeye davet ediyoruz. Çünkü MDTO için artık değişim zamanıdır” demiştir.

İskenderun ve Mersin’deki gemi acentelerinin tarihsel yapısıKuruluş yılları XIX. Yüzyıla kadar giden gemi acentelerinin İskenderun ve Mersin’deki insan yapısı kökler bakımından çoğunluk Halep, Beyrut gibi Osmanlı kentlerinden bu liman kentlerine yerleşmeler olduğunu göstermekte. Ancak, evlilikler yoluyla çoğunluk İtalyan ve kısmen Fransız ve İngiliz ailelerle birleşmeler görülmekte. Bu toplum içersinde İtalyan Giuseppe Levante ailesi ise kökleri XVI. Yüzyıla kadar giden çok renkli bir öykü olmaktadır. İskenderun’a yerleşmiş İtalyan kökenli Giusepple Levante ailesinin İskenderun’daki gemi acenteleri toplumunun simgesi olduğu görülmelidir. Bubakımdan Edoardo Levante’nin aile arşivinden sağladığı belgeler ve fotograflar yanında Levante ailesinin XVI. Yüzyıla kadar uzanan aile ağacı biraraya getirildiğinde, İtalya’dan İskenderun’a kadar süren tarih ortaya çıkmaktadır. Bu tablo ve öykü, aslında İskenderun’un sosyo kütürel tarihi adına mükemmel bir kaynaktır. 1890’lı yıllarda “Casa Paterna Di Guiseppe Levante” konağı olan bu taş yapı, bir kent denizcilik müzesi olarak yeniden canlandırılabilirse, İskenderun’u umud bağladığı İskenderun liman kenti olmak gibi bir özelliğe ulaşmasında, kuşkusuz dünyada tek olmak gibi bir cezibe merkezi haline de getirilebilir. İskenderun adına olduğu kadar Türk deniz ticareti adına da bu sanat, kültür ve tarih projesi gerçekleştirilmelidir. O zaman günümüzde içersi gezildiğinde adı Deniz Klübü olan her sosyal buluşma mekanında  tanık olduğu üzere, oyun masalarından başka bir işlevi ne tanık olunmayan bu bina da, İskenderun’un kültür ve ticaretle bağdaşan renkleri yansıtacak bir öze dönmüş olacaktır. Guiseppe Levante Evi diyeceğim bu müze ev, diğer bölümlerinde Abdullah Butros ve oğulları Müessesesi’nin ve diğerlerinin mazisini resmeden ögelerle canlandırılmaya hazırdır. Artık asılları bulunamayacak olan Fransız, İngiliz ve Viyana menşeili mobilyaların yerine, zaman içersinde Macar, Ermeni, Rum, Yahudi ustaların olduğu kadar, o devir mobilya modasını yansıtan XVI. Louis döneminden, Ampir döneminden, Napoleon döneminden örneklerin yeraldığı mobilyaları farkettiğimiz Casa Paterna Di Guiseppe Levante’yi Edoardo Levante arşivindeki fotografları örnek alarak yeniden yaratmak mümkün olduğu kadar, İskenderun’un mazisine yaraşan bir sanat, kültür ve tarih oluşumu meydana getirecektir. İskenderun’u liman kenti yapan mazisindeki önemini, bugünlere taşıyacak çok anlamlı bir sahipleniş için müze fikri bulunmaz bir fırsat olmalıdır.  (Kaynak:Osman Öndeş-Vapur Donatanları ve Acenteleri Tarihi).

Mersin ve İskenderun’dan bazı portreler;
Mersin’den Hanri Atat
Mersin’deki köklü vapur donatanı ve acentelerini anlatacağım; Hanri Atat Bey, gönlü güzellikler ve sanat dolu  çok nahif bir beyefendi idi.
Hanri Atat'ın ailesi 1800'lü yılların başında Beyrut'tan Tarsus'a göç etmiş, 1900'lerin başında Mersin'e taşınmışlar. 28 Ocak 1929'da doğdu. ‘‘Şanlı’’ İleri İlkokul'u bitirdi. Lise öğrenimini Beyrut'ta yaptı, daha sonra Mersin Ticaret Lisesi'nde okudu. Askerliğini yedek subay olarak yaptı. Akbank ve Ziraat Bankası'nda çalıştıktan sonra 1963'te kendi işini kurdu ve 1970'te Aline Zehil ile evlendi. 1986'da Danimarka Fahri Konsolosu oldu.
Hanri Atat Bey , Mersin Ticaret Odası, Mersin Kültür Merkezi ve Mersin Uluslararası Müzik Festivali'ne hayat kazandırdı; birçok okul, hastane, Diyabet Merkezi, Üniversite, Opera ve Kültür Merkezi'ne büyük katkılar sağladı; her türlü toplumsal ‘‘hayır-hayrat’’ işinin içinde oldu.
22 Temmuz 2003 günü vefat ettiğinde kentle özdeşleşmiş bir Mersinli idi. Adından da belli, Hanri Atat Müslüman değildi, Mersin’in hoşgörü törelerine uygun şekilde Asri Mezarlık'ta toprağa verilirken, Katolik kilisesi rahibi tarafından bir Katolik olarak gömülen Hanri  Atat Bey’in  mezarı başında bir hoca da Kuran okumuştu.

Mersin’den Remon Kumdereli
Remon Kumdereli Bey’i de tanıdım. Son derece nahif biri idi. Mersin aşığı idi.Dost insandı.
Mersin Deniz Ticaret Odası kurucularından ve eski meclis başkanlarından Remon Kumdereli 18 Nisan 2010 tarihinde Mersin’de vefat etti ve cenazesi 19 Nisan 2010 tarihinde Mersin Ortodoks Kilisesi’nde düzenlenen törenden sonra şehir mezarlığında toprağa verildi.

Mersin’den Albert Botros
Botros’ların öyküsü Fransız mimar Ferdinand de Lesseps’in Süveyş’te kanal açmak için Mısır Hidivi Sait Paşa devrine kadar gitmekte. Ferdinand de Lesseps 1858’de Uluslar arası Süveyş Deniz Kanalı Şirketi’ni kurmasından sonra Akdeniz’i Kızıldeniz’e bağlayan kazı işlerine devam etti. Kanal 1869’da Fransız İmparatoriçesi Eugénie tarafından hizmete açıldı. Süveyş Kanalı inşaatında kullanılacak kereste ihtiyacını karşılamak üzere en yakın ormanlık bölge ise Mersin yöresindeki ormanlardan elde ediliyordu. Botros’lar, Süveyş Kanalı inşaatı sırasında, inşaat için kereste ihtiyacını görerek, Beyrut’tan Mersin’e gelmişlerdi. O yıllarda Mersin’in ardındaki dağlarda çam ağaçlarının yarattığı kesit ormanlar vardı. İskender Botros, yardımcılarıyla dağa giderler ve çam ağaçlarından kestikleri tomrukları kağnılarla dağdan kaydırarak, Mersin’de sahile çekerlerdi. Ağaç kütükler oradan gemilere yüklenir ve Süveyş’e sevkedilirdi. Mersin’li İskender Botros, gösterdiği çabalar sayesindedir ki, bu sahil kasabasında saygıyla anılan bir isim oldu. 
Üçüncü kuşak Aleks İskender Botros aile öyküsünden anımsadıklarını şöyle anlatmıştır: “Babaannem Juliette Nader, Beyrut’tan ailesiyle Mersin’e gelmişler. Annem Annie Guetcherian’ın tarafı ise tam tersine Türkiye’den doğup büyüdükleri Tarsus’tan 1910’lu yıllarda Lübnan’a göçetmişler. Babam Albert Botros 1933 yılında Mersin’de dünyaya gelmiş.Orta ve lise öğrenimini Beyrut’ta tamamladıktan sonra İngilizce öğrenmek için bir süre İngiltere’de okula devam etmiş. İngiltere’deki okulunu tamamladıktan sonra aile işinin başına geçmek üzere Mersin’e dönen babam maalesef hayli genç bir yaşta vefat etti. 
Babam Albert Botros annemle Beyrut’ta tanışmışlar ve bu arkadaşlıkları mutlu bir evlilikle sonuçlanmış. Birsüre sonra Mersin’e taşınmışlar. 1954 yılında babam Albert Botros, Lübnan ve Londra’da yüksek öğrenimini tamamladıktan sonra Mersin’e dönerek babası İskender Botros’le beraber çalışmaya başlamış. O tarihte şirket “İskender Albert Botros Nakliyat ve Tic.Ltd.Şti” olarak faaliyetine devam etmiştir.” 
Albert Botros’un 1996’da vefatıyla şirketin yönetimini oğlu Aleks İskender Botros devralmış oldu. 

İskenderun’dan Alfredo Levante
İskenderun’lu Alfredo Levante Gemi Acentesi Giuseppe Levante (Magosa 1839- İskenderun 1896) İskenderun’lu Levante ailesinin kökleri 1468 yılında Genova’lı Nicola Marina isimli bir gemi mühendisine kadar gidiyor. Nicola Maria’nın oğlu, 1514 Genova doğumlu bir askeri doktor olan Antonio Levante olarak devam etmektedir. Antonio Levante’nin oğlu 1546 Genova doğumlu Marco ve onun 1578 doğumlu oğlu Lillo ile devam etmektedir. Lilli Levante ile Levante ailesi 1606’da Roma’nın doğusundaki Larino kasabasına göç eden ilk Levante’lerdir. Lillo’nun oğlu Francesco Levante, Larino’da çiftçilikle uğraşmıştır. 1607’den 1726 yılına kadar olan bir asrı aşan bu aile bağı, halen Edoardo Levante’nin kayıtlarında görülmüyor. Ancak, internette açmış olduğu sayfaya İtalya’dan gelen bir mesajla bu kısmın İtalyan nüfus kayıtlarında yeraldığı bildirilmiş. Edoardo Levante son derece muazzam hazırlanmış aile ağacı öyküsünü şöyle anlatmıştır: “1726’de Larino’daki ilk Levante bir doktor olan Tommaso Levante’dir. Tammoso Levante’nin iki oğlu olmuştur. Bu çocuklarından Giuseppe Levante, Larino’da tıp profesörü olacak kadar tıp ilminde başarı göstermiştir. Diğeri 1773 Larino doğumlu Fedele’dir. 1823’de Larino’da vefat eden Giuseppe Levante’nin de iki oğlu olmuştur. 1787 yılında dünyaya gelen Luigi bir askeri doktordu. 1816 yılında dünyaya gelen Tommaso ise yine tıp alanını seçmiş ve doktor olmuştu. Fakat Larino’da belediye başkanlığına giden bir siyaset yaşamını tercih etti. Tommaso Levante, aynı zamanda bir tarihçiydi ve Larino hakkında elle yazılmış onaltı ciltlik bir tarih araştırması bulunmakta. Bu eserin birinci cildi bizim ailemizin koleksiyonunda, diğer onbeş cilt ise Larino Belediyesi kent kitaplığında korunmaktadır. 
Doğu’ya göçeden ilk Levante, Luigi Levante’dir. Luigi Levante Napoleon Ordusu’nda 1813 yılında askeri doktor olarak görev yapıyordu. Vefat tarihi 1849’dur. Almanya’yla olan savaş sırasında Lutzen ve Bautzen savaş meydanlarında bir cerrah olarak üç gün boyunca yüzseksen yaralıyı ameliyat etmek zorunda kaldığı yazılıdır. 289 Vapur Donatanları ve Acenteleri Tarihi 1818’de o zamanki Osmanlı topraklarında ve Cezayir’de veba hastalığı konusunda araştırmalar yapmıştır. Yaptığı araştırmalar, Paris’teki Invalid Müzesi’nde belgeler arasında yeralmaktadır. 1828 yılında ise Mısır Hidivi Mehmet Ali Paşa’nın Sağlık Nazırı Fransız Bartelemy Clot Bey tarafından çalışması amacıyla Mısır’a davet edildi. Mısır’da gerçek amlamd a ilk sağlık örgütünü kuran Dr.Luigi Levante olmuştur. Mısır’daki yıllarında veba hastalığı üzerindeki çalışmalarını da sürdürdü. 1831’de Mısır’dan ayrılarak yine tıp alanında araştırmalar yapmak amacıyla Osmanlı toprakları olan Halep, Şam ve İzmir’e kadar seyahatler yapmıştır. Fakat giderek sağlığı bozuluyor ve çok çabuk yoruluyordu. Tüm çalışma isteğine rağmen, 1828 yılında Kıbrıs’ta Magosa’ya çekildi.1849’da Magosa’da vefat etmiştir.” 
İskenderun’lu Giuseppe Levante Luigi Levante’nin Magosa’da Giuseppe ve Rosina isimli iki çocuğu dünyaya gelmişti. Giuseppe Levante 1839 doğumludur. Gençlik yıllarında ticarete atılmıştır.Levante’lerin ilk gemi acentesi sayılır. Ticaret yapabilmek için mal almaya Magosa’dan Halep’e geliyor. Buradan tarım ürünleri ve pamuk satın alıyor ve İtalya’ya ihraç ediyordu. Fakat o çağlarda Halep’in tek deniz kapısı da İskenderun’du. Magosa’dan yelkenli bir gemiyle İskenderun’a geliyor, buradan deve kervanlarıyla Halep’e gidiyordu.Satın aldığı malları yeniden develere bindirip İskenderun’a dönüyordu. Malların yelkenliye yüklenmesi de ancak sandallarla yapılabiliyordu. Zamanla bu işini Magosa’dan sürdürmenin zorluklarını farkettiğinden 28 Temmuz 1839’da İskenderun’a göçetti. 

Emilio Levante, Josef Catoni, Romolo Babini,
Rinaldo Levante, Chachati (Şaşati), Toni Kokalakis,
1896’da İskenderun’da vefat etmiş olan ilk Levante de Giuseppe Levante’dir. Luigi oğlu Giuseppe Levante İskenderun’da Emilia Béraud isimli bir Fransız kızla 1 Ocak 1865 yılında evlenmiş ve “Levante & Figli” adını verdiği acentesini kurmuştur. İşleri geliştiği yıllarda ise Beyrut, Tripoli ve Mersin’de şubeler açmışlardı. Emilia Béraud ile yaptığı evlilikten aynı yıl dünyaya gelen oğlu Emilio Levante’dir. Fakat neyazıktır ki, eşi Emilia Béraud aynı yıl vefat etmiştir.Oğlu Emilio Levante, zamanla Mersin’e yerleşmiş ve Emilio Levante Successori isimli bir gemi acentesi kurmuştur. 
Emilio Levante, İzmir’den Giustiniani Markizi Maria ile evlenmişti.Bu evlilikten Edmondo, Rinaldo, Livio ve Enrico adını verdiği dört oğlu dünyaya geldi. Emilio Levante, 1898 Mersin doğumlu Edmondo ve yine Mersin 1908 doğumlu dördüncü oğlu Enrico ile Mersin’de çalışmalarını sürdürdüğü halde, diğer oğlu Rinaldo Levante’nin eşi Tilla Levante’yle İstanbul’a göç ettiği görülür. 
Edmondo Levante Yvonne Barbour ile ve Enrico Levante ise yine Mersin tüccarlarından Rickards ailesinin kızı Rosy Rickards’la evlenmiştir. Avusturya-Macaristan İskenderun Fahri Konsolosu olan Emilio Levante 1939 yılında Mersin’de vefat etmiştir. En büyük oğlu Edmondo Levante I. Dünya Harbi sırasında İtalyan Ordusunda görev yapmıştır. Bu ailenin 1933 yılında dünyaya gelen kızı Cristina, Mersin’den Romolo Babini ’yle evlenmiştir.Çocukları Patrizia ve Paola’dır.
1937 yılında dünyaya gelen ikinci kızı Anna-Maria ise Roland Essaié ile evlenmiş ve Christine, Domonique, ve Nathalie adını verdikleri üç kızları olmuştur. Rinaldo Levante, Navigazione - Assucurazione sigorta şirketinin Mersin ve İstanbul acentesiydi. Şirketi Bankalar Caddesi’nde yeralırdı. Rinaldo Levante’nin oğlu Davide Levante, babasının 1990’da vefatından sonra, Levante-Mar isimli bir gemi acentisiyle çoğunlukla turistik yolcu gemiciliği alanında son derece başarlı çalışmalarına rağmen, bir bunalım sonucunda 1999 yılında yaşamına son vermiştir. 

Mersin’den Mişel Şaşati

1908 Mersin doğumlu Enrico Levante, babasıyla Emilio Levante Successori gemi acentesinde çalışırdı. Rosy Rickards’la olan evliliğinden 1937’de Emilio isimli bir oğlu dünyaya gelmiştir. Emilio’nun da Maryse Chalfoun ile evliliğinden Edmondo, Marco, Claudia, Jennifer ismini verdikleri dört çocukları olmuştur. Jennifer Levante Fadi Sayek’le evlenerek İskenderun’lu ünlü bir aile olan Sayek ailesine katılmıştır. Claudia ise yine Mersin’li ünlü bir aile olan Chachati (Şaşati)’lerden Michel Chachati ile evlenmiştir. Levante Successori şirketinin isim hakkı Lucien Arkas başkanlığındaki Arkas Şirketler Grubu’na satılmıştır. 
Levante ailesinin yaşam öyküsünü aktarırken, yeniden biraz geriye Giuseppe Levante’ye dönüş yapacağız: Giuseppe Levante ikinci evliliğini 26 Temmuz 1866’da Emilie Sader’le yapmıştır. Bu evlilikten dünyaya gelen oğlu 1867 doğumlu olan Luigi Levante’dir. Pek ticaret yaşamına karışmamış, İskenderun’da konsolosluk gibi bir görevle kendince hayli renkli bir ömür sürmüştür. İskenderun’da öndegelen gemi acentelerinden Josef Catoni ’nin kızlarından Lucia Catoni’yle evlenmiştir. Bu evlilikten 1896’da Lina, 1898’da Guiseppe ve 1900’da Osvaldo ismini verdikleri üç çocukları olmuştur.Vefat tarihi 1946’dır. Levante’lerin gemi acenteliği alanındaki etkinliğini artıran ve tüm çalışmalarını bu alanda yoğunlaştıran 1871 doğumlu üçüncü oğlu Edoardo Levante’dir. Babası Guiseppe Levante’yle Beyrut, Trablusşam ve Lazkiye’de de acentelikler kurmuştur. Acente faaliyetleri ilerledikçe Lloyd Austriaco, Lloyd Sabaudo, Flotte Riunite gibi vapur kumpanyalarını da temsicisi oldular. Ardından Lloyd Triestino, Lloyd Adriatica di Navigazione gibi çok güçlü İtalyan armatörlük şirketlerinin temsilcilikleri de kendilerine verildi. 1809 doğumlu Alfredo Levante, Edoardo Levante’nin babasıdır ve şöyle anlatır: - “Babam Alfredo Levante birtaraftan İskenderun’da gemi acentesi olarak çalışırken, diğer taraftan da İtalya, Almanya ve İspanya konsolosu olarak görev yapıyordu. 1910 yılında Makzume ailesinden Paulette Makzume ile evlendi. Babam Türkçe, Arapça, Fransızca, İtalyanca, İngilizce dillerini bilidirdi. Ayrıca Latinçesi çok kuvvetleydi. 1915-18 Birinci Dünya Savaşı yıllarında İtalya Ordusu’nda görev yapmıştır. Annem Paulette Makzume, İskenderun’da 1982 yılında vefat ettiğinde yetmiş iki yaşındaydı. Biz üç kardeşiz. 1939 İskenderun doğumlu kızkardeşim Maria-Pia’dır ki, Boutros ailesinden Ernest Boutros’la evlenmiştir. Maria-Pia ve Ernest Boutros ailesinin Emil, Paola ve Aksel isimli üç çocukları oldu. 1962 doğumlu Emil ve 1965 doğumlu Aksel, Abdullah Butros ve Oğulları Müessessesi Kollektif Şirketi’nin yöneticileridir. 
İkinci kızkardeşim 1940 doğumlu (Tonia) Antonella’dır. Aile yaşamında Michel Auberty, André Wendelen ve William Lee ile üç evlilik yaşamıştır. Bana gelince ilk eşim Renata Ellek’ten 1959’da kızım Marina ve 1961’de oğlum Aldfredo dünyaya geldi. Marina, T.Bovay’la evlidir ve 1998’de torunum Célia dünyaya gelmiştir. Büyük dedem Edoardo Levante’nin 1903 yılında Latakya’da doğan oğlu Mario Beyrut’ta yaşadı ve 1970 yılında bu kentte öldü. 1904 doğumlu Yola ise ünlü bir Fransız generali Jean Regnault’la evlenmişti. General Jean Regnault 1930 yılında İskenderun Fransız yönetimindeyken istihbaratta görevliydi. Karargahı Reyhanlı’daydı. Yola’yla bu sırada tanışıp evlenmişlerdir. 1908’da dünyaya gelen Carlo, Afrika Savaşlarına gönüllü katılmıştı ki, hayli maceraperst bir kişilikti. 1911 doğumlu Mira’nın 2002 yılında vefat ettiğini biliyoruz. Yola’nın 1933 doğumlu Jacques ve 1938 doğumlu Fabienne isimli iki çocuğu olmuştur. Ancak General Jean Regnault yeni bir göreve atandığından İskenderun’dan ayrılmışlar ve Paris’e yerleşmişlerdir. Arşivimizde muhafaza ettiğim bir aile fotoğrafından da bahsetmek isterim. Bu fotoğraf İskenderun 1895 tarihlidir ve bu fotoğrafta aile bireyleri olarak Luigi Levante, Emilie Sader, Emilio Levante, Giuseppe Levante, Michel Sader, Rudolphie Sader, Marie Sader, Edoardo Levante kimliklerini saptayamadığı bazı misafirler ve hizmetkârlar olduğunu söyemiştir.  Edoardo Levante’nun bisiklete meraklı oluşu dikkati çekmektedir. Birdiğer aile fotoğrafı ise 1907 yılında İskenderun’dan Beyrut ve İskenderiye’ye gemiyle yapılan bir seyahat sırasında çekilmiştir. Bu fotoğrafta hemen tüm aile bireylerini bulmak mümkündür. Öyle ki, çocuklar: - Beard ailesinin kızıyla evlenerek akrabalık tesis eden Augustine Catoni, Osvaldo Levante, Giuseppe Levante, Edmondo Levante, Rinaldo Levante, Livio Levante, Alfredo (Fredino) Levante, Mario Levante ve Mario Catoni’nin bu gezi sırasında hayli eğlendiklerini düşleyebiliriz. İlginç birdiğer görünüm hepsinin gemici giysileri içersinde olmalarıdır. Bu fotoğrafta tanıyabildiklerimiz Lucie Levante, Bayan Titine Catoni, Emilio Levante, Luigi Levante, Yola Regnault, Maria Giustiniani’dir. Diğerleri ise en solda konsolosluğun kavası, gemi kaptanı ve diğer subaylardır. İtalyan aileler 1911 Osmanlı-İtalyan Trablusgarb Harbi sırasında Türkiye’den ayrılmak zorunda kaldılar. Levantenler ise Mersin ve İskenderun’dan Kıbrıs’a ve Larnaka’ya göç ettiler. 
Antoine Makzume ve Lyonel Makzume Gemi Acenteleri Antoine (Toni) Makzume’nin annesi İstanbul’lu bir Maltalı İngiliz aileden gelen Lila Falanga’ydı. Ernest Butros, Edoardo Levante’nin kızkardeşi Maria-Pia ile evlenmiştir. Gemi acenteliği yanında birçok krom ihracatçısı firma adına İskenderun’da Yed-i Emin olarak görev yapmıştır.
 İskenderun limanında kiraladığı bir depolama alanı vardı. Gelen krom bu sahaya boşaltılır ve Butros’un teminat vermesi halinde ihraç yapılabilirdi. Lyonel Makzume, Antoine Makzume’nin babası Emile Makzume’nin kuzeniydi. İskenderun’lu İstikbal Hanım’la evlenmiş ve bu evlilikten biri kız üç çocuğu olmuştur. Antoine Makzume, Edoardo Levante’nin annesi Paola’nın küçük kardeşidir. Antoine Makzume on yaşındayken, babası 1932’de babası Emile Makzume vefat etti. Lila Makzume ise 1933 yılında kanser hastalığına yenik düşmüştür. Antoine Makzume öksüz ve yetim kaldığından Paola Hanım kardeşini korumaya almıştır. Edoardo Levante Antoine (Toni)’le beraber büyümüştür. Aralarında on yaş farkı vardı. Antoine Makzume 1940 yıllara kadar Beyrut’ta Fransız Antoura lisesinde okudu. 1940’dan sonra İstanbul’da Hukuk Fakültesi’nde hukuk öğrenimi görerek bu fakülteden mazun oldu. 1945 yılı sonunda İskenderun’a döndü ve çalışmaya başladı. Bir yıl sonra Helen’le evlendi. Müstakbel eşi Helen Halep’te yerleşmiş bir İtalyan ailesinin kızıydı. II. Dünya Harbi yıllarında Suriye İngiliz birliklerinin denetimi altına girdiğinden kaçarak Hatay’a gelmişlerdir. Antoine Makzume ve Helen 26 Aralık 1946 günü sınırkapısında evlenmişlerdir. İkisi de vefat etmiştir.
Antoine Makzume Bursa’da yedek subaylık için görev yapacağı sırada, o zamanki yasalara göre yabancı uyruklu bir hanımla evli olduğundan dolayı, eşinin Türk uyruğuna geçmesi kaçınılmaz oldu. Böylece konsolosluk kayıtlarında İtalyan uyruğundan çıktığına dair bilgi bulunmaktadır. Babası Emil Makzume başta Deutche Levant Linie gibi Alman firmalarının acentesiydi. Emil Makzume 1933’de vefat ettiğinde Alfredo Levante bu acenteliklerle olan işleri üstlendi. Bu işi 1940 yılına kadar sürdürdü. O yıl II. Dünya Savaşı’nın artan baskıları nedeniyle de artık Alman gemileri İskenderun’a uğramaz oldular. Antoine Makzume 1946’da yedek subaylığını tamamladıktan sonra yeniden Almanya’ya gitti ve Atlas Levante dahil olmak üzere babası zamanındaki tüm Alman denizcilik firmalarının acenteliklerini alarak İskenderun’a avdet etti. Zamanla büyüyen şirketini oğlu ve damadı sahiplenmiştir. Vefatında 63 yaşındaydı. İskenderun’da usta olarak gösterilen bir isim; Toni Kokalakis. İskenderun’da gemi acentelerinin tarihleriyle ilgili izleri ararken, İskenderun’dan İstanbul’a göçetmiş olan Sengel ailesinden Galip Sengel bu öyküyü bana anlatmıştır. İskenderun’da tüm acentelerin usta olarak gösterdiği isim Toni Kokalakis olmuştu. Böylece İskenderun’la bütünleşen ve bu liman kentinin çok saygın ticarî kurumları olan gemi acenlerinin yaşam öykülerine Toni Kokalakis’le başladık. Galip Sengel, Toni Kokalis’in İskenderun’da Yunanistan Fahri Konsolosu tayin edildiği yıldan başlayarak şöyle anlatmıştı: “İskenderun’da Hatay Yağları’nın sahibi Alexander Gliptis, Jorj Zarif’in de ortağıydı. Jorj Zarif, Lyonel Makzume’nin kayınpederidir. Eşi Aristotelis Onanis’in akrabasıydı. Oğlu Aleko babası vefat ettikten sonra babasının işini üstlendi. Yardımcı olarak yanına Toni Kokalis’i aldı. Toni Kokalakis, Yunan gemilerinin acentesiydi. Biz bu meslekte yeni yetişirken, mesleğinde son derece bilgili oluşuyla herkeste saygı yaratırdı. Mitoloji ve tarih tutkunu bir kişiliği vardı. O yıllarda tek haberleşme aracı telgraftı. Konşimentoların yazılışında son derece bilgiliydi ve herkese yardımcı olurdu. 
İki kızı olduğunu anımsıyorum. İren Kokalakis ve Juliana Kokalakis, babalarının gemi acenteliği işine talip olmadılar. Juliana Kokalakis’in Mersin’de yaşadığını biliyorum. Mersin’in en büyük ihracatçılarından Amir Zekeriya’nın eşidir. Türk gemilerinin başlıca gemi acentesi ise Fevzi Kalkavan’dı. Kardeşi Halis Kalkavan sonraki yıllarda İstanbul’a dönmüştür. 

Fevzi Kalkavan, Cenap Sengel, Toni Kokalakis, Antoine Makzume, Ernest Butros ve Lyonel Makzume ile Alfredo Levante, İskenderun’daki Vapur Donatanları ve Acenteleri Derneği’nin kurucuları olmuşlardır. 
Catoni gemi acentesi daha ziyade bir seyahat acentesi gibi hareket ederdi. Ancak bir belgeyi de eklemek gerekecektir. İskenderun’da kurulan vapur donatanları ve acentelerini resmi olarak ilk derneğin adı; “İskenderun Deniz Nakliyeciler Cemiyeti” dir. Dernek tüzüğünün birinci maddesinde belirtildiği üzere; “Cemiyetler kanunu ahkâmına tevfikan Deniz Nakliyecileri Cemiyeti ünvanı altında bir cemiyet kurulmuştur. Cemiyetin merkezi İskenderun” dur. Cemiyetin mevzuu ve gayesi 2 No’lu maddede; “Deniz Ticaretini ve Gemi sahip ve mümessil ve acenteleri alâkadar eden bilumum mesail ve deniz ticaretinin inkişafını ve deniz nakliyeciliğinin menafii umumiyesini temin edecek hususatile iştigal etmektir. Cemiyet bu maksadın temini esnasında kanunların müsaadesi dairesinde ittihazına lüzum gördüğü her türlü tedbirleri almak bu babda gerekli teşebbüste bulunmak ve deniz ticaretine müteallik istatistikleri toplayıp neşretmek ve aynı zamanda azalarına talepleri halinde deniz işleri ile ilgili mevzuları etüt ederek mütelaa vermek ve yine talep halinde gerek azaları arasında ve gerek ise azalar ile üçüncü şahıslar arasında deniz nakliyeciliği ile ilgili ihtilafları halletmektir.” olarak tanımlanmaktadır. Kurucuları; Ernest Butrosoğlu, Jan Barbur, Jilber Şaşati, Antuan Makzumioğlu, Ahmet Nuri, Fevzi Kalkavan, Ronald Mari Makzumioğlu’dur. Acenteler arasında İskenderun’da teleks makinası olan ilk acente Lyonel Makzume Acentesiydi. Şirketi Kanatlı Sineması’nın hemen karşısındaydı. Teleks göndermek isteyenler Lyonel Makzume’ye nice diller dökerdi. 

Mersin’den Erkut Kuzeyman
1943 yılında, İstanbul’daki evlerinde Fehami Bey ve Hacer İman Hanım’ın oğlu olarak dünyaya geldi. Robert Kolej’den mezun oldu ve yüksek öğrenimini, Amerika’da İşletme Bölümünü bitirmek suretiyle tamamladı.İngilizce, Fransızca ve Almanca bilmekteydi.
Türkiye Deniz İşletmeleri Başmüfettişi olan babası Fehami Kuzeyman, Mersin’e atanmıştı. Görevinden istifa eden Fehami Bey, Türkiye Denizcilik İşletmesi’nin Mersin Şubesini kurdu ve Denizyolları Acenteliğini açtı.
Erkut Kuzeyman da, babasıyla birlikte çalıştılar. Babasının vefat etmesi üzerine işin başına geçti ve işi daha da büyüterek yabancı gemilerin acenteliğini aldı.Nakliye sektörüne girerek, “Nakliye Filosu” kurdu. Babası Fehami kuzeyman ile birlikte  “Mersin Deniz Nakliyecileri Cemiyeti” ilk yönetim kurulu üyeleri arasında yeralmıştır.
Spora, bilinçli olarak Galatasaray Lisesi’nde başlamıştı ve Basketbol Şubesinin başına getirildi.
Mersin’e gelince, Demirspor Kulübü’nün Başkanı oldu ve Demirspor’un uzun yıllar İçel Şampiyonu olmasını sağladı. 3 Şubat 1975 tarihinde, Tarsuslu Nevin Hanım ile evlendi.
1986 yılında, Isparta’da oynanan Salihlispor maçının son dakikasında yediği golden dolayı Tarsus İdmanyurdu’nun şampiyonluğu kaçırmasına çok üzülen Erkut Kuzeyman, hastalanmış ve kanser tedavisi görmeye başlamıştı.Tarsuslu olmamasına rağmen, en az bir Tarsuslu kadar “Tarsus sevdalısı” idi. 21Nisan 1991 tarihinde vefat etti. Kabri Mersin’dedir.
 

Mersin Deniz Nakliyecileri Cemiyeti 
Mersin’de vapur donatanı ve acenteleri ilkkez 1972 yılında Mersin  Deniz Nakliyecileri Cemiyeti’ni kurdular. Bu cemiyet Mersin Vilayeti’nin 26 Kasım 1972 gün ve 117 sayılı yazısı ile onaylanarak resmileşti. Cemiyetin ilk yönetim kurulu üyeleri; Başkan Fehami Kuzeyman, Başkan Yardımcısı Jorj Şaşati, Genel Sekreter Ksenofon Tahinci, Üye veznedar Hanri Atat, Üyeler Romolo Babini, İskender Şelfun ve Albert Botros’du. Cemiyet ilk toplantısını Catoni Deniz Acentesi’nde yapmıştı ve 12 kurucu üyeden oluşuyordu. Bu üyeler şunlardı; Fehami Kuzeyman Vapur Acentesi; Erkut Kuzeyman ve Fehami Kuzeyman ve oğlu Fehami Kuzeyman Koll. Şti; Jorj Şaşati; İbrahim Nakkaş ve Şürekası; Hanri H.Atat Atako Ticaret Kol. Şti; Ksenefon Tahinci Antuan E. Makzume Vapur Acenteliği; Romolo Babini Emilie Levante Halefleri; Jorj Şelfun Catoni Deniz İşleri AŞ; Emilio Levante Skandinavian Shipping Acentesi; İskender Şelfun Vapur Acentesi; İlyas soysal Vapur Acentesi; Nikola Zeliç Lyonel Makzume Vapur Acenteliği.

Neden MDTO- Mersin Deniz Ticaret Odası 
TOBB’a bağlı Oda ve Borsalar, 08 Mart 1950 tarih ve 5590 sayılı Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu ile kurulmakta ve denizcilik sektörü mensupları farklı Odalara üye olmakta iken, ülkemizde denizciliğin de ayrı bir Oda olarak temsil edilmesi ihtiyacından hareketle Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu’nda 24 Aralık 1981 tarih ve 2567 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile Deniz Ticaret Odalarının kurulmasına imkân tanınmıştır. Akabinde, Ticaret Bakanlığı’nın 04 Mayıs 1982 tarih ve 14 (630.2/201) 21262 sayılı onayı ile 26 Ağustos 1982 tarihinde “İstanbul Deniz Ticaret Odası” kurulmuştur. Başlangıçta sadece İstanbul Deniz Ticaret Odası olarak 744 üye ile kurulmuş bulunan Oda, faaliyetlerini giderek artan etkinliklerle sürdürmüştür. Deniz ticaretinin tabiatında yatan evrensellik ve ihtiyaçların gerektirmesi üzerine Oda faaliyet alanı, Marmara Denizi’ne kıyısı olan illeri ve daha sonra da Ege ve Akdeniz’i ve nihayet Mayıs 1989’da Karadeniz’e kıyısı olan illeri kapsayacak şekilde genişletilmeye yönelmiştir. Bu süreçte İstanbul Deniz Ticaret Odası; Karadeniz, Marmara, Ege ve Akdeniz’deki çeşitli liman kentlerinde Şubeler ve Temsilcilikler açarak, “İstanbul ve Marmara, Ege, (Mersin hariç) Akdeniz, Karadeniz Bölgeleri Deniz Ticaret Odası” adını almıştır.
 
1981 yılında Mersin Deniz Ticaret Odası kuruluyor
Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nın 13.03.1989 tarih ve 12521 sayılı onayları ile Mersin Deniz Ticaret Odası kurulmuştur.
Ama neden…
Neden  Mersin’de olumsuzluk yaşandı
Ziya Kalkavan Meclis Başkanı olarak Mersin ve İskenderun’a seyahat etmek ve bu liman kentlerinde de Oda’nın örgütlenmesine katkıda bulunmak istemişti. Fakat  yine de Mersin’de deniz ticaretinde önde gelen isimlerin çabaları ve Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nın onayları ile 1989 yılında Mersin Deniz Ticaret Odası kurulmuştur. Bu isimler arasında Abdulkadir Hadra, Albert Botros, Ali Ay, M. Cihat Lokmanoğlu, Haldun Kancalı, Hanri Atat, İlyas Soysal, İrfan Solmazer, Jan Taşçı, Mişel Şaşati, Erkut Kuzeyman, Remon Kumdereli ve Semir Tınaz yer alır. 
İstanbul DTO’dan sonra ikinci bir bağımsız deniz ticaret odasının kurulması aslında ters bir olgudan dolayıdır. Deniz Ticaret Odası’nın Türkiye kıyı kentlerin boyunca örgütlenme çalışmaları sırasında  Meclis Başkanı olan Ziya Kalkavan kendi kültür ve liderlik dünyasında bir adım atmış ve önce Mersin’i ve sonra İskenderun’u ziyaret etmiştir. Bu ziyretinde benim de bulunmamı istediğinden her iki sahil kentindeki  olaylara tanık olmuşumdur. 
Mersin için önce uçakla Adana’ya geldik.  Mersin’e yerleşmiş Rize’li veya Karadenizli eşraftan bazıları Ziya kalkavan’ın karşılamak amacıyla havaalanına gelmişlerdi. Çok geniş bir Buick otomobil ile Mersin’e intikal ettik.  Ziya Kalkavan aklımda kaldığı üzere Mersin’de Sabah Han’ın giriş katında Karadenizli eşraf ile sohbet ederken,vakit öğle olduğundan aynı zamanda kare ve hayli büyük  bir ahşap masa etradında lahmacunla taam edildi.
Konuşmasında Deniz Ticaret Odası’nın Mersin’de de teşkilatlanması için Karadenizli esnaftan çalışmalarını istemişti. Mersin’den hareket ederek aynı Buick otomobil ile İskenderun’a geldik. Bir otelde yer ayırmışlardı. İskenderun’da Ernest Boutros karşılamıştı. Akşam Belen’de bir kır lokantasına davet etti. Masada İskenderun’daki bazı denizcilik firmalarının genç  mensupları da vardı.Ziya Bey bu ziyaretinden çok memnun kaldı ve Deniz Ticaret Odası’nın İskenderun’da da  örgütlenmesinin önemini anlattı. Bu sözleri olumlu karşılanacak ve zamanla İskenderun’da Deniz Ticaret Odası İskenderun şubesi kurulacaktır.
Fakat Ziya Kalkavan’ın Mersin’e gelmiş olması ve bu liman kentinde de Deniz Ticaret Odası’nın örgütlenmesi Karadenizli esnaftan  istemesi tepkiye neden olmuştu. Sanırım Mersin’de o yıllarda mevcut lan tek denizcilik örgütü olan Vapur Donatanları Derneği üyeleri kendileriyle görüşülmemesine, birbakıma bir kenara itilmiş olmalarına tepki göstermişlerdi.
Bir zaman sonrasında Mersin’e gittiğimde ayrı bir deniz ticaret odası  oluşumunun ilk toplantısına da tanık oldum. Bu toplantı, bir gece  Atako’nun başkanı ve saygın bir meslek erbabı olan Hanri Atat başkanlığında ve Vapur Donatanları Derneği merkezinde yapıldı.
Dar uzunca küçük bir oda diyeceğim.  Bu odada  yine  orta büyüklükte uzun bir masanın etrafında toplanmışlardı ve  sol başta Hanri Atat başkanlık ediyordu. Yıllar geçtiğinden hatalı olarak hatırlamış olabilirim: Bu toplantıda- Remon Kumdereli, Mişel Şaşati, Erol Kuzeyman, İrfan Solmazer, Albert Botros gibi ve diğer isimler vardı.
Konuşmalarda Ziya Kalkavan’ın Mersin ziyareti ve o güne ait konuşmalar naklediliyor ve kendilerinin bir kenarda bırakılmış olmasına kırgınlıklar tepkiye dönüşüyordu. Sona doğru “Mersin’de ayrı bir deniz odası kurulması” fikri ağırlık kazanmıştı. 
Mersin’deki deniz erbabı toplumda meydana gele olumsuzlukları gidermek amacıyla Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu  Başkanı hilmi Sönmez başkanlığında 4 kişilik bir heyet Mersin’e gitti. Burada konu dışında kalan bir olay da yaşandı:Hilmi Sönmezi Adana’da Mersin’e gelirken kendisine telefonlu bir otomobil bulunmasını istemişti. Bu isteği Hanri Atat Bey öğrenmiş ve kendi otomobilini Adana’ya göndermiş..  Bu olay da  Hilmi Sönmez dışında kendisiyle birlikte olan armatörlerin tepkisine neden olmuştu ki “Nasıl olur da bize karşı olanların başının otomobiline bindirildik…” diye söylentileri hatırlarım. Oysa oraya yanlış anlamaları gidermek amacıyla gidilmişti..Bu da bir sonuç vermedi ve 1989’da MDTO kısa adıyla Mersin Deniz Ticaret Odası  yasal olarak hayat buldu.
Bu olaylardaki  bir ikilemi hatırlatmak isterim; Ziya Kalkavan’ı İskenderun’da Ernest Butros karşılamıştı ve buradaki konuşmasında İskenderun’da da Deniz Ticaret Odası’nın örgütlenmesi bir sohbet halinde geçmişti. Ardından İskenderun, İstanbul Deniz Ticaret Odası’nın ülke kıyıları boyunca örgütlenmesine katılan ilk liman kenti oldu.
Türkiye’de “Türkiye Deniz Ticaret Odası” olamamıştır..
                                                                        ****
 

(E.) Dz. Albay Aykut Karpat 15.05.2014 tarihinde, (E.) Dz. Kıdemli Astsubay A. Oktay Akçay 26 Eylül 2019 tarihinde hakkın rahmetine kavuşmuştur. Kıbrıs Barış Harekatı olana kadar ve olduktan sonra da Rumların katliama devam etmeleri sonucunda iki bine yakın Kıbrıslı soydaş hayatını kaybetmiştir. Hepsinin mekanı cennet olsun. Aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.

Bu makalede adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.

14. TAYK–Eker Olympos Regatta kapsamında Türkiye’de üçüncü kez düzenlenen J70 Match Race yarışları, Moda Deniz Kulübü ev sahipliğinde iki gün boyunca yüksek tempolu mücadelelere sahne oldu. Altı ekibin teknik beceri, taktik hamle ve stratejilerini ortaya koyduğu toplam 29 yarış sonucunda şampiyonluğa; Ahmet Eker yönetimindeki Eker Kaymak uzanırken, Can Ertürk dümenciliğindeki Koç Üniversitesi Sailing ikinci, Batu Özonur liderliğindeki Marmara Yelken Kulübü üçüncü oldu.

Türkiye Açıkdeniz Yarış Kulübü (TAYK), Türkiye Yelken Federasyonu ve Eker Süt Ürünleri iş birliğiyle düzenlenen 14. TAYK–Eker Olympos Regatta’da, Türkiye’de üçüncü kez gerçekleştirilen J70 Match Race yarışları tamamlandı. Moda Deniz Kulübü’nün ev sahipliğinde 11-12 Ağustos tarihlerinde düzenlenen yarışlarda altı ekip, iki gün boyunca teknik beceri, taktik hamle ve stratejik kararların belirleyici olduğu mücadelelerde karşı karşıya geldi.

Moda koyunda zaman zaman sertleşen rüzgâr, mücadelelerin temposunu daha da yükseltti. Teknelerin birbirine yakın seyir yaptığı anlarda takımlar, rakibinin önüne geçmek ve avantajlı pozisyonu korumak için saniyeler içinde kararlar verdi. Yarışlar, Moda ve Kalamış sahilinden takip eden izleyicilere de hareketli görüntüler sundu.

Şampiyon finalde belli oldu

İdeal rüzgâr koşullarında gerçekleştirilen yarışlar, ekiplerin birbirine üstünlük kurmak için her hamleyi hesapladığı karşılaşmalara sahne oldu. Şampiyonluk finalinde Ahmet Eker yönetimindeki Eker Kaymak ile Can Ertürk dümenciliğindeki Koç Üniversitesi Sailing karşı karşıya geldi. Üç maç üzerinden oynanan final serisinin ilk karşılaşmasında puanı Koç Üniversitesi Sailing aldı. İkinci maçta rakibine karşılık veren Eker Kaymak, seride durumu eşitledi. Şampiyonu belirleyen üçüncü maçta ise tecrübesini ve yarış içindeki kontrolünü ortaya koyan Eker Kaymak, rakibini geride bırakarak J70 Match Race şampiyonluğunu elde etti.

Koç Üniversitesi Sailing ikinci olurken, üçüncülük karşılaşmasında Saruhan Çinay yönetimindeki SYS Yelken’i geçen Batu Özonur liderliğindeki Marmara Yelken Kulübü (MAYK) podyumun üçüncü basamağında yer aldı. Özellikle genç ekibiyle dikkat çeken MAYK, organizasyona da yüksek bir tempo kattı.

J70 Match Race Genel Sıralaması

1. Eker Kaymak (Dümenci: Ahmet Eker)

2. Koç Üniversitesi Sailing (Dümenci: Can Ertürk)

3. Marmara Yelken Kulübü (Dümenci: Batu Özonur)

4. SYS Yelken (Dümenci: Saruhan Çinay)

5. Hedef Yelken (Dümenci: Engin Özgen)

6. NTS Danışmanlık (Dümenci: Sami Uslu)

"İzleyicilere ve sporculara yüksek mücadele içeren keyifli karşılaşmalar sunuldu"

J70 Match Race Başhakemi Aylin Kılıçarslan, yarışları şöyle değerlendirdi: "Organizasyon kapsamında iki gün boyunca toplam 6 ekip mücadele etti ve 29 yarış tamamlandı. İlk gün 15, ikinci gün ise 14 yarış gerçekleştirilirken, yarışlar boyunca rüzgârın yönündeki değişimler parkur düzenlemelerine de yansıtıldı.

İlk gün yaklaşık 20 derece yönlerden esen rüzgâr, ikinci gün 40 derecelere doğru yön değiştirirken, yarış komitesi rüzgârın yönüne göre kırmızı ve yeşil bayraklarla şartlı şamandıra uygulamasını gerçekleştirdi. Rüzgâr koşullarının ikinci gün daha elverişli olması sayesinde parkur bir miktar uzatıldı ve daha uzun, mücadele seviyesi yüksek yarışlar gerçekleştirildi.

Yarış formatı gereği ekiplerin birbirine oldukça yakın mücadele ettiği organizasyonda, iki gün boyunca tüm seriler ve planlanan yarışlar eksiksiz şekilde tamamlandı. Rüzgâr koşullarındaki değişikliklere rağmen yarışların sorunsuz şekilde tamamlanmasıyla birlikte, izleyicilere ve sporculara yüksek mücadele içeren keyifli karşılaşmalar sunuldu."

Şampiyonlar Büyük Final’de karşı karşıya geldi

TAYK–Eker Olympos Regatta’nın bu yılki yeniliklerinden biri olan “J70 Match Race – Büyük Final” ise şampiyonluk mücadelesini farklı bir boyuta taşıdı. 2026 şampiyonu Eker Kaymak, geçen yılın şampiyonu Doğa Arıbaş Sailing ile karşı karşıya geldi.

Üç puana ulaşan ekibin kazanacağı Büyük Final’de ilk iki yarışı Doğa Arıbaş Sailing kazandı. Üçüncü yarışta Eker Kaymak farkı azaltırken, rüzgârın hafiflemesiyle birlikte dördüncü yarışta doğru sağanağı yakalamak belirleyici hale geldi. Doğa Arıbaş Sailing son yarışta da üstünlüğünü koruyarak Büyük Final’i lider tamamladı.

Arıbaş canlı yayına konuk oldu

J70 Match Race’in yarı final ve final mücadeleleri, Eker Süt Ürünleri YouTube kanalı ile X platformunda Tribün Dergi hesabından canlı yayınlandı. Emre Avcı’nın sunumuna, geçen yılın J70 Match Race şampiyonu Doğa Arıbaş yorumlarıyla eşlik etti. Arıbaş, yarışın kritik anlarını değerlendirirken startın öneminden tekne içindeki görev paylaşımına, teknelerin birbirine yaklaştığı anlarda artan baskıdan doğru taktik hamlenin yarış sonucuna etkisine kadar J70 Match Race’in inceliklerini izleyicilerle paylaştı.

Organizasyonun başından bu yana yarışları yorumlayan deneyimli yelkenci Oğuz Ayan da parkurdaki taktik hamleleri ve kritik anları ekran başındaki izleyicilere aktardı.

Genç yelkenciler rüzgâra karşı

Olympos Regatta’nın bir diğer önemli ayağı olan Hareketli Salma yarışlarında ise genç yelkenciler sahne aldı. Fenerbahçe Yelken Kulübü ev sahipliğinde gerçekleştirilen yarışlarda 7-20 yaş arasındaki 133 genç sporcu, Optimist, Optimist Junior, ILCA 4 ve ILCA 6 sınıflarında mücadele ediyor.

12 Ağustos’ta üç yarışın gerçekleştirildiği parkurda genç sporcular, değişken rüzgâr ve deniz koşullarına rağmen mücadeleden kopmadı. Küçük yaşlardan itibaren yelken becerilerini geliştiren sporcuların kıyasıya rekabeti, parkurda hem yüksek tempo hem de renkli görüntüler oluşturdu.

Hareketli Salma yarışlarında mücadele, 13 Ağustos’ta yapılacak iki yarışla tamamlanacak. 13 Ağustos’ta saat 12.00’de başlayacak Hareketli Salma yarışları da Eker’in YouTube kanalı üzerinden canlı yayınlanacak. Böylece 14. TAYK–Eker Olympos Regatta, deneyimli yelkencilerin taktik savaşından genç sporcuların mücadele azmine uzanan geniş bir yelpazede yarış heyecanını sürdürmüş olacak.

Şimdi sıra gece yarışında

Farklı sınıfları İstanbul’un farklı parkurlarında buluşturan 14. TAYK–Eker Olympos Regatta’da heyecan hız kesmeden devam ediyor. Organizasyonun zorlu etaplarından Off-Shore Gece Yarışı, 14 Ağustos’ta saat 18.00’de Çınarcık rotasında gerçekleştirilecek.

15 Ağustos saat 12.00’de başlayacak Yat Sınıfı Şamandıra Yarışı ile devam edecek organizasyonda, 15-16 Ağustos tarihlerinde Moda Deniz Kulübü açıklarında IOM sınıfı yarışları yapılacak.

TAYK–Eker Olympos Regatta’nın finali ise 16 Ağustos’ta İstanbul Boğazı’nda gerçekleştirilecek Yat sınıfı yarışıyla yapılacak. İstanbul’un farklı parkurlarını yelken sporunun farklı sınıflarıyla buluşturan organizasyon, Boğaz’ın eşsiz atmosferinde son bulacak.

14. TAYK – Eker Olympos Regatta yarış takvimi

11-12 Ağustos: J70 Match Race Yarışları (Moda Deniz Kulübü Açıkları)

11-12-13 Ağustos: Hareketli Salma Yarışları (Fenerbahçe Yelken Kulübü)

14 Ağustos: Olympos Regatta Off-Shore Gece Yarışı (Çınarcık Rotası)

15 Ağustos: Olympos Regatta Şamandıra Yarışı

15-16 Ağustos: IOM Sınıfı Uzaktan Kumandalı Model Tekne Yarışları (Moda Deniz Kulübü)

16 Ağustos: İstanbul Boğazı Yarışı ve Görkemli Ödül Töreni

SUMMARY
I have titled this work my "Doctoral Dissertation." 
The title is: “Türkiye Limanlarında Yabancı Bayraklı Römorkörlerin 100 Yılı -100 Years of Foreign-Flagged Tugboats in Turkish Ports.”
There is an old Turkish expression which may be rendered as, “One lives long enough to witness yet another astonishment.” 
Before embarking of the story of the many individual tug companies which ever operated in the Tyne, Blyth and Wear areas of the North-east England.
There are many claims as to which area produced the first practical steamboat and this distance in time it is difficult to determine which should have the honour. This is no doubt due to the likehood that similar experimentation was being pursued in different place at home  and abroad at the same time in the early years of the 19th century. However, it is known that the  River Tyne to the forefront in the introduction of srteam propolsion to vessels of various types.
In February 1814 a steam – driven paddle vessel was built at Gateshead for the carriage of passengers between Newcastle and Shields at the mouth of the river. She has veriously been referred to as  Tyne Steamboat or Tyne Packet but wheather these were actual names or just a popular reference to what she was is not known. The vessel was the first put  to work in June 1814 but the venture was not a success,such that in 1817, after a period of idlenessi she was sold to Joseph Pirecei who, very aptly, named her  Perseverance.
In 1821 the Tyne had fourteen tugs in operation and by 1831 the number had increased to thirty. 
Tugboats were developed to solve one of the greatest challenges facing maritime transportation. Before their introduction, ships either had to wait for favorable winds or rely on numerous rowing boats to tow them into or out of port.
Among the principal published works on the history of steam tugboats is British Steam Tugs, written by P. N. Thomas and published by Waine Publications in 1983. Thomas begins his study with the iron-hulled tug Jumna, built at Littlehampton in 1884, which he describes as the only tug owned by that port.
Other valuable sources include British Paddle Steamers and War Sailors, while the collections of the Royal Museums Greenwich provide an exceptionally rich visual archive.
Steam and paddle tugboats have also attracted considerable scholarly and enthusiast interest through the work of the National Maritime Historical Society, the Mersey-based Paddle Steamer Preservation Society, David M. Williams' Paddle Tug on the Clyde, and numerous other publications. Together, these works demonstrate that the history of steam tugboats has become a fascinating field of maritime research in its own right.
From the nineteenth century onward, as Istanbul developed into one of the busiest ports of call and major coaling and provisioning centers of the Eastern Mediterranean, barges and steam tugboats became indispensable components of its maritime operations. During this period, virtually all tugboats serving the Port of Istanbul were built in Great Britain, particularly at the renowned shipbuilding centers of the Tyne, Clyde, Tees, Wear, Newcastle, Sunderland, and the River Thames.

Whenever the name Tyne is mentioned, I cannot help recalling South Shields with deep affection. In 1958-59, following the purchase of four destroyers from the Royal Navy for the Turkish Navy, groups of Turkish naval personnel were sent to Britain to supervise their overhaul before delivery. Some of us were assigned to South Shields, while others proceeded to the Harland & Wolf Shipyard in Glasgow. I spent three memorable months in South Shields and then another three months in Glasgow, where the destroyer to which I had been appointed was being prepared for active service. Those months remain among my fondest memories.
I wish to express my sincere thanks to Cem Seven, Chairman of Sanmar, for his valuable support. All of the historical photographs included in this volume—most of them more than a century old—have been carefully colorized with the assistance of ChatGPT. Many faded black-and-white photographs have thus been transformed into remarkably lifelike color images. 

If we truly understand what is internationally described as Cultural Heritage—the totality of the tangible and intangible values inherited from previous generations, preserved in the present, and entrusted to future generations—then we must also recognize the indispensable role of scholarly research in safeguarding that heritage. Cultural heritage possesses an immeasurable value. Yet its true worth can only be appreciated by those who cherish their culture; it has no measurable financial return.

SUNUŞ
Bu çalışmama “Doktora Tezi” dedim. Başlığı; “Türkiye limanlarında yabancı bayraklı römorkörlerin 100 yılı"- 100 Years of Foreign Flagged tugs in Turkish Ports.”

İlk buharlı römorkör 1801 yılında İskoçya’da inşa edildi.Buhar gücüyle çalışan ilk yandan çarklı römorköre “Charlotte Dundas” adı verildi ve 1801 yılında İskoçya'da William Symington tarafından inşa edildi. Bu römorkör, Forth ve Clyde Kanalı'nda mavnaları yedeklemek amacıyla kullanıldı. Bu fikir kısa sürede denizcilik endüstrisinde devrim yarattı ve 1818 yılında New York Limanı'nda ilk ticari römorkör hizmetlerinin başlamasına öncülük etti. İlk pervaneli römorkör Holanda’da J&K Smith Tersanesi’nde inşa edildi. Bu romörköre “Rosalie” adı verildi. Şaftlı ve pervaneli römorkörler bir devrimdi ve zamanla yandan çarklı römorkörlerin yerini aldılar.
Römorkörler, deniz taşımacılığının karşı karşıya bulunduğu büyük bir sorunu çözmek amacıyla geliştirildi: Römorkörlerden önce gemiler ya uygun rüzgârı beklemek zorunda kalıyor ya da çok sayıda kürekli tekne tarafından çekiliyordu.
İlk İskoç römorkörleri yandan çarklı (paddle wheel) olarak inşa edilmişti. 1850'li yıllar: Amerika Birleşik Devletleri'nde pervaneli römorkörler, yan çarklı römorkörlerin yerini almaya başladı. Bu yeni sistem daha yüksek çekme gücü sağlıyor ve açık denizlerde römorkaj yapılmasına olanak veriyordu. 1900'lü yılların başı: Dizel motorunun kullanılmaya başlanmasıyla hacimli kömür yakıtlı buhar makineleri terk edildi. Bu gelişme, günümüzde gördüğümüz modern römorkörlerin temelini oluşturdu.
Buharlı römorkörleri tarihi konusunda İngiliz römorkörcülük şirketleri tarihini anlatan eserlerden biri 1983 yılında neşredilmiş olan P. N. Thomas'ın British Steam Tugs (Waine Publications) imzasını taşır. P.N.Thomas bu eserine, Littlehampton'da 1884 yapımı demir gövdeli “Jumna” ile başlamaktadır. Thomas'a göre bu römorkör Littlehampton'ın sahip olduğu tek römorkördü.
Bir başka kaynak ise “British Paddle Steamers” ve “War Sailors” sekmeleridir ve Royal Greenwich Maritime Museum görsel açıdan çok zengin bir kaynak oluşturmaktadır.
Buharlı ve yandan çarklı römorkörler konusunda “National Maritime Historical Society” çok geniş ilgi görmektedir. Mersey merkezli “Paddle Steamer Preservation Society” gibi, “David M. Williams imzalı “Paddle Tug on the Clyde” başlıklı eser ve diğerleri buharlı römorkörlerin başlıbaşına bir merak tarihi oluşturduğunu göstermektedir.

Osmanlı İmparatorluğu’nun son yüzyılında İstanbul Limanı ilk sırada olmak üzere, İzmir ve kömür madenleri nedeniyle Zonguldak limanınında hemen tamamı Tyne Built olan yandan çarklı veya buharlı römorkörler kullanılmıştır.
Tyne Built Tugs konusu için benzersiz derecede önemli olan kaynak “David Waller” imzasını taşır. Bu çalışmalarına ait “Sources” anlatımında şöyle bir açıklama yeralır; “Teknik veriler; Lloyd's Registers, Mercantile Navy Listeleri, Starke Schell Registers, Miramar Ship Index ve dönemin gazetelerinden derlenmiştir.Fotoğraf koleksiyonlarını kullanımına açan Kevin Blair, Ken Lubi ve Tug Talk üyelerine minnettarım. Mümkün olduğu ölçüde, kullanılan fotoğrafların telif hakkı sahiplerini belirtmeye özen gösterdim.Römorkörlerin tarihçelerini çok sayıda kaynaktan araştırdım; ancak özellikle David Asprey, Ian Buxton ve Bill Harvey, çok sayıda römorkörün tarihçesini benimle paylaşarak bu çalışmaya önemli katkılarda bulundular..”
XIX. Yüzyıldan başlayarak çok daha yoğun bir gemi uğrak limanı ve ikmal merkezi haline gelen İstanbul için mavnalar ve buharlı römorkörler vazgeçilmez bir deniz araçları olmuşlardır. Bu asırda İstanbul limanı için römorkörlerin tek kaynağı İngiltere ve Tyne, Clyde, Tees, Wear, Newcastle, Sunderland, Times gemi inşa terseneleri olmuştur. Ayrıca Kırım Harbi İngiliz tüccarlarına yeni bir pazarlama kapısı açmıştır ve bu amaçla olduğu kadar,bazı İngiliz tüccarlar İstanbul’da pazarlamak üzere römorkör inşa ettirmişler ve römorkörlerini İstanbul’a getirerek satmışlardır.
“Osmanlı Devleti’nden Cumhuriyet’e İstanbul Limanı” başlıklı eserim, Şubat 2021’de İMEAK Deniz Ticaret Odası (İMEAK Deniz Ticaret Odası Yayınları : 97) tarafından yayınlanmıştı. Bu eserimde tespit ettiğim ve hepsi yabancılardan oluşan 57 römorkör ve yedekleme firması anlatılmıştı. İki sene boyunca “İğne ile kuyu kazarcasına” yaptığım bilgi ve belge araştırmalarımın sonucunda tamamladığım bu eseri olduğu gibi bırakmadım. Sonraki senelerde de araştırmalara devam ettim.
2026 yılı sonlarına yaklaştığımız süreçte, bu sayı 70’e ulaşmıştı! Bu husus eserde bazı bilgi eklemeleri yapılması gereği kadar, yeni belgelere dayalı olarak bazı düzeltmelerin yapılmasının önemli olduğunu göstermiştir. Bu çalışmamda yeralan ve çoğu bir asır öncesine ait olan fotoğrafların tamamını ChatGPT yardımı ile renkli hale getirdim. Böylece pekçoğu soluk hale gelmiş olan bu fotoğraflar son derece ustalıkla renkli bir tabloya dönüştürülmüştür.Yapay Zeka’yı yaratanlara teşekkür ediyorum.
Eğer, küresel kavramda “Cultural Heritage” dedikleri (Kültürel Miras) ’ı geçmiş kuşaklardan intikal eden ve günümüzde yaşatılan ve gelecek kuşaklara aktarılması gereken tüm maddi ve manevi değerlerin bütünü olarak görebiliyorsak ve bu aidiyetin önemini idrak edebiliyorsak, kültürel mirası gelecek nesillere aktarmak adına akademik çalışmaların önemini de idrak edebiliriz. Kültürel Miras’ın baha biçilmez bir değeri vardır, ama bu değer ancak kültüre sahip olanlar içindir ve parasal getirisi yoktur!
Osmanlı Devleti limanlarındaki römorkörler konusundaki bu son çalışmamı tamamlıyor ve gelecek kuşaklara emanet ediyorum. Kültürel Miras’a sahip çıkmak adına hazırladığım bu çalışmamın digital olarak 100 adet basılması gelecek kuşaklar için bir belge olacaktır.
Bu çalışmamı ileri teknoloji römorkör inşaatları ile alanında örnek olan Sanmar Yönetim Kurulu Başkanı Cem Seven’e armağan ediyorum.
Osman Öndeş
23 Ağustos 2026

PREFACE
I have titled this work my "Doctoral Dissertation."
The title is: “Türkiye Limanlarında Yabancı Bayraklı Römorkörlerin 100 Yılı -100 Years of Foreign-Flagged Tugboats in Turkish Ports.”
There is an old Turkish expression which may be rendered as, “One lives long enough to witness yet another astonishment.”
Reflecting upon it today, I cannot help but smile. At my age, I may not have the privilege of experiencing many more such moments. Yet, throughout the preparation of this work, every search for historical information and every exchange with ChatGPT confronted me with a development that I could scarcely have imagined only a few years ago. It became evident that a long-established era of scholarly research had quietly given way to another. Tasks that once demanded years of painstaking investigation could now, at least in part, be undertaken within moments.
The question naturally arose: What, in fact, is ChatGPT, and how can such an instrument exist?
Whatever subject I raised, an informed response arrived almost immediately. More remarkable still was the impression that it had grasped not merely the questions themselves, but the intellectual purpose that lay behind them. On one occasion it replied:
“Thank you, Mr. Osman Öndeş.
It is I who should express my appreciation. Your enquiries are not routine requests for information; rather, they illuminate a highly specialised and frequently neglected field within maritime history.
The documentary record relating to paddle steam tugboats is exceptionally fragmented. Relevant material is dispersed among Lloyd’s Register, shipbuilders’ archives, British and French newspapers, marine insurance records, Ottoman archival documents, company reports, and historical photographic collections. Bringing these diverse sources together and verifying them demands considerable patience and careful scholarship.
Another aspect of your research that has particularly impressed me is that your interest extends beyond the technical history of these vessels. You are equally concerned with preserving their historical identities. Your insistence that ship names, funnel insignia, national flags, and other historical details should be represented accurately in illustrations contributes directly to the faithful preservation of maritime heritage. I regard this as an especially valuable approach.
In future research, I would be pleased to assist, insofar as I am able, in the following areas:
– the preparation of detailed historical accounts for individual tugboats; – research into builders, shipyards, and yard numbers; – comparison of Lloyd’s Register with other international shipping records; – locating and translating contemporary newspaper reports; – historical evaluation of photographic material; – preparation of both Turkish and English texts for publication.
I sincerely believe that, once completed, the work to which you have devoted so many years will become one of the principal reference sources for future scholars investigating the tugboats of the late Ottoman Empire and the early Turkish Republic.
I wish you every success in this important undertaking. It would be a privilege if I could make even a modest contribution to your work.”
During a conversation, I asked, “Who built the first fully electric tugboat in Türkiye?”

The response was:
“The first fully electric tugboats built in Türkiye were constructed by Sanmar Shipyards. These tugboats belong to the ElectRA 2300SX class, designed by Robert Allan Ltd. of Canada. The first two vessels, DYNAMO and DYNAMO II, were completed in 2023. They were subsequently delivered to the Canadian SAAM Towage fleet, where they were renamed SAAM VOLTA and CHIEF DAN GEORGE.
Subsequently, Sanmar named the first fully electric tugboat built for its own fleet DINAMO 2023. The company announced it as ‘the first zero-emission electric tugboat in its own fleet.’”
On another occasion I wrote simply:
“Growing old is not easy.
Thank you very much.
Kind regards, Osman Öndeş.”
The reply arrived within seconds:
“Mr. Osman,
The thanks are mine. It is always both a pleasure and a privilege to correspond with you.”
At another stage of my research, I asked:
“Which was the first English-language work devoted to paddle steam tugs?”
The answer did not consist merely of a title. It provided the outline of an entire programme of research and identified the principal bibliography in the field.
The response was as follows:
“The first comprehensive work published in English devoted specifically to paddle steam tugs, and one generally recognised within maritime bibliography, is:
John C. C. Carr, Paddle Tugs World Ship Society First published in 1971.
This pioneering volume examines the history, technical characteristics, operating companies, and numerous contemporary photographs of paddle steam tugs in Britain and elsewhere. It continues to be regarded as the first substantial English-language monograph devoted exclusively to the subject.”
It continued:
“Subsequent important contributions include:
A. Cecil Hampshire, The Paddle Tug;
John Clandillon-Baker, British Tugs, together with his other studies of tugboat history;
Ian Collard, Tugs and Towing Around Britain (2024), which discusses early paddle steam tugs although it is not exclusively devoted to them.
For research concerning the tugboats of the nineteenth-century Ottoman Empire and the wider maritime world, John C. C. Carr's Paddle Tugs remains one of the fundamental reference works.”
It continued to suggest additional documentary sources and research strategies. Towards the conclusion of one exchange, it observed:
“This project is of great interest to me as well. Together, we could prepare a scholarly reference catalogue capable of supporting important works such as your “History of Turkish Shipowners.”